MM Story Teller

Chapter 130

Viewers 49k

💘Chapter 130

လေထီးခုန်ခြင်း

ဩစတေးလျရှိနွေနေက ပူပြင်းကာ နွေးထွေးသည်။ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း ဝေ့ချန်၏လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ချန်လီ ဩစတေးလျ၏ဆွဲဆောင်မှုကိုတွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသလို ဒေသထွက်စားကောင်းသောက်ဖွယ်မျိုးစုံကိုလည်းမြည်းစမ်းခဲ့ပြီးပြီဖြစ်လေသည်။ချန်လီက ရူခင်းကြည့်ရသည်ထက် စားရသည်ကိုပိုကြိုက်မှန်း ဝေ့ချန်ကအလျင်အမြန်ပဲသတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သူက သူတို့၏အစီအစဥ်များကိုချိန်ညှိပြီး အစားအသောက်နှင့်နာမည်ကြီးသည့်နေရာများကို အဓိကထားသွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်လီ၏အစာစားချင်စိတ်အာသီသက အပြည့်အဝကျေနပ်သွားခဲ့ပြီး မနေ့ညကပင်လယ်စာပွဲတော်က မမေ့နိုင်စရာအဖြစ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့လေသည်။

ချန်လီ၏ဦးခေါင်းထက်ပိုကြီးသော (king crab) ပင်လယ်ဂဏန်းတစ်ကောင်ကိုစားပွဲဝိုင်းဆီသယ်လာချိန်မှာဆိုလျှင် ချန်လီ၏အကြည့်က ဂဏန်းပေါ်မှာကော်လိုကပ်နေခဲ့သည်။၎င်းအရွယ်အစားကြောင့်အံ့ဩနေပေ၍လား သို့တည်းမဟုတ် ၎င်း၏အရသာကိုသိချင်၍ပေလားဆိုသည်က မသဲကွဲသော်လည်း သူ့မှာအကြည့်မခွာနိုင်ခဲ့ပေ။

ယင်းက အကြီးဆုံးဂဏန်းဘုရင်မဟုတ်ပေ၊သာမန်အရွယ်အစားမျှသာဖြစ်၏။သို့ပေမဲ့ ယင်းကချန်လီနှင့်ဝေ့ချန် စားရန်အတွက်လုံလောက်သည်ထက်ပိုလေသည်။

ကျွမ်းကျင်စားပွဲထိုးက သူတို့အတွက် ဆရာကျကျနှင့်အသားနွှာပေးလေသည်။ဝေ့ချန်က စားရန်အလျင်မလိုပါဘဲ ချန်လီကိုသာအရင်ဆုံးတစ်လုပ်အပြည့်ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။ထူးကဲကောင်းမွန်သောချိုမြိန်မှုက ချန်လီ၏ပါးစပ်ထဲမှာပေါက်ကွဲထွက်လာကာ သူ့အားပျော်ရွှင်စွာမျက်လုံးများကိုမှေးစင်းလိုက်မိစေပြီး သူ့အကြည့်က ဂဏန်းအသားပေါ်ကမခွာနိုင်တော့ပါချေ။

ဂဏန်းကိုစားပြီးသောအခါ ကျောက်ပုစွန်အကြီးကြီးတစ်ကောင်ရောက်လာပြီး ထို့နောက်မှာ ပိုများသော ပင်လယ်စာများထပ်ရောက်လာသည်။ဝေ့ချန်၏ဂရုတစိုက်"ပြင်ဆင်ကျွေးမွေး"မှုအောက်မှာ ချန်လီတစ်ယောက် ပင်လယ်စာပွဲတော်ကို ဗိုက်ကားအောင်စားခဲ့လေသည်။

မှန်ပေသည်၊ဝေ့ချန်၏အစာစားချင်စိတ်ကလည်း သူ့ထက်မလျော့ပါချေ။အဆုံးမှာ သူတို့နှစ်ယောက် နှစ်ယောက်တည်းဖြင့် လူသုံးလေးယောက်စာကိုကုန်အောင်စားနိုင်ခဲ့ကြ၏။စားပွဲထိုးက သူတို့ကိုကြည့်လိုက်ချိန်မှာ အစာအိမ်ကြီးဘုရင်ပြိုင်ပွဲကိုကြည့်နေရသည့်အတိုင်းပါပင်။

ဒီနှစ်ယောက်က ဒီလောက်စားနိုင်တဲ့ပုံဘာလို့မပေါ်ပါလိမ့်...

