Chapter 159

💘Chapter 159

 မကောင်းသည့်ရလဒ်

အိမ်တော်ထိန်း၏ အကူအညီနှင့်အတူ ချန်ချင်းက စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူဝတ်ထားသည့် အဖြူရောင်ရှပ်အပေါ်တွင် သွေးအနည်းငယ် စွန်းထင်းနေပြီး ချန်ရှီဟွိုက်၏ ပြင်းထန်သည့် ပြစ်ဒဏ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ ချန်ချင်းက ချန်မိသားစုပင်မအိမ်၏ သူ့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိသားစုဆရာဝန်လည်း ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ 

သူက အကျီချွတ်ရန် ညွှန်ကြားခံလိုက်ရ၏။ ချန်ချင်း၏ကျောက သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းမနေသော်လည်း အရေပြားပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ်နေသည့် ကြာပွတ်အမှတ်အသားများက ဆိုးရွားလှသည်။ 

သို့သော်လည်း မိသားစုဆရာဝန်က အံ့ဩမသွားပေ။ သူက ချန်မိသားစုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့ ကြာပွတ်ဒဏ်ရာများကို တစ်ခါမက မြင်ဖူးသည်။ ချန်ရှီဟွိုက်က မျိုးဆက်ငယ်မျးာနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် တင်းကြပ်သည့်လူမျိုးဖြစ်သည်။ ကြိမ်ဖန်များစွာ သူလိုချင်သည့်ရလဒ်များရရှိရန် သို့မဟုတ် ပြစ်ဒဏ်ပေးရန်အတွက် ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ 

ချန်ချင်း၏ ကျောမှ ဒဏ်ရာများက ဆရာဝန်မြင်ဖူးသည့်အထဲတွင် အဆိုးရွားဆုံးမဟုတ်သေးပေ။ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ ချန်ရှီဟွိုက်ပေးခဲ့သည့် အဆိုးဝါးဆုံးရိုက်ချက်များမှာ အော်တစ်ဇင်ရှိနေသည့် သခင်လေးချန်လီကို ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ သူ့ကို သခင်လေးလို့ မခေါ်နိုင်တော့ချေ။ 

ယခင်က မိသားစုတစ်စုလုံး ပင်မအိမ်တွင် နေထိုင်ကြသေးသည်။ သခင်လေးချန်လီက ငယ်စဥ်တည်းက စကားမပြောဘဲ တသီးတသန့်နေခဲ့သည်။ ချန်ရှီဟွိုက်က အကြမ်းဖက်ခြင်းမှာ ချန်လီ၏ ထိုအခြေအနေကို ကျော်လွှားရန် ကူညီနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူက ချန်လီကို သုံးရက်တစ်ကြိမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်နှက်ပြီး ငါးရက်တစ်ကြိမ်ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

မိသားစုဆရာဝန်က မှတ်ဉာဏ်များကို ခေါင်းခါ၍ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ အော်တစ်ဇင်ရှိနေသည့် သူတစ်ယောက်အတွက် ပြောဆိုဆက်သွယ်ခြင်းက ခက်ခဲလေသည်။ အကြောင်းမှာ ချန်လီသည် တစ်ခါက ဧည့်သည်များအရှေ့တွင် ကောင်းမွန်သည့်စကားများပြောရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားထစ်၍ သူတို့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သောကြောင့် ချန်ရှီဟွိုက်ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင် ဆရာဝန်သာ အချိန်မီရောက်မလာခဲ့ပါက ချန်လီ အသက်ပင်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ပိန်ပါးပြီး ထိခိုက််လွယ်သည့်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အသားကောင်းတစ်နေရာလေးပင်မရှိချေ။ ချန်လီနှင့် သွေးသားမတော်စပ်သော်လည်း ထိုကလေးအတွက် သူ မသနားဘဲမနေနိုင်ခဲ့ချေ။ 

ထိုကတည်းက ချန်လီ စကားတစ်လုံးမျှပြောလာသည်ကို မကြားရတော့ချေ။ ထိုဖြစ်ရပ်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဒဏ်ရာအဖြစ် သိသိသာသာကျန်ရစ်ကာ သူ့ကို စကားမပြောနိုင်အောင်အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ 

