Chapter 93

🌌Extra 8

ဥများ

ဇာ့ဂ်ကမ္ဘာတွင် သူတို့က လူသားများ၏ အမြင်နှင့်ဆိုပါက အမျိုးသားများဖြစ်ကြသော်လည်း အမျိုးသားဇာ့ဂ်၊ အမျိုးသမီးဇာဂ့် သို့မဟုတ် အဆင့်နိမ့်အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်များအားလုံးက အမျိုးသားများနှင့်ဆင်ကြ၏။

သူတို့ကို ခွဲခြားရမည်ဆိုပါက ပိန်သွယ်သွယ်အမျိုးသား၊ ကြံ့ခိုင်သည့်အမျိုးသားနှင့် ချောမောပြီးနူးညံ့သောအမျိုးသားဟူ၍ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်များနှင့် အဆင့်နိမ့်အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်များက မွေးဖွားခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိ၏။

အထက်ပါဗဟုသုတများက လုမော့နားလည်ထားသမျှဖြစ်၏။

ထိုအချက်ပေါ်မူတည်၍ သူက ထို ၃ မျိုးအနက်မှ မတူညီမှုများကို တဖြည်းဖြည်း ခွဲခြားလာနိုင်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူက အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်များနှင့် အမျိုးသားဇာ့ဂ်များကို မကြာခဏ မှားတတ်၏။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုကို ဗဟုသုတအနေဖြင့် သိခြင်းက တစ်မျိုး ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခြင်းက တစ်မျိုးဖြစ်၏။

လင်းက သူ့ကို အကြိမ်များစွာ ဥကိစ္စကို ပြောခဲ့သော်လည်း လုမော့က ဘာဆိုလိုသည်ကို နက်နက်နဲနဲမတွေးဘဲ သာမန်ကိစ္စသဖွယ် သဘောတူခဲ့သည်။

..............

လင်းပြန်လာပြီးနောက် တစ်ပတ်အကြား ရာသီဥတုကောင်းသော နေ့တစ်နေ့တွင် လုမော့က ဥယျာဉ်ထဲတွင် သူ့ပန်းချီပစ္စည်းများနှင့် ထိုင်နေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူက အကြာကြီးမျှော်လင့်ခဲ့ရသော ငါးဆားနယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဇိမ်ရှိရှိဘဝကို ခံစားနေပြီး ဇိမ်ခံပစ္စည်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုနေသည်။ ပန်းချီဆွဲခြင်းမှာ သူ ယခင်ကတည်းက လုပ်ချင်ခဲ့သည့် အရာတစ်ခုပင်။

ပန်းခင်းကြီးတစ်ခုလုံးက ပွင့်ဖူးနေဆဲ ပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့က အလှချင်းပြိုင်နေကြကာ ၎င်းတို့၏ လှပသောအသွင်အပြင်ကို လုမော့အား ပြသနေသည်။

ဆောင်းရာသီတွင်ပင် သူတို့က မရှင်သန်ဘဲ မနေနိုင်ကြ‌ပေ။

လုမော့ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် အသက်ရှူလိုက်ပြီး တစ်နေ့လုံး သူ ရေးဆွဲခဲ့သည့် ဂန္တဝင်လက်ရာများကို ပြန်တွေးလိုက်၏။

အစွန်းဖျားမှ တွဲကျနေသော ရေခဲပန်းဆိုင်းများက တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်နေပြီး နေ့တစ်နေ့၏ နေ‌ရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေကာ ရေတစ်စက်ချင်းစီက ရေခဲထိပ်ဖျားက တစ်ဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းနေသည်။

“တောက်...”

ဟုတ်ပြီ အဲဒီနေရာပဲ…

လုမော့ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘရက်ရှ်ကို မြန်မြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ အရည်အသွေး ကောင်းသော ပန်းချီဆွဲစက္ကူစပေါ်တွင် မြန်မြန်ရေးဆွဲလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှမြင်ကွင်းက မြင်ကွင်းက ပန်းချီဆွဲစက္ကူစပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း‌ပေါ်လာသည်။

အဖြူရောင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံးက ပန်းပွင့်များပေါ်တွင် မျောပါနေပြီး လှပသော အသွင်အပြင်ကို ပြသနေသည်။

စနစ်က မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ထားပြီး မူးဝေနေ၏။

“မင်းရဲ့ ပန်းချီစကေးနဲ့ ဒီစနစ်ရဲ့ ခမ်းနားမှုကို ဆွဲဆောင်နေတာလား...”

