Chapter 108

🌌 Extra 20.2

လုမော့က မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ခေါင်းတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ငွေရောင်လူ၏ လက်များရှိနေကာ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်အနည်းငယ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်တွယ်နေသည်။

"အိုး...ဒါဆို မင်းလိုချင်တာရမှာပေါ့..." 

လင်းက အလွန်အပြစ်ကင်းသောအပြုံးကို ပေးလိုက်သည်။ 

လုမော့က သူ့အပြုံးကြောင့် မိန်းမောတွေဝေသွား၏။ 

"မင်း..."

သို့သော် လင်းက သူ့ကို နှောင့်ယှက်လိုက်၏။

 "မင်း...နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်လို့လား..."

လုမော့က အံ့အားသင့်သွားသည်။ 

"ဟမ်..."

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် လုမော့က လင်းဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သွား၍ သူက လင်းကို မျက်လုံးများ ကျယ်ကျယ်ဖွင့်၍ စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာက နီရဲလာသည်။ 

သို့သော် ၎င်းက ဒေါသကြောင့်ဖြစ်ခြင်းပင်။

ပူလောင်သော ဒေါသများ မြင့်တက်လာပြီး လုမော့ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ဒီသောက်မိုက်ရိုင်းတဲ့ ဂြိုလ်သားပိုးကောင်က အိပ်ရာကမနိုးသေးတာတောင် ငါ့ကို သူ့မိန်းမလို သဘောထားနေတာပဲ...

ချီးပဲ...

သူ့ဒေါသများ တဟုန်ထိုး တက်လာသော်လည်း လုမော့၏ အသံက တည်ငြိမ်သွားသည်။

 "ထစမ်းပါဦး...ငါဘယ်သူလဲ သိလား..."

လင်းက သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်ပြိး သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် ပြောလိုက်သည်။

 ''မင်းက လုမော့လေ..."

"ငါ အမှားမလုပ်မိပါဘူး..."

ငါ့ဖင်ကြီးကို အမှားလုပ်ပါလား... ငါတို့ အချင်းချင်းတောင် သိကြလို့လား...

လုမော့၏ ခေါင်းတွင် သွေးကြောတစ်ခု ပေါက်သွားသည်။

လင်းက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့အဝတ်ကို ကြယ်သီးဖြုတ်ရန် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူက လက်အိတ်များကို ၀တ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ကြယ်သီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လွယ်လွယ်ကူကူဖြုတ်နေပုံက တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေသူနှင့် လုံးဝမတူပေ။

သူ့မှာ အရက်ရနံ့မရှိ၍သာ မဟုတ်ပါက လုမော့က သူ ရူးသွားသည်ဟု သံသယဖြစ်မိလိမ့်မည်။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ 

“ထပြီး အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး...”

တန်ဖိုးကြီးကုတ်အင်္ကျီက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ကိုယ်တိအဖြူရောင်အင်္ကျီပေါ်လာပြီး အကောင်းစားအထည်က လင်း၏ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည်။

ကော်လံအောက်မှ သူ့၏ လှပသော လည်ပင်းက ညအလင်းအောက်တွင် တောက်ပနေပုံရ၏။

လုမော့က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ့အကြည့်ကို ရှောင်ပြီးပြောလိုက်သည်။

“ထတော့...ငါက မင်းရဲ့ မိန်းမ မဟုတ်ဘူး...ငါ ကလေးလည်းမမွေးနိုင်ဘူး...”

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."

လင်းက သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူက သူ့အင်္ကျီကော်လံကို ဆွဲဖွင့်လိုက်၍ တန်ဖိုးကြီးကျောက်မျက်ကြယ်သီးများက ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲသွားကာ သူ့ရင်ဘတ်ကျယ်ကြီးကို ပေါ်လွင်လာစေ၏။

သူက လုမော့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါ သိတယ်လေ...ငါ မွေးပေးနိုင်ပါတယ်..."

“...”

“...”

ငါ မွေးပေးနိုင်ပါတယ်...

ငါ မွေးပေးနိုင်ပါတယ်...

