Chapter 143

💘Chapter 143 

ညစာစားပွဲတွင် ထိုင်ခုံနေရာချခြင်း 

မိဘများထံမှ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် မနှစ်မျို့မှုများကို တိုက်ရိုက်သော်လည်းကောင်း၊ သွယ်ဝိုက်၍သော်လည်းကောင်း ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ဝေ့ချန်ကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေဆဲပင်။ သူ့အကြည့်များက ကလေးများအပေါ်တွင်သာရှိနေပြီး အေးစက်နေကာ ကြာပွတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ရိုက်နှက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကလေးများက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုကို မခံစားရသော်လည်း အလွန်အမင်းကို ကြောက်ရွံ့နေကြပြီဖြစ်သည်။ 

သူတို့၏မိဘများ ဘေးတွင်ရှိနေသော်လည်း သူတို့ဘက်သို့ လှည့်၍ ထွေးပွေ့မှုကိုတောင် မခံယူရဲကြချေ။ 

သို့သော်လည်း မိဘများက သည်းမခံနိုင်ကြတော့ချေ။ သူတို့က အ‌ရှေ့သို့တိုးလာ၍ ကလေးများကို  ခေါ်ထုတ်သွားချင်သော်လည်း ဝေ့ချန်ဆီမှ အကြည့်တစ်ချက်နှင့်တင် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက နေရာတွင်သာ တောင့်ခဲသွားကြသည်။ 

ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်လာသည်များကို ကြားသောအခါ ဝေ့ဟွားနှင့် ဝေ့ယန်တို့အပါအဝင် အခြားလူများလည်း ရောက်လာကြသည်။ ဝေ့ချန်က ဤကလေးများအား ဘာကြောင့် ဒေါသထွက်နေရလဲ နားမလည်နိုင်ကြသော်လည်း အကြောင်းအရင်းမရှိ ပြုမူလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့ယုံကြည်သည်။ ဝေ့ချန်၏ ပြင်းထန်နေသည့် ဒေါသက ကလေးများက နောက်ပြောင်ရန်အတွက် ချန်လီကိုပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ 

ထိုအတွေးများနှင့်အတူ ဝေ့ဟွားနှင့်ဝေ့ယန်တို့က အကြည့်များကို ချန်လီဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ကြသည်။ ချန်လီက ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ခေါင်းငုံ့၍ ရပ်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး အသက်ရှူထုတ်လိုက်ကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနှင့် ချန်လီ ထိခိုက်သွားခြင်းမရှိချေ။ မဟုတ်လျှင်တော့ ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေများကို ပြင်ဆင်လို့ရတော့မည်မဟုတ်ချေ။ 

ကလေးများက ငိုယိုနေဆဲဖြစ်ပြီး ဝေ့လီလီလည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမ ကြောက်ရွံ့နေ‌သော်လည်း သူမ၏အခြေအနေကို တွေးတောလိုက်သည်။ သူမက သခင်လေးဝေ့ဝေ့ကို ခုဏလေးကပင် သစ္စာဖောက်ခဲ့သောကြောင့် သူ့ကိုထပ်ပြီး သစ္စာဖောက်ရန်က မထူးဆန်းတော့ချေ။ 

နှာရှုံ့လိုက်ရင်းမျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရင်း ဝေ့လီလီ၏မိဘများက သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသောကြောင့် အ‌ရှေ့သို့ တိုး၍ သူမပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ချင်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ 

“သခင်လေးဝေ့ဝေ့က ဒီအစ်ကိုကြီးရောက်လာတာနဲ့ ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပစ်ဖို့ ပြောခဲ့တာပါ...သမီးတို့ မလုပ်ချင်ခဲ့ပါဘူး...ဒါပေမယ့် သခင်လေးဝေ့ဝေ့က သမီးတို့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်...သူ့ကို သစ္စာဖောက်ရင် သူ့အဖိုးကိုတိုင်ပြီး ဝေ့မိသားစုက ကန်ထုတ်ခိုင်းမယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်” ဝေ့လီလီ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေရင်း ပြောလာ၏။