ချန်လီအတွက် အော်တစ်ဇင်ဆိုသည်က ကံကြမ္မာ၏ မတရားသည့်အခြေအနေဖြစ်နေသည့်တိုင် ထိုကဲ့သို့ မိသားစုတွင် မွေးဖွားလာရသေး၏။ 

မိသာစုဆရာဝန်က စာနာသနားမိသော်လည်း သူက ချန်အိမ်၏ မိသားစုဆရာဝန်မျှသာဖြစ်သည်။ သူလုပ်နိုင်သည်က ချန်လီကို တိတ်တဆိတ် ဆေးကုပေးရန်သာဖြစ်သည်။ 

ပြန်ရေတွက်ရလျှင် သခင်လေးချန်ချင်း၏ မိသားစု အိမ်ဟောင်းမှထွက်သွားကတည်းက ချန်လီကို ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။ ချန်လီ ကောင်းကောင်းနေနေရဲ့လားလည်း သူမသိရချေ။

မိသားစုဆရာဝန်က စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ချန်ချင်း၏ ကျောကို ပိုးသတ်ဆေးလိမ်းပေးလိုက်သည်။ ဆေးက စပ်ဖျဥ်းသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသောကြောင့် ချန်ချင်းတောင့်တင်းသွားကာ အသံပင်ထွက်လာခဲ့သည်။ နာကျင်မှုက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့လာသလိုပင်။ 

“သခင်လေးချန်ချင်း…နည်းနည်းလောက် သည်းခံပေးပါဦး…ခဏနေရင် ပြီးတော့မှာပါ” မိသားစုဆရာဝန်က တောင်းဆိုလိုက်ရင်း ဆက်လုပ်လိုက်သည်။

နာကျင်မှုကို အံကြိတ်၍ သည်းခံရင်း ချန်ချင်းက ဆရာဝန်ဆေးထည့်ပြီးသည့်အထိတောင့်ခံခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးချလိုက်၏။

“သခင်လေးချန်ချင်း…နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်ကို ရေမထိပါနဲ့ဦး…ပြီးတော့ diet လုပ်နေတာကလည်း နားထားပါ” မိသားစုဆရာဝန်က သတိပေးလိုက်ကာ သူ့ပစ္စည်းများကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ 

“ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ…ခင်ဗျားသွားလို့ရပြီ” ယခုက ချန်ချင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်သောကြောင့် သူဘာလုပ်ရမည်ကို သိသည်။ 

အခန်းထဲတွင် ဘယ်သူမှမရှိတာ့ဘဲ သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည့်အခါ ချန်ချင်း၏မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ အရာအားလုံးကို တိုက်ချလိုက်သော်လည်း အင်အားသုံးလိုက်ခြင်းကြောင်း ကျောရှိ ဒဏ်ရာများကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ နာကျင်မှု အာရုံခံအကြောများက သတိပေးအချက်ပြမှုများ ပေးပို့သောကြောင့် ချန်ချင်းမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ရင်း မျက်လုံးများကတော့ သွေးချင်းနီရဲနေသည်။ မည်သူ သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာကို မုန်းတီးနေသည်ကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရချေ။ 

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ချန်ရှီဟွိုက်က အသစ်ပြင်ဆင်ထားသည့် လက်ဆောင်များ တပွေ့တပိုက်ဖြင့် ချန်ချင်းနှင့်အတူ ဝူမိသားစုကို တောင်းပန်ရန် အစိုးရဝန်းထဲသို့ ရောက်လာခဲ့လေသည်။ 

ဝူအိမ်၌…။

“အတွင်းရေးမှူးဝူ…ချန်မိသားစုက ချန်ရှီဟွိုက်ပါ” လုံခြုံရေးအစောင့်ဆီမှ အချက်အလက်များ ရပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူးက ဝူကျန်းကို အသိပေးလိုက်သည်။ 

