MM Story Teller

Chapter 175

Viewers 49k

💘Chapter 175

မြို့တော်သို့ ပြန်ခြင်း

ချန်လီ၏မျက်တောင်များက ရှည်ပြီးထူထဲ၏။ အခုတွင် သူဘာကို အိပ်မက်မက်နေလဲ မသိနိုင်ချေ။ အိပ်နေရင်းနှင့် မျက်တောင်များက တုန်ယင်နေသည်။

မနေ့ညက သူ ပင်ပန်းသောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ယခုတွင်တော့ နေမြင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ချန်လီကတော့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဝေ့ချန်က သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်နေသည့် ချန်လီ၏ ခြေထောက်နှင့် လက်များကို ညင်ညင်သာသာလေး ဖယ်လိုက်၏။ ချန်လီ နိုးမသွားချေ။ အိပ်နေသည့် ပုံစံပြောင်းသွားပြီးစောင်ကိုဖက်ထားကာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝတ်အစားများ ဝတ်၍ အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ချန်လီအတွက် မနက်စာပြင်လိုက်၏။

ဆယ်နာရီဝန်းကျင်လောက်တွင် ချန်လီ နိုးလာခဲ့သည်။ အိပ်ရာထဲမှ အိပ်မှုန်စုံမွှားနှင့် ထလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ခါးမှနာကျင်မှုက သူ့ကိုအိပ်ရာထဲသို့ ပြန်လဲကျသွားစေသည်။

ချန်လီက ခါးလေးကိုကိုင်ရင်း မနေ့ညမှ ပုံရိပ်များက စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းက သူ တစ်ခါမှမခံစားခဲ့ဖူးသည့် ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သည်။ ဤသိမ်မွေ့သည့် ဝေဒနာက ဖော်မပြနိုင်သော သာယာသည့် ခံစားချက်ကို သယ်ဆောင်လာပေးသည်။ ချန်လီ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ခံစားရ၏။

ချန်လီက အိပ်ရာထဲတွင် အတွေးများပြီး ခဏလောက်နေနေလိုက်သည်။ ဝေ့ချန် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည့်အခါ ချန်လီက မျက်လုံးဖွင့်လျက် မျက်နှာကျက်ကိုကြည့်ရင်း အတွေးများနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝေ့ချန်က လျှောက်လာ၍ ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ချန်လီက သတိထားမိသွားပြီး လက်ဆန့်ပေးလာ၏။ ချန်လီ၏ သဘောထားကိုနားလည်သောကြောင့် ဝေ့ချန်က သူ့လက်ကိုကိုင်၍ ထူပေးလိုက်သည်။ ဝေ့ချန်၏ အကူအညီနှင့်အတူ ချန်လီက အိပ်ရာမှထနိုင်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူက အရိုးမရှိသကဲ့သို့ ဝေ့ချန်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ “အားချန်…ကျွန်တော်နာတယ်”

ချန်လီ၏ ပုံစံက ဖိုသီဖပ်သီဖြစ်နေသေးကာ ဝေ့ချန်ချန်ခဲ့သည့် အမှတ်အသားများက ဖြူဖျော့နေသည့် အသားအရေပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်မျိုးတစ်ဖုံဆွဲဆောင်နေသည်။

“ဒီနေရာလား” ဝေ့ချန်က သူ့အရှေ့ရှိ ဆွဲဆောင်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကာ ချန်လီ၏ ခါးပေါ်သို လက်တင်ရင်း အက်ရှနေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်” ချန်လီကသူ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ “ကျွန်တော့်ကို နှိပ်ပေး”

သူလိုချင်နေသည့်အရာကို ရသွားပြီးနောက် ဝေ့ချန်က ချန်လီကို အချစ်ပိုတိုးလာတော့သည်။ ချန်လီပြောသမျှစကားတိုင်းကို တသွေမတိမ်း လိုက်နာလေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က မထသေးဘဲ နောက်ထပ်နာရီဝက်လောက်ကြာအောင် အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဖော်ပြုပေးလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ချန်လီက အိပ်ရာထဲမှ ထလာသောအခါ အကျယ်ကြီးသမ်းဝေလိုက်၏။

ဝေ့ချန်က မနက်စာပြင်ဆင်ထားပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ ပြင်ဆင်ထားသည်များလည်း အေးသွားပြီဖြစ်သည်။ ချန်လီ ဗိုက်ဆာနေမှန်းသိသောကြောင့် ဝေ့ချန်က အခန်းဝန်ဆောင်မှုဆီသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ကာ နေ့လည်စာယူလာပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