ထိုထုတ်ဖော်မှုနှင့်အတူ မိဘများစွာနှင့် မျက်နှာများမှာ မည်းမှောင်သွားကြသည်။ သူတို့က ဒီနေ့တွင် သခင်လေးဝေ့ဝေ့ကို စော်ကားမိကြသည်။ ဝေ့ချန်က စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရပြီး သခင်လေးဝေ့ဝေ့က လက်ရှိတွင် ဝေ့မိသားစု၌ ပျိုးထောင်ခံနေရသည်ကို သူတို့နားလည်ကြသည်။ ယခုသူ့ကို သူတို့စော်ကားလိုက်လျှင် သခင်လေးဝေ့ဝေ့ အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ သူတို့တွင် လွယ်ကူသည့်အချိန်ရှိလာလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ 

ထိုသို့ တွေးရင်း မိဘများက ဝေ့ချန်အား အငြှိုးများနှင့် ကြည့်လာကြသည်။ ဝေ့ချန်ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူတို့ ထိုသို့ ဆက်ဆံခံရလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ ၎င်းက အရူးအား ကျောက်ခဲနှင့်ပေါက်ရုံလေးသာဖြစ်သည်။ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်ပျက်စရာလိုလို့လား...။ သူ့ရဲ့စိတ်ညစ်နေတာတွေကို ကလေးတွေအပေါ် ပုံချနေတာမဟုတ်ဘူးလား...။ အဲ့လိုတစ်ဖက်သတ်ဆန်တဲ့ အတွေးတွေကြောင့် သခင်ကြီးဝေ့ရဲ့ အစွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပါဘူး...။

ဝေ့ချန်က ထိုတုံ့ပြန်မှုကို မအံ့ဩသွားချေ။ သူက ဝေ့လီလီထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည့် အမူအရာများက နူးညံ့သွားပြီး သူမကိုကြည့်၍ ပြောလာ၏။ “လိမ္မာတယ်”

‌ဝေ့လီလီက ငိုရှိုက်မှုနှင့်အတူ သူမ၏မိဘများထံတိုးကပ်သွားသည်။ ဝေ့ချန်က ချီးကျူးနေသော်လည်း သူ၏ တည်တည်ကြည်ကြည်နှင့် မပြုံးမရယ်ရှိနေသည့်မျက်နှာက ကလေးတစ်‌ယောက်ကို ကြောက်လန့်စေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဝေ့လီလီက ဝေ့ချန်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောရန် သတ္တိမွေးလိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန်က ဝေ့လီလီကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏မိဘများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမေးလိုက်၏။ “ကျန်းမြို့က ဝေ့မိသားစုလား”

ဝေ့လီလီ၏မိဘများ ခေါင်းညိတ်လာချိန်တွင် အနည်းငယ်တော့ တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။ သူတို့က မည်သည့်မြို့ရှိ ဝေ့မိသားစုဖြစ်ကြောင်း ဝေ့ချန်သိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။ 

“ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းလုပ်တာလား” ဝေ့ချန်ထပ်မေးလိုက်သည်။ 

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဝေ့လီလီ၏အဖေက ပို၍ပင် အံ့ဩသွားတော့သည်။ ဝေ့ချန်၏ ဗဟုသုတစွမ်းရည်က လျှောက်ပြောနေကြသည်မဟုတ်ပေ။ တကယ်ကို သူ၏နောက်ခံအကြောင်း သေချာသိသည်ပင်။ 

“ကျန်းမြို့က ရှန်ဟိုင်းနဲ့ မဝေးဘူး...ဌာနချုပ်မှာ ဝန်ထမ်းတွေလိုနေတယ်...နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ဌာနချုပ်ကို သတင်းပို့ပြီးသွားလိုက်ပါ” ဝေ့ချန်က ဝေ့လီလီ၏ အဖေကိုကြည်ံ့၍ ပြောလိုက်သည်။

သူ့စကားများက လူများကို ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားစေသည်။ ဝေ့ချန်က ဝေ့လီလီအဖေ၏ အလုပ်အား ပြောင်းလဲရန် တိုက်ရိုက်ဆုံးဖြတ်ပြီး သူ့ကို ဝေ့မိသားစု၏ရှန်ဟိုင်းဌာနချုပ်ကိုပင် ပို့ပေးလိုက်သည်ကို တအံ့တဩဖြစ်နေကြသည်။ ထိုသို့တကယ်ဖြစ်သွားပါက ဝေ့လီလီအဖေ၏ အဆင့်အတန်းက ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ရုတ်ချည်းထိုးတက်သွားလိမ့်မည်။ 