ငါ မွေးပေးနိုင်ပါတယ်...

လုမော့က သူ့ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် သူက ဝက်သေကောင်သဖွယ် ဖြစ်လာပြီး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ ထအော်လိုက်မိသည်။

 ''မင်း... မင်း... မင်း..."

သို့သော် လင်းက လုမော့ဆန့်ထားသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ကြည့်ဦး... ငါ heatဖြစ်နေပြန်ပြီ..."

သူ့အသံက လေးလံသော နှာသံပေါက်နေပြီး အက်ကွဲကာ ပျင်းရိဟန်ပေါက်နေသော်လည်း သူ့အမူအရာက မယုံနိုင်လောက်အောင် အပြစ်ကင်းနေသည်။

လုမော့က ကျောက်ရုပ်တုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

သူ့ကိုယ်သူ အလိုလို ဖိနှိပ်ချင်နေသည်။

သို့သော သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် နေရာလွတ်တစ်ခုကို ဖိမိသွားပြီး ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို ရလာခဲ့၏။ ထိုနေရာတွင် အမြီးနှင့်တူသည့် အရာတစ်ခု ရှိသင့်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ယခု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"လုမော့... ကလေး နောက်တစ်ယောက်လောက် ယူရအောင်...နော်...”

လုမော့က တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူ့စိတ်များက ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ရက်ခန့်သာ သိခဲ့ရသော ဤအခြားကမ္ဘာမှ လူက အဖော်ဖြစ်သူကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ သူ့ဆီသို့ တိုးတိုးလာနေသည်။

ထို့အပြင် သူက လုမော့ကို သွေးဆောင်နိုင်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်-

သူက နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ကြာနေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို လုံးဝ၊ လုံးဝစိတ်မ၀င်စားကြောင်း သေချာပေသည်။

ဒါဆို ဒါက ဘာလဲ... မြင်မြင်ချင်းချစ်မိသွားတာလား...

ထူးဆန်းလွန်းသည်။

သူက အလိုလို ငြင်းဆန်ချင်နေသည်။

 "မင်း...တကယ် အိပ်ရာကနိုးပြီလား... ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါ...ငါက..."

"လုမော့လေ...ငါသိပါတယ် မင်းက လုမော့..." 

လင်းက သူ့ကို အိပ်မက်မက်သလို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်၏။ 

"ငါ မမှားပါဘူး...မင်းကို တွေ့တာနဲ့ ငါသိတယ်..."

ထိုသံချေးနံ့ကဲ့သို့ သွေးနံ့က ပြန်ထွက်လာ၏။

"လုမော့...ငါ့ကိုကြည့်..."

လုမော့၏ နှလုံးသားက ဖျစ်ညှစ်ခံရပြီး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက လင်း၏ တောင်းဆိုမှုကို မခံနိုင်ပေ။

သို့သော် သူခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန် ထိုမျက်ဝန်းနီနီများနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားပြီး ညှို့ယူဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရကာ သူ့နှလုံးသားထဲက တွန်းအားများကို လျစ်လျူမရှုနိုင်တော့ချေ။

သူက ထိုလူကို ပွေ့ဖက်ချင်သည်၊ နမ်းချင်သည်၊ အိပ်ယာပေါ် ဖိထားချင်သည်၊ နွေဦးမိုးရွာပြီး သူနှင့် ဖက်တွယ်ထားချင်၏။

သူက တစ်ခုခုကို အမြဲလိုလို တောင့်တနေခဲ့ပြီ တစ်ခုခုကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲ..."

လင်းက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ငုံ့လိုက်ပြီး လုမော့၏ နားရွက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"လုမော့…မင်းဘာလို့မပြုံးတာလဲ…"

''မင်းကို ဒီနေရာက ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ မင်းပြောပေမယ့်... မင်းဘာလို့ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းနေရတာလဲ..."

လုမော့က မြေပြင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အားမပါစွာ ချလိုက်သည်။ 

"ငါ့ကို ဝမ်းနည်းနေတယ်လို့ ဘာကြောင့် ထင်တာလဲ...မင်းက အရမ်းယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတာပဲ..."

