Chapter 99

🌌Extra 13

ဥများ အပိုင်း (၆)

ညလယ်ခေါင်၌ လုမော့ အိပ်ရာနိုးလာချိန်တွင် သူ့အသိစိတ်က မရှင်းလင်းသေးပေ။ သူ ထထိုင်ပြီး မီးကို မဖွင့်မီတွင် အမှောင်ထဲကို ခဏစိုက်ကြည့်နေ၏။

လင်းက သူ့အနားတွင်မရှိခဲ့ဘဲ အိပ်ရာပေါ်တွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာဖြစ်သည်။

လုမော့က စောင်ကို လက်ဖြင့်ထိလိုက်ရာ လင်းအိပ်နေသည့် နံဘေးက နွေးနေဆဲဖြစ်၍ သူထွက်သွားသည်က မကြာသေးဟု ညွှန်ပြနေ၏။

ညသန်းခေါင်ကြီးကို လင်းက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... ရုတ်တရတ် စစ်ရေးကိစ္စဖြစ်လာတာလား...

လုမော့က သူ့ဆံပင်များကိုသပ်၍ မူးနောက်နောက်ဖြစ်နေသော ခေါင်းကိုပွတ်လိုက်၏။ သူစောင်ကို ဖယ်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ထလာသည်။

ဆောင်းလေက အထူးသွေ့ခြောက်သလို ခံစားရစေ၍ သူ အနည်းငယ် ရေငတ်လာသည်။

သာမာန်အားဖြင့် သူအိပ်ရာမှထသောအခါ လင်းက အိပ်ရာဘေးတွင် ရေတစ်ခွက်တင် ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ရေ၏ အပူချိန်က အနေတော်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်ပူ၍ အလွန်သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေသည်။

လုမော့က သူ့လည်ချောင်းကို ရှင်းထုတ်လိုက်သည်။

သူက ရေ မည်သည့်နေရာ‌တွင်ရှိကြောင်း မသိသော်လည်း ဤနေရာက သူ့အိမ်ပင်။

သူ အခန်းထဲက ထွက်လာရာ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုရှိသည့် ရှည်လျားသော စင်္ကြန်တစ်ခုရှိ၏။

လုမော့က ပြတင်းပေါက်ပွင့်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး လင်းက ပြတင်းဘောင်ကိုမှီထားသည်။

သူက ညအချိန်တွင် ပြတ်သားပြီး ရှင်းလင်းသော အရိပ်ကို ဖန်တီးထားပြီး နောက်ခံအလင်းတန်းများလည်း ရှိနေသည်။ 

"လင်း..." 

လုမော့က လင်း ထိုနေရာတွင် ရောက်နေကြောင်းသိ၍ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

လုမော့၏ အသံကို ကြားပြီး လင်းက သူ့ဘက် ခေါင်းလှည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

 "မင်းဘာလို့ နိုးနေတာလဲ..."

"ကိုယ် မင်းကို မေးရမှာ..." 

လုမော့က ရေရွတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားရှိ လင်းအနားတွင် ရပ်လိုက်၏။

သူက ပြတင်းပေါက် တစ်ဝက်မှီပြီး မြို့ပြင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ဤသို့ နောက်ကျသောအချိန်၌ပင် မြို့က တောက်ပသော မီးရောင်များဖြင့် စည်ကားနေဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့ အတူတူ ရပ်နေကြစဥ် ညလေညင်းက အေးမြပြီး ထူးခြားသော အေးချမ်းမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

သူတို့၏ အသက်ရှုသံအရ လုမော့က လင်းထံမှ ထွက်ရှိလာသော ထူးခြားသည့်သွေးရနံ့နှင့် သံချေးနံ့ကို အနံ့ခံနိုင်သည်။

