Volume 13 : လူမှုဘာသာရပ်များဌာန
Chapter 285 (ကဗျာဝင်္ကပါ ဇာတ်သိမ်း)
ရှေးခေတ်က ကဗျာများရေးသောအခါ သူတို့သည် အဆင့်နှင့် ကာရန်အပြောင်းအလဲအကြောင်း အထူးအာရုံစိုက်လေ့ရှိပြီး ကာရန်စကားလုံးများကို ကဗျာတစ်ကြောင်းစီ၏အဆုံးတွင် ယေဘုယျအားဖြင့် ထည့်သွင်းထားသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို "အဆုံးသတ်ကာရန်များ" ဟုလည်းခေါ်ဆိုကြပြီး အဆိုပါကဗျာများ၏ အဆုံးသတ်ကာရန်များသည် ဆင်တူခြင်း သို့မဟုတ် တူညီသင့်သည်။
စူးရွှင်၏ ကဗျာကို ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စာလုံးအားလုံးကို ကြည့်ရှုပြီး ၎င်း၏စာကြောင်းတစ်ကြောင်းချင်းစီ၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးဖြစ်သည့် 'ကျန်း'၊ 'ဟွမ်'၊ 'ချွမ်'၊ 'ကွမ်း' တို့သည် နောက်ဆုံးကာရန်ကို ပေါင်းစည်းထားသည့် 'အန်း' ဖြစ်သည်။
ပုံသေနောက်ဆုံးကာရန်ရှိသောကြောင့် လစ်လပ်သောအပိုင်းကို ခန့်မှန်းရန်မခက်ခဲပါ။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရှင်းဝမ်၏ စကားကိုကြားတော့ မအံ့သြပေ။ ရှင်းဝမ်သည် အထက်တန်းကျောင်းတွင် ကဗျာလေ့လာခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး “ရယ်ဖွယ်ရာကဗျာများ” အများအပြား ရေးသားခဲ့တာကို သူသိသည်။ ယခုအခါ ရှင်းဝမ်မှာ အကြံတစ်ခုရလာပြီး ရှင်းဝမ်က အဖြေမှန်ကို သေချာပေါက် ရှာဖွေနိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်နေသည်။
နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို နွေးထွေးစွာ အားပေးသည်။ "မင်း အရင် ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ပါ၊ မင်း အဖြေမမှန်ရင် အရိပ်အမြွက်စုတ်တံကို ငါတို့ သုံးမယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ပိုခက်ခဲတဲ့ပြဿနာတွေ ရှိလာမလား မသိနိုင်ဘူး။ တတ်နိုင်ရင် စုတ်တံအရေအတွက်တွေကို သိမ်းထားရမယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါလည်း အဲဒီလိုထင်တယ်။"
အဖြေဘောက်စ်ထဲက လစ်လပ်နေရာကို ပြန်ကြည့်ရင်း စာကြောင်းတစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း သူတွေးစပြုလာသည်။
လူငယ်တို့က ကုန်းနှီးနဲ့ မြင်းကြားက အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်နဲ့ ပြုတ်ကျခြင်းကို ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်ကြတယ်။
ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ပြီး —— စကြာဝဠာကို ချစ်ပါ။
တောင်တွေနဲ့ မြစ်တွေက —— မမြင်နိုင်ဘူး၊ ဟောက်ရန်လည်းပဲ ပြန်လာဖို့ မေ့သွားတယ်။
ငါ အဝေးကို မမြင်ရပေမယ့် အဲဒါကို ငါချစ်တယ်။
အယ်မိန်က အဲဒါကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးပြီး နေရောင်က အနောက်ဘက်—— ကို ငြီးငွေ့လာတယ်။
ဆောင်းရာသီမှာ ဆီးနှင်းတွေ မလျှောဆင်းဘဲ နွေရာသီနဲ့ ဆောင်းဦးမှာ —— များစွာရှိတယ်။
သည်အရာကိုမြင်တော့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ခြောက်ကြောင်းမြောက်ကို ငါအတည်ပြုနိုင်တယ်၊ 'ချုံ(အကောင်)' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဖြည့်ရမှာ၊ နွေရာသီနဲ့ ဆောင်းဦးမှာ အကောင်တွေ အရမ်းများတယ်၊ 'ရှယ်' က 'မြွေ'နဲ့ သံတူစကားလုံးကွဲဖြစ်သလို 'ချုံ'က polyphonic စကားလုံးဖြစ်ပြီး အကောင်လို့ဖတ်သောအခါ အဲဒါက အဆိပ်ရှိမြွေကိုရည်ညွှန်းပြီး အဓိပ္ပါယ်က အကြောင်းအရာအရ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နိုင်တယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "နွေရာသီနဲ့ ဆောင်းဦးရာသီတွေမှာ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတွေ ပိုရှိတယ်လို့ အဓိပ္ပါယ်ရပြီး ကာရန်ကလည်း 'အန်း'ဆိုတော့ ဖတ်ရတာ ချောမွေ့တာကြောင့် ဒီစကားလုံးက သေချာပေါက် မှန်လိမ့်မယ်!"
