Chapter 87

🌌Extra 3.2

လုမော့က ပတ်တီးကို ပြီးအောင် စည်းပြီး သူ့လက်ရာကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

အာ…

သူ၏မြန်ဆန်သော တုံ့ပြန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်မိ၏။

မဟုတ်လျှင် ဤဒဏ်ရာက သူ့အလိုလို သက်သာသွားလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးအသွင်ပြောင်းပြီးနောက် လုမော့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းရည်များက ကြီးမားစွာ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန် သူ့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအနေအထားက ထိပ်တန်း အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်နှင့် တန်းတူဖြစ်၏။ ဤဒဏ်ရာက နာရီဝက်ထက်မကြာသောအချိန်တွင် သက်သာလာပြီး မည်သည့်အမာရွတ်မှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ချေ။

သူ ပတ်တီးစည်းရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ လင်းကို မရင်ဆိုင်ချင်သောကြောင့်ပင်။

လက်ရှိအခြေအနေက အလွန်ရှင်းလင်းလှ၏။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက်ဖြစ် ပေါ်လာသည့် estrusကြောင့် အကျိုးသက်ရောက်သွားပုံပင်။

လင်းက ယခင်အချိန်က အမှတ်တရများပင် ပြန်ပေါ်လာပြီး လုမော့ကို မမှတ်မိတော့ပေ။

ဒါပေမယ့်...

ဒါပေမယ့်...

လုမော့က နောက်သို့မှီ၍ ဘယ်ဘက်လက်ကို သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူ့ဦးထုပ်အစွန်းနားရှိ အရိပ်က သူ့မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ့အမူအရာကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ သူ့မျက်လုံးထဲတွင်၌ လင်းက တုန်ယင်နေသည်ကို မြင်ရ၏။

မီးပွင့်လာသောအခါ လုမော့က သူ့ခံစားချက်များကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသွားသည်။ ဇာ့ဂ်၏သက်တမ်းက လူသားများနှင့်မတူသော်လည်း လင်းက အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့်ရှိဟန်တူသည်။

သူ့မျက်နှာက အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးသော်လည်း အနာဂတ်တွင် အလွန်ချောမောလှပလာမည်မှာ ထင်ရှား၏။

လုမော့က ဤကဲ့သို့သော လင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။ သူက အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပုံရပြီး သူ့တွင် အမြဲရှိနေသည့် ငြိမ်သက်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုက ကင်းမဲ့နေ၏။ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် သူ့၏ နောက်ဆုံး ခွန်အားနှင့် ရုန်းကန်နေပုံက အားနည်းလွန်း၏။

ယခင်က လင်းငိုသည်ကို သူမြင်ဖူးသော်လည်း ယခုအချိန်နှင့် မတူပေ။ လုမော့က မတူညီသည့်အချက်ကို အတိအကျ မဖော်ပြနိုင်ပေ။

သူ့နှလုံးသား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပြိုပျက်သွားပုံကို သူသိ၏။ 

ဒါပေမယ့်...

ငါ့နှလုံးသားက ပျော့ပျောင်းသွားပေမယ့် အမြီးက ထောင်လာတယ်...ငါသာ အကိုက်မခံရရင် စိတ်လွတ်သွားပြီးတော့ လင်းကိုပွေ့ဖက်ပြီး ဆက်တိုက် လူးလိမ့်နေလိမ့်မယ်...

ကူညီကြပါဦး...

ကူညီကြပါဦး...

လင်းက ယခုဆိုလျှင် အသက်မပြည့်သေးသည့် ကလေးလေးဖြစ်နေပြီး သူ့တွင် သတိပင် မရှိချေ။

မင်းက လူတောင်ဟုတ်ရဲ့လား လုမော့ရေ...

လုမော့က မူးဝေလုနီးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ဦးထုပ်ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် လင်းက သူ့မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များ တလက်လက်တောက်နေသည်ကို မြင်ရလိမ့်မည်။

လင်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုး ပြသင့်လဲ...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဇာ့ဂ်နှစ်ဦးလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းက စကားစပြောလိုက်၏။ သူက ခေါင်းမော့ကာ သတိအပြည့်နှင့်ပင်။

"မင်းငါ့ကို ဘာလို့ ဒီကိုခေါ်လာတာလဲ...မင်းရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."

သူက ဖြူကောင်ကဲ့သို့ ကျောရိုးအားလုံးကိုဖြန့်ကာ လုမော့ထံမှ ကာကွယ်ထား၏။

သူ့အကြည့်အောက်တွင် အမျိုးသားဇာ့ဂ်က သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရာ  ကျစ်ဆံမြီးတစ်ချောင်းက သူ့ခေါင်းထက်၌ လှုပ်ရှားနေ၏။

 "မဟုတ်ဘူး ငါမဟုတ်ဘူး..."

