Chapter 142

💘Chapter 142 

နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာစားခြင်း

ရှန်ဟိုင်း ရှိ A Zone ပရောဂျက်က ယခုနှစ်တွင် မြို့တော်၏ အချက်အချာဖြစ်ပြီး အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သည့် မြူနီစီပယ်ပါတီအတွင်းရေးမှူး ထွန်းညှိလိုက်သော ပထမဆုံး မီးတောက်လည်း ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ဝေ့မိသားစု၏ ဤပရောဂျက်ကို ရယူနိုင်နှုန်းက အတော်လေး နည်းသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနယ်ပယ်တွင် သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုများ လျော့နည်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မြူနီစီပယ်ပါတီအတွင်းရေးမှူးက ထိုအချက်ကို သတိထားမိသောကြောင့် အစကတည်းမှ ဝေ့မိသားစုကို ဖယ်ထားခဲ့သည်။

သခင်ကြီးဝေ့လည်း အခြေအနေ၏ ခက်ခဲမှုများကို သတိထားမိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ၎င်းအား ဝေ့ချန်နှင့် ညှိနှိုင်းသည့်အခြေအနေအဖြစ် အသုံးချချင်တာဖြစ်သည်။ 

ဝေ့ချန်သာ ဤပရောဂျက်ကို ရရန်ဆုံးရှုံးခဲ့ပါက သူ့ကတိကို ဖြည့်ဆည်း‌ပေးရမည့် အချိန်ရောက်လာလိမ့်မည်။ အစတွင် သခင်ကြီးဝေ့က ဤစိန်ခေါ်မှုကို ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့အား ကွာရှင်းခိုင်းရာတွင် အသုံးချရန် တွေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးပြီးနောက် ဝေ့ချန်ကချန်လီနှင့် ကွာရှင်းရန်ငြင်းဆိုခဲ့သည်သာမက အခြေအနေကိုပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ပြီး သခင်ကြီးဝေ့အား ကိစ္စထဲတွင် ရစ်ပတ်မိနေစေကာ ဝေ့ချန်၏ ကမ်းလှမ်းထားသည့် အခြေအနေများကို သဘောတူစေခဲ့သည်။ 

ထိုအချိန်တွင် သခင်ကြီးဝေ့က သူ့မြေးမှာ သူ့လမ်းပြမှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး အချို့နေရာများတွင် သူ့ကိုကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ ၎င်းက သခင်ကြီးဝေ့အား ဂုဏ်လည်းယူစေပြီး သက်ပြင်းများကိုလည်း ချစေသည်။ 

ယခုအချိန်အထိ သခင်ကြီးဝေ့က ဝေ့ချန်နှင့်ပတ်သက်သည့် မကျေနပ်သော တစ်စုံတစ်ရာရှိပါက ဝေ့ချန်၏ အိမ်ထောင်ရေးသာဖြစ်သည်။ 

ဝေ့ချန်က ဤမျှ‌လောက်အထိ ချန်လီနှင့်သူ့အိမ်‌ထောင်ရေးအား နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မထားခဲ့ချေ။ ထွက်ခွာသွားသည့် ဝေ့ချန်၏ ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း သခင်ကြီးဝေ့က သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဝေ့ချန်က ဤအိမ်ထောင်ရေးတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားသည့်အတွက် ထိုအတိုင်းသာ ထားလိုက်တော့မည်။ တစ်ခါတရံတွင် ဝေ့ချန်က သူ၏အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု၏ အရေးပါမှုကို သဘောပေါက်လာလိမ့်မည်။ 

အချိန်ကျလာသည့်အခါ သူပါဝင်စွက်ဖက်စရာပင် လိုလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ အထူးသဖြင့် သခင်ကြီးဝေ့ ဝေ့ချန်အတွက် မိတ်ဆက်ပေးလာသူက အဖက်ဖက်တွင် ကူညီ‌ထောက်ပံ့ပေးသူဖြစ်နေသည့်အခါ ဝေ့ချန် ကိုယ်တိုင်က ဤအိမ်ထောင်‌ရေးကို အဆုံးသတ်ချင်လာလိမ့်မည်။ 