စားပွဲထိုး၏တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ယူနေရသောအကြည့်အောက်မှာ ဝေ့ချန်က ခပ်တည်တည်ဖြင့် ချန်လီကိုကောင်တာဆီခေါ်သွားပြီး ပိုက်ဆံရှင်းကာ စားသောက်ဆိုင်မှထွက်လာခဲ့လေသည်။

ချန်လီက ဗိုက်တင်းလွန်း၍လမ်းပင်ကောင်းကောင်းမလျှောက်နိုင်ဖြစ်နေသဖြင့် ဝေ့ချန်က သူ့လက်ကိုဆွဲပြီး ပင်လယ်ဆီကိုတဖြည်းဖြည်းလမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။လှိုင်းသံများနှင့်ပင်လယ်ဆားနံ့သင်းနေသောလေပြေညှင်းတို့က သူတို့ဆီကိုရိုက်ခတ်လာပြီး အနှီပူလောင်သောနွေညမှာအေးမြမှုကိုးးလာပေးလေသည်။

ညကောင်းကင်က လပြည့်ဝန်းနှင့်ကြယ်ရောင်စုံများဖြင့်တန်ဆာဆင်ခြင်းခံထားရသည်။

ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီက လက်ချင်းတွဲကာ လမ်းလေးအတိုင်းလမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ဘယ်သူကစလုပ်သည်မသိပေမဲ့ သူတို့သတိဝင်လာချိန်မှာ နှစ်ယောက်စလုံးဖိနပ်ချွတ်ပြီး ခြေဗလာနှင့်သဲပြင်နုနုပေါ်မှာခြေချပြီးနေလေပြီ။ဝင်ကစွပ်ကောင်လေးများက သူတို့စပ်စုနေသောအကြည်များအောက်မှာ လိမ်ဖယ်လိမ်ဖယ်နှင့် ခရီးဆက်သွားနေကြသည်။သူတို့ဦးတည်ရာပန်းတိုင်ကိုရောက်ချိန်မှာ ခရုံခွံများထဲကိုပြန်ဝင်သွားပြီး မြင်ကွင်းမှပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

မလှမ်းမကမ်းက ကမ်းခြေပေါ်မှရယ်သံများကိုလည်းကြားနေရသည်။လေထုက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့်ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့်ပြည့်နေပြီး ချိုမြိန်ကာသန့်စင်၍နေသည်။

"လီလီ"

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏နာမည်ကိုတိုးတိုးလေးခေါ်လိုက်သည်။

ချန်လီက ခေါင်းလှည့်ကာ ဝေ့ချန်ကိုကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ကျောက်ဆောင်တစ်ခု၏ကွယ်ရာကိုခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံလိုက်ရလေသည်။ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာဖိကပ်နမ်းရှိုက်လာသည်။

ချန်လီ၏မျက်လုံးများက အံ့ဩမှုကြောင့်ပြူးကျယ်သွားပေမဲ့ ဝေ့ချန်ယူဆောင်လာသည့် ချစ်စိတ်ပြင်းပြမှုနှင့်နူးညံ့မှုအဟုန်ကို စိတ်ပါလက်ပါခံစားရင်း တဖြည်းဖြည်းမျက်လုံးများမှိတ်သွားခဲ့သည်။

ကျောက်ဆောင်များ၏အနီးနား မိသားစုလားဘာလားမသိရသည့်အုပ်စုတစ်စုက ယာယီတဲထိုးရန်ပြင်ဆင်နေကြပြီး သူတို့၏ရယ်သံများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်လေသည်။ထိုစဥ် ကျောက်ဆောင်များ၏နောက်မှာ စုံတွဲက တယုတယ ထွေးဖက်ပူးကပ်နေကြပြီး မခွာနိုင်မခွာရက်ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

တဖြည်းဖြည်း ညနက်လာပြီး လရောင်က ပြဒါးသဖွယ်ဖြာကျ၍နေကာ ကြယ်များကကောင်းကင်မှာမှိတ်တုပ်မှိတ်တုပ်လင်းနေသည်။အတိုင်းအဆမဲ့လှပသည့်ညလေးတစ်ညပါပင်။