ဘာကို မဟုတ်တာလဲ...

လင်းက အာရုံစူးစိုက်မှုအပြည့်ရှိသော်လည်း အမျိုးသားဇာ့ဂ်က စကားကိုရပ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

သူ ဆက်မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

“ဘာကို မဟုတ်တာလဲ...”

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က လက်ချောင်းများကို ချိတ်ထားသော ခြေထောက်များ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ပေါ် တင်ကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လင်းကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ကြီးမားသော ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံက ရေခဲတမျှပင်။

“ကိုယ့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲလို့ မင်းထင်လဲ..."

သူ၏ ဖြောင့်စင်းသော နှာတံအောက်တွင် အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ 

"ကိုယ်က စစ်တပ်က အမျိုးသမီးဇာ့ဂ််တစ်ယောက်ရဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းချင်ပြီးတော့...ရုတ်တရက် လိုချင်တက်မက်လာမိတာလေ..."

........................

လုမော့က လင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မေးစေ့ကိုမြှောက်ပြီး နမ်းလိုက်သည်။ 

လင်းက သူ့အသိစိတ်မှအလိုလို ကိုက်ချင်လာသော်လည်း ခေါင်းကို အတင်းအကြပ် နောက်ပြန်လှည့်ခိုင်းထားခံရပြီး အမျိုးသားဇာ့ဂ်က သူ့မေးစေ့ကိုဆွဲဆိတ်ကာ သတိပေးလိုက်၏။ အမျိုးသားဇာ့ဂ်က သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ခွာလိုက်ပြီး နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြော၏။

" မင်း ကိုယ့်ကို ဒေါသမထွက်အောင်လုပ်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်…"

လင်း ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ ငွေရောင်မျက်တောင်များလည်း တုန်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် သူ့လက်က အားနည်းစွာ ပြေလျော့သွား၏။

သူ တိတ်တဆိတ်နှင့် အသက်ရှူကျပ်လုနီးပါးအထိ အနမ်းခံရပြီးနောက်တွင် လုမော့ကို တုံ့ဆိုင်းစွာ တွန်းထုတ်ကာ သူ့ပုခုံးပေါ် မှီ၍ အသက်ရှုလိုက်၏။

အေးမြသောလက်က သူ့လည်ပင်းအောက်သို့ လျှောကျသွားသည်။

အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ အသံက ဘာမှမထူးခြားချေ။ 

"မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

လင်းက သူ့မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားရင်း နှလုံးသားထဲတွင် အေးခဲသွားသည်။

"'သုံးဆယ့်နှစ်..."

..................

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က မယုံနိုင်စရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အစိမ်းရောင်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ 

"မင်းက အသက်မပြည့်သေးဘူးလား..."

လင်းက ကုတင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲခံရကာ လုမော့ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။ 

"ဟုတ်..."

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က သူ့အသက်ရှုသံအောက်တွင် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

 "သေစမ်း...ငါမှားသွားပြီ...အသက်မပြည့်သေးတဲ့ အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်က ဥဥဖို့ မကူညီနိုင်ဘူး..."

အသွင်ပြောင်းခြင်းကာလကိုဖြတ်သန်းခဲ့သော အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်က အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ အမျိုးအနွယ်ကိုမွေးဖွားပေးနိုင်သည်။ အသွင်သဏ္ဍာန်မပြောင်းလဲမီတွင်မူ မည်မျှပင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပါစေ အချည်းနှီးဖြစ်လိမ့်မည်။

"စစ်တပ်က အမျိုးသမီးတွေဟာ မျိုးပွားမှုစွမ်းရည် အပြင်းထန်ဆုံးလို့ ကြားတယ်...အဲဒါကြောင့် စစ်တပ်က အမျိုးသမီးကို ပြန်ခေါ်လာတာ...ဒါပေမယ့် သူက အသုံးမကျဘူးပဲ..." 

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ့လျှာကို သပ်လိုက်သည်။ 

"ကိုယ် မင်းအပေါ် ခွန်အားတွေ မဖြုန်းတီးတော့ဘူး..."

လုမော့က လင်း၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရက်စက်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။ 

''မင်း ကိုယ့်အိပ်ယာထဲဝင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့နော်..."

လင်းက မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာနီရဲလာသည်။

" မင်းကပဲ အဲ့လိုလုပ်မယ့်သူဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ…"

"ဟမ့်..."

လုမော့ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်၍ မောက်မာစွာ ငုံ့ကြည့်သည်။

"ဒါ ကိုယ့်အပြစ်ပဲလား...ဒီမြင့်မြတ်တဲ့ အမျိုးသားဇာ့ဂ် ကိုယ်က တစ်ခုခုမှားသွားတာလား..."

လင်း၏ ပါးစပ်က တွန့်သွားသည်။ 

"အဲဒါဆို မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးလို့ရမလား...အခု ငါက စစ်တပ်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတယ်..."