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ပြီး သခင်ကြီးဝေ့၏ အတွေးအမြင်များကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ နေလိုက်သည်။ သူက သခင်ကြီးဝေ့အနောက်တွင် တိတ်တဆိတ်ရပ်နေလိုက်၏။ 

“လောင်ကျန်း...အရင်က ဝေ့ချန်ကို ချန်လီနဲ့လက်ထပ်ခိုင်းခဲ့တာ မှန်တယ်ထင်လား၊ မှားတယ်လို့ထင်လား” သခင်ကြီးဝေ့က အိမ်တော်ထိန်းကျန်းဝင်လာသည်နှင့် မေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ဘယ်လိုအကဲဖြတ်မှုမျိုးကိုမှ မလုပ်ရဲပါဘူး” အိမ်တော်ထိန်းကျန်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်သိတာကတော့ သခင်လေးချန်လီနဲ့ ရှိလာတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ သခင်လေးချန်ကိုကြည့်ရတာ အသက်ဝင်လာသလိုပါပဲ” 

“အဲ့လိုလား” ထိုအဖြေကို မကျေနပ်သည့်အလား သခင်ကြီးဝေ့၏ အကြည့်များ မှောင်မိုက်သွားသည်။  

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက ရှည်ရှည်ဝေးဝေးမပြောလိုက်ချေ။ သူ့စကားများက သခင်ကြီးဝေ့အား စိတ်ခုစေကြောင်း သူခံစားမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက သခင်ကြီးဝေ့အနောက်တွင် တိတ်တိတ်လေးရပ်နေကာ ပခုံးများကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးရင်း လူအိုကြီး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမှုများကို ဖြေ‌လျှော့ပေးနေလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက သခင်ကြီးဝေ့၏ စိတ်သဘောထားကို သိပ်နားမလည်နိုင်ချေ။ သခင်လေးချန်ကို ချစ်ပါလျက် ဘာကြောင့် သူပျော်ရွှင်နေသည်ကို မမြင်ချင်ရသည်လဲ။ တစ်ခါတရံ သခင်ကြီးဝေ့က သခင်လေးချန်ကို အရမ်းမပျော်ရွှင်စေချင်သည်ကိုပင် အိမ်တော်ထိန်းကျန်း ခံစားရသည်။ မဟုတ်…ဖြစ်နိုင်သည်က သခင်ကြီးဝေ့က သခင်လေးချန်တွင် ခံစားချက်များ ရောပြွမ်းများပြားနေသည်ကို မလိုချင်တာပင်။ 

သခင်ကြီးဝေ့က ဘာမှဆက်ပြောမလာချေ။ အိမ်အကူလေးက နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပွဲ အဆင်သင့်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလာသည့်အချိန်အထိ သူက မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ မှေးနေလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်တော်ထိန်းကျန်း၏ အကူအညီနှင့်အတူ သခင်ကြီးဝေ့က ထိုင်ခုံမှထကာ လှေကားမှဆင်းလာပြီး ထမင်းစားခန်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန် အခန်းထဲသို့ ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် ဝေ့ဟွားက ဖုန်းကိုကိုင်ရင်း ရယ်မောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အများကြီးမတွေးဘဲနှင့်တင် ၎င်းက ကွတ်ကီးနှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း ဝေ့ချန်သိလိုက်၏။

ဝေ့ဟွား၏ အခန်းကိုဖြတ်ရင်း သူကလျင်မြန်စွာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်ပြီးနောက် သူ့အခန်းထဲသို့ ဝင်လာလိုက်သည်။ 