…

ထိုအချိန်တွင် ဝူကျိုက်လင်က အလုပ်မသွားသေးချေ။ ပေးပို့လာသည့် သတင်းကြောင့် အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ 

“အဖေ…ချန်မိသားစုက ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ…A Zone ပရောဂျက်ကြောင့်များလား” 

A Zone ပရောဂျက်က ကျန်းယဲ့နှင့်ဝေ့ချန်၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်သော်လည်း လူသိရှင်ကြား မထုတ်ပြန်ရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် အပြင်လူတစ်ယောက်မှ မသိကြသေးချေ။ သို့သော်လည်း ချန်မိသားစုက မနေ့ကမှ မွေးနေ့ပွဲတက်လာပြီး ဒီနေ့ ဘာကြောင့် ရောက်လာရသည်လဲ…။

ဝူကျိုက်လင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ 

မေးခွန်းကိုကြားသည့်အခါ ဝူကျန်းက သတင်းစာဖတ်နေရင်းမှ ခေါင်းထောင်လာသည်။ မျက်နှာဖုံးစာမျက်နှာမှ သတင်းခေါင်းစီးက လူလိမ်အဖွဲ့အကြောင်းဖြစ်သည်။ ဝူကျိုက်လင်၏ မေးခွန်းကိုကြားပြီးနောက် သူက သတင်းစာကို သူ့ဆီသို့ ပေး၍ ဖတ်စေလိုက်သည်။ 

“ဟက်…ဒါဆို သူတို့ကပန်းချီကားအတုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပေးခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ အလိမ်ခံလိုက်ရတာလား” ဝူကျိုက်လင်က သတင်းစာဆောင်းပါးကိုဖတ်၍ ရယ်လိုက်သည်။

 “ချန်မိသားစုက ဦးနှောက်မဲ့တဲ့ လူချမ်းသာတွေမှ မဟုတ်တာ…လွယ်လွယ်လေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်အလိမ်ခံလိုက်ရတာလဲ”

သတင်းစာထဲတွင် ချန်မိသားစုအကြောင်း မပါသော်လည်း ချန်ရှီဟွိုက်၏ ယနေ့အပြုအမူများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ဝူကျန်းနှင့် ဝူကျိုက်လင်တို့က ချန်မိသားစုမှာ နစ်နာသူများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။ 

၎င်းက အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည်ပင်။ 

ဝူကျိုက်လင်က တစ်နေ့တာ၏ ဟာသများကို ဤသတင်းတစ်ပုဒ်တည်းမှ အုပ်စိုးထားသည်ဟု ခံစားမိသည်။ စည်ကားသည့် ရှန်ဟိုင်းမြို့ရှိ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ချန်မိသားစုသည် လူလိမ်အဖွဲ့၏ ကြံစည်မှုတွင် အမှန်တကယ် ကျဆုံးသွားခဲ့သည်။ မိုက်မဲစွာဖြင့် သုံးလိုက်သည့် ပိုက်ဆံများက မည်မျှရှိကြောင်း မည်သူသိမည်နည်း။

အဖေနှင့်သား စကားပြောချိန်တွင် အတွင်းရေးမှူးက ချန်ရှီဟွိုက်နှင့် ချန်ချင်းတို့ကို အထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။ 

ချန်ရှီဟွိုက်က ဝင်လာသည်နှင့် မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိနေသည့် အမူအရာပေါ်လာ၏။

 “အတွင်းရေးမှူးဝူ…ကျုပ် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်…ကျုပ်ရဲ့ သတိမဲ့မှုကြောင့် ပန်းချီကားအတုကို ပေးခဲ့မိပါတယ်…အပြစ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးရှိတယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး မတွန့်ဆုတ်ပါနဲ့” 

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ချန်ချင်းက ချက်ချင်း အရှေ့သို့ ထွက်၍ပြောလိုက်သည်။