ကိုယ်ဝန်ရှိနေ၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း လုမော့က လင်း၏ရနံ့ကို ယခင်ကထက် ပိုမွှေးလာသည်ဟု ခံစားရ၏။ ထိုရနံ့၏ အန္တရာယ်ရှိမှုကို သူ အလေ့အကျင့်ဖြစ်နေပြီး ယခု ထိုအထဲတွင် လန်းဆန်းမှုအရိပ်အမြွက်ကို ရှာတွေ့နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းက ယမ်းနံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော နှင်းအလွှာတစ်ခုလိုပင်။

လုမော့က လင်း၏ဆံပင်ကို သပ်လိုက်သည်။ သူက လင်းဆံပင်ကို အမြဲနှစ်သက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

 "မင်းဘာလို့ ညလယ်ခေါင်ကြီး နိုးနေတာလဲ...မနက်ဖြန်က အနားယူတဲ့နေ့မဟုတ်ဘူးလား..."

ရှားရှားပါးပါး သူက ပုံမှန်ကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်သော လေသံကို မသုံးခဲ့ပေ။

ညက အလွန်အေးချမ်းသောကြောင့် လေက အလွန်လန်းဆန်းနေပြီး သူက ၎င်းကို စစ်မှန်စွာ နှစ်သက်သဘောကျနေသည့်အတွက် စကားစမြည်ပြောခဲ့၏။

 “ဒီအချိန်ကြီး မင်းကို စစ်တပ်က ခေါ်သွားတာလို့ ကိုယ် ထင်နေတာ...” 

လင်းက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လုမော့၏ လက်ဖမိုးပေါ်တွင် သူ့လက်ကိုတင်ကာ ပူလောင်သောအကြည့်ဖြင့် သူ့ကိုကြည့်နေသည်။

လုမော့က သူ့အကြည့်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို မလှည့်နိုင်တော့ပေ။ 

"ပြီးတော့ မင်း..."

လင်းက သူ့အနားကို တိုးကပ်လာ၍ သူ့စကားများက သူတို့နှုတ်ခမ်းကြားထဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"ကောင်းပြီ... လုံလောက်ပြီ..."

လုမော့က လင်းကို အော်ဟစ်ရယ်မောရင်း တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ရှားပါးသောလေထုက ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက လင်း၏ပါးပြင်ကိုထိရန် လက်ဆန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ ပြောလိုက်၏။

 "မင်း ခေါင်းစဉ်ပြောင်းနေတာမလား...ဘာဖြစ်လာတာလဲ"

လင်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

“မင်း တကယ်သိချင်လား..."

အိုး...

လုမော့ ချက်ချင်း သတိကြီးလာသည်။

လင်းက သူ့ကို ကောင်းကောင်းသိသလိုပင် လုမော့ကလည်း သူ့မိန်းမ၏ဒေါသကို အတိအကျသိ၏။

သူက လင်း၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် မည်သည့်အခါမှ လှည့်စားခံရမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့မရေရာသော အပြုံးမျိုးကို ပြသလိုက်သည့်အခါ လင်း တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေသည်မှာ သေချာ၏။

လုမော့က သူ့လက်ကို ရုတ်လိုက်ပြီး သူ့မိန်းမကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ သွားစေ့ပြီး ပြုံးပြ၏။ 

"မဟုတ်ဘူး... ကိုယ် စိတ်မဝင်စားဘူး..."

လင်း: "အင်း...မင်းက..."

လုမော့: "မဟုတ်ဘူးနော်... ကိုယ် မဟုတ်ဘူး…"

လင်း: "ကောင်းပြီ မင်းက အရမ်းသိချင်နေလို့ မင်းဆန္ဒကို ငါမလွန်ဆန်နိုင်ဘူးလေ...”

လုမော့၏ ဦးရေပြားက ထုံကျင်လာပြီး လင်းထံမှ လွတ်မြောက်ချင်လာသည်။ သို့သော်လည်း သူက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကို မလုပ်ဝံ့၍ ဆယ်မိနစ်မျှ မအောင်မြင်ဘဲ ကောင်းကောင်း ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။

သူ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

 "မင်းမှာ ဒီလို ဝါသနာရှိမယ်လို့ ကိုယ် မမျှော်လင့်ထားဘူး...ဟား ဟား...”

