Volume 13 : လူမှုဘာသာရပ်များဌာန
Chapter 284 (ကဗျာဝင်္ကပါ ၀၈)
ဇာတ်ကောင်အသစ်သော့ဖွင့်ခြင်း: စူးရှစ်။
လောကသိနာမည် ကျစ်ကျန်း၊ တုန်းပေါကျွီးရှစ် ဟု သိကြပြီး မြောက်ပိုင်းစုန့်မင်းဆက်တွင် နာမည်ကြီး စာရေးဆရာ၊ လက်ရေးလှရေးသူနှင့် အစားမက်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ကျေးဇူးပြု၍ စူးရှစ်၏ ခြေလှမ်းကိုလိုက်၍ ဝင်္ကပါကို ဆက်လက်စူးစမ်းပါ။
စုန့်မင်းဆက်၏ ရဲရင့်ပြီးအထိန်းအကွပ်မဲ့ပုံစံကို ကိုယ်စားပြုသည့်အနေဖြင့် စူးရှစ်၏ကဗျာသည် လူသိများပြီး အားကောင်းကာ လက်ရာအများအပြားကို အထက်တန်းကျောင်း စာပေဖတ်စာအုပ်များတွင် ရွေးချယ်လေ့ရှိပြီး 'နျန်နူကျောင်း— အနီရောင်ချောက်ကမ်းပါးများကို ပြန်လည်သတိရခြင်း' နှင့် 'ပဏာမတီးလုံးမှ ရေတေးသွား— လေပြည့်ကြီးပေါ်လာဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသလဲ' ကဲ့သို့သော ဂန္တဝင်လက်ရာများသည် စာကြည့်တိုက်စာမေးပွဲမေးခွန်းများတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စူးရှစ်ဘက်မှ ခေါင်းစဉ် ခက်ခဲမလား၊ မခက်ခဲဘူးဆိုတာ သေချာမသိပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာ သူသည် စုန့်မင်းဆက်၏ ရဲရင့်ပြီးအထိန်းအကွပ်မဲ့သောအဖွဲ့မှ ကိုယ်စားပြုကဗျာဆရာများကို လေ့လာခဲ့ပြီး စာကြည့်တိုက်က တစ်မူထူးခြားတာမျိုးမလုပ်သရွေ့ သူ ကဗျာအများစုကို မှတ်မိခဲ့သည်။ သူမသိတာတစ်ခုခု တကယ်လာခဲ့ပါက အရိပ်အမြွက်များအတွက် သူ့မှာ စုတ်တံကိရိယာရှိသည်။
ဒါကို စဉ်းစားရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး စူးရှစ်နောက်ကို လိုက်ရအောင်။"
စူးရှစ်နှင့် ရှင်းချိကျီတို့သည် အဆက်အသွယ်မရှိခဲ့ဘဲ ရှင်းချိကျီသည် စူးရှစ်ကို ဆွဲခေါ်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စူးရှစ်သည်လည်း စည်ကားပြီး အသက်ဝင်သော မီးပုံးဈေးမှ ထွက်သွားကာ အမှောင်ထဲသို့ လှည့်သွားသည်။
တောက်ပသောလသည် ကောင်းကင်၌ မြင့်တင်လျက် လူတိုင်း သူ့နောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်ကြသည်။ ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် စူးရှစ်သည် လမ်းဘေးရှိ တဲတွင် ရုတ်တရက် ထိုင်ကာ ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကောက်သောက်ရင်း တောက်ပသော လမင်းကို ငှဲ့ပေးကာ စကားအနည်းငယ်ရွတ်လိုက်သည်။ "တောက်ပသောလက ဘယ်အချိန်ကစခဲ့သလဲ။ တစ်ခွက်မြှောက်ပြီး အပြာရောင်ကောင်းကင်ကို မေးလိုက်တယ်။"
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ စာကြည့်တိုက်သည် ဤမျှရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ ဤသည်မှာ စူးရှစ်၏ အကျော်ကြားဆုံးကဗျာဖြစ်ကာ လက်ဆောင်မေးခွန်းမဟုတ်ပါလား။