နောက်တစ်နေ့တွင် နေရောင်ခြည်နွေးနွေးကပြတင်းပေါက်ကနေဖြတ်ဝင်လာသည်။ဝေ့ချန်က ရှားရှားပါးပါး ချန်လီကိုနှိုးပြီးနေပြီဖြစ်၏။ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဝေ့ချန်က ချန်လီကိုသူ့ဘာသူနိုးလာသည်အထိအိပ်ခိုင်းတတ်သည်။

အိပ်ချင်းမူးတူး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည့် ဆံပင်စုပ်ဖွားလေးနှင့်ချန်လီက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဝေ့ချန်၏ညွှန်ကြား ချက်များအတိုင်းသာ လိမ်လိမ်မာမာလိုက်လုပ်နေ၏။

မျက်နှာသစ်ပြီး ရေဖြန်းခြင်းမင်္ဂလာပြုလုပ်ပြီးနောက် ချန်လီနောက်ဆုံးမှာအပြည့်အဝနိုးလာသည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏မျက်လုံးများ ပြန်လည်းကြည်လင်လာသောမြင်လျှင် ပြုံးပြီးမေးလိုက်သည်။

"နိုးသွားပြီလား"

ချန်လီက ခေါင်းညိတ်သည်။

"အင်း နိုးသွားပြီ"

"နိုးပြီဆိုရင် မနက်စာစားရအောင်...ပြီးရင် အပြင်ထွက်ကြမယ်"

ဝေ့ချန်က ပြုံးကာပြောလိုက်ပြီး ချန်လီ၏ဆံပင်ကိုဆွဲဖွကာ ပို၍ပင်ရှုပ်ပွအောင်လုပ်လိုက်သည်။

ချန်လီက သူ့ဆံပင်ကိုစိတ်ထဲမရှိပါဘဲ ဝေ့ချန်နောက်ကနေ လိမ်လိမ်မာမာနှင့်ထမင်းစားစားပွဲဆီ လိုက်လာလေသည်။ဝေ့ချန်သူ့ကိုဘယ်ခေါ်သွားမည်ကို သူမမေးပါချေ။သူက ဝေ့ချန်ကိုလုံးဝဥဿုံယုံကြည်လေသည်။ဝေ့ချန်သွားချင်သည့်နေရာတိုင်းကိုသးလိုက်မည်ဖြစ်သည်။သူ ဝေ့ချန်ကို အပြည့်အဝသက်ဝင်ယုံကြည်သည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏လက်ကိုဆွဲလိုက်ပြီး သူတို့လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။

ပြီးခဲ့သည်နှစ်ရက်ကလို သူတို့ကြိုက်သည့်နေရာကို ကြုံရာကျပန်းရွေးချယ်သည်နှင့်မတူဘဲ ဤတစ်ခေါက်ဝေ့ချန်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းပြတ်သားသောဦးတည်ချက်တစ်ခုရှိလေသည်။သူကက ချန်လီကို အဆင့်မြင့်ဝယ်သူစိတ်ကြိုက်ချုပ်အဝတ်အစားဆိုင်တစ်ခုဆီသို့ခေါ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် suitတစ်စုံစီဝယ်လိုက်သည်။

ဤသည်က ချန်လီအတွက်ပထမဆုံးအကြိမ် formal suitကိုဝတ်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ဝေ့ချန်က သူ့ကို "အသားတိုး"အောင်အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း ဤကာလအတွင်းမှာ ချန်လီက ဝိတ်အနည်းငယ်သာတက်ခဲ့သည်။သူက နဂိုကခပ်သွယ်သွယ်ဖြစ်သဖြင့်suitကသူ့ကိုပို၍ပင်သွယ်လျသယောင်ဖြစ်စေသည်။

