Chapter 146

💘Chapter 146 

မျှော်လင့်မထားသည့် ဧည့်သည်

ဝေ့မိသားစုမှ ချန်လီနှင့် ထွက်လာခဲ့သောကြောင့် ဝေ့ချန်က အဖိုးကြီးဝေ့နှင့် အဖိုးကြီးချန်တို့ ပြောကြသည့် စကားများကို မသိလိုက်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူက ဝယ်စရာရှိသည်များ ရှိသောကြောင့် မြို့လည်ခေါင်သို့ မောင်းလိုက်၏။

နှစ်သစ်ကူး၏ ဒုတိယနေ့ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်၌မိုးဖွားအလွှာလေးခြုံလွှမ်းထားပြီး အုံ့မှိုင်းမှိုင်းအလှလေးဖြင့် ကမ္ဘာကြီးကို ထွေးပွေ့ထားသည်။ 

သူတို့ ကုန်တိုက်သို့ ရောက်သည့်အချိန်တွင် မိုးရပ်သွား၏။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်၏ ဒုတိယနေ့သာရှိသေးသော်လည်း ဈေးဆိုင်များစွာက တစ်ဆိုင်ပြီးတစ်ဆိုင် ဖွင့်လာကြသည်။ ကုန်တိုက်ထဲတွင် သွားလာနေကြသူများမှာ မိသားစုများနှင့် သူငယ်ချင်းအုပ်စုများအပါအဝင် နည်းနည်းသာရှိ၏။ သူတို့က အဝတ်အစားအသစ်များကို ဝတ်ထားကြပြီး ကုန်တိုက်ထဲမှ နှစ်သစ်ကူးသီချင်းများနှင့် ပေါင်းလိုက်သည့်အခါ လေထုထဲတွင် ပွဲတော်အငွေ့အသက်များ ထုံလွှမ်းနေသည်။ 

ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီတို့လည်း စိတ်ထဲတွင် လာရသည့်ရည်ရွယ်ချက်သပ်သပ်ရှိနေပြီးဖြစ်၏။ သူတို့က ‘လွတ်လပ်သောစိတ်ဝိညာဥ်’ သို့ တန်းသွားလိုက်ကြသည်။ 

‘လွတ်လပ်သော စိတ်ဝိညာဥ်’ က ဖွင့်နေပြီဖြစ်သည့် ပန်းချီပစ္စည်းများ ရောင်းသည့်ဆိုင်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လာခဲ့တုန်းကလိုပင် ဆိုင်၏မန်နေဂျာသာရှိနေ၏။ ‌ကုန်တိုက်သို့လာကြသည့် ဈေးဝယ်လာသူ အနည်းငယ်က ဆိုင်၏ ထူးခြားသည့်အပြင်အဆင်ကိုမြင်၍ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။ ဆိုင်မန်နေဂျာက ထိုဈေးဝယ်သူများကို သေချာရှင်းပြနေ၏။ ချန်လီနှင့် ဝေ့ချန်တို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အကွာအဝေးတစ်ခုမှ ခေါင်းညိတ်၍ နှုတ်ဆက်ပြီး အနားသို့ရောက်မလာခဲ့ချေ။ 

‘လွတ်လပ်သောစိတ်ဝိညာဥ်’ ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရောက်ဖူးသောကြောင့် ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့က ပြင်ဆင်ထားပုံနှင့် ရင်းနှီးနေပြီး လိုက်လံပြသရန် ဆိုင်မန်နေဂျာအား မလိုတော့ပေ။ သူတို့လိုချင်သည်များကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာရမည်လဲ သိနေကြသည်။ 

ဒီနေ့တွင် ချန်လီက စိတ်အခြေအနေ‌ကောင်းနေပြီး ဝေ့ချန်ကို ဆိုင်၏ ပန်းချီပစ္စည်းများအတန်းသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့က စားပွဲပေါ်၌ စာရွက်ကိုတင်၍ တရုတ်ရိုးရာပန်းချီများကို စဆွဲလိုက်ကြသည်။ 