ဝေ့ဟွား၏တာဝန်လည်း ပြီးဆုံးသွားသောကြောင့် သူက သီချင်းညည်းရင်း လှေကားမှဆင်းလာလိုက်သည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်များအားလုံးက တက်ကြွနေကာ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်အခြေအနေကောင်းမွန်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။ 

…

ချန်လီက သူ့အခန်းထဲတွင် ပန်းချီဆွဲနေ၏။ ဝေ့ချန်နှင့် သခင်ကြီးဝေ့တို့ စကားပြောနေကြချိန်တွင် ချန်လီက ပန်းချီကားတစ်ခုလုံးနီးပါး ဆွဲပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ ဆွဲနေသည့်ပုံက ဝေ့ချန်ဖြစ်ပြီး သူ၏နူးညံ့နေသည့်အကြည့်များက ချန်လီအပေါ်သို့ကျရောက်နေ၏။

သူ၏ပုံအား ထိုသို့နူးညံ့မှုနှင့် တွဲဖက်၍တွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးပင်။ သူ့မျက်လုံးနှင့် မျက်ခုံးများမှ နူးညံ့မှုများက ပုံမှန်တည်တည်နေတတ်သည့် အမူအရာနှင့် လုံးဝကွဲထွက်နေသည်။ သူက ချန်လီ၏အနောက်တွင် ရပ်၍ ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ချန်လီက နောက်ဆုံးစုတ်ချက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် ဝေ့ချန်ပြန်ရောက်လာသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ဝေ့ချန်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း သူပြောလိုက်၏။ “ပြန်ရောက်လာပြီလား” သူ့မျက်လုံးများက ကွေးညွှတ်နေကာ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးနှင့် တွဲဖက်ထားသည်။ 

ဝေ့ချန်က ကိုင်းချလာ၍ ချန်လီကို ထွေးပွေ့လိုက်၏။ သူ့လက်ချောင်းများက အရှေ့ရှိ ပန်းချီကားကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထိတွေ့မှုအောက်တွင် ဆွဲချက်များက အနည်းငယ်ဝေဝါးသွားသော်လည်း ပန်းချီကား၏အလှကိုတော့ ထိခိုက်သွားခြင်းမရှိချေ။ “မင်း ကိုယ့်ကို ဆွဲနေပြန်ပြီ” သူပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်…ကျွန်တော် ခင်ဗျားပုံကို ဆွဲရတာ သဘောကျတယ်” ချန်လီက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလာသည်။ တကယ်တမ်းတွင် မြို့တော်ရှိ သူတို့အိမ်၏ စာကြည့်ခန်းတွင် ဝေ့ချန်၏ ပျော်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ တည်ကြည်ခြင်းနှင့် စိတ်ဆိုးနေခြင်း စသည့် ပန်းချီကားများစွာဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ပန်းချီကားတစ်ခုစီတိုင်းက ချန်လီ ခံစားချက်များအား တဖြည်းဖြည်းနားလည်လာခဲ့သည်ကို ဖော်ပြနေသည်။ 

“ကိုယ်လည်း မင်းကိုယ့်ပုံကို ဆွဲတာ သဘောကျတယ်” ဝေ့ချန်က ခေါင်းလေးစောင်း၍ ချန်လီ၏ပါးလေးကို အနမးခြွေလိုက်သည်။ သူ့စကားများတွင် နောက်ပြောင်ကျီစယ်သည့် သဘောများ ပါဝင်နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် အစေခံတစ်ယောက်၏အသံက ရုတ်တရက် တံခါးမှထွက်ပေါ်လာသည်။ နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပွဲက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီး မကြာခင်စတင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလာတာဖြစ်သည်။ 

အနီးအဝေးမှရှိနေသည့် ဝေ့အိမ်မှမိသားစုဝင်များက အတူတကွ ပေါင်းစည်းမိကြတော့သည်။ စုစုပေါင်း စားပွဲခုံရှည်သုံးခုရှိပြီး လူထူထပ်ကာ စကားသံများကလည်း ရှောင်ရှားမရနိုင်အောင် ဆူညံနေလေသည်။ ကလေးများက ဤနေရာအား သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာကဲ့သို့ ပြုမူနေကြကာ လူကြီးများ၏ ခံစားချက်များကို ထည့်သွင်းစဥ်းစားခြင်းမရှိဘဲ ပြေးလွှားကစားနေကြသည်။ 