ချန်လီက အခန်းထဲမှထွက်လာသည်နှင့် မနေ့က စာအုပ်များကိုရှာရန် ဧည့်ခန်းဆီသို့သွားလေသည်။ မနေ့က သူတို့ ချစ်စိတ်ပြင်းပြခဲ့ကြသောကြောင့် စာအုပ်များက ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ စောစောက ဝေ့ချန် ထိုစာအုပ်များကို တွေ့သောအခါ ဖယ်ထားလိုက်ရန် တွေးမိသေး၏။ သိမ်းရန်ပင် ပြင်လိုက်သော်လည်း အကြောင်းအရာအချို့ကြောင့် စိတ်ပြောင်းသွားပြီး စားပွဲပေါ်တွင်သာ ထိုအတိုင်းထားလိုက်သည်။

ချန်လီက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်၍ စာအုပ်ကိုဆက်ဖတ်လိုက်သည်။

စာအုပ်က တကယ်တမ်း ပထမအပိုင်းတွင်သာ စိတ်အားထက်သန်မှုများကို ကျော်လွန်နေသည့် အခန်းများပါ၏။ ၎င်းက ဇာတ်ကြောင်းပြောင်းလဲသည့်အဆင့်သို့ တိုးလာရာ ချန်လီ ခဏလေးနှင့် နစ်မြုပ်သွားလေသည်။

ချန်လီက အပြင်ထွက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်ကို တွေ့မြင်နေသောကြောင့် ဝေ့ချန်က သူစာအုပ်ဖတ်နေခြင်းကို မနှောင့်ယှက်လိုက်ချေ။ ထိုအစား သူက သူနှင့်အမြဲ ယူဆောင်လာလေ့ရှိသည့် လက်ပ်တော့ကိုထုတ်၍ မက်စ်နှင့် ပူးပေါင်းရန် ပြင်ဆင်နေသည့် အဆိုပြုချက်ကို စတင်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

မက်စ်၏ ဥက္ကဌက ဒီမှာရှိနေသောကြောင့် အခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းကာ မက်စ်နှင့် ပူးပေါင်းရန် သေချာလုပ်ဆောင်ပြီး ချန်ဖုန်းအုပ်စုကို တရုတ်နိုင်ငံတွင် မက်စ်၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်စေရမည်။

သို့သော်လည်း ထိုမတိုင်ခင် သူတို့က မက်စ်၏ ဥက္ကဌကို မျက်စိကျန်းစေလောက်သည့် တောင်းဆိုမှုမျိုး ပြသရန် လိုအပ်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးက ကိုယ်စီအလုပ်များဖြင့် နစ်မြုပ်နေကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်မနှောင့်ယှက်ဘဲ နေကြလေသည်။ သိပ်မကြာခင်တွင် တံခါးဘဲလ်သံမြည်လာခဲ့သည်။ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းက နေ့လည်စာ ယူလာပေးတာဖြစ်လိမ့်မည်။ “လီလီ…နေ့လည်စာစားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ”

ချန်လီက စာအုပ်ထဲတွင်သာ စိတ်ဝင်စားနေသောကြောင့် ဝေ့ချန်က သူ့ကိုခေါ်လိုက်သည်။

“အင်း” ချန်လီက ဝေ့ချန်၏ စကားများကို နာခံပြီး ချက်ချင်း ရုပ်ပြစာအုပ်ကို ချလိုက်သည်။ သူ့အစာအိမ်ကလည်း လုံးဝလွတ်နေပြီဖြစ်၏။

ချန်လီက စာအုပ်ကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် မှောက်၍ချထားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တိုလေးအတွင်းတွင် သူက တစ်ဝက်ကျော်ကျော်ပင် ဖတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ အဓိကဇာတ်ကောင်နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးက နက်ရှိုင်းလာနေပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဒုတိယအကြိမ်ဆက်ဆံခြင်းကိုပင် ရောက်လုနီးပြီဖြစ်သည်။

မြန်မြန်စားနေရင်း ချန်လီက စာအုပ်အကြောင်းကို တွေးနေသောကြောင့် ယခင်ကထက် ပို၍ မြန်မြန် စားနေလေသည်။ ဝေ့ချန်က သတိထားမိပြီး အကြောင်းအရင်းကို နားလည်သောကြောင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “လီလီ…ဖြေးဖြေးစားလေ”