စုတ်တံနှင့်မင်များကို အဆင်သင့်ပြင်ပေးထားပြီး အရည်အသွေးများကလည်းမြင့်သည်။ လက်ထဲတွင် စုတ်တံကိုကိုင်လိုက်သည်နှင့် ချန်လီ၏ အပြုအမူများပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုမတိုင်ခင်က မှုန်မှုန်မှိုင်းမှိုင်းနှင့် ကြောက်လန့်နေပြီး ယခုတွင်တော့ စုတ်တံကိုကိုင်လိုက်သည်နှင့် စိတ်တည်ငြိမ်ကာ ယုံကြည်ချက်များ ရှိလာခဲ့သည်။ 

တကယ်တမ်းတွင် လက်ထဲက စုတ်တံအမျိုးအစားကို လျစ်လျူရှု၍ ချန်လီက ဤကဲ့သို့ အပြုအမူပြောင်းလဲသွားခြင်းကို ပြခဲ့သည်။ ၎င်းက အစတွင် မထင်ရှားခဲ့သော်လည်း အိပ်မက်ဖလားတွင် ချန်လီ၏ တန်ဖိုးကို လူအများသိသွားခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ စုတ်တံကိုင်လိုက်တိုင်း ချန်လီ့တွင် ထူးခြားသည့် အငွေ့အသက်က လွှမ်းခြုံလာခဲ့သည်။ သူက လက်ထဲတွင်စုတ်တံရှိမနေသည့် ချန်လီနှင့် လုံးဝကွဲပြားသွားသည့် အခြားတစ်ယောက်လိုပင်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ ဝေ့ချန်က ပန်းချီဆွဲခြင်းကို မစွမ်းဆောင်နိုင်သေးချေ။ ချန်လီအနားတွင် အချိန်အများကြီး ဖြုန်းခဲ့သော်လည်း ဤပန်းချီဆွဲခြင်းကို မလုပ်နိုင်ပေ။ “မြင်ရသည်၊ ကြားရသည်များ များလာသည့်အခါ လွှမ်းမိုးခံရသည်” ဆိုသည့် စကားစုက ဝေ့ချန်အပေါ်သို့ နည်းနည်းလေးတောင် မသက်ရောက်ပေ။ 

သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်က ချန်လီ ပန်းချီဆွဲသည်အား ကြည့်ရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်လေသည်။ တစ်ခုမှ နားမလည်‌သော်လည်း ချန်လီ၏ဘေးတွင် ရပ်၍ အစမှအဆုံးထိ စုတ်ချက်တစ်ချက်စီတိုင်းကို သေချာကြည့်၍ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်နှစ်မြှုပ်ထားလိုက်သည်။ 

ဒီ‌နေ့လည်း ခြွင်းချက်မရှိချေ။ ချန်လီက ပန်းချီဆွဲနေပြီး ဝေ့ချန်က‌တော့ သူ့ဘေးတွင် ရပ်ကာ အကြည့်များက နူးညံ့နေပြီး နှလုံးသားနှင့်မျက်လုံးများတွင်တော့ ချန်လီ၏ ပန်းချီစုတ်ချက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆီဆေး၊ ရေဆေးများနှင့် ဆွဲသည်နှင့် ယှဥ်လျှင် တရုတ်ရိုးရာပန်းချီများကို ဆွဲချိန်၌ ချန်လီက တင့်တယ်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုပိုသွားသလိုပင်။ ၎င်းက ဝေ့ချန်၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပို၍နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။ 

ပန်းချီကားကိုသတိထားမိကြသည့် ဆိုင်ထဲမှ လူအနည်းငယ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် လာ၍ကြည့်ကြသည်။ ဆိုင်၏ ထူးခြားသည့် အပြင်အဆင်နှင့် အငွေ့အသက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုလူများ ရုတ်ရုတ်သဲသဲမရှိဘဲ ချဥ်းကပ်လာကြ၏။ ဆိုင်မန်နေဂျာ ဝူကျိုက်လင်လည်း အချိန်ရ၍ အနားသို့ ရောက်လာသည်။ သူက ပန်းချီကို မကြည့်ဘဲ ချန်လီအား ခေါင်းအစခြေအဆုံးကြည့်လာသည်။ သူ့အရှေ့ရှိ ချန်လီ၏ပုံရိပ်နှင့် ‘လွတ်လပ်သောစိတ်ဝိညာဥ်’ သို့ ပထမဆုံးလာတုန်းက ပုံရိပ်ကိုယှဥ်ကြည့်ရင်း ဝူကျိုက်လင် ကွာခြားချက်ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ 