အစေခံများက ဟင်းလျာများကို ဂရုတစိုက်နှင့် ကိုင်တွယ်လာကြပြီး ကလေးများအားရှောင်ရှားရင်း သယ်ယူလာကြသည်။ အစားအစာများ မှောက်ကျသွားခြင်းက ကိစ္စသေးသေးလေးသာဖြစ်သော်လည်း ထိုအဖိုးတန် သခင်လေး၊ သခင်မလေးတို့ ထိခိုက်သွားလျှင်တော့ ကိစ္စအကြီးကြီးဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အစေခံတိုင်းက ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းတွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားအားထုတ်ရင်း မြေမြှုပ်မိုင်းများကို ရှောင်ရှားနေသလို ဂရုစိုက်၍ ခြေလှမ်းနေကြရလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က ဘေးကင်းစွာနှင့် ဟင်းလျာများကို စားပွဲခုံ အသီးသီး၌ ချပေးနိုင်ခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ကလေးများ၌ သီးသန့်စားပွဲရှိသည်။ လူကြီးများကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ရန် ထိုစားပွဲက အနီးနားရှိ ဟောခန်းတွင် ပြင်ဆင်ပေးထား၏။ သို့သော်လည်း ကလေးများကသာ လိမ်လိမ်မာမာပြုမူနေထိုင်မည်ဆိုလျှင် “ပြဿနာရှာသည့် ကလေးများ” ဆိုသည့် စကားက ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိလာလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ 

ဝေ့ဝေ့ဆိုသည့် ကလေးက အကြီးဆုံးနှင့်အသန်မာဆုံး မဟုတ်သော်လည်း ကလေးများကြားတွင် ဘုရင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အခြားကလေးများ၏ မိဘများကလည်း ဝေ့ဝေ့အရှေ့တွင် သူတို့၏ ကလေးများကို အနည်းနှင့်အများ ထိန်းကြသည်။ သူက ထိပါး၍မရနိုင်သည့်၊ မန်မဲ၍မရနိုင်သည့် သခင်လေးတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်၏။ သူ၏ အလိုဆန္ဒတိုင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးရသည်ပင်။

ကလေးများက ထိုအကြောင်းအရာနောက်မှ ရှုပ်ထွေးမှုများကို နားမလည်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မိဘများ ထည့်သွင်းထားသော အယူဝါဒများက သူတို့၏ ကမ္ဘာကြီးအပေါ်အမြင်အား သိသိသာသာ သက်ရောက်မှုရှိလေသည်။ သူတို့က ဝေ့ဝေ့အား သူတို့အထက်တွင် ရှိသည့်သူ၊ သူတို့၏မိဘများ ကြောက်ရွံ့ကြသည့်သူဟု မှတ်ထင်ကြတော့သည်။ 

ယခုတွင် ထိုတစ်ဒါဇင်ကျော်သည့် ကလေးများက ဝေ့ဝေ့၏အမိန့်အောက်တွင် အတူတကွ စုဝေးလိုက်ကြ၏။ လူကြီးတစ်ယောက်၏ လေသံနှင့် ဝေ့ဝေ့က ကလေးများကြားတွင် ထင်းထွက်နေလေသည်။ သူက ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ ချန်လီ၏ ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း အခြားကလေးများဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့ဒီ အရူးကို တွေ့ကြလား…သူလာရင် ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပစ်ရမယ်…အဆင်ပြေပါတယ်…သူကအရူးမို့လို့ နာကျင်တာတွေကို ခံစားရမှာမဟုတ်ဘူး” ယခင်တစ်ခေါက်က အကြောင်းအရာတစ်ချို့ကြောင့် ဝေ့ချန်၏ သင်ခန်းစာအပေးခံခဲ့ရသည်ကို သူကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသေးသည်။ 