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး "ချုံ" ဟူသော စကားလုံးကို နေရာလွတ်တွင် တည့်မတ်စွာ ရေးခဲ့သည်။ သူ စာရေးပြီးသည်နှင့် အဖြေမှန်သည်ဟု ဆိုလိုရင်း စာလုံးဘေးတွင် အစိမ်းရောင် အမှတ်အသား ပေါ်လာသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ နှလုံးသားသည် ယုံကြည်မှုများဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး အပေါ်က နေရာလွတ်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလေသည်။ "အယ်မိန်က အဲဒါကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးပြီး နေရောင်က အနောက်ဘက်'မြစ်(ချွမ်)'ကို ငြီးငွေ့လာတယ်။ 'ချွမ်'စာလုံးကို ဒီနေရာမှာ ဖြည့်တာက မြင့်မားတဲ့တောင်ဟာ အနောက်ဘက်မြစ်ကို ဆန့်ကျင်နေတဲ့စည်းမျဉ်းနဲ့ ကိုက်ညီစေတယ်။"
သူသည် ကွက်လပ်ထဲတွင် "ချွမ်" ဟူသော စကားလုံးကို ချက်ချင်းဖြည့်ပေးသော ကျန်းဖျင်စစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဆက်လက်ပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလေသည်။ "သူ့နောက်ကျောကို တိမ်တိုက်ဘက်ဆီ မျက်နှာလှည့်ကာ မင်းရဲ့လက်ဖမိုးကို အောက်ချပြီး 'တောင်တွေ(ရှန်း)' ရာချီကို ကြင်နာစွာထွေးပွေ့ထားတယ်။ တိမ်တိုက်တွေက တောင်ရာချီတွေနဲ့ အပြိုင်ရှိနေတာက အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ လေကို ဆန့်ကျင်ရင်း 'အင်္ကျီလက်တွေ(ရှို့)' ကို ထိုးသိပ်ပြီး၊ 'မသေမျိုး(ရှန်း)' က လေထဲမှာ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေတယ်။ ဒီစာကြောင်းမှာ အင်္ကျီလက်ကျယ်တွေက လေထဲမှာ ပျံသန်းရင်း မသေမျိုးကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အနုပညာအယူအဆနဲ့ ပိုပြီးကိုက်ညီတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းဖြင့် ကွက်လပ်များတွင် ကျန်းဖျင်စစ် ဖြည့်သွင်းခြင်း စကားလုံးများ ပိုများလာသည်။
ဤစာမေးပွဲမေးခွန်းတွင် ကွက်လပ် 10 ခုရှိပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ၎င်းတို့ထဲမှ 8 ခုကို မှန်ကန်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းဖြင့် ဖြည့်ပေးခဲ့သည်။
ကျန်နှစ်လုံးမှာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သေချာမသိနိုင်သောကြောင့် သူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အရိပ်အမြွက်စုတ်တံကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ တကယ်ဆိုလျှင် သူသည် စူးရွှင်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်သောကြောင့် စာရေးဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အရည်အချင်းကို မရောက်နိုင်ခဲ့ဘဲ စူးရွှင် ကဗျာရေးသည့် မြင်ကွင်းကိုပင် သူ့မျက်လုံးများဖြင့် မမြင်ခဲ့ရပေ။ စာလုံးအများစုတွင် စူးရွှင် ပြောချင်တာကို သူ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
သည်လိုဆိုလျှင်တောင် ကျောင်းသားများက အလွန်ချီးကျူးကြသည်။