ငါက လွမ်းဆွေးတာလား... ဝမ်းနည်းနေတာလား...

ဘယ်လို ဟာသလဲ...

သူများကို အမြဲတမ်း သိမ်ငယ်အောင် လုပ်တတ်သည့်သူက သူပင်။

ဒီဂြိုလ်သားက အိပ်မက်မက်နေသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...

ထိုသို့ တွေးပြီးသည်နှင့် လုမော့၏ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့သွား၏။ သူက လင်းရင်ခွင်ထဲက ရုန်းထွက်ချင်သလို လင်းအား အဝေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့လက်ကောက်ဝတ်က အဖမ်းဆုပ်ခံရပြီး လင်းက လုမော့လက်ကို သူ့ပါးပြင်တွင် ဖိထားလိုက်၏။

လုမော့က သူ့လက်ဖဝါးမှ နွေးထွေးနူးညံ့သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းက ငှက်တစ်ကောင်၏ အမြီးသဖွယ် ထူထပ်သော ငွေရောင်မျက်တောင်များနှင့် သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။

ထို့နောက် လင်းက သူ့ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာငုံ့ကာ သူ့နဖူးက လုမော့၏နဖူးကို ထိလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... မင်းပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ မင်းဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ငါသိလို့လေ..."

မာနကြီးကာ စိတ်သဘောထားကြီးပြီး လွှမ်းမိုးတတ်၏။

ထိုအချိန်တွင် လုမော့က အခိုးအငွေ့မရှိဘဲ နေ့အလင်းရောင်အောက်မှ မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ရွှင်မြူးစွာ ရယ်မောနေလိမ့်သည်။

ယခုမူကား သူက လေးလံသော အရာတစ်ခုကြောင့် ဝန်လေးနေပြီး အမြဲတစေ သီးသန့်ဆန်ဆန် ဘာသိဘာသာ နေတတ်ပုံပေါ်၏။

လင်းက သူ့အပြုံးကို မြင်တိုင်း ဝမ်းနည်းသလို ခံစားရ၏။ 

"လုမော့...ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ..."

လုမော့ကို မုန်တိုင်းများ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်သည့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် သူ ဖွက်ထားချင်မိ၏။ သူက လုမော့၏ နဖူးမှ ဝမ်းနည်းမှုတိမ်များကို သုတ်ပစ်ချင်သည်။ လုမော့ကို ယခင်ကလို ပျော်ရွှင်စေချင်ပြီး ပျော်သည့်အချိန် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရယ်မောခြင်း၊ စိတ်အလိုမကျသည့်အချိန် အမိန့်ပေးခြင်း၊ ဒေါသထွက်သည့်အချိန် ဒေါသပေါက်ကွဲပြီး ဝမ်းနည်းသည့်အချိန် သူ့ကို ဖက်ထားစေချင်၏။

ယခုတွင် သူက စိုးရိမ်သောကများဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေပြီး အခြားသူများနှင့် အဝေးတစ်နေရာတွင် နေခဲ့၏။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ခံစားမှုကပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာဟု တွေးခဲ့ပြီး အခြားသူများကို ဒုက္ခမပေးသင့်သကဲ့သို့ပင်။

လင်းက လုမော့၏ အင်္ကျီလက်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့မျက်လုံးများကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည်။

"လုမော့...မင်းတကယ်ပဲ..."

မင်းဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ ငါမင်းကို အမြဲဂရုစိုက်မှာပါ…

ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကလည်း မင်းကို အမြဲဂရုစိုက်နေမှာ…

လုမော့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သူ့မျက်ဆံများက ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။

ကြိုတင်အသိပေးခြင်း သို့မဟုတ် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ဤဂြိုလ်သားက သူ၏ အနူးညံ့ဆုံးသောဘက်ခြမ်းကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။

ဤပြင်းထန်သော ခံစားချက်က သူ့ကို ဆွံ့အသွားစေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က ယနေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး စကားများစွာ မဖလှယ်ခဲ့ကြပေ။