“သူ တော်တော် တိုးတက်လာတာပဲ” ဝူကျိုက်လင်က ဝေ့ချန်ဘေးတွင် ရပ်၍ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ ဤ တိုးတက်လာခြင်းက ပန်းချီပညာတွင်သာ မဟုတ်ဘဲ ချန်လီ၏ကျန်းမာ‌ရေးအခြေအနေကိုပါ ပြောလိုခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကနှင့် ယှဥ်လျှင် ချန်လီက တောင့်တင်းမနေဘဲ သက်သက်သာသာရှိလာသည်ကို ဝူကျိုက်လင် ခံစားမိသည်။

ဝေ့ချန်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အကြည့်များကတော့ ချန်လီဆီမှ ကွာမသွား‌ပေ။ 

ထိုအချိန်မှစ၍ ဝူကျိုက်လင်ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ သူက ဧည့်သည်များကို သေချာဧည့်ခံပြီး ချန်လီ၏ ပြောင်မြောက်လှသည့် ဆွဲချက်များကိုလည်း တစ်ချက်တစ်ချက်ကြည့်သည်။ 

ချန်လီက ထိုပန်းချီအား တစ်နာရီကြာအောင် ဆွဲခဲ့သည်။ စိတ်မရှည်သည့်သူများက ထွက်သွားကြပြီဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည့် ဧည့်သည်အသစ်များက ပန်းချီကားကို လာရောက်ကြည့်ကြသည်။ လူများက ချန်လီ ပန်းချီဆွဲနေသည့်နေရာသို့ ‌ရောက်လာလိုက်၊ ထွက်သွားလိုက်ဖြစ်နေကြသည်။ ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုပြီးနောက် ဝူကျိုက်လင်က ပြန်ရောက်လာပြီး ဝေ့ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေကာ သူ့အကြည့်များက ချန်လီအပေါ်တွင်သာ ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ချန်လီ နောက်ဆုံးစုတ်ချက်တစ်ခုကို ဆွဲပြီးသည့်နောက် စာရွက်ပေါ်မှ မှင်များက ပန်းပွင့်သဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲသွားပြီး ပန်းချီကားက ပြီးမြောက်သွားသည်။ ချန်လီ လှည့်ကြည့်၍ ဝေ့ချန်၏ ပုံရိပ်လေးကို ရှာလိုက်သည်။ သူ့ဘေးရှိ ဝေ့ချန်ကိုမြင်မှ ချန်လီ၏ တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးများက စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ကွေးတက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးလေးဖြစ်လာသည်။ 

ဝေ့ချန်က အရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တစ်ရှူးအစိုကိုသုံး၍ ချန်လီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေနေသည့် မှင်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချီးကျူးစကားလေးနှင့် စတင်လိုက်၏။ “လီလီ...အရမ်းတော်တာပဲ”

ချန်လီ ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်ပြီး ဝေ့ချန်အား မျက်နှာမှ မှင်များကို သုတ်ခွင့်ပေးထားလိုက်သည်။ 

လာရောက်ကြည့်ရှုသူများက နောက်ဆုံးတွင် ပြီးမြောက်သွားသည့် ပန်းချီကားကို မြင်သွားကြသည်။ မျက်နှာတွင် အံ့ဩနေမှုများက ပေါ်လာကြ၏။ ထိုပန်းချီကားက သူတို့နှလုံးသားထဲတွင် ကြိုးလေးတစ်ခု ဆွဲခဲ့လိုက်လေသည်။ ၎င်းက နက်ရှိုင်းသည့် ဆောင်းရာသီတွင် ပွင့်နေသည့် ပန်းပွင့်‌တစ်ပွင့်ကို သရုပ်ဖော်ထားသည်။ 