“ဟုတ်ကဲ့” ကလေးများအားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ အချို့ အရွယ်ရောက်နေကြသည့်ကလေးများကတော့ အမှားနှင့်အမှန်ကို ခွဲခြားသိနေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့က ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း သူတို့မိဘများပြောထားသည်ကို ပြန်တွေးကြပြီး နာနာခံခံနှင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

“ပြီးတော့ မင်းတို့ကိုမိသွားရင် ကျောက်တုံးတွေကို ငါကပစ်ခိုင်းတာလို့ မပြောကြနဲ့” သူ၏ငယ်ရွယ်သည့် မျက်နှာလေးက လေးနက်သွားပြီး သတိပေးလိုက်၏။ “ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တဲ့သူကို ရှာတွေ့တာနဲ့ ငါ့အဖိုးကိုတိုင်ပြီး အိမ်ကနေ ကန်ထုတ်ခိုင်းပစ်မယ်” 

ကလေးများ၏ မိဘများကလည်း တူညီသည့် သတိပေးမှုမျိုးကို ပြုလုပ်ထားခဲ့သောကြောင့် ထိုခြိမ်းခြောက်မှုက မှော်ပညာကဲ့သို့ပင် အလုပ်လုပ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ကြောင့် မိသားစုက ဝေ့အိမ်မှကန်ထုတ်ခံရလျှင် သူတို့၏ ခြေထောက်များကို ချိုးပစ်မည်ဟု ပြောထားကြသောကြောင့်ပင်။ 

ငြင်းဆန်ချင်သည့် အသက်ကြီးကြီး ကလေးအချို့တောင်မှ မငြင်းဆန်ရဲကြတော့ပေ။ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ပုန်းခိုလိုက်ကြပြီး လက်ထဲတွင် ကျောက်ခဲများစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြ၏။ အချို့ကျောက်ခဲများက အရွယ်ရောက်နေသူတစ်ယောက်၏ လက်သီးတစ်လုံးစာပင် ကြီးမားသည်။ ထိုကျောက်ခဲများနှင့်သာ ထိသွားပါက ချန်လီအတွက် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

ဝေ့ချန်ရော ချန်လီရောက ထိုကလေးအုပ်စုက သူတို့ကိုစောင့်ရင်း ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသည်ကို မသိကြချေ။

ဝေ့အိမ်၏အဓိကအခန်းထဲရှိ ထမင်းစားခန်းသို့ ရောက်ရန် ချုံပုတ်လေးများဖြင့် အနားသတ်ထားသည့် ကျောက်တုံးလမ်းလေးကို ဖြတ်သွားရသည်။ လူကြီးတစ်ယောက်ကတော့ ထိုနေရာတွင် တစ်ယောက်‌ယောက် ပုန်းခိုနေသည်ကို အလွယ်တကူသတိထားမိနိုင်သော်လည်း ထိုပုန်းခိုနေသည့်နေရာက လုံးဝပြီးပြည့်စုံလေသည်။ သေချာမရှာလျှင် ရှာတွေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ 

ကံကောင်းစွာနှင့် ကလေးများက သူတို့၏ စိတ်ရှည်သည်းခံများအတွက် နာမည်မကြီးကြချေ။ ထို့အပြင် ထို ပြဿနာရှာတတ်သည့် ကလေးများကြားတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်တတ်သည့် ကလေးများလည်း ရှိသည်။ 