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် မနေနိုင်ဘဲ နောက်စာကြောင်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်နန်းတော်မှာ ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲ မသိဘူး။ လေစီးပြီး ငါအိမ်ပြန်ချင်ပေမယ့် ကျောက်စိမ်းမျှော်စင်တွေကို ကြောက်တယ်။ မြင့်တဲ့နေရာက အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရှင်းလင်းတဲ့ အရိပ်နဲ့ စတင်ကခုန်ရင်း သေမျိုးလောကကြီးက ဘာတွေများဆင်တူမှာလဲ။ အနီရောင်တဲအနား လှည့်ပတ်နေရင်း ပိုးချည်တံခါးက နိမ့်ကျလာပြီး အိမ်မပျော်အောင် အဲဒါက တောက်ပနေတယ်။ အဲဒါက မကျေမချမ်းဖြစ်သင့်မဟုတ်ဘဲ ကွဲကွာခြင်းအချိန်တွေမှာ အဲဒါက ဘာလို့ အမြဲတမ်းလုံးဝန်းနေတာလဲ။"
သူသည် ရှင်းယန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ တစ်ဖက်က အေးစက်စက်အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။ "လူတွေမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ ဝမ်းနည်းစရာတွေ၊ ခွဲခွာခြင်းနဲ့ ဆုံစည်းခြင်းတွေရှိကြပြီး လမင်းက လကွယ်၊ လပြည့်၊ လဆန်းနဲ့ လဆုတ်တို့ ရှိတယ်။ ဒီပြဿနာတွေက ရှေ့ကတည်းက ဒီနည်းပဲရှိခဲ့တယ်။ အသက်ရှည်ခြင်းက မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပါပဲ။ မိုင်ထောင်ချီခွဲခွာနေပြီး လမင်းရဲ့အလှကို အတူတူကြည့်ကြမယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက ပြုံးပြီး လက်မထောင်ပြသည်။ "မင်းတော်တော် မှတ်မိတာပဲ!"
ရှင်းယန်က ပြောသည်။ "အထက်တန်းကျောင်းမှာ တရုတ်ဘာသာစကားဆရာက ငါတို့ကို ဒီကဗျာ တစ်ခေါက်ဆိုပြပြီး မင်းက အဆုံးလည်းမရောက်သလို သံစဉ်ကနေလွဲနေတာကြောင့် ငါသေချာပေါက်မှတ်မိတာပေါ့။"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ရယ်မောပြီး ရှက်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်ကို သတိရရင်း သူ့နားရွက်များ နီရဲနေသည်။ "အဟန့်… ဒါဆို မင်းက အဲဒီလိုမှတ်မိတာပေါ့၊ ငါ အဲဒီအမှောင်သမိုင်းကို မပြောပါရစေနဲ့။"
ခယ်ရှောင်ပင်းနှင့် ရှင်းယန်တို့သည် ဤကဗျာကို တစ်လုံးချင်စီ မှတ်မိရုံသာက အားလုံးလည်း မှတ်မိနေသည်။ မေးခွန်းကို ချောမွေ့စွာ ဖြေဆိုခဲ့ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် နောက်ထပ်အခက်အခဲအတွက် အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေသည်။
စူးရှစ်သည် ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်လာပြီး ခဏကြာတော့ ရိုးရိုးအိမ်လေးကနေ ဖြတ်သွားပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်သွားကာ အားလုံးက သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသည်... နောက်တော့ သူသည် ကုတင်ပေါ် အမှန်တကယ် လဲလျောင်းပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။
လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။
လျှိုကျောက်ချင်းက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးပြောသည်။ "စူးရှစ်ရဲ့အိမ်မက်ကို ကြည့်ရမှာလား။"
စကားလုံးများကျပြီးတာနဲ့ စူးရှစ်၏ အိပ်မက်ကို ရုပ်ရှင်အဖြစ် ပြတင်းပေါက်ငယ်ဘေးက ဖန်သားပြင်တွင် ပြသလာသည်။ အိပ်မက်ထဲမှာ အထီးကျန်အုတ်ဂူတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မှန်ရှေ့မှာ ခေါင်းဖြီးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရှိသည်။
လူတိုင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