သို့သော်လည်း အံ့ဩသွားကြပြီးနောက် များစွာသောလူများ၏ မျက်လုံးများတွင် မနှစ်မြို့မှုများနှင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဝေ့ချန်က ဝေ့မိသားစုရဲ့ စွန့်ပစ်ခံထားရတာမဟုတ်ဘူးလား...။ ဘာလို့ မိသားစုကိုယ်စား တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အလုပ်ကို ပြောင်းရွှေ့နိုင်နေရတာလဲ...။

သံသယစိတ်များက ကြည့်ရှုနေသူများတွင်သာ အကန့်အသတ်ရှိမနေချေ။ လီဝေ့ဝေ့၏အဖေတောင်မှ ရုတ်တရက် ပြောင်းရွှေ့ခံရလိုက်ရသောကြောင့် သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်က ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ရှင်းမပြလိုက်ဘဲ ချန်လီ၏လက်ကိုကိုင်၍ ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ 

ထိုအချိန်တွင် သခင်ကြီးဝေ့၏ အက်ရှနေသည့်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အားချန်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်...နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ ဌာနချုပ်ကို သတင်းပို့ပြီးသွားလို့ရပြီ”

အကြည့်များအားလုံးက အံ့ဩမှုများစွာဖြင့် သခင်ကြီးဝေ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝေ့ချန်၏ စကားများကို ယုံကြည်စရာကောင်းဟု ထင်ပါက သခင်ကြီးဝေ့၏စကားများက နောက်ဆုံးစီရင်ချက်လိုပင်။ 

ဒါပေမယ့် ဝေ့ချန်က စွန့်ပစ်ခံထားရပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား...ဘာလို့ သခင်ကြီးဝေ့က သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထောက်ပံ့ရတာလဲ...အားလုံးက သူတို့ထင်မြင်နေကြတာပဲလား...ဝေ့ချန်က အစတည်းက တူညီတဲ့ ဝေ့ချန်ပဲဖြစ်နေခဲ့တာလား။

ထိုမေးခွန်းက သူတို့၏အပြုအမူများအတွက် နောင်တများရစေသည်။ သခင်ကြီးဝေ့ ဘေးတွင် ရှိနေသည့် ဝေ့ချန်၏ အဆင့်အတန်းက မပြောင်းမလဲရှိနေခဲ့သည်ကိုသာ သိခဲ့ပါက ဘာကြောင့် သူ့ကိုစော်ကားပြီး သခင်လေးဝေ့ဝေ့ကဲ့သို့ မရင့်မကျက်နှင့် ထောင်လွှားနေသည့်သူကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ပြုလုပ်နေရမည်နည်း။

သို့သော်လည်း နောင်တတွင် ပြန်ပြင်၍ရသည့် ခလုတ်မပါလာချေ။ လူများစွာက လီဝေ့ဝေ့၏ အဖေကို မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။ ဤကောင်းကင်ဘုံက ဖန်ဆင်းပေးသည့် ပိုင်မုန့်က သူ့အပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့သည်ပင်။ 

အခြားသူများ၏ နောင်တများနှင့်မတူဘဲ ဝေ့လီလီ၏ အဖေကတော့ အံ့ဩနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတကယ်ပဲ ရှန်ဟိုင်းကို ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရတာလား...။ သူကိုပို၍ အံ့ဩသွားစေသည်က ပြောင်းရွှေ့ရသည့် ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ သခင်လေးဝေ့ချန်ကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးလာပေးခြင်းကိုပင်ဖြစ်သည်။ သခင်ကြီးဝေ့၏ အပြုအမူအရ သခင်လေးဝေ့ချန်က သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် ရှိနေသေးကြောင်း ပြသနေ၏။ သခင်လေးဝေ့ချန်က သူ့သမီးကို အသိအမှတ်ပြုသွားခြင်းက အနာဂတ်တွင် ဝေ့မိသားစုကို သခင်လေးဝေ့ချန် တာဝန်ယူရချိန်၌ သူလည်း မျက်နှာပေးခံရနိုင်သည်ကို ဖော်ပြနေသည်။ 

ထို့ကြောင့် အခြားသူများက သူ့ကို မနာလိုဝန်တိုနေကြခြင်းဖြစ်၏။ 

သူမအဖေဘာကြောင့် ပျော်နေမှန်းနှင့် သူမအမေက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး သူမကို လာနမ်းရသလဲ ဝေ့လီလီ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူမက အဖြစ်အပျက်ပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက အပြုံးများ ဆင်မြန်းထားကြလေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ နားလည်မှုကို ကျော်လွန်နေသည့် မတူညီမှုတစ်ခုကို သတိထားမိသည်။ 