“ဟယ်လို” ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက်က အရှေ့သို့ တိုးလာ၍ ချန်လီကို လေးလေးစားစားနှင့် ပြောလာလေသည်။ 

“ကျွန်တော်က လက်ရေးအလှရေးတာနဲ့ ပန်းချီဆွဲတာကို ကြိုက်နှစ်သက်သူတစ်ယောက်ပါ...ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ပန်းချီကား တကယ်ကြိုက်တယ်...ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းနိုင်မလဲ သိလို့ရမလား”

ထိုလူက စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် ချန်လီဆီသို့ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ချန်လီ၏ ခံစားချက်များ ချက်ချင်း တောင့်ခဲသွား၏။ သူက ဝေ့ချန်ရှိရာကို ဆုတ်လာပြီး ဝေ့ချန်၏လက်ကိုကိုင်ကာ ခြေချောင်းများကို ငုံ့ကြည့်နေလိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန်က ညင်သာစွာဖြင့် ချန်လီ၏ကျောလေးကို ထိလိုက်ပြီး ချော့မော့ပေးကာ အ‌ရှေ့တိုးလာခဲ့သည့် လူကိုကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ 

“ဒါက ရောင်းဖို့မဟုတ်ပါဘူး”

“ကျွန်တော် ဒီပန်းချီကားကို တကယ်ကြိုက်တာပါ...ဘယ်လောက်ပဲဖြစ်နေပါစေ၊ ကျွန်တော်ဝယ်ချင်ပါတယ်” ထိုလူက ပန်းချီကားကို တကယ်ကြိုက်နှစ်သက်သည့်ပုံဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလာသည်။ 

သို့သော်လည်း ဝေ့ချန်က ထိုလူအား အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ သူက ထိုလူ၏မျက်လုံးထဲတွင် လောဘကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတကယ်အလိုရှိသည်က ပန်းချီကားမဟုတ်ဘဲ ပန်းချီဆရာကိုသာဖြစ်၏။ 

ဝေ့ချန်က သူ့ကိုအကြည့်တစ်ချက်လေးနှင့် ဖောက်ထွင်းမြင်လိုက်ရသည်ကို သတိမထားမိဘဲ ထိုလူက ချန်လီအား ပန်းချီကားကိုရောင်းရန် ဆက်ပြောလာခဲ့သည်။ 

ဝူကျိုက်လင် ချက်ချင်းရောက်လာသည်။ ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီကြားတွင် နေရာယူလိုက်ရင်း သူပြောလိုက်၏။

 “လူကြီးမင်း...ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်...ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ထဲမှ ဆွဲသွားတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ဆိုင်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေလို့ပဲ သတ်မှတ်ပါတယ်...ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ရောင်းမရောင်းဆိုတာ ဆိုင်ကပဲ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိပါတယ်” 

ထိုလူက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဆိုင်မန်နေဂျာနှင့် စကားမပြောချင်သည်မှ သိသာလှ၏။ မန်နေဂျာကိုကျော်၍ ချန်လီကို ဆက်စကားပြောရန်ပြင်နေချိန်တွင် ဝေ့ချန်ဖြတ်ပြောလာသည်။ 

“ငါရဲခေါ်ထားပြီးပြီ”

“ရဲခေါ်ထားတယ်” ဆိုသည့်စကားကိုကြားသောအခါ ထိုလူ၏ အမူအရာက အမြီးကိုတက်နင်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ လွတ်မြောက်ချင်သည့် အလိုအလျောက်တုံ့ပြန်ချက်ကြောင့် ထတောင်ခုန်မလိုပင်ဖြစ်သွားသည်။ ထွက်ပြေးရန် လှုံ့ဆော်မှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည့်အချိန်တွင် ဝေ့ချန်ကတော့ အပြုအမူများ မူမမှန်သည်ကို ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။ ဤလူက တကယ်ကို သံသယဝင်စရာကောင်းသည်။ ဝေ့ချန် ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