လန်ယာရုန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "ဒါက သူ့ဇနီး ဝမ်ဖူးအတွက် ရေးခဲ့တဲ့ 'မြစ်ကမ်းနားမြို့' ကဗျာပဲ။ စူးရှစ်နဲ့ ဝမ်ဖူးတို့ လက်ထပ်ပြီးချိန်မှာ ဝမ်ဖူးက အသက် 15 နှစ်ပဲရှိသေးတာကို ငါမှတ်မိတယ်။ သူမက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အရည်အချင်းကောင်းရှိတယ်။ စူးရှစ်က သူမကို အရမ်းသဘောကျပေမယ့် ကံမကောင်းစွာပဲ သူမက ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ပြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဆုံးသွားတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။"
သူမပြောပြီးသည်နှင့် စူးရှစ်က နိုးလာသည်။
သူတို့ရှေ့မှာ မေးခွန်းနှစ်ခုရှိကာ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်ရှိ အဖြေဘောက်စ်များတွင် တူညီသောဖွဲ့စည်းပုံပါရှိပြီး နာမည်များမှာ နှစ်ခုလုံး 'မြစ်ကမ်းနားမြို့' ဖြစ်သည်။
ခယ်ရှောင်ပင်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "‘မြစ်ကမ်းနားမြို့’နှစ်ပုဒ်လား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဆိုသည်။ "တစ်ပုဒ်က 'မြစ်ကမ်းနားမြို့— ပထမလရဲ့ ရက် 20 ညက အိမ်မက်' ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ပုဒ်က စူးရှစ်ရဲ့ အပြောင်မြောက်ဆုံးလက်ရာ 'မြစ်ကမ်းနားမြို့— မီကျိုးအပြင်ဘက်မှာ အမဲလိုက်ခြင်း'ပဲ။"
သူက လန်ယာရုန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာအစ်မလန် ပထမတစ်ပုဒ်ကို ရေးလိုက်ပါ၊ ဒုတိယတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်တော်ရေးလိုက်မယ်။"
လန်ယာရုန်သည် ဝမ်ဖူးနှင့် စူးရှစ်တို့၏ ဇာတ်လမ်းအကြောင်း ကောင်းစွာသိသည်။ ဒီကဗျာကို သူမ သိသိသာသာ မှတ်မိနေပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူမကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ အဖြေကို အမြန်ရေးချလိုက်သည်—
"ဆယ်နှစ်တာ အသက်ရှင်ခြင်းက သေသူအတွက် အချည်းနှီးသာဖြစ်ပြီး ငါ့အတွေးက မရပ်တန့်နိုင်ဘဲ သေသူကို ဘယ်လိုလုပ်မေ့နိုင်မလဲ။
သူမရဲ့ အထီးကျန်အုတ်ဂူက မိုင်ထောင်ချီကွာဝေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ပူဆွေးမှုကို ဘယ်သူ့ဆီ သယ်ဆောင်သွားနိုင်မလဲ။
သူမက ပြန်လည်မွေးဖွားလာရင်တောင် ငါ့ကိုသိပါ့ဦးမလား။ ငါ့မျက်နှာက ပါးရေနားရည်တွန့်ပြီး ငါ့ဆံပင်တွေက ဖြူနေပါပြီ။
မနေ့ညက ငါ့ရဲ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်ရောက်သွားတာ ငါအိမ်မက်မက်ခဲ့တယ်။ သူမက ကျက်သရေရှိစွာ မှန်ရှေ့မှာ ချယ်သနေခဲ့တယ်။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရင်း ငါတို့မျက်လုံးတွေထဲက မျက်ရည်တွေ ရုတ်တရက် စီးကျလာတယ်။
ငါနိုးလာတဲ့အခါ အသည်းမကွဲနေနိုင်မလား။ လမင်း တောက်ပနေတဲ့ နေရာမှာ ထင်းရှူးပင်တွေက သူမရဲ့အုတ်ဂူကို ဖုံးထားတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စုတ်တံကို တစ်ပြိုင်နက် ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးက အဖြေဘောက်စ်ထဲမှာ စာသားအပြည့်အစုံကို ရေးလိုက်သည်။