လင်း၏ မျက်လုံးများနှင့် မျက်ခုံးများ ကွေးညွတ်ကာ သူ့ကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

 "ငါ့မှာ နောက်ထပ် ဝါသနာတစ်ခုရှိသေးတယ်...မင်း သိချင်လား..."

လုမော့၏ မျက်နှာက နီရဲလာသည်။ 

“မဟုတ်ဘူး... ကိုယ် မသိချင်ဘူး..."

သူ့စိတ်များ ကမောက်ကမဖြစ်ကာ နားစည်ထဲ အသံပေါင်းစုံမြည်နေပြီး “ငါတော့ သွားပြီ” ဟူသည့်စကားက သူ့နှလုံးသားထဲ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

လင်းက သူ့နားထဲ တိုးတိုးလေးကပ်ပြောပြီး သူ့အသံက နတ်ဆိုးသဖွယ်ပင်။

“လုမော့ ငါဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖတ်နေတယ်...”

“ငါ ဘာတွေဖတ်နေလဲ ခန့်မှန်းကြည့်...”

လုမော့ "..."

လုမော့: *ဂလု... *

ခဏနေပါဦး...

သူ ချွေးများ အများအပြား စီးကျနေပြီး လင်း၏ ပွေ့ဖက်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေရ၏။ သို့သော် သူက ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများ မပြုလုပ်ဝံ့ပေ။ သူအချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။

သူက ခေါင်းကိုခါ၍ လှည့်လိုက်သည်။ 

"မင်းကို ဒီလိုမျိုးတွေစိတ်ဝင်စားမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး ဟားဟား..."

လင်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ သူ၏ ကူကယ်ရာမဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်နေသည်။

“ငါ့မှာ တခြားဝါသနာတစ်ခုရှိသေးတယ်...မင်းသိချင်လား...”

လုမော့၏ မျက်နှာက သစ်သားအသွင်ပြောင်းသွားသည်။

 "မဟုတ်ဘူး... ကိုယ် မသိချင်ဘူး..."

သူ့စိတ်က ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူ့နားစည်က မိုးခြိမ်းသံသဖွယ် တုန်ခါနေကာ စကားငါးလုံးက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

ငါတော့ ကံဆိုးပြီ…

လင်း: "စာအုပ်တွေဖတ်ရတာ ပင်ပန်းတယ်...ငါက သူများဖတ်ပြတာကို နားထောင်ရတာ ပိုကြိုက်တယ်..."

လုမော့က သူ၏ လှပပြီး နာခံမှုရှိသောဇနီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက သူ့ထံမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူက အပြင်းအထန် ရုန်းကန်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဖိုရမ်မှာ အသံစာအုပ်တွေပါတဲ့ featureတစ်ခုရှိတယ်လေ…” 

"အာ..."

 လင်းက သူ့ကို ပိုမှီလာပြီး ကော်လိုကပ်တွယ်၍ ပြောလိုက်၏။

"သခင်...အခုနောက်ပိုင်း ငါ့အကောင့်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ပြည့်နေတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား... ငါ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး..."

လုမော့ "..."

ညကောင်းကင်အောက်တွင် ဆံပင်အနက်ရောင်၊ မျက်လုံးစိမ်း အမျိုးသားဇာ့ဂ်က မနှိုင်းယှဥ်လောက်အောင် ချောမောသော မျက်နှာရှိသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပုံက အေးစက်ပြီး တင်းမာနေပုံပင်။

သူ့ကိုမြင်ဖူးသူတိုင်းက သူတို့၏ နှလုံးသားနက်နက်ထဲက စစ်မှန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားမိကြသော်လည်း သူ့ကို ဆွဲဆောင်မခံရဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။

အတန်ကြာပြီးနောက် အမျိုးသားဇာ့ဂ်က သက်ပြင်းချကာ မျက်လုံးကိုမှိတ်လိုက်သည်။ 

“ကိုယ် နားလည်ပြီ..."