ဝေ့ဟွားနှင့် ဝေ့ယန်တို့လည်း ပွဲကြည့်သူအဖြစ်သာနေလိုက်ကြ၏။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြီးသွားသည့်အခါ သူတို့၏နှလုံးသားများက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြစ်သွားကာ ထမင်းစားခန်းထဲသို့ အပြုံးများနှင့် ဝင်သွားလိုက်ကြသည်။ 

သခင်ကြီးဝေ့နေရာယူပြီးသည်နှင့် ဝေ့မိသားစု၏နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပွဲက တရားဝင်စတင်တော့သည်။ 

ဝေ့ချန်၏ ထိုင်ခုံနေရာက ထူးဆန်းနေ၏။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာဆိုလျှင် ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏ သားအနေနှင့် သူက နိမ့်ကျသောနေရာတွင် နေရာချခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း စီစဥ်ထားမှုက တမင်တကာလုပ်ယူထားသလိုပင်။ ဝေ့ချန်က ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏နေရာကိုကျော်လွန်၍ သခင်ကြီးဝေ့အနားတွင် နေရာချခံထားရသည်။ 

‌ဝေ့ချန်၏နေရာကြောင့် ချန်လီလည်း သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ရလေသည်။ 

သခင်ကြီးဝေ့က တည်ငြိမ်စွာထိုင်နေကာ အစီအစဥ်မကျသည့် ထိုင်ခုံနေရာအကြောင်း စိတ်မပူသည့်ပုံပေါ်နေ၏။ ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏မျက်နှာတွင် မကျေနပ်သည့် အမူအရာမပြသော်လည်း ၎င်းက မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ စီစဥ်မှုလေးအား မကျေနပ်သည့် ပုံစံပြလိုက်သည်က ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိမှုကိုမြင်စေလိမ့်မည်။ 

ဝေ့ချန်က သူထိုင်ခုံနေရာအကြောင်း မတွေးဘဲ ချန်လီအား ဟင်းလျာများ သေချာထည့်ပေးနေ၏။

ဝေ့မိသားစု၏ စားဖိုမှူးများက အရည်အချင်းရှိပြီး စားပွဲပေါ်မှ ဟင်းလျာများက အနံ့၊ အရသာ၊ အရောင်အဆင်းတို့နှင့် ပြည့်စုံလေသည်။ ပထမတစ်လုပ်စားပြီးသည်နှင့် ချန်လီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူက ဝေ့ချန်ကိုကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလျာများကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ 

စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုသော်လည်း ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ စိတ်ကို သေချာဖမ်းဆုပ်နိုင်လိုက်သည်။ ချန်လီ၏ အကြည့်ကျရာနောက်ကို ဝေ့ချန်၏တူကလိုက်နေပြီး ပြီးပြည့်စုံသည့် နားလည်မှုကိုဖော်ပြနေလေသည်။

ဤတိတ်တဆိတ် နားလည်မှုဖလှယ်နေသည့်အလယ်တွင် သခင်ကြီးဝေ့က မျက်စိမမြင်သကဲ့သို့ နေနေရသည်ပင်။ အခြားသူများက ဟင်းလျာများကိုသာ စားနေကြပြီး ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိမထားမိကြချေ။ သခင်ကြီး‌ဝေ့က စားသောက်ပြီးနောက် ထွက်သွားတော့သည်။ သိပ်မကြာသည့်နောက်တွင် ဝေ့ကျန်းရှုန်းလည်းအနောက်မှ လိုက်ပါထွက်သွားလေသည်။ 

သခင်ကြီးဝေ့ထွက်သွားသည်နှင့် ထမင်းစားခန်းထဲမှ လေထုက ပေါ့ပါးလာခဲ့သည်။ 

ဝေ့ချန်ကျန်နေသေးသော်လည်း သူက ချန်လီနှင့်အတူကွာခြားသည့်ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် တည်ရှိနေသလိုပင်။ သူက ပန်ဝန်းကျင်ကို စိတ်မဝင်စားဘဲရှိနေလေသည်။ ရလဒ်အနေနှင့် အခြားသူများကလည်း သူ့ကို အာရုံသိပ်မထားကြ‌တော့ချေ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပွဲက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နှင့် တက်တက်ကြွကြွဖြစ်သင့်သည်ပင်။ 