သူ စောင့်ကြပ်ခံရပြီး လင်းက သူ့အပေါ် ရင်ဖွင့်ပြလာ၏။ 

 သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ့နှလုံးသားပေါ်တွင် ဖုံးအုပ်ထားသော တိမ်မည်းကြီးက တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကျဲလာသည်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။

အခန်းက တဖြည်းဖြည်းကျယ်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ကြည်လင်လာသည်။

သူက အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်တွင် ကြယ်ပွင့်ဟု ခေါ်သည့် ဖျော်ဖြေရေးနယ်ပယ်ထဲမှ ဆွဲသွင်းခံခဲ့ ရသည်။ ပွဲတစ်ပွဲအပြီးတွင် သူ အပြင်ဘက်၌ လေကောင်းလေသန့်ရှူနေစဉ် အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးကို ဝိုင်ပုလင်းဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။ သူနှင့် သက်တူရွယ်တူ ချောမောသော ကောင်လေး၏ ငိုကြွေးပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုခြင်းက သူ့ကို အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။

သူ့အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်တွင် တီးဝိုင်းတစ်ခုတွင် ဒရမ်တီးရန် တွန်းအားပေးခံခဲ့ရသည်။ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ဝက်လောက်တွင် သူ စင်ပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်း၍ ကောင်မလေးလက်ကို ရိုက်ပြီး သူမ ကိုင်ထားသော မှန်စကို ကွဲကြေစေခဲ့၏။

သူ့အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်တွင် မြို့ထဲ၌ လမ်းပျောက်နေစဉ် ရိုးသားပုံပေါက်သည့် ကောင်မလေးက သူ့ကို လမ်းပြပေးခဲ့၏။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် သူမမျက်နှာက သတင်းတွင် အဖြူအမည်းနာရေးကြော်ငြာအဖြစ် ပါလာ၏။

.................

သူ့ဘဝက ကြီးကျယ်ခမ်းနားခြင်း သို့မဟုတ် သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များ မရှိဘဲ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး လူငယ်တိုင်းအတွက် ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်များသာရှိခဲ့၏။ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ခွန်အားတို့က တဖြည်းဖြည်း နွမ်းနယ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက သူ့ကိုယ်သူ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

လုမော့က အခြားသူများထက် အနည်းငယ် ပို၍ အထီးကျန်နေပေမည်။ သူ့မိဘများက စောစောသေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ အရေးပါမှုကို သူ နားမလည်နိုင်မီတွင် ထားခဲ့၏။

သို့သော် ၎င်းကိုပင် လုမော့က ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရ၏။ သူ့ထက် ပိုခက်ခဲသည့် အခြေအနေ ရှိနေသူများကို တွေ့တိုင်း သူ့တွင် ဒရမ်မာခင်းရန် အခွင့်အရေး မရှိဟု ခံစားရ၏။

သူက ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အခြားသူများကဲ့သို့ အထီးကျန်ဆန်သော သာမန်အသက် ၂၇နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးမျှသာဖြစ်သည်။

လုမော့က လင်းကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်၏။

 "ဘာလို့...ငါလဲ…"

"ငါ ဘာမှမလုပ်မိပါဘူး... မင်းက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ..."

လောကကြီးမှာ သာမန်လူတွေ အများကြီးရှိတာတောင် လင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်တာလဲ...

လင်းက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်နေ၏။ 

"ဘာလို့ဆိုတော့ မင်းက လုမော့လေ..."

"မင်းက ထူးခြားတယ်... ငါ့အတွက်၊ ဟွားမင်နဲ့ ချန်းရှန်တို့အတွက် မင်းက တစ်ဦးတည်းသော အထူးလူပဲ..."

အိပ်ရာပေါ်ရှိ လုဟွားမင်က တစ်ဖက်သို့လှည့်လာ၍ သူကိုင်ထားသည့် စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းက Antoine de Saint-Exupery ရေးတဲ့ 'မင်းသားလေး' ဆိုသည့် စာအုပ်ပင်။

{ ကမ္ဘာပေါ်မှာ နှင်းဆီပန်းတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် မင်းတစ်ယောက်တည်းက ငါ့ရဲ့ အထူးနှင်းဆီပဲ...