ဝေ့လီလီက ဝေ့မိသားစု အကိုင်းအခက်မှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမက ဆယ့်နှစ်သာ ရှိသေး၏။ ဤမိသားစုတွင် ရှိနေရခြင်းက အိမ်ဟု မခံစားရသောကြောင့် နှစ်သစ်ကူးအတွက် ရှန်ဟိုင်းသို့ မလာချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမ၏မိဘများက အားလပ်ရက်များတွင် ရှန်ဟိုင်းသို့ ခေါ်လာပြီး အခြားကလေးများနှင့် ကစားစေကာ အခြားကလေးငယ်တစ်ဦး၏စကားများကိုပင်နားထောင်ရန် ဘာကြောင့် တိုက်တွန်းနေသည်လဲ သူမ နားမလည်နိုင်ချေ။ 

ယခုတွင်တော့ ဝေ့လီလီက ချုံပုတ်လေးအနောက်တွင် ပုန်းနေပြီး လက်ထဲတွင် ‌ကျောက်တုံးများကို ကိုင်ထားသေးသည်။ သိပ်မကြာခင်တွင် သူမနှင့် အခြားကလေးများက အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အား ဤကျောက်တုံးများနှင့် ပေါက်ကြလိမ့်မည်။ ဒီကျောက်တုံးတွေ သူ့ကိုထိသွားတဲ့အခါ နာသွားလိမ့်မလား။

ဤလုပ်ရပ်ကမှားကြောင်း ဝေ့လီလီသိသည်။ ချဥ်းကပ်လာသည့် အစ်ကိုကြီးအား မလာရန် သူမထွက်၍ ပြောလိုက်ချင်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏မိဘများ ပြောထားသည်ကို တွေးရင်း ကြောက်လာခဲ့သည်။ သူမရဲ့ မိဘတွေက သူမခြေထောက်တွေကို တကယ်ချိုးလိမ့်မလား...။

ဝေ့လီလီ စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရ၏။ သူမက ထိုအစ်ကိုကြီး ချဥ်းကပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ကျောက်ခဲများကို မေ့လိုက်ပြီး ထ၍ ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့ကို အော်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး...ဒီကိုမလာခဲ့နဲ့...ဒီမှာလူတွေက အစ်ကိုတို့ကို ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပစ်ဖို့ စောင့်နေကြတယ်”

ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့က သူမ၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် ရပ်လိုက်ကြသည်။ ဝေ့ချန်၏အမူအရာများ မှေးမှိန်သွား၏။ သူက ချုံပုတ်များထံသို့ လှမ်းပြောလိုက်၏။ “ထွက်လာခဲ့”

ဝေ့ချန်၏ သီးခြားကွဲထွက်နေသည့် အမူအရာကြောင့် ကလေးများပင် ကျောက်ခဲများကို ပစ်ချကြပြီး ချုံပုတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့စွာ ထွက်လာကြသည်။ ဝေ့လီလီလည်း ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် ခေါင်းကိုငုံ့၍ ထွက်လာသည်။ 

ဝေ့ချန်၏ မျက်နှာအရှေ့တွင် ထိုစနောက်တတ်သည့် ကလေးများက ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့က ညီညီညာညာတန်းစီလိုက်ကြပြီး ခေါင်းများငုံ့ထားသည်။ သူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများက ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။ သူတို့ထဲမှ ဘယ်သူကမှ အသံတစ်သံမှ မထွက်ရဲကြချေ။ 

ကလေးများငိုနေသည့်တိုင် ဝေ့ချန်၏ အမူအရာများက နည်းနည်းလေးတောင် နူးညံ့မသွားချေ။ ထို့အပြင် သူ့အသံက ပို၍ပင် အေးစက်လာသည်။ “ဘယ်သူခိုင်းတာလဲ”

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ငယ်ရွယ်သည့်ကလေးတစ်ယောက်က မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ငိုလာတော့သည်။ ကလေးများ၏ ငိုသံက ကူးစက်လွယ်ပြီး တစ်ယောက်စလိုက်သည်နှင့် အခြားသူများကလည်း လိုက်ငိုကြကာ ငိုရှိုက်သံများ ထွက်လာကြတော့သည်။ ငိုရှိုက်သံများက ထမင်းစားခန်းဆီသို့ ရောက်လာပြီး လူကြီးများအား အလျင်စလိုနှင့် ထွက်လာကြတော့သည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကလေးများက မည်သည့်မိဘအတွက်မဆို စိတ်မချစရာပင်ဖြစ်သည်။ 