သူက လင်း၏လက်မှ ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ယူကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ပုတ်လိုက်သည်။ လေထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မျက်နှာပြင်လင်းလာပြီးနောက် အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ နက်နဲသောအသံက အနည်းငယ် ကျယ်လောင်ကာ ရှည်လျားသော စင်္ကြန်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

( T/N - စာဖတ်ပြတဲ့နေရာကို တွန့်ကွင်းနဲ့ ရေးပေးထားပါတယ် )

{ “ဒီအမျိုးသမီးကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးလိုက်ကတည်းက သူက 'ဒါ ငါ့အမျိုးသမီးဖြစ်မယ်' လို့ တွေးလိုက်တယ်...”

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ငွေရောင်ဆံပင်အမျိုးသမီးက သူ့အနားရောက်လာခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာကပဲ ဒါကို ရှင်းပြနိုင်တယ်...

ဒါပေမယ့် ဒီအမျိုးသမီးက သူ့ကို အလွန်အေးစက်တဲ့ မျက်လုံးများနဲ့ ကြည့်နေတယ်...

လုမော့က ဒါအတွက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု မခံစားရဘူး... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူအရမ်းပျော်သလို ခံစားရတယ်...

ဘာလို့လဲဆိုရင် သူ့မိန်းမက အရမ်းတည်ငြိမ်တဲ့အတွက် အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်သဘာဝ ဒါမှမဟုတ် ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုချစ်ဖို့ပဲ ရည်မှန်းထားလို့ပါ..." }

လင်းက သူ့ကို ကြည့်ရင်း သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး တီးတိုးပြောလိုက်၏။

"အဲဒီတုန်းက မင်း အဲ့လို တကယ်ထင်ခဲ့တာလား..."

ထိုအရာကိုကြားပြီး လုမော့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သူ့စိတ်များ လွတ်ထွက်သွား၏။

ပထမအကြည့်တစ်ချက်က အရာအားလုံးကို တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလား...

လုမော့က လည်ချောင်းရှင်းပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောခဲ့၏။

"အနုပညာကို ဘဝက ပေါက်ဖွားလာပေမယ့် အဲဒါက ဒီထက်သာလွန်နေတာပဲ..." 

လင်းက နားလည်ပြီး ပြောလိုက်၏။

 "ဒါဆို မင်း အဲလိုမျိုးတကယ်ထင်ခဲ့တာပဲ..." 

လုမော့က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေ၏။

လင်းက ဆက်ပြော၏။

 "အဲဒီတုန်းက ငါဘာတွေတွေးနေတာလဲ မင်းသိလား...''

လုမော့က သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ သူ့(လင်း) ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းနှင့် ဝေးရာသို့ ကိုင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်က သူ၏ လက်ရှိ မသေချာသော အခြေအနေကို ပြသနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ခြောက်ကပ်စွာပြောသည်။

“မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ...”

"ငါ တွေးခဲ့တာက..." 

လင်းက မျက်လွှာချလိုက်၏။ တစ်နှစ်ခွဲအကြာတွင် လုမော့ကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ခံစားချက်များကို ပြန်လည်သတိရရန် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူက အင်ပါယာကြယ်မှ ဝမ်းနည်းသော အခြေအနေဖြင့် လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို နားမလည်သေးပေ။ သူလုပ်ခဲ့သောအရာနှင့် သူ အမှန်တကယ်ထင်ထားသည့်အရာက လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ ၎င်းက အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

သူက ချောင်ပိတ်မိနေသော သားရဲနှင့်တူပြီး လွတ်လမ်းကို မရှာနိုင်ပေ။

ယခုပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် စုန့်ကျန်းရှူးအတွက် သူ့ခံစားချက်များက အနည်းငယ် လျော့ပါးသွား၏။ သူပိုပြီး ခုခံနိုင်သည်မှာ စုန့်ကျန်းရှူးနှင့်အတူ ပေါ်လာသည့် အင်အားပင်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့အနားတွင် ပေါ်လာသူတိုင်းက သူ၏ အသုံးမကျသော အတ္တကြောင့် အသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့်...