ကျေးဇူးတင်ရမည်က ဝတ်စုံကချန်လီ၏ကိုယ်တိုင်းနှင့်ကွက်တိချုပ်ထားသောဝယ်သူစိတ်ကြိုက်ချုပ်ဝတ်စုံဖြစ်သဖြင့် သူနှင့်မကိုက်သည့်ပုံမပေါ်ပေ။သို့သော်လည်း လူကြီးအဝတ်အစားကိုခိုးဝတ်ထားသည့်ကလေးတစ်ယောင့်နှင့်ကားတူနေဆဲဖြစ်သည်။အထူးသဖြင့် သူ၏ကလေးမျက်နှာလေးဖြစ်သည်။အရပ်ရှည်ရှည်လူများဖြင့်ပြည့်နေသည့်နေရာမှာ သူကပို၍ပင်ငယ်ရွယ်သည့်ပုံပေါက်နေသည်။

ဝေ့ချန်က မတူပေ။သူ၏မြင့်မားရှည်လျားသောခြေတံရှည်ရှည်များကြောင့် သူ့ပုံစံကအင်္ကျချိတ်တစ်ခုနှင့်တူနေလေသည်။သူက ယခုအချိန်မှာ အနှီသူ့ကိုယ်တိုင်းနှင့်ကွက်တိချုပ်ထားသောဝတ်စုံကိုဝတ်ထားသဖြင့် အထက်တန်းလွှာ အောင်မြင်သောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်၏အရှိန်အဝါများဖြာထွက်နေသည်။ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူကသိပ်ပြုံးမနေသော်ငြား သူ၏ညှိ့ဓာတ်က အထွတ်အထိပ်အခြေအနေမှာရှိနေဆဲဖြစ်လေသည်။

တရုတ်ပြည်ရှိမိန်းကလေးများနှင့်ယှဥ်လျှင် နိုင်ငံခြားသူများက ပိုပွင့်လင်းကြသည်။သူတို့က သဘာဝအတိုင်းပဲဝေ့ချန်၏ထူးကဲသာလွန်မှုကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်းခံလိုက်သည်။သူတို့၏မျက်လုံးများက ဝေ့ချန်၏အပေါ်မှာ ရဲတင်းစွာကပ်တွယ်နေကြပြီး သူတို့ကသူခန္ဓာကိုယ်အကြောင့်ပင် သူ့ရှေ့မှာပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဆွေးနွေးနေကြသည်။

ချန်လီက သူတို့ဝေ့ချန်ကိုကြည့်သည့်ပုံစံကိုမကြိုက်ပေ။သူက ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့မှာ သူ့နက်ကတိုင်ကို ညှိနေဆဲဖြစ်သည့် ဝေ့ချန်၏ဘေးကိုလျှောက်သွားပြီး ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနှင့်ဝေ့ချန်၏ခါးကို လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်သည်။အနှီတည့်တိုးဆန်ဆန်လုပ်ရပ်ဖြင့် သူက ထိုမိန်းကလေးများကိုဝေ့ချန်ကသူ့အပိုင်ဖြစ်ကြောင်းပြောနေခဲ့သည်။

ချန်လီ၏ရုတ်တရတ်လာဖက်မှုကြောင့် ဝေ့ချ န်အံ့ဩသွားပြီး မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်မိပေမဲ့ အကြောင်းပြချက်ကိုခပ်မြန်မြန်ပဲနားလည်သွားသည်။သူနှလုံးသားထဲမှာ ကြည်နူးပီတိဖြာသွားပြီး ချန်လီကိုပြန်ဖက်ကာ ထိုမိန်းကလေးများ၏ရှေ့တည့်တည့်မှာပဲချန်လီ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်လေသည်။

သို့သော်ငြား ချန်လီက တိုတောင်းလှသောအနမ်းတစ်ပွင့်မျှနှင့်မကျေနပ်ပေ။သူက သူ့ဘာသူပဲ ခြေဖျားထောက်ကာ ဝေ့ချန်၏နှုတ်ခမ်းများကို သူနှုတ်ခမ်းများနှင့်ချိတ်ပိတ်ကာ ပူလောင်ပြင်းပြသောအနမ်းတစ်ပွင့်အဖြစ်သို့ပြောင်းလိုက်ပြီး ထိုမှသာ ကျေနပ်မှုကို အမှန်တကယ်ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဆိုင်ထဲမှစာရေးများက သူတို့၏ပြင်းရှရှအနမ်းကြောင့် တံတွေးမျိုချမိကုန်သည်။နောက်ပိုင်းမှာ ဝေ့ချန် ငွေသွားရှင်းသည့်အခါ ဆိုင်မန်နေဂျာကပင် သူ့ကို တစ်သက်လုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လက်တွဲသွားနိုင်ပါစေဟုဆုတောင်းပေးလာသည်။