ခယ်ရှောင်ပင်းက ပြုံးပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "အစတုန်းကတော့ 10 လုံးစလုံးကို စုတ်တံသုံးရမယ်လို့ ငါထင်ခဲ့ပေမယ့် ရှင်းဝမ်က 8 လုံးကို မှန်ကန်အောင် ခန့်မှန်းခဲ့တယ်။ မင်းသာ ရှေးခေတ်မှာ မွေးဖွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကြီးမြတ်တဲ့ကဗျာဆရာဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ် သတိထားမိမယ့် ဇကရာဇ်စာမေးပွဲမှာ ပညာရှင်ဖြစ်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းသမီးလေးရဲ့ နှစ်သက်မှုကို ခံရပြီး မင်းသားကြင်ရာတော်ဖြစ်တာက ကောင်းပါတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ချောင်းဟန့်လိုက်၏။ "မင်းရဲ့ဦးနှောက်ကို အားဖြည့်နေတာ ရပ်လိုက်ပါ၊ ငါ ရှေးခေတ်ကို မသွားချင်ဘူး။"
ရှေးခေတ်စာပေလောကတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အရည်အချင်းရှိသည့် ပညာရှင်များ ပေါ်ထွက်ခဲ့သော်လည်း အများစုမှာ သူတို့၏ စိတ်ကူးနှင့် ဆန္ဒများကို သဘောမပေါက်နိုင်ဘဲ သူတို့၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်များကို တန်ဖိုးထားလေးမြတ်ခြင်း နည်းပါးကြပြီး မပျော်မရွှင် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ခေတ်မီလူ့အဖွဲ့အစည်းကဲ့သို့ လူတိုင်းအခွင့်အရေးရနိုင်သည့်နေရာလို မည်သို့ပွင့်လင်းပြီး တရားမျှတနိုင်မည်နည်း။
ထို့ထက် ဤပွင့်လင်းသောခေတ်တွင်သာ သူသည် သူချစ်သော သူနှင့်အတူ ရှိနေနိုင်သည်။ ရှေးခေတ်က နာမည်ကြီးသူများအတွက် အချစ်ဆိုတာ အမြဲလိုလို ကြေကွဲစရာပဲဖြစ်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့အတွေးများကို ဖယ်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလေသည်။ "အားလုံးပဲ ဆက်သွားကြရအောင်။"
စူးရှစ်၊ စူးကျဲနှင့် စူးရွှင်တို့၏ စူးမိသားစုမေးခွန်းများသည် အတော်လေး ခက်ခဲပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူတို့သည် စူးရှစ်နှင့် ခရီးဝေးကို ခရီးထွက်ခဲ့ကြပြီး စူးစမ်းလေ့လာခြင်းအတိုင်းအတာကလည်း အလွန်မြင့်မားလာသည်။ မေးခွန်းများကိုဖြေဆိုပြီးနောက် စူးစမ်းလေ့လာခြင်းက 80% ဖြစ်လာသည်။
သို့သော် စာကြည့်တိုက်သည် သူတို့အတွက် တွင်းကြီးတစ်ပေါက်ကို တစ်ဖန်တူးခဲ့ကြောင်း လူတိုင်းတွေ့ခဲ့ရသည်။ ရှေ့လမ်းမရှိ၊ မြူခိုးများ မရှိတော့ပေ။
တစ်နည်းဆိုရသော် ဤလမ်းက ဖြတ်သွားလို့မရချေ။
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ခြံဝင်းတဝိုက်ကို လျှောက်နေပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီခြံထဲမှာ လျှို့ဝှက်လမ်းမရှိဘူး၊ နောက်တံခါး ဒါမှမဟုတ် ဘေးတံခါးလည်း မရှိဘူး။ ဒီတော့ ငါတို့က ပင်မတံခါးကနေပဲ ပြန်သွားရမှာပေါ့။"
သူတို့ တံခါးမှ ထွက်သွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းက မပြောင်းလဲပေ။ အားလုံးသည် တံခါးရှေ့မှာ ရပ်ပြီး သူတို့လျှောက်လာသောလမ်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ "ငါတို့ လွတ်သွားတဲ့လမ်းမှာ လမ်းဆုံလမ်းခွတစ်ခု ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။"
ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "မင်းဆိုလိုတာက စုန့်ကဗျာတွေဘက်မှာ အခုလေးတင် ကျေးလက်မြင်ကွင်းနဲ့ နယ်စပ်မြင်ကွင်းလို လမ်းဆုံတစ်ခု ရှိနိုင်တယ်လို့ ထင်တာလား။ စူးရှစ်နဲ့ ရှင်းချိကျီက ရဲရင့်ပြီးအထိန်းအကွပ်မဲ့ခြင်းအဖွဲ့ကို ကိုယ်စားပြုပြီး တခြားတစ်ဖက်က ကျက်သရေရှိပြီးချုပ်တည်းခြင်းအဖွဲ့လား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စူးစမ်းလေ့လာခြင်းက 80% ရှိပြီး ဝင်္ကပါရဲ့ ကျန်ဧရိယာက သိပ်ကြီးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်တုန်းက တုဖူနဲ့အတူ နယ်စပ်မြင်ကွင်းနဲ့ ကျေးလက်မြင်ကွင်းရဲ့ လမ်းဆုံပေါ်လာပြီး နှစ်ခုစလုံးက ကဗျာမှာ အရေးပါတဲ့အမျိုးအစားတွေပဲ။ သင်တန်းအနေနဲ့ဆို စုန့်ကဗျာမှာ ရဲ့ရင်ပြီးအထိန်းအကွပ်မဲ့အဖွဲ့နဲ့ ကျက်သရေရှိပြီးချုပ်တည်းခြင်းအဖွဲ့ရဲ့ လမ်းဆုံတွေရှိနိုင်တယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ စူးရှစ်နောက်ကို တစ်လမ်းလုံး လိုက်ခဲ့တာပဲ။ ဒီလမ်းမှာ လမ်းဆုံလမ်းခွ မရှိသလို လမ်းဆုံးသွားတာက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး။ လမ်းဆုံလမ်းခွက ဘယ်မှာလဲ။" သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး သေသေချာချာ တွေးတောရင်း ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးက တောက်ပလာသည်။ "မီးပုံးဈေးမှာများလား။"
ဝင်္ကပါဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ပြန်တွေးတောသောအခါ ဤဝင်္ကပါထဲတွင် "လျှို့ဝှက်လမ်းများ" များစွာရှိသည်ကို ယွဲ့ရှင်းဝမ်တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အစပိုင်းမှာတော့ သူတို့သည် ကျေးလက်မြင်ကွင်းတွက် လမ်းပျောက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ထောင်ယွမ်မင်၏ တည်နေရာက 'နန်ရှန်း' ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး 'ဒီမှာလမ်းမရှိဘူး၊ တိမ်တိုက်တိုင်းမှာ ငွေရောင်အနားကွပ်ရှိတယ်။'ဖြင့် လုရုန်ကို သော့ဖွင့်ကာ တယ်လီပို့အမှတ်ကို ဖွင့်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် ရှင်းချိကျီနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ရှင်းချိကျီသည် သူတို့ကို မီးပုံးဈေးသို့ခေါ်ဆောင်သွားပြီး 'NPC မရှိ၊ အရိပ်အမြွက်မရှိဘ' အလားတူ စိတ်ရှုပ်အောင်လုပ်သည့် အခြေအနေရှိခဲ့သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရှင်းချိကျီ၏ 'ရုတ်တရက် ငါပြန်ကြည့်လိုက်တော့ အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့ဖျော့နဲ့ အဲဒီနေရာမှာ ငါ သူမကို မြင်လိုက်ရတယ်။'မှ နောက်ထပ် NPC တည်နေရာကို ကောက်ချက်ချကာ စူးရှစ်ကို အောင်မြင်စွာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် အချိန်ကုန်သက်သာရန်အတွက် မီးပုံးပွဲတော်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ကာ တစ်စုံတစ်ဦးကိုရှာဖွေရန် အရိပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားပြီး မီးပုံးဈေးရှိ အခြားသော NPC များနှင့် လမ်းကြောင်းများကို ဂရုတစိုက်မရှာဖွေခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ပြန်ကြည့်လိုက်ပါက တစ်လမ်းလုံးလွတ်သွားသောအရာက မီးပုံးဈေးဖြစ်သည်။
သည်အရာကို စဉ်းစားရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည်။ "မီးပုံးဈေးကို ပြန်သွားရအောင်။"
ချင်လု၏ ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်ကို တစ်ဖန်ပြန်ဖွင့်ခဲ့ပြီး လူတိုင်းကို စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း မီးပုံးစျေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။