သူ အရှုပ်အထွေးမှ ရုန်းထွက်လိုက်ချိန်တွင် အံ့သြထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့၏။

လင်း၏ ချက်ချင်းပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုက နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူက အလွန်နိမ့်ကျသော အမျိုးသားဇာ့ဂ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိပေ။ လင်း သူ့ကို သတ်ခဲ့လျှင်ပင် ထိခိုက်မှုမရှိချေ။

ထို့ကြောင့် သူ လုပ်ခဲ့၏။

သူ့လက်နက်ကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပင့်လိုက်ပြီး ဓားဖျားက အမျိုးသား၏ လည်ပင်းကို ထိလိုက်၏။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဤအမျိုးသားကို ကမ္ဘာမှ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် သူပြုလုပ်နိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သူက ၎င်းကို လုံးလုံးမပစ်ပယ်ထားခဲ့သော ကရုဏာတရား၏ အကြွင်းအကျန်များဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လုမော့က ထိုအချိန်တွင် အလွန်နုနယ်နေပုံရပြီး အားနည်းသူများကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ဓားကို ကိုင်ဆောင်နိုင်သည့် အကျင့်ပင်မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူက သတိသာပေးခဲ့၏။

“မင်း ငါ့နဲ့ ဝေးဝေးနေ…” 

ဒါပေမယ့် လုမော့ရှေ့မှာ ငါ ဘာလို့ မူးလဲသွားခဲ့တာလဲ...

သတိလစ်ခြင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကရုဏာကို ခံရခြင်းဟု ဆိုလိုသည်။ သူက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး သေခါနီးတွင်ပင် သတိရှိရန် အမြဲသတိရှိနေသည်။

အခုပြန်စဥ်းစားကြည့်တော့...

"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ," 

လုမော့က လင်း၏ စဉ်းစားနေသော အမူအရာကို သတိပြုမိသောအခါ မေးရန် မအောင့်နိုင်တော့ပေ။

"ကိုယ် သတိပေးလိုက်မယ်နော်... ကိုယ့်ကိုလှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့...."

လင်းက သူ့အတွေးထဲမှ ရုန်းထွက်ပြီး လုမော့ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ 

ကောင်းပြီလေ…

ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်တွင် သူ့စိတ်ထဲမှ မျိုးစေ့က သေးငယ်လွန်းသော်လည်း ၎င်းက အမှန်တကယ်တည်ရှိနေပြီး ထိုညနေခင်းတွင် သူ့သွေ့ခြောက်နေသောနှလုံးသား၏ အနက်နဲဆုံးနေရာသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ၎င်းမျိုးစေ့ကို လုမော့၏ လက်များဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိမ်းလန်းစိုပြေသော တောအုပ်တစ်ခုအဖြစ် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

"ငါလည်း ဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်..."

လုမော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

 "ဘာကိုလဲ..."

"ငါဆိုလိုတာက…" 

လင်းက ပြတင်းပေါက်ကို မှီ၍ လုမော့ကို တည်ငြိမ်ပျင်းရိသောအပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြော၏။

 " စတွေ့တုန်းတည်းက ငါ မင်းကို ချစ်မိသွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ထိုအချိန်တွင် လုမော့က လင်း၏ တစ်ခြမ်းမှိတ်ထားသော မျက်လုံးများတွင် အပြင်ဘက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မင်း..." 