ဝေ့ချန်က သူ့ကိုကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး ချန်လီနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ကားထဲကိုရောက်သည်နှင့် ဝေ့ချန်က ချန်လီကိုငုံ့မိုးကာနမ်းလိုက်ပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"လီလီဘာလို့မပျော်တာလဲ"

"သူတို့ မင်းကိုကြည့်နေတဲ့ပုံစံကို မကြိုက်ဘူး"

ချန်လီက ရိုးရိုးသားသားပြန်ဖြေသည်။ဝေ့ချန်ဆီကသူဘယ်တော့မှဖုံးကွယ်ထားမှာမဟုတ်သလို ဝေ့ချန်ကိုလိမ်ညာမှာလည်းမဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို လီလီကသဝန်တိုနေတာပေါ့"

ဝေ့ချန် ရွှင်မြူးစွာပြောလိုက်သည်။

"သဝန်တိုတာ..."

သဝန်တိုမှုဆိုသည်ကဘာကိုဆိုလိုမှန်းချန်လီမသိပေ။

"သဝန်တိုတယ်ဆိုတာက လီလီအခုခံစားနေရတဲ့အရာပဲ...ကိုယ့်ကိုသူများတွေကြည့်တာကိုမကြိုက်တာ...ကိုယ့်ကိုသူများတွေသဘောကျတာကိုမကြိုက်တာ...ကိုယ်သူများတွေနဲ့ရင်းရင်းနှီးနှီးဆက်ဆံတာကိုမကြိုက်တာ...အဲလိုအခြေအနေတွေဖြစ်လာရင် လီလီစိတ်ထဲမှာ ချဥ်စူးပြီး သက်တောင့်သက်သာမရှိတဲ့ခံစားချက်ကိုခံစားရလိမ့်မယ်"

ဝေ့ချန်ကရှင်းပြလိုက်သည်။

ချန်လီက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ခဏလောက်တွေးလိုက်ကာ လက်ခံသွားသည်။

"ငါသဝန်တိုတယ်"

ချန်လီက အမြဲသူ့ခံစားချက်များနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ရိုးသားခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့်ဝေ့ချန်၏ရှေ့မှာဖြစ်သည်။သူက သူခံစားရသမျှကို မရှက်မကြောက်ဘဲပြောလေ့ရှိသည်။ယခု သူသဝန်တိုနေသည်ကိုသတိထားမိသောအခါ သူက မငြင်းဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဝန်ခံခဲ့သည်။ထိုသို့လုပ်လိုက်လျှင် ဝေ့ချန်လည်း သူသဝန်တိုနေသည်ကိုသိသွားလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခါသူများတွေကို သူ့ကိုယခုလိုကြည့်ခွင့်ပြုတော့မှာမဟုတ်ပေ။

ဝေ့ချန်၏မျက်လုံးများနူးညံ့သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာအပြုံးတစ်ပွင့်ဖြစ်တည်လာသည်။သူမနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ချန်လီ၏နှုတ်ခမ်းလေးကိုထပ်မံအနမ်းခြွေလိုက်မိသည်။

အူးမြူးနေသောလေသံဖြင့်သူကပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်ပျော်လိုက်တာ လီလီရာ"

ချန်လီက နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကိုနှစ်သက်သဘောကျသည့်လက္ခဏာများပြသလာပြီဖြစ်သဖြင့် သူပျော်သည်။

ချန်လီက ဝေ့ချန်ကိုပဟေဠိဖြစ်နေသောအမူအရာနှင့်ကြည့်လိုက်သည်။သူသဝန်တိုတာနဲ့ဘာလို့ဝေ့ချန်ကပျော်ရတာလဲ...