 “အတွင်းရေးမှူးဝူ…ဒါက ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေရဲ့အမှားပါ…ကျွန်တော်တို့ ပန်းချီကားကို ရှာတွေ့ခဲ့ပေမယ့် အတုမှန်းမသိခဲ့ပါဘူး…အဲ့လိုနဲ့ ပန်းချီကားကိုပေးပိုခဲ့ပြီး ပြဿနာတွေဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်…ကျွန်တော် တာဝန်အပြည့်အဝယူပါ့မယ်” ချန်ချင်း၏ အပြုအမူများက သူ့အမှားကို သူ့ကိုယ်တိုင် နားလည်သည့်အလား စိတ်ရင်းအမှန်ကိုပြနေသည်။ 

ချန်ရှီဟွိုက်က ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သူ၏အမှားကို စတင်ဝန်ခံခဲ့ကာ ပြစ်ဒဏ်ကိုလက်ခံလိုကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကြေအေးရန်အတွက် သူ့လည်ပင်းသူ ပေးနေသည့်အလား ပြောခဲ့၏။ ချန်ချင်းက အမှားလုပ်မိကြောင်း ချောမွေ့စွာနှင့်ဝန်ခံပြီး ချန်ရှီဟွိုက်ကို အနောက်သို့ ပို့ခဲ့သည်။ မြေးအဖိုးနှစ်ယောက်က ညီညီညွတ်ညွတ် ပြောလာခဲ့ပြီး တောင်းပန်ရန်ရောက်လာသည့်ပုံပေါက်လည်း သူတို့က အဖြစ်အပျက်တစ်လုံးကို ဝူကျန်းကို ပြောပြကာ သူတို့လည်းနစ်နာသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။ 

ဝူကျန်းက ချန်ရှီဟွိုက်ရောက်ရှိလာသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူပြန်ပြောလိုက်၏။

 “ကျွန်တော် အခြေအနေကိုနားလည်ပါတယ်…လူကြီးမင်းချန်လည်း နစ်နာသူတစ်ယောက်ပါပဲ…အပြစ်ဒဏ်အတွက် တောင်းဆိုဖို့မလိုပါဘူး…အဲ့ဒီ့အပြင် လူကြီးမင်းချန်ကို အပြစ်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိပါဘူး…နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်တော့ လူကြီးမင်းချန် ရာဇဝတ်သားတွေကို အခွင့်အရေးမပေးဘဲ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ဖို့မျှော်လင့်ပါတယ်”

ဝူကျန်းက စကားများထဲတွင် ချန်ချင်းကိုမဖော်ပြသွားသော်လည်း သူ့သဘောထားက ရှင်းလင်းသည်။ ‘ပန်းချီကားကို ချန်ချင်း ရယူခဲ့တာမှန်ပေမယ့် မပို့ခင် ချန်ရှီဟွိုက်က သေချာ မစစ်ဆေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား… ကွေ့ဝိုက်မနေရအောင်…ခင်ဗျားတို့အလိမ်ခံလိုက်ရတာက ခင်ဗျားတို့ ချန်မိသားစုက နုံအလို့ပဲ…နစ်နာသူတွေဖြစ်သွားလို့ စာနာမိပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဉာဏ်ကိုသွေးထားဖို့လိုတယ်…နောက်တစ်ခါ အလိမ်ထပ်ခံလို့မဖြစ်ဘူး’

ချန်ရှီဟွိုက်က ချက်ချင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်ကာ ပြင်ဆင်လာသည့် လက်ဆောင်ကို ပြသလိုက်သည်။

 “အတွင်းရေးမှူးဝူ…မနေ့က အမှားက ကျုပ်ကိုစိတ်မကောင်းဖြစ်စေခဲ့တယ်…ဒီနေ့ အမှားကိုပြင်တဲ့အနေနဲ့ နောက်ထပ်လက်ဆောင်ကို ပြင်ဆင်လာခဲ့ပါတယ်”

“အတွင်းရေးမှူးဝူက ပန်းချီကားတွေကို ကြိုက်နှစ်သက်မှန်း ကျုပ်သိပါတယ်…ဒီပန်းချီကားက နိုင်ငံကျော်ပန်းချီဆရာ ချန်ယွင်လန်ရဲ့လက်ရာပါ…အတွင်းရေးမှူးဝူ သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ချန်ရှီဟွိုက်က ပြောရင်းနှင့် ပြင်ဆင်ထားသည့်ပန်းချီကားနှင့်အတူ အခြားကျောက်စိမ်းလက်ရာများကိုလည်း ပြသလာခဲ့သည်။