လုမော့၏ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသည်။ သူက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး အလွန်အကြူးပြောလိုက်၏။

"ဒါကို မင်း တကယ်ပြောဖို့ လိုသေးလား...မင်း ကိုယ့်ကို ကြိုက်နေတာကြာပြီဆိုတာ ငါသိပါတယ်..."

"မင်း ကောင်းကောင်း ဟန်ဆောင်တတ်ရင်တောင် ကိုယ့်မျက်လုံးတွေကနေ မလွတ်နိုင်ဘူး..."

သူက မေးစေ့ကို ပင့်၍ ဂုဏ်ယူနေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို လုမော့တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ တုံ့ပြန်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအရာကို သူဖမ်းမိသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လုမော့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

၎င်းက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားရလောက်အောင် သေးငယ်သော အဖြူရောင်ဥတစ်လုံးဖြစ်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေသည်။

ထို့နောက် သူ့လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ထားသလိုမျိုး ညင်ညင်သာသာ လှုပ်ရှားသည်။

"လင်း လင်း...လင်း..." 

လုမော့၏ မျက်လုံးများက တုန်လှုပ်နေပြီး သူ့အိမ်သူဘုရင်မကိုကြည့်ရင်း ကူကယ်ရာမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဥ...ဥ... ဥက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ..."

လင်းက ပြန်ဖြေ၏။

 "ငါ ဥထားတာလေ..."

လုမော့က အံ့သြသွား၏။

 "ဟင်..." 

လင်းက ပြော၏။

"ဒါ မင်းရဲ့ ဥပဲ..." 

လုမော့က စကားထစ်နေ၏။

 "ဟင်..."

သူ နားလည်ပုံပေါက်သော်လည်း နားမလည်သေးပေ။

လင်းက သူ့နှာခေါင်းကို ထိလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်း ကြောက်သွားမယ်လို့ထင်ခဲ့တာ... ငါ မင်းကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ တွေးနေပေမယ့် နားမလည်နိုင်လို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့တာလေ..."

လုမော့က ပြောလိုက်၏။

"ဟင်..."

လင်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ အနီရောင်မျက်ဝန်းများက တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှက်ရွံ့မှုအရိပ်အမြွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် သူ့ကိုကြည့်ရတာ မစောင့်နိုင်တော့လို့ထင်တယ်...သူက မင်းနဲ့ အလိုလို ရင်းနှီးချင်တာ..."

ဒါဆို...

လုမော့က သူ့လက်ထဲမှ ဥကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ရင်း အတွင်းမှ တိုးညှင်းစွာခေါ်သံကို ခံစားလိုက်ရ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ တစ်ခုကို သဘောပေါက်သွား၏။

အာ...ငါက အမျိုးသားအဖေ ဖြစ်လာပြီပဲ…

သူက ဥကိုကြည့်ပြီးနောက် လင်းကိုကြည့်၍ ခက်ခက်ခဲခဲ မေးလိုက်၏။

 "မင်း..." 

"အဲဒါက ဘယ်လိုထွက်လာတာလဲ..."

လင်း : "..."

လုမော့က ထပ်မေး၏။

 "..."

လူသားများက ယနေ့ ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်ကို နားမလည်နိုင်ချေ။

သူ့ခြေဖဝါးနားမှ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာသဖြင့် လုမော့အောက်ကို ငုံ့ကြည့်သောအခါတွင် နောက်ထပ်ဥတစ်လုံးက သူ့ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လှိမ့်ဆင်းလာပြီး သူ့ခြေထောက်ကို ပွတ်တိုက်မိသွားသည်။

သူက ဥကို ကောက်ရန် ကိုယ်ကိုင်းနေသော လင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ လင်းက ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ ဥနှစ်လုံး ရှိတယ်..."

လုမော့စိတ်က ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွား၏။

........................

စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်- လင်းက နောက်ဆုံးတော့ မွေးခဲ့ပြီ ဝူး...ဝူး...

အရမ်းခက်တာပဲ ဝူး...ဝူး...ဝူး...

🌌🌌🌌