ဝေ့ချန်က ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ကားစက်နှိုးပြီး သူတို့၏ဦးတည်ရာပန်းတိုင်ဆီကို မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

Wollongongက ဩစတေးလျတွင်နာမည်ကြီး လေထီးခုန်ရာပန်းတိုင်ဖြစ်ပြီး XN City၏တောင်ဘက်တွင်တည်ရှိကာ တစ်နာရီခန့်မောင်းရသည်။ဤသည်က လေထီးခုန်ရခြင်း၏ပျော်ရွှင်မှုကိုတွေ့ကြုံခံစားရန် ဝေ့ချန် ချန်လီကို ခေါ်သွားရန် စီစဥ်ထားသည့်နေရာဖြစ်သည်။

သူတို့ကို လေထီးခုန်ရန်ခေါ်သွားမည့် ရဟတ်ယာဥ်က သူတို့ကိုတက်ရပ်မှာစောင့်နေပြီဖြစ်သည်။ချန်လီနှင့်ဝေ့ချန်ရောက်သည်နှင့် သူတို့ကရဟတ်ယာဥ်ပေါ်တက်လိုက်ကြသည်။

အသံကျယ်ကျယ်က သူတို့နားထဲမှာပဲ့တင်ထပ်နေပြီး နားစည်များကိုထိုးဖောက်တော့မည်အတိုင်းပင်။အနည်းငယ်ကြောက်သွားသဖြင့် ချန်လီက သူ့လက်ကိုတင်းတင်းဆုပ်ကာအားအင်ပေးနေသည့်ဝေ့ချန်၏နားကိုကပ်သွားသည်။

အရာအားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်သည်နှင့် ရဟတ်ယာဥ်က တက်သွားပြီးအပြင်ဘက်ရှိမြင်ကွင်းကတဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲသွားသည်။ချန်လီ၏အကြည့်က သူမြင်နေရသည့်အရာကြောင့် ချက်ချင်းပင်ဆွဲဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများက တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့လေပေါ်တက်သွားချိန်ရှိ ကမ္ဘာကြီးကသေးငယ်သွားသယောင် ခံစားချက်ကချန်လီကိုအံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။တောင်များ၊ပင်လယ်ပြင်နှင့်ကောင်းကင်ပြာကြီးကို သူမြင်နေရပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို သူ့မျက်လုံးများရှေ့မှာ ဖြည်ချလိုက်သလိုပင်။

Wollongongက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လေထီးခုန်သူများ၏သုခဘုံဖြစ်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ကောင်းကင်ပြာကြီး ပုံရိပ်ထင်နေသောပင်လယ်ပြင်နှင့် သဲသောင်ဖြူဖြူများက ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ်ပါပင်။အောက်ခံသဘာဝရှုခင်းတိုင်းက အလှပဆုံးရှုခင်းသာများဖြစ်ကာ တကယ်ကို ယစ်မူးဖွယ်ရာဖြစ်လေသည်။

"သဘောကျရဲ့လားလီလီ"

ဝေ့ချန်၏အသံက နားကြပ်မှတဆင့်ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်လီသတိဝင်လာကာ ဝေ့ချန်ကိုကြည့်လိုက်သည်။သူက စိတ်အားထက်သန်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်–သူအရမ်းသဘောကျတယ်...

ချန်လီ၏မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့်တလက်လက်တောက်ပနေကာ အလုံးစုံသော နေရောင်ခြည်များကို သူ့မျက်လုံးများထဲမှာဖမ်းယူသိမ်းဆည်းထားသည့်အတိုင်းပါပင်။

ဝေ့ချန်၏မျက်လုံးထဲတွင် ဤအခိုက်အတန့်ရှိချန်လီက အပြင်ဘက်ရှိအကန့်အသတ်မဲ့ သဘာဝရှုခင်းထက်ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်ရှိလေသည်။

ချန်လီက အမြင့်မကြောက်ပေ။၎င်းကို ဝေ့ချန် သူ့ကို မြို့တော်ကအပန်းဖြေဥယျာဥ်ကိုခေါ်သွားသည့်နေ့တုန်းက သူသိလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ဝေ့ချန်ကလည်း ချန်လီကအမြင့်ရောက်နေသည့်ခံစားချက်ကို သဘောကျမှန်းသိလေသည်။ထို့ကြောင့်လူများကိုအော်ဟစ်အောင်လုပ်သည့် ထိုရင်ဖိုစရာကောင်းကင်းဒန်းများကို သူကြိုက်နေခြင်းဖြစ်လေသည်။