လေထုက တက်ကြွနေသော်လည်း လူအများ၏ဝေ့ချန်အပေါ် အထင်အမြင်များက ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပွဲမတိုင်ခင် အသေးစားပြဿနာလေးက သခင်ကြီးဝေ့၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဝေ့ချန်၏ ဖြစ်တည်မှုကို မပြနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုင်ခုံနေရာချမှုကတော့ သေသေချာချာကို ပြသခဲ့လေသည်။ 

သခင်ကြီးဝေ့က အစဥ်အလာကို တန်ဖိုးထားသည့်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုင်ခုံနေရာချခြင်းက အသက်အရွယ်ကိုလိုက်၍ ကြီးစဥ်ငယ်လိုက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီနေ့တွင် သခင်ကြီးချန်က အစဥ်အလာတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့‌မြေး၊ဝေ့ချန်အား သူ့သား ဝေ့ကျန်းရှုန်းထက် ပိုမြင့်သည့်နေရာတွင် ထိုင်စေခဲ့သည်ကို လူတိုင်းတွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ 

အဲ့ဒါက သခင်ကြီးဝေ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှ ဝေ့ချန်က ဝေ့ကျန်းရှုန်းထက် ပိုမြင့်တဲ့နေရာမှာ ရှိနေတယ် ပြနေတာမဟုတ်ဘူးလား...။

ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်နေကြသည့်သူများက ပြုံးရွှင်ရယ်မောနေကြသော်လည်း အတွေးကိုယ်စီရှိနေကြကာ အပြန်အလှန် မဖလှယ်လျှင်တောင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နားလည်ကြလေသည်။ 

သခင်ကြီးဝေ့ အခန်းထဲသို့ ပြန်‌‌‌ရောက်ပြီး မကြာခင်တွင် ဝေ့ကျန်းရှုန်းက အခန်းတံခါးအား‌ ခေါက်လာသည်။ 

သခင်ကြီးဝေ့ အံ့ဩမသွားချေ။ “ဝင်လာခဲ့” ပြောလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများကို ဖတ်နေလိုက်သည်။ 

“အဖေ” ဝေ့ကျန်းရှုန်းက သခင်ကြီးဝေ့အနားတွင် ရပ်၍ လေးလေးစားစားဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ 

“အင်း” သခင်ကြီးက ခေါင်းညိတ်၍ တုံ့ပြန်လိုက်ကာ သူ့အပြုအမူများကတော့ နွေးထွေးမနေပေ။ 

“အဖေ...ကျွန်တော်...” ဝေ့ကျန်းရှုန်း စကားစလိုက်သော်လည်း သခင်ကြီးဝေ့က လက်မြှောက်၍ ရပ်တန့်စေလိုက်၏။

“မင်းဘာပြောမလဲငါသိတယ်” ပြောပြီးနောက် သခင်ကြီးဝေ့က လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများကို ဝေ့ကျန်းရှုန်းဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ 

ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏အကြည့်များက ထိုစာရွက်စာတမ်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းက ဝန်ထမ်းလွှဲပြောင်းသည့် စာဖိုင်ဖြစ်၏။ ပြောင်းရွှေ့ခံရသည့်သူက အခြားလူမဟုတ်ဘဲ စောစောက ရှန်ဟိုင်းမြို့၏ ဌာနချုပ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် ဝေ့ချန်ညွှန်ကြားခဲ့သည့် ဝေ့လီလီ၏အဖေဖြစ်သည်။ 

“အဖေ...ဒါကဘာလဲ” ဝေ့ကျန်းရှုန်းက ၎င်းအနောက်မှဆိုလိုရင်းကိုနားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ 

“ငါအမြဲတမ်း ဝေ့ချန်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်...လုပ်နိုင်ခွင့်အပြည့်အဝရှိနေရင်တောင် အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူတွေဆို ဝေ့ချန်က ကုမ္ပဏီထဲ ပေးဝင်မှာမဟုတ်ဘူး” သခင်ကြီးဝေ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ 

“ဒီလူက ဌာနချုပ်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူကကြိုသိနေတာလား” ‌‌ဝေ့ကျန်းရှုန်းက တွန့်ဆုတ်နေမှု အနည်းငယ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ ဤကိစ္စက သခင်ကြီးဝေ့နှင့် ‌ဝေ့ချန်ကြားတွင် ကြိုတင်ဆွေးနွေးထားပြီးသား အရာဖြစ်ကြောင်း တွေးလိုက်သည်။ 