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါတို့တွေ့ဆုံခဲ့လိုပဲ... }

(T/N - ဟွားမင်ကိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်ထဲက စာသားတွေပါ )

—————

ရှင်းလင်းချက်မရှိသော်လည်း လုမော့က လင်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်ဘဲ ၎င်းတို့ကြားတွင် သံသယများစွာရှိနေသော်လည်း လုမော့က သူ ၎င်းကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

သူ သူ့ပန်းပွင့်လေးကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအနက်ရောင်မျက်ဝန်းများက တဖြည်းဖြည်းချင်း စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလာပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားသလိုပင်။

လုမော့က သူ့မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ပြီး လင်း၏ ဟနေသော ကော်လံကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလိုမျိုးတောင်းဆိုနေမှတော့..."

သူက နှုတ်ခမ်းကိုကွေးပြီး လင်းကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်၏။

 "မင်းရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငါ ငြင်းလို့မနိုင်ဘူးလေ... ကမ္ဘာမြေရဲ့ သံတမန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ လေးနက်တဲ့ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ မင်းရဲ့ ဆန္ဒတိုင်းကို ဖြည့်ဆည်းဖို့က ငါ့တာဝန်ပဲ..."

လင်း၏ လက်ချောင်းများ တုန်လှုပ်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူက သူ့လက်များကို လုမော့ထံ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

"ငါ့ရဲ့...လုမော့"

သူတို့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ကြပြီး သူတို့နားရွက်များကို ပွတ်တိုက်ရင်း အသက်ရှုသံများ ရောယှက်နေ၏။

လုမော့: "ခဏနေပါဦး...ဟွားမင်နဲ့ ချန်းရှန်က..."

လင်းက ဘေးနားမှအခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

 "မင်းအခန်းထဲ သွားရအောင်လေ..."

နှစ်ယောက်သားက အခန်းထဲမှ ခိုးထွက်ကာ ခြေဖျားထောက်ပြီး အသံမထွက်စေခဲ့ပေ။

ရံဖန်ရံခါတွင် သူတို့၏ လက်ချောင်းများ ထိလိုက်သည်နှင့် အချင်းချင်းထံမှ ထွက်လာသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားနိုင်သည်။

လုမော့က လှပသောညတစ်ညဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ပထမအကြိမ်ပြီးချိန်တွင် သူ အလွန်ပျော်နေခဲ့၏။ 

လင်း: "လုမော့..."

ဒုတိယအကြိမ်အပြီးတွင် လုမော့ ကျေနပ်သွားသည်။

လင်း: "လုမော့..."

တတိယအကြိမ်ပြီးနောက် လုမော့ အထိတ်တလန့်ဖြစ်လာသည်။

လင်း: "လုမော့..."

လုမော့: "လာ...လာ"

စတုတ္ထအကြိမ်။ 

ပဉ္စမအကြိမ်။ 

ဆဋ္ဌမအကြိမ်။

....

လုမော့ ထပြေးရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူ့အမြင်အာရုံက မည်းမှောင်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လဲကျသွားကာ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြန်သည်။ 

သို့သော် လုမော့က အရိုးအထိ အေးစက်နေသော အအေးဓာတ်ကိုသာ ခံစားရ၏။

သူ အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်၏။

"မင်း... လုံးဝ အနားမယူတော့ဘူးလား..." 

လင်းက ပြုံးပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်၏။

 "လုမော့...ငါ Heat ဝင်နေပြီ..."

''မင်း ငါ့ကို အရင်ရန်စတယ်... ငါနဲ့ဝေးဝေးနေဖို့ မင်းကိုပြောခဲ့တယ်လေ..."

 လင်းက ခံစားမှုကောင်းများဖြင့် သူ့ကို နမ်းလိုက်၏။

 "မင်းကို အခွင့်အရေးပေးခဲ့ပြီးပြီလေ..."