ငါက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံး တည်ရှိမှုပဲလေ....

ငါလို ကြီးမြတ်တဲ့ စနစ်က လုမော့ သူ့ပန်းချီစကေးကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် နမူနာဖြစ်လာတယ်ပေါ့...အို ဘုရားရေ....

ဒီလို ကြင်နာတတ်တဲ့စနစ်မျိုး ရှိသေးတာလား...မရှိဘူးလေ...

လုမော့: “လိုက်မရွှေ့နေနဲ့...မင်းကိုယ်မင်း Taobaoမော်ဒယ်လို့ ထင်နေတာလား…”

စနစ်: “....”

သူ နောင်တရစွာနှင့်သက်ပြင်းချရုံမှလွဲ၍ မတတ်နိုင်ပေ။ 

ဘယ်သူက လုမော့ကို ပန်းချီအမြင်မရှိဘဲနဲ့ လူသစ်ပန်းချီဆရာဖြစ်လာခိုင်းတာလဲ...

ကောင်းပြီ...ကိစ္စမရှိဘူး...

သူက ငါ စနစ်ရဲ့ကြီးမြတ်မှုကို ၁ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဆွဲဆောင်နိုင်သရွေ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အံ့အားသင့်သွားစေဖို့ လုံလောက်ပြီ…

"သခင် ဒီကိုရောက်နေတာလား…"

လင်း၏အသံက အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လုမော့က ထူးထူးဆန်းဆန်း ခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ယနေ့က လင်း၏ အားလပ်ရက်မဟုတ်သော်လည်း သူ့စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားဆဲပင်။ သူ မနက်က စစ်ဌာနချုပ်ကို သွားခဲ့သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ပြန်လာခဲ့၏။

ထို့အပြင် လင်းအိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့အကျီကို ချွတ်ထားလေ့ရှိသည်။ လုမော့ကို လာတွေ့သောအခါ သူ့ ထိုသို့အဝတ်အစားအစုံအလင်ဝတ်ထားသည်ကို တွေ့ရခဲ၏။

လင်းက လုမော့အနားတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ပုံဆွဲစက္ကူပေါ် ခေတ္တမျှ ငေးကြည့်ပြီးနောက် သူတို့ရှေ့ရှိ ပန်းခင်းကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

စနစ်- [ .... ]

သူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်ပေ။

လုမော့ကသာ စနစ်ကို မြင်နိုင်သည်အား သိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ စနစ်က ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ၎င်း၏ သားမွေးများပင် အဆုံးထိ ထောင်နေသလိုပင်။

လင်း:"သခင်...မင်း ဘာပန်းချီဆွဲနေတာလဲ..."

လုမော့က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်၏။

“မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ...”

လင်းက ပုံဆွဲစက္ကူကို ကြည့်၍ လေးစားမှုအပြည့်ဖြင့် ချီးမွမ်းလိုက်၏။ 

"ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်က ရှေးဘုရားများကို ယဇ်ပူဇော်တဲ့ ရှေးဒဏ္ဍာရီတစ်ခုက မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သရုပ်ဖော်ထားသလိုပဲ...တကယ်ကို အသက်ဝင်လိုက်တာ..."

ပုံဆွဲစက္ကူပေါ်မှ အမှောင်ထုထဲတွင် ဖရိုဖရဲ အနီရောင် စက်ဝန်းများရှိပြီး အမည်မသိမျိုးစိတ် အဖြူရောင် သတ္တဝါတစ်ကောင် လှည့်ပတ်နေသည်။

လေထုက ဖိစီးနေပြီး ဒြပ်စင်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ မြင်သူတိုင်းက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပန်းချီဆရာတင်ပြလိုသော ကြောက်လန့်ဖွယ်ရာ သရဲကားဒရာမာဇာတ်လမ်းစတိုင်ကို ခံစားရနိုင်၏။

လုမော့ ဒေါသမထွက်လာမီ ပန်းချီကားကို အမြန်ဆွဲချလိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူ တုံ့ပြန်မှုမပြုမီတွင် သူ့ဇနီးသည်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရယ်မောခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ လုမော့ကို နမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ စစ်ဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ စနစ်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အကြည့်များကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သို့မဟုတ် မရည်ရွယ်ဘဲ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

တောက်ပသော နေရောင်အောက်တွင် အနက်ရောင် စစ်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်က အမျိုးသားဇာ့ဂ်ကို ချစ်ခင်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ အမျိုးသားဇာ့ဂ်ကို ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ နောက်ကျောကို မှီထားလိုက်၏။

"အမ်..."