လုမော့ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ 

"မင်း ရူးနေတာလား..."

"ကိုယ် စိတ်မငြိမ်ခင်အထိ မင်းဒီမှာနေပြီး ကိုယ့်ရဲ့အစေခံဖြစ်ရမယ်...ကိုယ့်ကို အလုပ်အကျွေးပြုရမယ် နားလည်လား...”

လင်းး “.....”

လုမော့: "ဒါဆို ရပြီနော်...မင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်တော့...ဒီအခန်းထဲက ထွက်ခွင့်မပေးဘူး.."

“စကားနားမထောင်ရင် မင်းကို အစေခံအမျိုးသမီးအဖြစ် သဘောထားပြီး ကြွက်တွေဆီကို အပ်လိုက်မယ်...”

လင်း၏ပခုံးများ တုန်ခါသွားသော်လည်း သူ့အသံကို ထိန်းထားနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ 

“ဟုတ်ကဲ့ပါ မြင့်မြတ်တဲ့... အမျိုးသားဇာ့ဂ်..."

"ဒီလိုမှပေါ့..."

လုမော့က မီးပိတ်ပြီး အိပ်လိုက်၏။ 

"စကားမစပ် ညဘက်မှာ ကိုယ့်ကို လာမထိနဲ့နော်...ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်က အရမ်းချောတဲ့သူဆိုတော့လေ..."

လင်းက ကော်ဇောပေါ်မှ ရှည်လျားသော သားမွေးများကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဤအရာက ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုပင်။ ဤအမျိုးသားဇာ့ဂ်က ကမ္ဘာပေါ်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အကောင်းဆုံး၊ အရှက်မရှိဆုံး အမျိုးသားဇာ့ဂ်ဖြစ်သည်။

"မင်း ကိုယ်ပြောတာ ကြားလား..."

လင်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ 

“ဟုတ်ကဲ့... ကြားပါတယ်..."

.................................

လုမော့ စောင်ထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ 

လုမော့ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်ချေ။ လင်းကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ့အမြီးချိတ်လေးက အချက်ပေးလီဗာကို ဆွဲနေသလို သူခံစားလိုက်ရ၏။

ဒါဆို...

သူ ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး တိတ်တိတ်လေး မျက်ရည်ကျမိသည်။ လင်းအား ဒေါသတကြီးဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး မသာယာမိအောင်လုပ်ရုံကသာ သူ့ကိုယ်သူ ချုပ်တည်းနိုင်မည်။

စနစ် အံ့ဩသွား၏။

[မင်းမျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ လုမော့...အခုကစပြီး မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ငါ့နားလည်မှုဟာ နောက်ထပ်အလွှာတစ်ခု ထပ်တိုးလာပြီ...]

လုမော့က မျက်ရည်လည်ရွဲနှင့် ပြောခဲ့၏။

[ငါ ဇာ့ဂ်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တယ်...]

..................

အင်ပါယာကြယ်တွင် နွေဦး၊ နွေ၊ ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီ လေးခုက အလွန်ကွဲပြားခြင်းမရှိပေ။ နွေရာသီက ပူပြင်းလှသော်လည်း နွေရာသီကုန်သွားသည်နှင့် ဆောင်းတွင်း၏ နက်နဲသောအချိန်သို့ မရောက်မီ ရက်ပိုင်းသာလိုတော့သည်။

နည်းပညာအရဆိုလျှင် ဆောင်းဦးသို့ရောက်ရန် စောနေသေးသော်လည်း ညအချိန်မှာ အတော်လေး အေးနေပြီဖြစ်သည်။

စောင်အောက်တွင် နေ၍ကောင်းသော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပါက အထူးသဖြင့် လင်း၏ လက်ရှိ ပကတိအခြေအနေကဲ့သို့ ယခင်နှင့် လုံးဝမတူသော အနေအထားကို သုံးသပ်ကြည့်လျှင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အလူးအလဲ အေးနေပေလိမ့်မည်။

သူ့ကိုယ်သူ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကွေးညွတ်လိုက်သည်။ 

အရမ်းအေးတာပဲ…

သူ့လက်ဖဝါးထဲသို့ နွေးထွေးသော အသက်ရှုသံကို မှုတ်ထုတ်ရင်း အတွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

 အခုကစပြီး ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ...

ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း လင်းက မှုန်ဝါးဝါး အိပ်မက်ထဲကို တဖြည်းဖြည်း ရောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ အိပ်ပျော်ခါနီး၌ အိပ်ယာပေါ်မှ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ အမျိုးသားဇာ့ဂ်က အိပ်မက်ထဲမှာ ထထိုင်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေပုံရ၏။

"အရမ်းပူတယ်..."