မိဘများထွက်လာသောအခါ ဝေ့ချန်က မျက်နှာထားတည်တည်ဖြင့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အကြည့်များက ရေခဲတမျှအေးစက်နေပြီး ကလေးများကိုကြည့်နေကာ က‌လေးများက ငိုနေသောကြောင့် မိဘများတွန့်ဆုတ်ကုန်ကြသည်။ 

သူတို့၏ စစချင်းအတွေးများမှာ အရွယ်ရောက်နေသူတစ်ယောက်အနေနှင့် ဝေ့ချန်လွန်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းပြချက်များ မည်သို့ပင် ရှိနေပါစေ၊ သူတို့က နားမလည်ကြသေးသည့် ကလေးများသာဖြစ်သည်။ ဝေ့ချန်အတွက် ဤသို့ပြုမူရသည်အထိ လိုအပ်သည်လား။

ထိုလူများက စိတ်ထဲတွင် ဝေ့ချန်ကို ဝိုင်းဝန်း၍ ဝေဖန်နေကြသော်လည်း တစ်‌ယောက်မှ ရှေ့တိုးလာ၍ စကားမဆိုရဲကြချေ။ ဝေ့ချန်က စွ့န်ပစ်ခံရသည့် သားဖြစ်သော်လည်း သူကတိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာသည့် မျိုးဆက်ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူနှင့်ပြဿနာမဖြစ်သည်က အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ 

ကလေးများ၏ ငိုသံများကြောင့် ဝေ့ချန်၏ အမူအရာများ နည်းနည်းလေးတောင် နူးညံ့မသွားချေ။ ထို့အပြင် သူ့အသံက ပို၍ပင် အေးစက်လာသည်။ “ဘယ်သူခိုင်းတာလဲ”

ကလေးအချို့က ငိုလွန်းသောကြောင့် ရှိုက်ပင်ရှိုက်လာကြသည်။ အသက်နည်းနည်းကြီးသည့် ကလေးများက ကြောက်ရွံ့စွာနှင့် ဝေ့ချန်ကိုကြည့်လာကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့က ဝေ့ဝေ့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ပြန်တွေးမိပြီး ဝေ့ဝေ့၏နာမည်ကို ထုတ်မပြောရဲကြချေ။ 

ဤကလေးများ၏ မိဘများက စိတ်ပူပန်နေကြပြီး အရှေ့သို့ထွက်လာကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝေ့ချန်ကို ပြောဆိုလာကြတော့သည်။ 

“သခင်လေးချန်...သူတို့က ကလေးတွေပဲရှိပါသေးတယ်...ကျွန်တော်တို့ မိဘတွေက သူတို့ကို သင်ပေးရမှာပါ... သခင်လေးချန် ဒုက္ခခံဖို့ မလိုပါဘူး”

“ဟုတ်တယ်...သခင်လေးချန်...လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သက်ညှာမှုတစ်စုံတရာ ထားသင့်ပါတယ်...ကျွန်တော့်ကလေးကို သက်ညှာပေးပါ...သူကငယ်ပါသေးတယ်”

ဝေ့ချန်က ကလေးများကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ဟု တိုက်ရိုက်မပြောကြသော်လည်း သွက်ဝိုက်သည့်နည်းဖြင့် သူ့ကို ဝေဖန်နေကြလေသည်။ 

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေ့ချန်က စွန့်ပစ်ကလေးတစ်‌ယောက်သာဖြစ်ကာ သူတို့ကိုသိပ်မကြောက်ကြချေ။ 

ဝေ့ဝေ့ကတော့ ကလေးသာရှိသေးသည်။ ဝေ့ချန် သူ့ကို သေချာသင်ပြပေးရလိမ့်မည်။

💘