လုမော့ သူ့အိမ်ထောင်ဖက်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရရှိရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..." 

သူက လင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ငြီးတွားလိုက်၏။

" ဒီနေ့ မနက်ခင်း မနမ်းလိုက်ရတာကို ရုတ်တရက် သတိရမိပြီး ဒီလောက် အရေးတကြီး ပြန်လာခဲ့တာများလား..."

အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် အစိမ်းရောင်မျက်လုံးများဖြင့် အရွယ်ရောက်သော အမျိုးသားဇာ့ဂ်က မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ သူက လင်း နံနက်ခင်းတွင် လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားပြီး မနက်ခင်းပုံမှန် အနမ်းလေးကိုပင် မပေးခဲ့သည်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေ၏။

လင်းက မတ်မတ်မရပ်နေချေ။ သူက လုမော့၏ နားရွက်ကို ထိလုနီးပါး ကွေးညွတ်ထားသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ သွယ်ဝိုက်သော တိုင်ကြားချက်များကို ကြားသိပြီးနောက် လင်းက လုမော့၏ ပါးစပ်ထောင့်ကို နမ်းလိုက်၏။

 "တောင်းပန်ပါတယ်...ဒါ ငါ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုပဲ..."

လုမော့က သူ့ပါးစပ်ထောင့်များကို မကွေးမိရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"အဲဒါအတွက် မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး...မင်းကို သတိရစေချင်တာက ကိုယ့်ရဲ့ချစ်ဇနီး မယားလေး...ကလေးငယ်လေးတွေကသာ ငိုယိုကမောက်ကမဖြစ်ပြီး ကျောင်းမတက်ဘဲ နေ့ခင်းဘက်မှာ အိမ်ခိုးပြန်တာလေ..."

"ခဏ..." 

လုမော့က လင်းကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

 "ဖြစ်နိုင်မလား..."

ရှားရှားပါးပါး အံ့အားသင့်စရာ အရိပ်အမြွက်တစ်ခုက လင်း၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် ပျံ့သွားကာ လုမော့ကိုကြည့်ရင်း သူ့အကြည့်များ ဖျတ်ခနဲ လက်သွားသည်။

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

လုမော့ မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး လင်း၏ ပါးကို လက်ဖြင့်ဆွဲဖျစ်လိုက်၏။

"မင်း အဲဒီဖရိုဖရဲနေတဲ့ ဝတ္ထုတွေအားလုံးကို ဖတ်ပြီးတော့ ကိုယ်က မင်းကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ကိုယ့်မှာ နောက်ထပ် မိန်းမတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ မင်း သံသဝင်ရှိနေတာမလား..."

"အဲဒါနဲ့ မင်းစစ်တပ်ကိုထွက်သွားဟန်ဆောင်ပြီး ငါအိမ်မှာ တခြားမိန်းမ တစ်ယောက်ကို ဖွက်ထားတာ ရှိမရှိစစ်ကြည့်ဖို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာခဲ့တာလား...”

လင်းက မျက်လုံးပြူးသွား၏။

''မင်း...မင်း...မင်း...”

လုမော့ လင်းကိုကြည့်ကာ သူ့ပါးပြင်များ နီလာ၏။ 

“မင်းက တကယ်ကို မနာလိုတတ်တဲ့ အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်ပဲ...”

အာ...

လင်းက သူ့ကို အလွန်ချစ်ပြီး အတွေးလွန်သွားကာ အရာရာတိုင်းကို နေ့တိုင်း စိတ်ပူပန်နေသည်အထိ ချစ်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လုမော့၏ အခြေအမြစ်မရှိသော စိတ်ကူးသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အထူးသဖြင့် လင်း၏ ယခင်ကမှတ်တမ်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့နာမည်ကို ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ရူးသွပ်သလို ရေးထားတယ်လေ...

လုမော့က အနည်းငယ် နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

 "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်မှာ တခြားမိန်းမ မရှိဘူး...မင်း စိတ်ကျေနပ်အောင် လိုက်ကြည့်လေ..."