ရှင်းချိကျီနှင့် စူးရှစ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း မီးပုံးဈေးသည် ပိုမိုအသက်ဝင်ပြီး စည်းကားနေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လူငယ်အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများသည် မီးပုံးဈေးတန်းများကြားတွင် လမ်းနှစ်ဘက်စလုံးမှာ မီးပုံးများ ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။ တချို့လူများက မီးပုံးပုစ္ဆာများကို မှန်းဆကြပြီး အချိန်တိုင်း ပတ်ပတ်လည်မှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ၏အဖွဲ့ဝင်များကိူ မီးပုံးဈေးအနီးသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ လမ်းကြားတိုင်းကို ရှာဖွေခဲ့သည်။
ဝင်္ကပါစူးစမ်းလေ့လာခြင်းအချိန်သည် 8 နာရီရှိပြီ ယခုအခါ 6 နာရီကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် ရှာဖွေနေကြသော်လည်း စာကြည့်တိုက်၏အချက်ပြပေါ်မလာသေးပေ။
လျှိုကျောက်ချင်းက မနေနိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်သည်။ "ဒီ NPC ပုံသဏ္ဌာန်ကို ငါတို့မသိဘူး၊ ငါတို့က ခေါင်းမဲ့ယင်ကောင်တွေလို ရှာနေရင် လူပင်လယ်ကြီးထဲမှာ ငါတို့ ဘယ်လို ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ သေသေချာချာ တွေးလိုက်မိသည်။
သူတို့သည် စူးရှစ်ကို အမှောင်ထဲတွင် တွေ့လိုက်သောအခါ 'ဇာတ်ကောင်အသစ်သော့ဖွင့်ခြင်း' အချက်ပြမှုတစ်ခုသည် သူတို့၏ဦးခေါင်းထက်တွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာပြီး ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် NPC နှင့် သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေးအတွင်း ရှိနေသရွေ့ စာကြည့်တိုက်က သော့ဖွင့်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နောက်ထပ် NPC ကို မသော့ဖွင့်ရသေးသလို၊ လမ်းမှာ လမ်းဆုံလမ်းခွလည်း မရှိတာကြောင့် သူတို့တွေ လမ်းမှားရောက်နေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
ကျက်သရေရှိပြီးချုပ်တည်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသူများသည် လီယွီ၊ လျှိုရုန်၊ အိုးယန်ရှိုး၊ ချင်ကွမ်း၊ လီချင်းကျောက် စသည်တို့ ပါဝင်သည်။ ဤလူများထဲတွင် မီးပုံးပွဲတော်နှင့်ပတ်သက်သည့် စကားလုံးများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေးထားလျှင် ထိုသူ၏တည်နေရာကို အကဲဖြတ်ရန် ပိုလွယ်ကူမည်လား။
သည်အရာကို တွေးရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်စိတ်ထဲမှာ အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်လာသည်။ "ငါသိပြီ၊ အဲဒါက အိုးယန်ရှိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပိုထူးခြားတဲ့ အသွင်အပြင်ရှိတဲ့ အနီးနားက မိုးမခပင်တွေကို ရှာကြည့်လိုက်ပါ။"
လူတိုင်းက ချက်ချင်း ရှာကြသည်။ ခဏကြာတော့ ခယ်ရှောင်ပင်းက အော်လိုက်သည်။ "အရှေ့မှာ မိုးမခပင်တစ်ပင်ရှိပြီး သစ်ပင်အောက်မှာ လူတစ်ယောက်ရပ်နေတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကာ မိုးမခပင်အောက်တွင် လက်ပိုက်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ၏အမူအရာက ဝမ်းနည်းမှုအပြည့်ဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဇာတ်ကောင်အသစ်သော့ဖွင့်ခြင်း: အိုးယန်ရှိုး
လောကသိနာမည် ရုန်ရှူး၊ အမူးသမားဟု သိကြပြီး မြောက်ပိုင်းစုန့်မင်းဆက်တွင် လူသိများသော နိုင်ငံရေးသမားနှင့် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ကျေးဇူးပြု၍ အိုးယန်ရှိုး၏ခြေလှမ်းနောက်လိုက်၍ ဝင်္ကပါကို ဆက်လက်ရှာဖွေပါ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်သူပဲ!"