ထိုကောင်းကင်းဒန်းတစ်ခုပေါ်ကဆင်းလာချိန်ရှိ ချန်လီ၏မျက်နှာထက်ကအပြုံးကိုဝေ့ချန်ဘယ်သောအခါမှမေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ထိုအပြုံးက ဝေ့ချန်၏နှလုံးသားထဲမှာ နက်ရှိုင်းစွာထွင်းထုထားပြီး သူမေ့မရနိုင်ပါချေ။

ထိုနေ့ကတည်းကစ၍ ဝေ့ချန် ချန်လီကိုအစစ်အမှန်စီးနင်းခြင်း၏အတွေ့အကြုံကိုပေးချင်နေခဲ့သည်။ချန်လီကြိုက်လိမ့်မည်ဟုသူယုံကြည်သည်။

ဟုတ်တယ်ဟုတ်...

ရဟတ်ယာဥ်က ဆက်၍မြင့်တက်နေပြီး ပင်လယ်ကမ်းခြေသဘာဝရှုခင်းက သေးသထက်သေးငယ်လာသည်။သို့ပေမဲ့ချန်လိ၏အကြည့်ကပြတင်းပေါက်မှာပဲရှိနေဆဲဖြစ်သည်။သူ့လက်များကပြတင်းပေါက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဤအခိုက်အတန့်မှာပဲ ပျံသန်းနိုင်ပြီး ကိုယ်တွေ့ပျံသန်းရခြင်း၏ပျော်ရွှင်မှုကိုခံစားချင်နေသည့်အတိုင်းပင်။

"လီလီ ပျံသန်းရအောင်"

ဝေ့ချန်က နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။

"ပျံသန်းမယ်..."

ချန်လီ နားမလည်ပေ။

သူတို့ တကယ်ပျံကြမှာလား...

"အင်း ပျံသန်းကြမယ်"

ဝေ့ချန်ကအတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ဝေ့ချန်ပြောသည့်"ပျံသန်းမယ်"ကဘာကိုဆိုလိုမှန်းသူမသိသော်လည်း ဝေ့ချန်ကို သူယုံသည်။ဝေ့ချန်က သူတို့ကိုဘာအန္တရာယ်မှဖြစ်စေမှာမဟုတ်ပေ။

ချန်လီ၏ယုံကြည်မှုများနှင့်ပြည့်နေသောမျက်ဝန်များနှင့်ဆုံလိုက်ရသည့်အခါ ဝေ့ချန်က ဘေးရှိနည်းပြဘက်လှည့်လိုက်သည်။

သူတို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်ကို့မြင်လျှင်နည်းပြကမေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဘာကိုယ်ခုန်ချချင်တာသေချာလား"

ဝေ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က လေထီးခုန်သင်ထားပါတယ်...ကျွန်တော့်ရဲ့သင်တန်းလက်မှတ်တွေကိုမြင်ပြီးပြီမလား"

ဝေ့ချန်၏အတည်ပြုချက်ကြောင့် နည်းပြက သူတို့နှင့်ဆွေးနွေးရန် ဆက်မကြိုးစားတော့ပါချေ။သူတို့၏ပစ္စည်းကိရိယာများကိုစစ်ဆေးပြီးနောက် သူက ရဟတ်ယာဥ်တံခါးကို ဘန်းခနဲဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးပွင့်သွားချိန်မှာ လေများက တဟူဟူးဝင်လာသည်။သူတို့၏မြင်ကွင်းကိုပိတ်ထားသည့်ပြတင်းပေါက်မရှိတော့သောအခါ အပြင်ဘက်ရှိသဘာဝရှုခင်းက ပို၍ပင် စစ်မှန်ပြီးရင်သက်ရှုမောစရာကောင်းလေသည်။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလားလီလီ...ကိုယ်တို့ခုန်တော့မယ်နော်"

လေထီးက နှစ်ယောက်တစ်ခုဖြစ်ကာ ဝေ့ချန်ကနောက်မှာဖြစ်ပြီးချန်လီကရှေ့မှာဖြစ်သည်။

သူ့မျက်နှာကိုရိုက်ခတ်လာသည်လေကိုခံစားရင်း၊ဝေ့ချန်၏တည်ရှိမှုကိုခံစားရင်း ချန်လီက မဆိုင်းမတွ နောက်မတွန့်ဘဲဖြေလိုက်သည်။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"

"သုံး နှစ် တစ်...ခုန်"

<< >>

💘

Prev Next