"ကောင်းပါပြီ…"

“...”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူလက်အိတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ အင်္ကျီကြယ်သီးကို ကြယ်သီးဖြုတ်လိုက်သည်။

အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းက ၎င်းကို ဘေးသို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အောက်ခံအင်္ကျီကြယ်သီးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။

စနစ်က အော်လိုက်၏။

“အား...အား...အား...မင်းတို့ အရှက်မရှိတဲ့ ဇာ့ဂ်တွေ...”

သူက မျက်လုံးများကို ခြေသည်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း ခြေသည်းများက ကျယ်ပြောသော ကွာဟချက်ရှိနေ၍ သူ၏သေးငယ်သော မျက်လုံးနှစ်လုံးက ၎င်းတို့ကြားမှ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်၍ရနေ၏။

ကမ္ဘာ့မစ်ရှင်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်သွား၍ သူက အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

လုမော့ တုန်လှုပ်သွားသည်။ 

"ခဏစောင့်ဦးလေ...အခုက နေ့ခင်းဘက်ပဲ ရှိသေးတာကို..."

သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့မျက်လုံးများကိုအုပ်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်က လင်းကို တွန်းဖယ်လိုက်၏။

အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်ရေ မင်းက ပြဿနာရှာနေတာပဲ...

သို့သော် သူ့လက်ကို လင်းက ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ လင်းက သူ့လက်အား ရင်းနှီးနေသောနေရာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထိတွေ့ရန် လမ်းပြနေသလို လုမော့ခံစားရ၏။

ရင်းနှီးတဲ့ ပုံစံ၊ ရင်းနှီးတဲ့ နွေးထွေးမှု—အဲဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ကြွက်သားတွေရှိတဲ့ လင်းရဲ့ ဗိုက်ပဲ…

သို့သော် လုမော့က ထူးထူးခြားခြား ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အတွင်း၌ အလွန်သေးငယ်သော အဖုအဖောင်းလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို တုံ့ပြန်နေသည်။

လုမော့က လင်းကို တအံ့တသြကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဟလိုက်၏။

"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင် ..."

လုမော့၏ အကြည့်ကိုတွေ့သောအခါ လင်းက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုကြက်သွေးရောင်မျက်လုံးများတွင် လုမော့က ဗလာဖြစ်နေသည့် အမူအရာကို မြင်ရခဲသည်။

လင်းက လုမော့၏ အမူအရာကို လောဘကြီးစွာ စောင့်ကြည့်လေ့လာပြီး သူ့စိတ်ထဲမှ တစ်ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဤမြင်ကွင်းကို မြတ်နိုးစွာသိမ်းဆည်းထားသည်။

လုမော့က လင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလာရ၏။

ဤကမ္ဘာတွင် ဇာ့ဂ်များက အမျိုးသားများအဖြစ်သာ ပေါ်ထွန်းလာသော်လည်း အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်များနှင့် အဆင့်နိမ့်အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်များက မျိုးပွားရန် တာဝန်ရှိသည်။

သို့သော် လင်းသာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာပါက မည်သို့သောအရာမျိုးဖြစ်လာမည်ကို သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိပေ။

သို့သော် သူညှိနှိုင်းရန် အချိန်မရမီမှာပင် ထိုအချက်က သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။

ဥတစ်လုံး…

သူနှင့် လင်းပိုင်ဆိုင်သော ဥတစ်လုံး…

လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် သူတို့၏ ကလေးငယ်ကို  စတင်ဖြစ်တည်လျက်ရှိသည်။

လုမော့က ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ထိုအခိုက်တွင် သူ့နှလုံးသားထဲ၌ ထူးဆန်းသောခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အထီးကျန်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် လေထဲတွင် အတောင်ပံများ အဆက်မပြတ် လွင့်ပျံလျက် ကျောက်တုံးတစ်တုံးမှ အခြားသစ်ကိုင်းတစ်ခုဆီသို့ လွင့်မျောနေလေသည်။

ရေထဲမှ ငါးများတွင် သူတို့ကျောင်းများရှိပြီး မြေအောက်မှ ပုရွက်ဆိတ်များတွင် သူတို့အသိုက်ရှိသည့်အပြင် အချို့ငှက်များတွင်ပင် သူတို့ အုပ်စုလိုက်ရှိကြ၏။

ဤကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီးတွင် ဤအထီးကျန်ငှက်ကလေးတစ်ကောင်သာ အနားယူစရာနေရာမရှိပေ။