ဝူကျိုက်လင်လည်း ဤလူနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုမူမှန်ကြောင်းခံစားမိသည်။ သူက မျက်လုံးများကို ကျဥ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။ 

“လူကြီးမင်း...ကျွန်‌တော်တို့ရဲ့ တခြားပန်းချီကားတွေကို ကြည့်နိုင်ပါတယ်...စိတ်ကျေနပ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ‌ဈေးနှုန်းကိုဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်...ဒါပေမယ့်လည်း ဒီပန်းချီကားကိုတော့ ကျွန်တော်တို့မရောင်းပါဘူး...လူကြီးမင်းနားလည်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” 

ထိုလူက တစ်ခုခုမူမမှန်သည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် အကြောင်းပြချက်ရှာ၍ ချက်ချင်းထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ဝူကျိုက်လင်က ထိုလူ၏ အသွင်အပြင်ကို မှတ်မိနေ၏။ အချိန်ရလျှင် ထိုလူ၏ နောက်ကြောင်းကို ကြည့်လိမ့်မည်။

၎င်းက မကြာခင်မှာပင် လူတိုင်းမေ့ပျောက်သွားမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲ၌ ခိုအောင်းကျန်ရှိနေခဲ့မည့် အရာမဟုတ်ပေ။ 

ချန်လီ၏ပန်းချီကားက ‘လွတ်လပ်သောစိတ်ဝိညာဥ်’ တွင်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ သူက အိမ်သို့ ပြန်ယူမသွားလိုက်ပေ။ ဆိုင်ထဲတွင် ဘောင်ခတ်သည့် ပစ္စည်းများအပြည့်အစုံရှိပြီး ဝူကျိုက်လင်၏‌ ဘောင်ခတ်သည့်အရည်အချင်းက အတော်လေး ကျွမ်းကျင်လေသည်။ ဆယ်မိနစ်ကျော်ကျော်လေးနှင့်တင် ဒီနေ့ဆွဲခဲ့သည့် ချန်လီ၏ ပန်းချီကားက တွန့်ကြေရာတစ်ရာမရှိဘဲ ဘောင်ခတ်၍ ပြီးစီးသွားတော့သည်။ 

ထို့နောက် ချန်လီက ‘လွတ်လပ်သောစိတ်ဝိညာဥ်’ က ပန်းချီဆိုင်ရာပစ္စည်းများကို ရွေးလိုက်သည်။ ငွေရှင်းကောင်တာသို့ သွား၍ ငွေရှင်းရန်သွားချန်တွင် ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဝူကျိုက်လင်က သူတို့၏ပေးချေမှုကို လက်ခံလိုက်သည်။ 

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ဝူကျိုက်လင်က ချန်လီအား ဝေ့ချန်လိုအပ်လာမည့် တစ်ခုခုကို ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းက မွေးနေ့ပွဲဖိတ်ကြားလွှာဖြစ်သည်။ ဝေ့ချန်က ဖိတ်ကြားလွှာမှ နာမည်များကိုကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားသည်။ 

“ဒါက...” ဝေ့ချန်က ရှုပ်ထွေးနေရင်း ဝူကျိုက်လင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

“အရင်တစ်ခေါက်က ငါ့ဂျူနီယာဖို့ တစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား...တော်တော်လေး တွေးပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီမွေး‌နေ့ ဖိတ်ကြားလွှာကသာ အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်မှန်း ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်” ဝူကျိုက်လင်က အပြုံးလေးနှင့် ရှင်းပြလာ၏။