“အဲ့ဒါကပဲ ဝေ့ချန်ကို အသိအမှတ်ပြုစေတာ” သခင်ကြီးဝေ့က ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏ အတွေးကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ 

“သူကအခု မြို့တော်ထဲမှာ ရှိနေပေမယ့် ‌ဝေ့မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်သမျှအားလုံးကိုလည်း သတိထားတယ်...ဝေ့မိသားစုရဲ့ မိသားစုအခွဲတွေ အားလုံးကိုလည်း သိပြီး ဘယ်သူက ဘယ်နေရာမှာရှိတယ်၊ ဘယ်နေရာနဲ့ သင့်တော်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သေချာသိတယ်...ဝေ့ချန်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်စရိုက်နဲ့ဆို သမီးဖြစ်သူက ကိစ္စတချို့မှာ အထောက်အကူဖြစ်ခဲ့လို့ နောက်ခံနဲ့အရည်အချင်းတွေကို မကြည့်ဘဲ အဖေဖြစ်သူကို ကုမ္ပဏီထဲဝင်ခိုင်းလိမ့်မယ်လို့ မင်းတကယ်ပဲတွေးနေတာလား” 

သခင်ကြီးဝေ့ပင် ထိုအကြောင်းအရာကို မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိ၏။ ဝေ့ချန်က ဝေ့မိသားစုအား သူ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ဟုတောင် ခံစားမိသည်။ ဝေ့ချန်သာ အလိုရှိနေသရွေ့ ဝေ့မိသားစုက သူ့အပိုင်ပင်ဖြစ်သည်။ 

၎င်းက သခင်ကြီးဝေ့၏ ခဏတာအတွေးသာဖြစ်သည်။ သူက ဝေ့မိသားစု၏ ချုပ်ကိုင်သူအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဆက်ခံခွင့်ကို မည်သူကိုင်ဆောင်ထားလဲ သူသေချာ သတိထားမိသည်။ ဝေ့ချန်က အထင်ကြီးစရာကောင်းသော်လည်း သူ၏စောင့်ကြည့်မှုမှ ကင်းလွတ်နိုင်သည့်အထိတော့ မရောက်သေးပေ။ 

၎င်းက ဝေ့ချန်အပေါ်တွင်ထားရှိသည့် သခင်ကြီးဝေ့၏ ယုံကြည်ချက်နှင့် ယုံကြည်မှုတို့ဖြစ်သည်။ သခင်ကြီးဝေ့၏ ရှင်းပြမှုပြီးနောက်တွင် ဝေ့ကျန်းရှုန်း ဆွံ့အသွားတော့သည်။ မြို့တော်ထဲမှ ဝေ့မိသားစုက သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရခဲ့နေပြီးဖြစ်ရာ ဌာနချုပ်တွင် နေရာအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူက သခင်ကြီးဝေ့၏ စကားများကို အလုံးစုံမယုံကြည်နိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ဝေ့ချန်က လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးမဟုတ်ချေ။ အရာအားလုံးကို မည်သို့ စီမံနိုင်မည်နည်း။ ဒီနေ့တွင် သူ၏အပြုအမူများက သခင်ကြီးဝေ့အရိပ်အမြွက်ပေးထားသည်များဖြစ်ပြီး လူတို့၏နှလုံးသားကို အနိုင်ယူနိုင်သည့်နည်းလမ်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ” နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာစားပွဲ၏ ထိုင်ခုံနေရာချထားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ‌ရှောင်ရှားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ 

သခင်ကြီးဝေ့က လက်ခါပြရင်း ဝေ့ကျန်းရှုန်းကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ ဝေ့ကျန်းရှုန်း၏ ပုံရိပ် တံခါးအနောက်ဘက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သခင်ကြီးဝေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ ဝေ့ချန်ကို သေချာပျိုးထောင်ခဲ့သည်ပင်။ သူ့သားက အဆင့်အတန်းကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သော်လည်း ဝေ့မိသားစုကို အားအင်အသစ်များဖြင့် မထောက်ပံ့နိုင်ဘဲ ကြီးမြတ်သည့်ခေတ်တစ်ခုသို့‌ရောက်ရန်လည်း ဦးမဆောင်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

💘