"အဘိုးအိုက အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ရူးသွပ်မှုအကြောင်း ပြောနေရင်း ဘယ်လက်မှာ အမဲလိုက်ခွေးကြီးနဲ့ ညာလက်ပေါ်မှာ သိမ်းငှက်ကိုတင်လျက်၊
သားမွေးဝတ်ရုံနဲ့ ပိုးထည်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ ထောင်ချီခွာရာတွေက တောင်ကုန်းတွေဆီ မျက်တစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်လာတယ်။
သူရဲကောင်းလေးသမား စွန်းချွမ်ကဲ့သို့ ကျားကို ငါပစ်လိုက်ပြီး ငါ့နောက်လိုက်လာတဲ့ တစ်မြို့လုံးကို ဧည့်လိုက်တယ်။
ငါ့နှလုံးသားဟောင်းက အကြောက်တရားကင်းမဲ့နေပြီး ဝိုင်နဲ့ မီးတောက်နေတယ်။ ငါ့နားထင်တွေက ဆီးနှင်းခဲတွေ ဖုံးလွှမ်းနေလည်း ဘာအရေးကြီးသလဲ။
တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ ဘုရင်ခံကို စာရင်းနဲ့အတူ ဘယ်အချိန်မှ စေလွတ်မလဲ။
လပြည့်ကဲ့သို့ ငါ လေးကြိုးကို တင်းကျပ်အောင်ဆွဲပြီး အနောက်မြောက်ကိုကြည့်ကာ ပစ်မယ်။"
စကားလုံးများ၏ အဆင့်နှင့် သံစဉ်ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ကဗျာနှစ်ပုဒ်၏ ပုံစံသည် အတိအကျတူသော်လည်း အရှိန်အဟုန်မှာ လုံးဝကွဲပြားပါသည်။ ဇနီးအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းပေမယ့် မီကျိုးအပြင်ဘက်က အမဲလိုက်ခြင်း လေထုက အရိုင်းဆန်ပါသည်။
အဖြေဘောက်စ်ရှိ ကြီးမားသောပုံစံ ကွဲပြားမှုရှိသည့် ကဗျာနှစ်ပုဒ်သည် စကားလုံးများ၏ ကျက်သရေနှင့် ပြောင်းလဲမှုတို့သည် အဆုံးမရှိဟု လူတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပုံရသည်။
ကဗျာနှစ်ပုဒ်ကို ဖြေဆိုပြီးနောက် အဖြေဘောက်စ်က တုန်ခါသွားကာ စူးရှစ်အိမ်၏ ဘေးဘက်တံခါးသည် ရုတ်တရက်ပွင့်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် လူနှစ်ယောက် ရပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က စူးရှစ်ထက် သိသိသာသာကြီး အသက်ကြီးကာ ဖြူဖွေးသော ဆံပင်ဖြူများရှိသည်။ ကျန်တစ်ယောက်က စူးရှစ်နဲ့ အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း အသက်ငယ်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စူးရွှင်နဲ့ စူးကျဲလား။"
ကျန်းဖျင်စစ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "အင်း၊ သားအဖ တွေအားလုံး ထွက်လာကြပြီ။"
လျှိုကျောက်ချင်းသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ချေ။ "စူးမိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေက တကယ်ကောင်းတယ်။ စူးရွှင်၊ စူးရှစ်နဲ့ စူးကျဲတို့က စာရေးဆရာကြီးတွေပဲ။ ငါတို့ အထက်တန်းတုန်းက စာပေအတန်းမှာ စူးရှစ်ရဲ့ စကားလုံးတွေကို အများကြီးရွတ်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် စူးရွှင်နဲ့ စူးကျဲတို့ ဝင်္ကပါကဗျာထဲပေါ်လာတာ ဒီအကြောင်းအရာက ခက်တယ်။"
ရွှီယိရှန်းသည် ခေါင်းကိုက်ကာ သူ့နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ငါ ဒီနှစ်ယောက်ရဲ့နာမည်ကို ကြားပဲကြားဖူးတာ၊ သူတို့ရဲ့လက်ရာတွေအနေကို ငါလုံးဝမထိဖူးဘူး။"