မော့ကြည့်လိုက်တော့ လပြည့်သည် မိုးမခပင်၏ထိပ်မှာ ချိတ်ဆွဲနေပြီး အိုးယန်ရှိုး ရှေ့မှာ အဖြေဘောက်စ်ပေါ်လာပြီး မေးခွန်းက အိုးယန်ရှိုး ရေးခဲ့သော 'မီးပုံးပွဲတော်ည' ကဗျာဖြစ်သည်။
"မနှစ်က မီးပုံးပွဲတော်ညမှာ ပန်းဈေးက နေ့အလင်းရောင်လို တောက်ပနေတယ်။ လမင်းက မိုးမခပင်နောက်မှာ ချိတ်ဆွဲနေစဉ် လူငယ်တွေက သူတို့အောက်မှာ ချိန်းတွေ့နေကြတယ်။
ဒီနှစ် မီးပုံးပွဲတော်ညမှာ လနဲ့ မီးပုံးတွေက အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမယ့် မနှစ်က ငါနဲ့ချိန်းတွေ့ခဲ့တဲ့လူကို ရှာမတွေ့တော့ဘဲ ငါ့ရဲ့ပွဲတော်ဝတ်စုံ အင်္ကျီလက်တွေက မျက်ရည်တွေနဲ့ စိုရွှဲနေတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးခွန်းကို အမြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယခုအချိန်အထိ သူသည် ဤ "ကဗျာဝင်္ကပါ" ၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
လက်ရှိတွင် မြူကိုဖွင့်ရန် မုဒ်သုံးမျိုးရှိသည်။ ပထမတစ်ခုကတော့ သူငယ်ချင်းအသိုင်းအဝိုင်းမုဒ်ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် လီပိုင်နှင့် တုဖူတို့သည် ကဗျာများဖလှယ်ကြပြီး လီပိုင်က တုဖူဆီ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ တုဖူက သူ့သူငယ်ချင်းများ ဝမ်ဝေ၊ ကောင်းရှစ်နှင့် ချန်ရှန်းတို့ဆီ ခေါ်သွားပြီး စူးရှစ်က သူ့အဖေ စူးရွှင်နှင့် သူ့ညီလေး စူးကျဲဆီ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ဒုတိယတစ်ခုမှာ ကဗျာ၏ အနုပညာဖန်တီးမှုပုံစံဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် 'ရှန်းရှီးရွာသို့ လည်ပတ်ခြင်း'တွင် တယ်လီပို့အမှတ်အသစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ရှင်းချိကျီ၏ 'အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့ဖျော့နဲ့ အဲဒီနေရာမှာ'က စူးရှစ်ကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကာ ရဲရင့်ပြီးအထိန်းအကွပ်မဲ့ခြင်းအဖွဲ့၏ ကဗျာဆရာလည်း ဖြစ်သည်။
တတိယကတော့ 'မြင်ကွင်း' မုဒ် ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ရှင်းချိကျီသည် မီးပုံးပွဲတော်တွင် 'ကျောက်စိမ်းခွက်— ပထမဆုံးနှစ်သစ်ကူးည' ကဗျာကို ရေးသားခဲ့ပြီး တူညီသောမြင်ကွင်း၊ ကွဲပြားသောအသုံးအနှုန်းဖြင့် အိုးယန်ရှိုးက 'မီးပုံးပွဲတော်ည'ကဗျာကို မီးပုံးပွဲတော်မှာ ရေးသားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အိုးယန်ရှိုးကို ဦးစွာစဉ်းစားမိပါက အိုးယန်ရှိုး၏ လှပသောလမ်းကို ဦးစွာဖွင့်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စူးရှစ်ကို ဦးစွာစဉ်းစားမိပြီး စူးရှစ်၏မေးခွန်းကို ဦးစွာဖြေခဲ့သည်။
ယခု အိုးယန်ရှိုးကို ရှာတွေ့တာနှင့် အတူတူပဲဖြစ်သည်။
လူတိုင်းသည် အိုးယန်ရှိုး၏ခြေလှမ်းအတိုင်းလိုက်ကာ ဝင်္ကပါကို ဆက်လက်စူးစမ်းကြသည်။ အိုးယန်ရှိုး၏မေးခွန်းက မခက်ပါဘူး။ မိုးဖွဲဖွဲရွာပြီး မိုးမခပင်ကိုင်းညွတ်နေသော ဝင်းထဲသို့ လူတိုင်းကို လမ်းပြရန် သူ့အတွက် အချိန်မကြာခဲ့ပေ။ စာမေးပွဲမေးခွန်းက 'လိပ်ပြာတွေက ပန်းတွေကိုချစ်တယ်— ခြံဝင်းက ဘယ်လောက်နက်ရှိုင်းသလဲ။' ဆိုတာ လူတိုင်းသိကြသည်။
အိုးယန်ရှိုး၏ 'လိပ်ပြာတွေက ပန်းတွေကိုချစ်တယ်' ဖြေဆိုပြီးနောက် လျှိုရုန်၏ 'လိပ်ပြာတွေက ပန်းတွေကိုချစ်တယ်— မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အဦးပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး လေညှင်းခံနေတယ်။' ပေါ်လာသည်—— သည်အရာက တူညီသောစကားလုံးကဗျာဖြင့် စတုတ္ထမြောက်သော့ဖွင့်ခြင်းမုဒ်ဖြစ်သည်။
"မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အဦးပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး လေညှင်းခံနေတယ်။ နွေဦးရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို နေရာတိုင်းမှာ မြင်နေရပြီး ကောင်းကင် အုံ့မှိုင်းလျက် ပတ်ပတ်လည်တစ်လျှောက် ညှိမှိုင်းနေတယ်။
ကျန်ရှိတဲ့နေ့ရက်တွေမှာ မြက်နုစိမ်းလေးတွေက နှင်းဝေပြီး လက်ရန်းကို ငါမှီလျက် ငါ့ရဲ့ငြိမ်သက်ပြီး စိတ်အားငယ်ခြင်းကို ဘယ်သူက ဖော်ပြမှာလဲ။
ဝိုင်ရှိတဲ့အခါ ငါ မူးချင်ဟန်ဆောင်ရင်း သီချင်းညည်းလျက် မထူးခြားမှုကို ဖျော်ဖြေမှုလို့ မှတ်ယူလိမ့်မယ်။
ငါ့အဝတ်အစားတွေက တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲလာပြီး ငါနောင်တမရတော့ဘဲ ငါ နွမ်းလျမှုနဲ့ သူမရဲ့လိုချင်မှုအတွက် ခံစားမယ်။"
လျှိုရုန်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ကျက်သရေရှိပြီးချုပ်တည်းခြင်း ကဗျာဖြစ်သော ယန်ကျိတောက်က 'လိပ်ပြာတွေက ပန်းတွေကိုချစ်တယ်— ငါတို့က အနောက်အခန်းမှာ မမှတ်မိတဲ့အထိ မူးခဲ့ကြတယ်။'ဖြင့် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ခယ်ရှောင်ပင်းက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "စာကြည့်တိုက်က 'လိပ်ပြာတွေက ပန်းတွေကိုချစ်တယ်'ကို ကြိုက်နေတာလား။ လိပ်ပြာတွေက ပန်းတွေကိုချစ်တယ် ကဗျာသုံးပုဒ် ဆက်တိုက်လာနေတယ်!"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြောသည်။ "မတူညီတဲ့လူတွေကို ချိတ်ဆက်ဖို့ တူညီတဲ့စကားလုံးကဗျာကိုသုံးပြီး NPC တွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချိတ်ဆက်နိုင်တယ်။ ဒါက စတုတ္ထနည်းလမ်းပဲ။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက စပ်စုသည်။ "နောက်ထပ်သုံးမျိုးက သူတို့ရဲ့မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်း၊ မြင်ကွင်းနဲ့ အနုပညာခံစားချက်တွေလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ကို လက်မထောင်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်။"
ယန်ကျိတောက်၏မေးခွန်းကိုဖြေဆိုပြီးနောက် စူးစမ်းလေ့လာခြင်းက 90% သို့ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ထို့နောက် ထောင့်တစ်ဝိုက်တွင် လူတိုင်းသည် ဤဝင်္ကပါ၏ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး NPC နှင့် တွေ့ဆုံကြသည်။
မိန်းကလေးတော်တော်များများက လီချင်းကျောက်နှင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်လွန်း၍ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြပြီး ခယ်ရှောင်ပင်းသည် သတင်းထောက်တစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး ရှောင်ထူကို ဒီမြင်ကွင်းကို ရိုက်ကူးခွင့်ပေးခဲ့သည်။ ရှေးခေတ် ပထမဆုံးအမျိုးသမီးကဗျာဆရာ လီချင်းကျောက်သည် လူတိုင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှေ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ အားလုံးက ချက်ချင်း သူမနောက်ကို လိုက်သွားကြသည်။
မိုးရွာပြီးရင် လေက သင်းပျံ့နေကာ ခြံထဲမှာ ကြွေပန်းတွေက ပွင့်နေပြီး ပထမစာမေးပွဲမေးခွန်းက လူတိုင်း၏ မျက်လုံးရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်—