“အင်း” ချန်လီက နာနာခံခံဖြင့် အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်လုတ်စားပြီးနောက် သူက ဆိုဖာဆီသို့ ပြန်သွားကာ စာအုပ်ကိုကိုင်၍ ဆက်ဖတ်ပြန်သည်။

ဝေ့ချန် ပန်းကန်များဆေးပြီးနောက် ချန်လီကို လမ်းလျှောက်ခေါ်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ချန်လီက ဝေ့ချန်အရှေ့သို့ စာအုပ်ထိုးပေးလာပြီး ကြည့်ရန်ခေါ်လာပြန်သည်။

ချန်လီ၏မျက်လုံးများက တောက်ပနေကာ စိတ်အားထက်သန်နေသည့် သိချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နေသည်. “အားချန်…ညကျရင် ဒီပုံစံလုပ်ကြရအောင်”

ဝေ့ချန်က စာအုပ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ချန်လီ၏ အမူအရာများကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များက လေးနက်နေ၏။ ထိုပုံစံအနေအထားက တော်တော်လေးခက်ခဲလိမ့်မည်။ တစ်ခုခုကိုသင်ရန် ချန်လီ၏ စိတ်အားထက်သန်နေမှုများကို မည်သို့ ချီးကျူးရမလဲ ဝေ့ချန်မသိတော့ချေ။ ဒီနေ့မနက်တွင် စာအုပ်ကို ဒီအတိုင်းထားလိုက်သည်က မှန်ကန်သည့်ဆုံးဖြတ်ရောဟုတ်ရဲ့လားဟုပင် သူတွေးမိသည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ ဆံပင်ကိုဖွလိုက်သည်။ “လီလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အဆင်သင့်မဖြစ်လောက်သေးဘူး” ချန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ယခုတွင် အားနည်းနေသေးပြီး ဝေ့ချန်က သူ့ကို တွန်းအားပေးရန် စီစဥ်မထားချေ။ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များက ချန်လီက သူ့ကိုစနောက်ခဲ့ပြီး သူ၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းများ ပြိုလဲသွားသောကြောင့်သာဖြစ်၏။ ဒီနေ့တွင်တော့ သူချန်လီကို ခွင့်ပြုပေးတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဝေ့ချန်က သူ့ကို ဂရုစိုက်နေကြောင်း ချန်လီသိသည်။ သူက ယုံကြည်ချက်ရှိစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး ထပ်မေးလာ၏။ “ဒါဆို…အားချန်…ဒီပုံစံကို ဘယ်တော့လုပ်ကြည့်ကြမလဲ”

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ မေးခွန်းများကို အနည်းငယ်စိတ်ညစ်လာသောကြောင့် ခေါင်းငုံ့၍ သူနှုတ်ခမ်းများဖြင့် ချန်လီ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။ သူလည်း သူတို့၏ ညများကို အတူကုန်ဆုံးချင်သော်လည်း ချန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ယခုအချိန်တွင် ထိုဒဏ်ကို မကိုင်တွယ်နိုင်သေးပေ။

ပြင်းထန်သည့် အနမ်းတစ်ခုပြီးနောက် ဝေ့ချန်က ချန်လီနှင့်နဖူးချင်းကပ်ထားလိုက်ကာ ဖြေလိုက်၏။ “လီလီ ပိုပြီး ကျန်းမာလာတဲ့ အချိန်ကျမှ…”

ထိုစကားကို ဝေ့ချန်ဆီမှ ချန်လီကြားရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်တော့ချေ။ ယခင်က နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သူနားလည်သွားခဲ့သည်။

“အင်း…ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကျန်းမာလာရမယ်” ချန်လီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ ဝေ့ချန်နှင့် လိင်ဆက်ဆံရသည်ကို ကြိုက်သော်လည်း သူနှင့် ဆက်ဆံနေချိန်အတွင်း ဝေ့ချန်အခက်တွေ့မည်ကိုလည်း မလိုချင်ပေ။

“လိမ္မာတဲ့ကောင်လေးပဲ” ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ ဆံပင်များကိုဖွလိုက်ပြန်သည်။

ချန်လီက မျက်နှာကို ဝေ့ချန်၏ နဖူးနှင့် ပွတ်သပ်ရင်း မေးလာပြန်၏။ “ဒါဆို…အားချန်…ဘယ်တော့ နောက်တစ်ကြိမ်လုပ်ကြမလဲ”

ဝေ့ချန်: “…”