ချန်လီက ဖိတ်ကြားလွှာကိုကြည့်၍ အကြမ်းဖျင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘယ်သူ့မွေးနေ့မှန်း မသိဘဲဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း  သူက ဝေ့ချန်၏ လေးနက်မှုနှင့် စိတ်ရင်းတို့ကို ခံစားမိသောကြောင့် လေးစားစွာနှင့် လက်ခံလိုက်သည်။ သူက ဝူကျိုက်လင်ဆီသို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဝူကျိုက်လင် လက်ခါပြလာသည်။ “ကျေးဇူးတင်ဖို့မလိုပါဘူး...ဒါက စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ဂျူနီယာညီလေးကိုပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါပဲ...ဝေ့ချန်က အကျိုးအမြတ်ရသွားတဲ့လူဆိုပေမယ့် မင်းလည်း တွေ့မြင်ချင်တဲ့အရာလို့ ငါယုံတယ်...ဒါကြောင့် ဒီလက်ဆောင်ကို ရွေးလိုက်တာ...ငါ့ဂျူနီယာညီလေး ကြိုက်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်” 

ချန်လီက ဝေ့ချန်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝူကျိုက်လင်ကို ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ကြိုက်တယ်” 

ဝူကျိုက်လင်ပြုံးလိုက်သည်။ ယခုတွင် သူ့ဆရာကဘာကြောင့် သူ့ဂျူနီယာညီလေးကို အရမ်းသဘောကျကြောင်း သူနားလည်သွားရသည်။ ဂျူနီယာညီလေးက အရမ်းကို ချစ်ဖို့ကောင်းသည်ပင်။ 

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဝေ့ချန်ကလည်း ဝူကျိုက်လင်အား ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ ဤလက်ဆောင်က တကယ်ကို သူ့နှလုံးသားကိုထိစေသည်။ အိပ်ပျော်တော့မည့်အချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က ခေါင်းအုံးလာပေးလိုက်သလိုပင်။ 

“ဘာကိုကျေးဇူးတင်တာလဲ” ဝူကျိုက်လင်က ရယ်လိုက်သည်။ “တကယ်ကျေးဇူးတင်ရင် ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာလေးကိုသာ ဂရုစိုက်ပေး”

“ဟုတ်ကဲ့”

“ဟုတ်ပြီ...မှောင်လည်းမှောင်လာပြီ...မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်းပြန်သင့်ပြီ...ငါလည်းဆိုင်ပိတ်တော့မယ်” ဝူကျိုက်လင်က နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း သူ့အသံတွင် ဝမ်းနည်းမှုတို့ရှိမနေပေ။ သူက ပျော်တောင်ပျော်နေသေးသည်။ 

“ဒါဆို...ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်” ဝေ့ချန်ပြောလိုက်၏။

ချန်လီက နာနာခံခံနှင့် ဝူကျိုက်လင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ 

ဝေ့ချန် တံခါးဆီသို့‌ရောက်သွားသည့်အချိန်မှာပဲ ဝူကျိုက်လင်ပြောလာခဲ့သည်။ “ငါမင်းကို ပြောဖို့ မေ့နေတာ.. အရင်တစ်ခေါက်က အိပ်မက်ဖလားကို လာကြည့်တဲ့ လူ....ကံမကောင်းစွာနဲ့ သူက ရွှေတံဆိပ်ဆုရှင်ရဲ့ ပန်းချီကို ရဖို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး...သူစိတ်ပျက်သွားခဲ့တယ်”

ဝူကျိုက်လင် အသေးစိတ်မပြောလိုက်သော်လည်း ဝေ့ချန်က သူဆိုလိုသည်ကို နားလည်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ 

ဝေ့ချန်က သူကြားလိုက်ရဲ့လားမသေချာသော်လည်း ချန်လီ၏လက်ကိုကိုင်၍ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ 

ထွက်ခွာသွားသည့် ပုံရိပ်များကိုကြည့်ရင်း ဝူကျိုက်လင်၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။ 

ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့က ‘လွတ်လပ်သောစိတ်ဝိညာဥ်’ မှ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ဝေ့မိသားစုသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့မသိခဲ့သည်က အိမ်တွင် မမျှော်လင့်ထားသည့်ဧည့်သည်များက သူတို့ကို‌စောင့်နေကြသည်ကိုပင်။ 

ဝေ့မိသားစုကို ပြန်ရောက်လာချိန် ချန်မိသားစုဝင်များက ဧည့်ခန်းထဲတွင် စောင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေ့ချန် အံ့ဩမသွားမိချေ။

💘