လူတိုင်းသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို အာရုံစိုက်လာကြ၏။ "ငါတို့ ရှင်းဝမ်ကိုပဲ အားကိုရမယ်ထင်တယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခါးသက်သက်ပြုံးကာ ပြောလေသည်။ "ငါက စူးကျဲနဲ့ စူးရွှင်တို့ရဲ့ကဗျာတွေကို သိပ်မသိဘူး။ စူးရွှင်က လက်ရှိအဖြစ်အပျက်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး သူ့ရဲ့အပြောင်မြောက်ဆုံးလက်ရာက 'နိုင်ငံခြောက်ခုအယူအဆ'ပဲ။ စူးကျဲက နိုင်ငံရေးနဲ့ သမိုင်းဆိုင်ရာ အယူအဆမှာ သူ့ရဲ့ စကားပြောနဲ့ အထူးပြုချက်တွေကြောင့် နာမည်ကြီးပြီး သူတို့ရဲ့ကဗျာတွေက သိပ်နာမည်မကြီးဘူး။"
စူးရွှင်၏ 'နိုင်ငံခြောက်ခုအယူအဆ' ကို ရွတ်ဆိုခိုင်းပါက တစ်လုံးချင်စီ သူရွတ်ဆိုနိုင်သော်လည်း စူးရွှင်ရေးခဲ့သော စကားလုံးများဖြစ်ဖြစ်၊ ကဗျာများဖြစ်ဖြစ် ယွဲ့ရှင်းဝမ် အတိအကျ မလေ့လာထားပေ။
ထို့ကြောင့် ကဗျာဝင်္ကပါတွင် ဤ 'စူးရှစ်၏ ဆွေမျိုးများ' နှစ်ယောက်ကို သူတွေ့သောအခါ ယွဲ့ရှင်းဝမ်လည်း အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်နေသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့ပခုံးပေါ်သို့ လက်ကို ညင်သာစွာတင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ မင်းက အနန္တတန်ခိုးရှင်မှမဟုတ်တာ။ နောက်မှ မင်း တကယ်မလုပ်နိုင်ရင် အရိပ်အမြွက်စုတ်တံကို သုံးလိုက်ပေါ့။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ဒီတစ်နည်းပဲရှိတာပေါ့။"
စူးရွှင်နှင့် စူးကျဲ၏အသွင်အပြင်နှင့်အတူ လူတိုင်းရှေ့တွင် အဖြေဘောက်စ်နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။
စူးကျဲဘက်မှ စာမေးပွဲမေးခွန်းမှာ 'ငါ့ရဲ့အစ်ကိုကြီးကျစ်ကျန်းအတွက် မြန်ချီက အတိတ်ကို ပြန်လည်တမ်းတရင်း ကဗျာရွတ်မယ်' ဟုခေါ်သော ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။
စူးရှစ်၏ လောကသိနာမည်မှာ ကျစ်ကျန်းဆိုတာ လူတိုင်းသိကြပြီး ဒီကဗျာကို စူးကျဲက သူ့အစ်ကိုဆီ ရေးထားပုံရသည်။ ထုံးစံအတိုင်း တခြားလူများက အဲဒါကို လုံးဝမကြားဖူးဘဲ တရုတ်ဘာသာစကားဌာန၏ ယွဲ့ရှင်းဝမ်အပေါ်မှာ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကိုပဲ ထားနိုင်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အံကြိတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီကဗျာကို ငါအရင်က မြင်ဖူးပြီး စာကြောင်းတချို့ကို မှတ်မိပေမယ့် 100% မှန်အောင် ငါမမှတ်မိဘူး။"
သူပြောပြီးသည်နှင့် စာကြောင်းလေးကြောင်းထဲမှာ စာသားအရိပ်အမြွက်များ အများကြီးပေါ်လာတာကို သူတွေ့လိုက်သည်။
"ကျန့်ယွမ်ပေါ်မှာ အတူတူနှုတ်ဆက်ပြီး ——— ခရီးရှည်ကို မျှဝေအောင်။"
ပြန်လာတဲ့မြင်းစီးသူတွေက လျှန်မော်ကြိုးတွေကို ရှာနေရင်း လမ်းသွားလမ်းလာတွေက ရှေးကျတဲ့ခွန်းရှီ အနောက်ဘက်ကို ထွက်သွားကြပြီ။
သူက တိုင်းပြည်အရာရှိဖြစ်ခဲ့သလားဆိုတာ ——— ။ အဆောင်ဟောင်းထဲက ရှေးဘုန်းကြီးရဲ့အခန်းနံရံမှာ ရေးထွင်းထားတယ်