“ကျုပ်တို့ ပန်းချီကားကို လက်ခံဘူး” သို့သော်လည်း ထိုလက်ဆောင်များကို ဝူကျန်း မတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာပင် ဝူကျိုက်လင်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ထလာကာ ချန်ရှီဟွိုက်ပေးကမ်းလာသည်များကို ငြင်းလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များက ချန်ယွင်လန်၏ ပန်းချီကားအပေါ်တွင် ရှိနေကာ တုနှိုင်းမရသည့် အာဃာတများဖြင့် ရန်သူကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကြည့်နေ၏။

“ဒါက…” ချန်ရှီဟွိုက်က ဝူကျိုက်လင် ဘာကြောင့် အခုလိုလှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားလဲ နားမလည်ချေ။ ချန်ယွင်လန်၏ ပန်းချီကားများသည် ချန်လီ၏ ပန်းချီကားများထက် မနိမ့်ကျသည့် ဈေးနှုန်းလည်း ရှိသည်။ 

ဘာကြောင့် ဝူကျိုက်လင်က ခေါင်းမာနေရသည်လဲ…။

ချန်ယွင်လန်ရဲ့ ပန်းချီကားက ချန်လီ့ကို မယှဥ်နိုင်တာလား…။

ချန်ရှီဟွိုက်အတွက်တော့ ၎င်းက ဟာသတစ်ခုပင်။

ချန်ရှိဟွိုက်၏ မျက်နှာပေါ်မှ မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် ဖိနှိပ်ထားသည့် ဒေါသများကိုတွေ့သောအခါ ဝူကျန်းရှင်းပြလိုက်သည်။ 

“လူကြီးမင်းချန်…ဒေါသမထွက်ပါနဲ့…ချန်ယွင်လန်ရဲ့ ပန်းချီကားက အသိအမှတ်ပြုဖို့ကောင်းပေမယ့်လည်း လက်မခံတော့ပါဘူး…ကျွန်တော့်သားရဲ့ ဆရာက ချန်ယွင်လန်နဲ့ မကျေနပ်ချက်လေးတွေရှိလို့ပါ”

ဝူကျိုက်လင်ရဲ့ဆရာ? ဝူကျိုက်လင်၏ ဆရာကိုမသိသောကြောင့် ချန်ရှီဟွိုက်မသေမချာဖြစ်သွားသည်။ 

“အတွင်းရေးမှူးဝူ သားရဲ့ဆရာက ဘယ်သူလဲ သိလို့ရမလား” ချန်ရှီဟွိုက်မေးလိုက်၏။

“ပေကျင်းမြို့ Qတက္ကသိုလ်က ပရော်ဖက်ဆာကျူးကောယွီပါ” ဝူကျန်းက အချက်အလက်ကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ဖြေလိုက်သည်။ 

“ပရော်ဖက်ဆာ ကျုးကော?” ချန်ရှီဟွိုက်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သူ့ လက်ဆောင်တွင် အမှားထပ်လုပ်မိပြန်ပီဲဟု တွေးလိုက်သော်လည်း ယခုက ပိုဆိုးနေသည်။ 

ချန်ယွင်လန်က သူ့သားဖြစ်သောကြောင့် သူ့သားနှင့် ကျုးကောယွီကြားရှိ ပဋိပက္ခများကို ကောင်းကောင်းသတိထားမိသည်။ တကယ်တမ်းတွင် ကျူးကောယွီက ချန်ယွင်လန်အား တပည့်အဖြစ် ရေစက်ဖြတ်ကာ ထပ်၍ အဆက်အသွယ်မလုပ်တော့ကြောင်း သတင်းစာများတွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့သည်။ 