'ယုမုန့်လင်— မနေ့ညက မိုးပါးပြီး လေထန်တယ်။'
"မနေ့ညက မိုးပါးပြီး လေထန်တယ်၊ နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေပြီး ဝိုင်ရဲ့အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘူး။
ခန်းဆီးခေါက်တင်နေတဲ့ အစေခံကို ငါမေးလိုက်တဲ့အခါ ကြွေပန်းပွင့်တွေက ဒီအတိုင်းပါပဲလို့ သူမကဖြေတယ်။
ငါငိုနေတာ၊ နင်မမြင်ဘူးလား၊ နင်မမြင်ဘူးလား။ အစိမ်းရောင်အရွက်တွေက လန်းဆန်းနေပေမယ့် အနီရောင်ပန်းပွင့်တွေကတော့ ကြွေလွှင့်သွားပြီ။"
ဒီမေးခွန်းက မခက်ဘဲ လီချင်းကျော်၏ ကိုယ်စားပြုလက်ရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမမှာလည်း အထက်တန်းကျောင်း စာပေဖတ်စာအုပ်အတွက် ရွေးချယ်ထားသည့် တခြား 'ယုမုန့်လင်' ရှိသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဤအရာကိုတွေးမိလိုက်ပြီး လီချင်းကျောက်က သူတို့ကို ရေကန်ဆီ တစ်လမ်းလုံး ခေါ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ပြီးနောက် လှေပေါ်တက်ပြီး နောက်မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်ထွက်လာသည်။
'ယုမုန့်လင်— မြစ်တဲမှာ နေဝင်ဆည်းဆာ'
"မြစ်တဲမှာ နေဝင်ဆည်းဆာကို အမှတ်ရရင်း ငါတို့ အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာမတွေ့ဘဲ အရမ်းယစ်မူးစေတယ်။
အပျော်လွန်ပြီး လှေပေါ်ပြန်ရောက်တော့ ကြာပန်းတွေကြားမှာ ငါတို့လမ်းပျောက်သွားတယ်။
လှော်ရင်း လှော်ရင်း ငါတို့ရဲ့ဆူညံမှုက ရေလှိုင်းစီးနေတဲ့ စင်ရော်တွေနဲ့ ဗျိုင်းတွေကို ထိတ်လန့်စေခဲ့တယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကဗျာ၏အဖြေကို ရေးလိုက်သောအခါ လီချင်းကျောက်၏ လှေသည် ကြာပန်းကန်ထဲကို လှော်တက်သွားပြီး ငှက်များအများကြီးကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။ စူးရှသော ငှက်များစွာ၏ တေးဆိုသံသည် နားထဲတွင် မြည်လာကာ သူမ၏ လှေသည် ကြာပန်းကန်၏ နက်နဲရာသို့ လှေလှော်လိုက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြူဖြူများသည် နှစ်ဖက်စလုံးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ထို့နောက် လူတိုင်းသည် အကျွမ်းတဝင်ရှိသော အသွင်အပြင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှာတော့ လီချင်းကျောက်၏ လှေသည် လီပိုင် ပထမဆုံး လှေစီးသည့်နေရာမှာ ရပ်သွားသည်။ ရှေးခေတ်ကဗျာဆရာကြီးနှစ်ဦးသည်မိမိတို့၏လှေကို လှော်ခတ်ကာ တူညီသောရေကန်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။
[ဝင်္ကပါစူးစမ်းလေ့လာခြင်း 100%]
[ကဗျာအားလုံးကိုသော့ဖွင့်ပြီး]
လီပိုင်နှင့် လီချင်းကျောက်တို့၏ လှေများသည် မကြာမီ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရေကန်အလယ်တွင် လှေကားထစ်တစ်ခုတက်လာသည်။ လှေကား၏အဆုံးတွင် ဝင်္ကပါမှထွက်ခွာရန် တံခါးတစ်ခုရှိသည်။
စာကြည့်တိုက်မှ ဖန်တီးထားသည့် NPC များသည် စိတ်ကူးယဉ်ပုံများဖြစ်သည်။ လူတော်တော်များများသည် သမိုင်းမှာ မဆုံဖူးကြပေမယ့် ဒီကဗျာဝင်္ကပါထဲမှာ အတူတူ ဆက်စပ်နေ ကြသည်။
စာကြည့်တိုက်က လူတိုင်းကို ဤကဲ့သို့ ပြောပြချင်ပုံရသည်—
သူတို့ချန်ရစ်ခဲ့သော အဖိုးတန်စကားများက နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်များအတွက် ထာဝရ တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးထိုက်ပေသည်။
TK Team