အဝေးကို တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားရခြင်းက အရသာအနည်းငယ်ရှိပြီး မြင်းဟီသံကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဘူး။"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် အဖြေဘောက်စ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့တွေဖြည့်ဖို့ ကွက်လပ် 6 ခြောက်ပဲရှိတယ်။ ငါတို့ ကဗျာကို လုံးဝမသိရင်တောင် စုတ်တံနဲ့ စာမေးပွဲအောင်နိုင်တယ်မလား။"
လျှိုကျောက်ချင်းက သူ့ခေါင်းနောက်ကို ကုတ်လိုက်သည်။ "စာကြည့်တိုက်က အရမ်းအသိစိတ်တာပဲ၊ ငါက ဒါကို တကယ်ကျင့်သားမရသေးဘူး။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဒါကိုမြင်သောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကွက်လပ် 6 ခုပဲရှိတာ ကံကောင်းတယ်၊ ပိုများနေရင် စုတ်တံအရေအတွက် မလုံလောက်ဘဲ ငါတို့ ဒီမှ ပိတ်မိနေလိမ့်မယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် 'အရိပ်အမြွက်စုတ်တံ' ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကိရိယာကို အသုံးပြုပြီးနောက် 'နှင်းထုကို ကြောက်ရွံ့ရင်း' နှင့် 'လူတွေများသိသလား' ဟူသော စကားလုံးများသည် အဖြေဘောက်စ်တွင် အလိုအလျောက် ပြည့်သွားခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စူးသုံးယောက်၏ စာပေလက်ရာများ လွှမ်းမိုးမှုကို အာရုံစိုက်ပြီး စူးသုံးယောက်ကို လေ့လာရာတွင် အထူးပြုခဲ့သည်။ သူသည် စူးကျဲ၏ "လွမ်ချန်ပေါင်းချုပ်' နှင့် စူးရွှင်၏ 'နိုင်ငံခြောက်ခုအယူအဆ' ကို မှတ်မိသော်လည်း စူးကျဲသည် သူ့အစ်ကိုထံ ရေးသားခဲ့သော လူကြိုက်မများသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို သူ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။
ကံကောင်းထောက်မစွာ စာကြည့်တိုက်သည်လည်း အနည်းငယ် အသိစိတ်ရှိပြီး 'အရိပ်အမြွက်'ကိရိယာကို ပေးခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စူးရွှင်ဘက်မှ မေးခွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းစဉ်က 'တောင်ကိုအမှတ်ရပြီး စကားငါးလုံးနှင့် ကာရန်ကဗျာ 78 ကြောင်းကို လူတွေအား ပေးခြင်း'—— ကာရန် 78 ကြောင်းလား။ စာကြောင်း 78 ပါတာက ကဗျာရှည်မဟုတ်လား။
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် အဖြေဘောက်စ်ရှည်ကြီးကို ကြည့်ကာ စာကြောင်းများကို အမြန်ရေတွက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကဗျာမှာ စုစုပေါင်း 78 ကြောင်းပါပြီး စာလုံးဆယ်လုံးကို တစ်ကြောင်းဆိုတော့ စာလုံးပေါင်း 780 ပေါ့။ ဒီလောက်ကဗျာရှည်ကြီးကို ငါတစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ငါတို့မှတ်ဉာဏ်နဲ့ ဒီစာသားတစ်ခုလုံးကို ရေးခိုင်းမှာတော့မဟုတ်ဘူးမလား။"
လျှိုကျောက်ချင်းက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "စာကြည့်တိုက်က အရင်လို ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း မပြောရင် ထားလိုက်တော့၊ ဒီတစ်ခါ စာပေကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း ပြောတာ နည်းနည်းများလွန်းတယ်။ စူးရွှင်ရဲ့ကဗျာ၊ စာလုံးရေ 780 ကိုရေးခိုင်းတာ များလွန်းတယ်!" အရိပ်အမြွက်တွေနဲ့လာစမ်းပါ!"