၎င်းမှာ ငှက်လေးက လေထဲတွင် အခြားအထီးကျန်နေသည့် ငှက်တစ်ကောင်ကို တွေ့သည် အချိန်ထိပင်။ ဤငှက်က သူနှင့် လုံးဝမတူသော်လည်း သူနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် လိုက်လာပြီး သူ့ကို မြတ်နိုးပေးခဲ့၏။

သူတို့ အတူတူ ပျံသန်းကြပြီး ပွေ့ဖက်၍ အတူအိပ်ကြကာ အသိုက်ဆောက်ကြ၏။

ယခု သူတို့တွင် ဥတစ်လုံးရှိလာ၏။ 

ဥတစ်လုံး၊ အိမ်တစ်လုံး…

လုမော့က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာသံမှ ထွက်မလာချေ။

လင်းက သူ့ကိုကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းလေး ဖိထားသည်။ လုမော့က ရုတ်တရတ် စိတ်ခံစားမှုများထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး လင်းက သူ့ကို နောက်သို့အသာ တွန်းလိုက်သည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သူတို့ ကုလားထိုင်ပေါ်ကို အတူတူ လဲကျသွားကြ၏။

ကံကောင်းထောက်မသည်မှာ ကုလားထိုင်က သူတို့ကို လုံခြုံစွာဖမ်းယူနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပြီး ပျော့ပျောင်းသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကုလားထိုင်က ကြီးမားသော ဇာ့ဂ်နှစ်ယောက်ကို ထိန်းထားရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

လုမော့က အံ့ဩမှုကြောင့် ခေတ္တကြောင်အကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူက တည့်တည့်မတ်မတ်ထိုင်ပြီး လင်းကို ကြည့်ကာ  မေးလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ...မင်းပျော်နေတာ ငါသိတယ်...ငါလည်းပျော်တယ်...ဒါပေမယ့် မင်း..."

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် သင်ကြားလိုက်၏။

"လုမိသားစုရဲ့ အိမ်သူဘုရင်မဖြစ်တဲ့ မင်းက ပိုပြီး ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း လုပ်သင့်တယ်လေ...မင်း ဘယ်လိုတောင် အခြေအနေတွေကို ဒီလောက်တောင် မသိလိုက်တာလဲ..."

လင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

"မင်းမှန်တယ်...ငါ့ရဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို ငါပြခဲ့မိတယ်...ငါက သပ်ရပ်တဲ့ ပုံစံမျိုးကို ထိန်းသိမ်းထားသင့်တယ်..."

သူပြောသည့်အတိုင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ အမူအရာပြောင်းလိုက်၏။

အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေရသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

လင်းက သူ့ကိုယ်သူ လက်ရန်းပေါ်ထထိုင်ကာ လုမော့ရင်ခွင်ထဲမှခွာ၍ ဝေးရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ အမူအရာက ချက်ချင်းပင် ချဉ်စူးသွားသည်။

လင်းက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လွှာချကာ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြော၏။

“ ငါ စစ်ဌာနချုပ်ကို ပြန်သင့်ပြီထင်တယ်…”

အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ မျက်နှာ ပို၍နက်မှောင်လာသည်။

လင်း သူ့အင်္ကျီကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ 

"ကျေးဇူးပြုပြီး အနားယူပါ သခင်..."

စကားမဆုံးမီတွင် လင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်းခံလိုက်ရ၏။

သူ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုမော့က သူ့ကို အထိန်းအကွပ်မဲ့ ဒေါသများအပြည့်နှင့် အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အံကြိတ်လုနီးပါးပင်။

" မင်း ကိုယ့်စကားကို နားထောင်ရမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ…"

လင်းက ပုံမှန်လို ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

 "အင်းလေ..."

လုမော့မျက်လုံးများက မှင်ရောင်ဖုံးလွှမ်းသွားသလို မည်းမှောင်သွားသည်။

 "အလုပ်ကို ထားလိုက်တော့..."

လင်း အံ့အားသင့်သွား၏။

 "ဟင်..."

"ကိုယ်ပြောတာ အလုပ်ကို ထားလိုက်တော့လို့..." 

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က စိတ်အားထက်သန်စွာပြော၏။

“မင်း သိပ်မကြာသေးခင်ကမှ ပျင်းနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား...သူတို့ လူတစ်ယောက် လျော့သွားရုံနဲ့ ဘာမှမဖြစ်သွားဘူးလေ...”

အမ်...