ယခုတွင်တော့ သူက ကျူးကောယွီ၏ တပည့်ရှိသည့်အိမ်သို့ ချန်ယွင်လန်၏ ပန်းချီကားကို ယူလာလေသည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောရလျှင် ၎င်းက လွဲမှားသည့်လက်ဆောင်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။ ပြတ်ပြတ်သားသားပြောရလျှင် အမှားကြီးတစ်ခုကို မျက်နှာသာပေးရန် ကြိုးစားနေမှုသာဖြစ်သည်။

တစ်ခဏလောက် ချန်ရှီဟွိုက်ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူယူလာခဲ့ ပန်းချီကား ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရန်ပင် မျှော်လင့်မိသည်။ 

ချန်ရှီဟွိုက်၏ အနောက်မှရပ်နေသည့် ချန်ချင်း၏ အမူအရာသည်လည်း ပျက်သွားသည်။ လက်ဆောင် အမှားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ချန်လီအကြောင်း တွေးမိလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ 

ချန်လီက ကျူးကောယွီ၏တပည့်မှန်း ချန်ချင်းသိသည်။ အကယ်၍ အတွင်းရေးမှူးဝူ၏ သားဖြစ်သည့် ဝူကျိုက်လင်ကလည်း ကျူးကောယွီ၏ တပည့်ဆိုလျှင် ချန်လီက ဝူကျိုက်လင်၏ ဂျူနီယာဖြစ်လိမ့်မည်။ ၎င်းက ချန်မိသားစုနှင့် ဝူမိသားစုကို ဆက်သွယ်ပြီးသားဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်။ 

ချန်မိသားစုက ဝူမိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေးတည်ထောင်ရန် ကြိုးပမ်းနေချိန်တွင် ဝူကျန်းကတော့ သူတို့ကို အေးစက်စွာဖြင့် ဆက်ဆံနေသည်။ သူတို့ ဆက်ဆံရေးမတည်ဆောက်နိုင်ပေ။ 

ဘာကြောင့် ချန်လီလို အရူးတစ်ယောက်က ဝူမိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေးပင်ရှိကာ ဝူကျိုက်လင်၏ ဂျူနီယာညီလေးပင် ဖြစ်နေရသည်လဲ...။

ထို့အပြင် ဝူကျန်းသည်လည်း ချန်လီ၏ ပန်းချီလက်ရာများကို သဘောကျနေသေးသည်။ 

ချန်လီက ဘာမှမဟုတ်သည့် အရူးတစ်ယောက်သာဖြစ်၏။ သူ့တွင် ဘာကြောင့် အရာအားလုံး ရပိုင်ခွင့်များ ရှိနေရသနည်း။ 

ချန်ချင်း နှလုံးသားထဲတွင် မမျှတသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် ဖုံးကွယ်လိုက်ကာ လက်သီးကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း စိတ်ထိန်းလိုက်သည်။

ဘာမှကို အာရုံမခံစားမိသည့်အလား ဝူကျန်း၏အမူအရာများမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက ချန်ရှီဟွိုက်ကိုပြောလိုက်၏။

 “ဒါကြောင့်...ကျွန်တော်တို့ ပန်းချီကားကို လက်မခံတော့ပါဘူး...လူကြီးမင်းချန်...ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ယူသွားပေးပါ”

ချန်ရှီဟွိုက် ဤအခြေအနေကို ဆက်သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ယူဆောင်လာသည့် လက်ဆောင်များကိုကိုင်ရင်း ချန်ချင်းနှင့်အတူ စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ 

လူကိုယ်တိုင် သွားရောက်တောင်းပန်ခြင်းက ကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးထားသော်လည်း ထင်မှတ်မထားဘဲ ပန်းချီကားကြောင့် ပို၍ပင် အနေခက်သည့် အခြေအနေတစ်ခုကို ဖန်တီးမိသွားခဲ့သည်။ 

ချန်လီနှင့် ဝူကျိုက်လင်တို့က ကျူးကောယွီ၏ တပည့်ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ ယခုကြည့်ရလျှင် ချန်လီအား ချန်မိသားစုသို့ ပြန်ခေါ်ခြင်းအား မဖြစ်မနေလုပ်ရပေတော့မည်။

💘