လျှိုကျောက်ချင်း၏ ညည်းညူခြင်းများက အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမရှိ မသိသော်လည်း စာကြည့်တိုက်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အရိပ်အမြွက်များစွာကို ပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖြည့်စွက်ရန် စကားလုံး 6 လုံးသာ ကျန်ရှိသည့် ယခင်ကဗျာနှင့် မတူဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စကားလုံး 10 လုံး အလွတ်ကျန်ခဲ့သည်။
အရိပ်အမြွက်စုတ်တံသည် စုစုပေါင်း 14 ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ယခုအခါ 6 ကြိမ် အသုံးပြုထားပြီး 8 ကြိမ်သာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း သတိပေးထားသည်။
တစ်နည်းဆိုရသော် ဤကဗျာကို သူတို့တွေ မထိဖူးဘူးဟု ယူဆပါက စုတ်တံဖြင့် အရိပ်အမြွက် 8 ကြိမ်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် ကျန်စကားလုံးနှစ်လုံးကို ခန့်မှန်းရမည်ဖြစ်သည်။
မျိုးစုံရွေးချယ်နိုင်သောမေးခွန်းများ ABCD သည် အဖြေကို ခန့်မှန်းရာတွင် မှားနိုင်ခြေရှိသည်။ အရင်က မမြင်ဖူးသော ကဗျာအတွက် စကားလုံးများကို တိုက်ရိုက် ခန့်မှန်းလို့ရပါသလား။ 'ခေတ်သစ် တရုတ်ဘာသာစကားအဘိဓာန်' မှာ စကားလုံးတွေ အများကြီးရှိသည်။ ဤအရာက ကောက်ရိုးပုံထဲမှာ အပ်တစ်ချောင်းကို ရှာနေတာ မဟုတ်ပါလား။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အဖြေဘောက်စ်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်—
"လူငယ်တို့က ကုန်းနှီးနဲ့ မြင်းကြားက အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်နဲ့ ပြုတ်ကျခြင်းကို ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်ကြတယ်။
ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ပြီး —— စကြာဝဠာကို ချစ်ပါ။
တောင်တွေနဲ့ မြစ်တွေက —— မမြင်နိုင်ဘူး၊ ဟောက်ရန်လည်းပဲ ပြန်လာဖို့ မေ့သွားတယ်။
ငါ အဝေးကို မမြင်ရပေမယ့် အဲဒါကို ငါချစ်တယ်။
အယ်မိန်က အဲဒါကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးပြီး နေရောင်က အနောက်ဘက်—— ကို ငြီးငွေ့လာတယ်။
ဆောင်းရာသီမှာ ဆီးနှင်းတွေ မလျှောဆင်းဘဲ နွေရာသီနဲ့ ဆောင်းဦးမှာ —— များစွာရှိတယ်။
...
သူ့နောက်ကျောကို တိမ်တိုက်ဘက်ဆီ မျက်နှာလှည့်ကာ မင်းရဲ့လက်ဖမိုးကို အောက်ချပြီး —— ရာချီကို ကြင်နာစွာထွေးပွေ့ထားတယ်။"
ကျင်းကျုကို အလည်လာရင်း ချောက်နက်ပေါ်မှာ စကားစမြည်ပြောပြီး ရယ်မောကြတယ်။
လေကို ဆန့်ကျင်ရင်း —— ကို ထိုးသိပ်ပြီး၊ —— က လေထဲမှာ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေတယ်။
ရှတောင်က —— တောင်အကွာအဝေးနဲ့ မညီမျှဘဲ၊ —— ချောက်နက်အပေါ်က တောင်ထဲမှာ အေးချမ်းမှုမရှိဘူး။
ရှည်လျားတဲ့လေက —— ပေါ်လွင်တဲ့အလင်းကို ပို့ပေးတယ်၊ အသေးစိတ်ကြည့်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။
…"
78 ကြောင်းကဗျာမှာ လွတ်နေသော စကားလုံး 10 လုံးကို ဖြည့်ဖို့ လိုသည်။
ယခင်ကဗျာများသည် အလွတ်ကျက်နိုင်မှုကိုသာ စမ်းသပ်ပါက ဤမေးခွန်းသည် ကဗျာဆိုင်ရာ တေးသွား၏ အသိပညာ၊ အဆင့်နှင့် ကာရန် ကျွမ်းကျင်မှုတို့ကို စမ်းသပ်သည်။
အစကနေဖတ်ပြီးသည့်နောက်မှာတော့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကံကောင်းလို့ ဒီကဗျာကို တင်းကျပ်စွာ ကာရန်ထားပြီး ကွက်လပ်တော်တော်များများကနေရာတွေက ခန့်မှန်းရခက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး!"
TK Team