ချစ်သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်မကျန်းမာဘူး…ဒါပေမယ့် လုပ်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတယ်…ငါဘာလုပ်သင့်လဲ…ငါ့ကိုယ်ငါ ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ရမလဲ…အွန်လိုင်းပေါ်မှာ စောင့်နေတယ်…အရမ်းအရေးကြီးတယ်…။

အဆုံးတွင်တော့ ဝေ့ချန် မဖြေနိုင်ချေ။ မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ဝေ့ချန် သူ၏ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းများတွင် ယုံကြည်ချက်မရှိတော့ချေ။ ချန်လီသာ လုပ်ရန် ကြိုးစားလာပါက သူမငြင်းဆန်နိုင်မှန်း သူ့ကိုယ်သူသိသည်။

သူက ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တတ်သည့် လူဖြစ်သော်လည်း ချန်လီနှင့်ဆိုလျှင်တော့ သူ၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုများက ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။

…

ညနေခင်းတွင် ဝေ့ဟွားက ဝေ့ချန်၊ ချန်လီတို့နှင့် ညစာအတူစားရန်ချိန်းလိုက်၏။ ဝေ့ချန်က ဝေ့ဟွားပြောသည့် စားသောက်ဆိုင်သို့ ချန်လီကို ခေါ်လာသည့်အခါ ကွက်ကီးနှင့် ဘီစကစ်လေးတို့ မပါဘဲ ဝေ့ဟွားကိုသာ တွေ့ရသည်။

ဝေ့ဟွားက ဝေ့ချန် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကိုမြင်သောအခါ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးချလိုက်သည်။ “ရှောင်ချီချီနှင့် ဘီစကစ်လေးတို့ မြို့တော်ကိုပြန်သွားကြပြီ”

တစ်ခုခုတော့ဖြစ်နေသည်ပင်။ မဟုတ်ပါက ဝေ့ဟွား ယခုလို စိတ်ဓာတ်ကျနေလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ ကွက်ကီးနှင့် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာရှိနေတာဖြစ်လိမ့်မည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ဝေ့ဟွားနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမမေးလိုက်ပေ။ ဝေ့ဟွားနှင့် ကွက်ကီးကြားတွင် ဖြစ်ခဲ့သည်များက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဖြစ်ပြီး သူနှင့်မဆိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း ဝေ့ဟွားက ယခုအချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရင်ဖွင့်ချင်နေသည်မျိုးဖြစ်ပြီး ဝေ့ချန်က ဒီနေရာတွင် ရှိနေသည်။ ဝေ့ချန်က ပါးစပ်မဖွာတတ်သည့် လူမျိုးဖြစ်သောကြောင့် ပြောပြလိုက်၏။

“မနေ့ညက...ငါ...ငါ...ရှောင်ချီချီနဲ့ အိပ်ခဲ့တယ်” ပြောပြရန် ခက်ခဲနေသည့် အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုကို ပြောနေသည့်အလား ဝေ့ဟွား စကားထစ်နေလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူထိုသို့ဖြစ်ရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ချေ။ ကွက်ကီးနှင့် ဆက်ဆံရေးတစ်ခု စတင်ရသေးခင်တွင် ဝေ့ဟွားနှင့် စည်းသတ်သတ်မှတ်မှတ်ချထားသည်။ သို့သော်လည်း မနေ့ညကတော့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်ပင်။

သူဝန်ခံသည်။ မနေ့ညက သူ ချုပ်တည်းခဲ့သင့်သည်။ သို့သော်လည်း လှုံ့ဆော်မှုများကို လွှမ်းမိုးစေလိုက်ကာ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်ခဲ့၏။

အဆုံးတွင်တော့ ကိစ္စများက အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားခဲ့သည်။

မနက်ဖက်နိုးလာသည့်အခါ ကွက်ကီးက ဘီစကစ်လေးနှင့် ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ စာပို့ပြီး ဖုန်းဆက်တိုက်ခေါ်နေသော်လည်း ဗလာနတ္တိထဲသို့ အော်ဟစ်နေသည့်အလား တုံ့ပြန်မှု မရခဲ့ချေ။

ဝေ့ဟွားက မြို့‌တော်သို့ အမြန်ပြန်၍ ကွက်ကီးအနောက်သို့ လိုက်သွားနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း မသွားရသေးခင်မှာပင် သူတွန့်ဆုတ်နေလေသည်။