စင်စစ်တွင် သူ ထိုမျှ ပျင်းနေသည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ သူ ဤကဲ့သို့အလုပ်မလုပ်နိုင်ပါက လက်ထောက်အရာရှိကျန်းက အချိန်ပိုအလုပ် ပြန်လုပ်ရပေမည်။

အာ...ထားလိုက်ပါတော့…

နားလိုက်တော့မယ်…

လင်းက အင်္ကျီကို လက်လွတ်စပယ်ပြန်ချထားပြီး လုမော့၏ ဘေးကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

လုမော့ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။

သူ ခေါင်းငုံ့ကာ လင်း၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ထိုစကားကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း အချိန် မည်မျှကုန်ဆုံးပါစေ လင်းမျက်နှာကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်လိုက်တိုင်း ရိုးသားစွာ အော်ပြောရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

လင်းက အလွန်လှပသည်။

သူ့မျက်နှာသာမက လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက အပြစ်အနာအဆာမရှိဘဲ လှပနေသည်။

လင်းကို ဘယ်လိုမိဘမျိုးက မွေးလိုက်တာများလဲ...

"ဘာကြည့်နေတာလဲ..." 

လင်းက မေး၏။

လုမော့က ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက မျှော်လင့်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ကလေးက လင်းနှင့် မည်မျှတူမည်ကို သူ တွေးမိ၏။ 

လင်းထက်တောင် ပိုလှနေမှာလား...

သို့သော် လင်းထက် ပိုလှပသည့် မည်သည့်အရာကိုမှ သူ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။ 

လုမော့ လင်း၏ ပခုံးကိုပွေ့ဖက်ကာ နောက်သို့ မှီလိုက်သည်။

တိမ်တိုက်များက ကောင်းကင်တွင် ကျက်သရေရှိစွာ လွင့်ပျံကာ လေနှင့်အတူ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်။ ခြောက်သွေ့သော ဆောင်းရာသီတွင် ထိုတိမ်များက ရှားပါးလှ၏။

ယနေ့က လှပသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ခဲ့၏။

...................................

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်နေရာရှိ စစ်ရုံးချုပ်ရုံးတွင်...

ကျန်းစုကွမ်းက နောက်ဆုံးတွင် လင်းပေးထားသည့် ဖိုင်များကို စုစည်းပြီး စာရွက်များကို စာရွက်ပုံပေါ်မှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ 

"ဘော့စ်ရေ..."

သူ့အသံက ဘာမှမတုံ့ပြန်မှုမှမရဘဲ  အခန်းလွတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

ကျန်းစုကွမ်း၏နှုတ်ခမ်းက ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ခံစားချက်တစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲတွင် တိုးဝင်လာသည်။

အချိန်တိုင်း ဘော့စ်က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စာရွက်စာတမ်းပင်လယ်ပြင်ကို သူ့အတွက် ထားသွားသည့်အခါတိုင်း ဤခံစားချက်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်လာလိမ့်မည်။

ကျန်းစုကွမ်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သူ့ပခုံးများကို ငုံ့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အို အမိနတ်သမီး..."

ရိဒ်က ကျန်းစုကွမ်းကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း စပ်စုလိုက်၏။

 "မစ္စတာကျန်း ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ကျန်းစုကွမ်း၏ အကြည့်က မှုန်ကုပ်ကုပ် ဖြစ်နေသည်။ 

"ငါ့ကို အမျိုးသားဇာ့ဂ်တစ်ဦး ပေးသနားဖို့ အမိနတ်ဘုရားမဆီ ဆုတောင်းနေတာ...ဒါမှ ငါ့ လက်တွဲဖော်ကို အမြန်ရှာပြီး အလုပ်တွေဖြတ်ပစ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိလာမှာ..."

"အိုး...”

ရိဒ်က ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ကျန်းစုကွမ်းကို မျက်လုံးရွဲကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ 

"ကျွန်တော် တကယ်နားမလည်ဘူး..."

ကျန်းစုကွမ်းက ပြုံးပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ရိဒ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူက ရိဒ်ကို ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို ပွတ်သပ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။

သနားစရာကောင်းသော လက်ထောက်အရာရှိကျန်းက နောက်ဆုံးတွင် ခံစားချက် ပိုကောင်းလာသည်။

......................

စာရေးသူ၏ မှတ်ချက် - ဥအလုံးတစ်ရာ မရှိဘူးနော်...ငါ့ကိုလှည့်စားဖို့မကြိုးစားနဲ့... Description တုန်းကလည်း ဒီလိုမျိုး မရေးခဲ့ပါဘူး…

🌌🌌🌌