ထို့နောက် ခြေတံရှည်များဖြင့် စောင်ကို ကန်ထုတ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ 

"ပိုအေးသွားပြီ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်ပြန်လှဲကာ နောက်ဆုံးစောင်ကိုပွေ့ဖက်ပြီး အိပ်ရာသို့ ပြန်သွားလေသည်။

လင်း:"..."

သူ ထထိုင်ကာ ရုန်းကန်မှုနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လုမော့၏ ရုပ်သွင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ စောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူ၍ ငြိမ်သက်စွာ တွားသွားပြီး စောင်ကိုဆွဲယူလိုက်သည်။

အမျိုးသားဇာ့ဂ် မနိုးမိီစောင်ကို ကုတင်ပေါ်ပြန်ထားနိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သည်။

သူ ရှာမတွေ့သရွေ့…

လင်းက စောင်ကိုယမ်းကာ အတွင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

စောင်က နွေမိုးကဲ့သို့ သင်းပျံ့သောရနံ့များ သယ်ဆောင်လာသည်။ လင်း ဤရနံ့ကို ရှုရှိုက်လိုက်သောအခါတွင် စောစောက အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ရနံ့နှင့် တူညီကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် စောင်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုးလိုက်၏။

ငါ ဘာလို့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့အတွေးတွေ ရှိခဲ့တာလဲ...ဒီအမျိုးသားဇာ့ဂ်က သူ့မျက်နှာကလွဲရင် ဘယ်ဟာမှ လုံးဝအသုံးမဝင်ဘူးလေ...

............................

လုမော့ ကောင်းကောင်းမအိပ်ပျော်ပေ။

သူ့ဘေး၌ လင်းရှိနေသည်ကို အကျွမ်းဝင်နေပြီးဖြစ်သည့်အတွက် လင်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သူ စိတ်မသက်မသာ ခံစားရ၏။

ထိုအတွေးက သူ့ကို မနက်စောစော အိပ်ရာက နိုးလာစေ၏။

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ စောင်ထူကြီးက ပိုးကောင်တစ်ကောင်လို လိပ်နေကာ ချုပ်ရိုးများမှ ငွေရောင်အမွေးအမျှင်များ ထွက်လာ၏။

လုမော့က အကြာကြီး တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဟင် လင်း ငယ်ငယ်က ဒီလိုမျိုး အိပ်တာလား...လင်းက ပိုပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိရှိ အိပ်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ...

လင်း၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက သက်ဝင်လှုပ်ရှားသည့်ဘက်ခြမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဆဲဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း လင်းက သူ့ရှေ့တွင် အမြဲတမ်းပြေပြစ်ပြီး အေးဆေး တည်ငြိမ်နေပုံရသည်ဟု ယူဆသော်လည်း လုမော့က အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို တွေးကြည့်ရန် သူ့ကိုသူ မဟန့်တားနိုင်ပေ။

အခုတွေ့လိုက်ရတာက တော်တော်အံ့သြစရာပဲ...

လုမော့ ကုတင်ဘေးစားပွဲမှ ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကင်မရာလုပ်ဆောင်ချက်သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်မှ လှဲချလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ပိုးကောင်သဖွယ်စောင်ကို ကင်မရာမှန်ဘီလူးဖြင့် ချိန်ရွယ်ကာ စောင်ကို ညင်သာစွာ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူက လင်း၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်ကို စောင်နှင့် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ လင်းက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေ၍ သူ့ပါးပြင်များ နီမြန်းနေကာ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အစက်အပြောက်များနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး သူက ဒန်ဂိုတစ်လုံးကဲ့သို့ပင်။

( ဒန်ဂို = ဂျပန်အချိုမုန့်တစ်မျိုး )

အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ…

လုမော့က ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ့အသံကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားရင်း စိတ်ထဲတွင် အော်လိုက်သည်။

ငါ့မိန်းမက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချောဆုံးပဲ....

 "အမ်..."

အလင်းရောင် ရုတ်တရက်ထိုးလာမှုကြောင့် လင်းမျက်တောင်များ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် အစိမ်းရောင်မျက်လုံးများရှိသော အမျိုးသားဇာ့ဂ်က သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ 

"ကိုယ့်ရဲ့ချစ်လှစွာသော အစေခံလေး...မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ... ပိုင်ရှင်ရဲ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မင်း...”

သူ့စကားမဆုံးမီ လင်းက သူ့မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့အသိစိတ်များ နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ..." 

"လင်း..."

"လင်း ရေ…"

အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ အသံက ပို၍ဝေးသွား၍ လင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ အမှန်ကို နေမကောင်းပေ။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ထိုအမျိုးသားဇာ့ဂ်အကြောင်း အိပ်မက်မက်ပြီး ထိုသူ့အတွက် အလွန်စိုးရိမ်နေမိသောကြောင့်ပင်။

🌌🌌🌌