သူက အသည်းနှလုံးမရှိသည့်လူမဟုတ်ပေ။ အခုတွင် ကွက်ကီးကို ချော့မြူလိုက်ခြင်းက ကိစ္စများကို ပိုဆိုးသွားစေလိမ့်မည်။ သေချာတွေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်‌ယောက်ကြားတွင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်များကို လက်ခံရန် ကွက်ကီးအား အချိန်တစ်ခုပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“ဒါဆို မင်းရဲ့ အစီအစဥ်ကဘာလဲ” ဝေ့ချန်က စားပွဲထိုးလေး ကမ်းပေးလာသည့် ဖျော်ရည်ကို ယူ၍ မေးလိုက်သည်။ ဝေ့ဟွားနှင့် ကွက်ကီးတို့ ထိုအဆင့်အထိ ရောက်သွားသည်ကို သူအံ့ဩမိ၏။

“အစီအစဥ်ကဘာလဲ” ဝေ့ဟွားက ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် ထိုးသပ်လိုက်ရင်း ယုံကြည်ချက်ရှိသည့် အပြုံးလေး ပြုံးပြလာ၏။ “ဒီနေ့တော့ သူ့ကို ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကိုရင်ဆိုင်ဖို့ အချိန်ပေးလိုက်တယ်...မနက်ဖြန်ကျရင်‌တော့ ငါလည်း မြို့တော်ကိုပြန်လိုက်သွားမယ်...ငါနဲ့ကွက်ကီးရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို အတည်ပြုဖို့ လိုအပ်သွားပြီလေ...သူလည်း ငါ့ကိုကြိုက်တယ်လို့ထင်တာပဲ”

“ကံကောင်းပါစေ” ဝေ့ချန်က ခွက်မြှောက်၍ ဝေ့ဟွားကိုဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။

ဝေ့ဟွားပြုံးလိုက်၏။ “သတင်းကောင်းကိုစောင့်နေ”

...

ထိုအချိန်တွင် ကွက်ကီးက ဘီစကစ်လေးနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီး အိမ်သို့ ပြန်နေသည့် ကားပေါ်တွင်ရှိနေသည်။

အခုတော့ သူ့တွင် တိတ်ဆိတ်သည့် အချိန်လေးရှိနေပြီး မနေ့ညမှ ပုံရိပ်များက စိတ်ထဲတွင် ပြန်ထင်ဟပ်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်များနှင့်အတူ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များက မှတ်ဉာဏ်များကလည်း နှလုံးသားထဲသို့ ခံစားချက်များဖြင့် ရောပြွမ်းဝင်ရောက်လာ၏။

ဘာလို့ ဝေ့ဟွားနဲ့ဖြစ်ရပြန်တာလဲ...သူ့ကိုတွန်းထုတ်လိုက်လို့ရရက်သားနဲ့ကို...။

ကွက်ကီးက စိတ်ညစ်နေ‌သော်လည်း နှလုံးသားက‌တော့ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပေါက်ထွက်မတတ် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေပြီး သူ့ကို ပို၍စိတ်ညစ်စေလေသည်။

“ဖေဖေ” ဘီစကစ်လေးက ကွက်ကီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်လာ၏။

ကွက်ကီးအတွေးထဲမှ ထွက်လာလိုက်ကာ ဘီစကစ်လေး၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများကို ညင်သာဆွဲ ဖျစ်၍ မေးလိုက်၏။ “ဖေဖေ...ဦးဦးဝေ့က ဘာလို့ သားတို့နဲ့ ပြန်လိုက်မလာတာလဲ”

“ဖေဖေ့မှာ ကိစ္စလေးတွေရှိလို့” ကွက်ကီးက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပြီး အဖြေပေးလိုက်၏။ သူ့သားကိုတော့ ‘ဖေဖေ မနေ့ညက ဦးဦးဝေ့နဲ့ အိပ်မိလို့ အခုသူ့ကိုရှောင်နေတာ’ ဟူ၍ မပြောနိုင်ချေ။

ဘီစကစ်လေးက ခဏလောက်တွေးတောလိုက်ကာ ဖြူစင်စွာဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

“ဖေဖေနဲ့ ဦးဦးဝေ့တို့ ရန်ဖြစ်ထားကြလို့လား...မနေ့ကည ‌ရေချိုးခန်းထဲမှာ ဖေဖေတို့နှစ်‌ယောက် ရန်ဖြစ်နေတဲ့အသံကြားလိုက်တယ်”

💘

Prev Next