၎င်းက လုံးဝကောင်းသည့် အရာဟု မထင်ပေ။

လုမော့၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်လာပြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။ 

"ဒါက ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ..."

လင်းက ရေတွက်လိုက်၏။

"နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်တုန်းကတော့ ခုနစ်ရက်လောက်ကြာတယ်..." 

လုမော့ "..."

လုမော့: (ဆွံ့အအီမိုဂျီဖြင့်)

ကယ်ကြပါဦး...

ကယ်ကြပါဦး...

———

ထိုအချိန် 

ဘေးအခန်းထဲတွင်…

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးစိမ်းရောင်ရှိသော အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်က မီးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မိုက်မဲသော အစ်ကိုဖြစ်သူက စောင်ကိုပွေ့ဖက်ကာ မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ 

"ဟွားမင်... ပါပါးတို့နှစ်ယောက် ဘယ်သွားကြတာလဲ..."

လုဟွားမင်က ကုတင်အောက်ရှိ အဝတ်အစားများကို ကန်လိုက်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသော်လည်း ဉာဏ်ရည်မမီသော အမျိုးသားဇာ့ဂ်ငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ အတိတ်က ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ပြန်သတိရဖို့ သွားကြတာ..." 

လုချန်းရှန်: QAQ

လုချန်းရှန်: "ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ..."

လုဟွားမင် သမ်းဝေပြီး အိပ်ယာပေါ် ဆက်လှဲနေလိုက်သည်။ 

"ဒီတိုင်း ဆက်အိပ်နေလိုက်..."

လုချန်းရှန်က သူ့ဝတ်ရုံထဲမှ သွားရည်များ နစ်နေသော အဖြူရောင်အလုံးလေးကို ထုတ်ယူပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ 

"ဝူး...ဝူး...ဝူး..."

စနစ်က လန့်နိုးလာပြီး အချိန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

သြော်... အချိန်နီးနေပြီပဲ…

မော့မော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကူးပြောင်းလာတုန်းက ပုံစံလေးကိုတောင် လွမ်းမိတယ်…

———

ချန်ရှိုက ကြံရာမရဖြစ်နေ၏။

နံနက်စောစောတွင် အခြားကမ္ဘာသားများ၏ တောင်းဆိုချက်များ ပါ၀င်သည့် လုမော့ ဘာသာပြန် ထားသော စာရွက်စာတမ်းများကို သူလက်ခံရရှိခဲ့သည်။

သူ ၎င်းကို မဖွင့်မီတွင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်၏။

ကမ္ဘာမြေကြီး ချက်ချင်းပျက်စီးနိုင်ခြင်းအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြင်ဆင်ပြီးနောက်တွင် သူက စကားလုံးများကို လက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ပြီး စာလုံးတစ်လုံးစီကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖတ်လိုက်၏။

သူ့မျက်နှာက ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ အံ့သြခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် အံ့သြခြင်းမှ စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လေးနာရီကြာပြီးနောက်တွင် အခန်းထဲရှိ လူများအားလုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြ၏။

သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများတွင် “စိတ်ရှုပ်ခြင်း” ဟူသော စကားလုံးကို စာလုံးကြီးဖြင့် ရေးထားသည်။

စာရွက်စာတမ်းများကို မဖွင့်မီ ဤရလဒ်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ အကျပ်ကိုင်ခြင်း မရှိ၊ အောင်နိုင်မှု မရှိ၊ ငြီးငွေ့မှု အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စာရွက်စာတမ်းက လက်တွေ့အားဖြင့် အလှူဒါနတစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်းတွင် အဓိကအမျိုးအစား ခုနစ်ခုနှင့် အကြောင်းအရာခွဲ ဆယ်ခုပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း အကူအညီပေးရေး အစီအစဉ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ပါဝင်ကာ ပညာရေးမှစ၍ ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်မှုမှ နည်းပညာအထိ အားလုံးပါဝင်၏။ ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်က အကူအညီအစီအစဥ်ကြီးတစ်ခုကို အဆိုပြုခဲ့သည်။

ဟင်...

ငါတို့ကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ အလင်းနှစ်သန်းပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာလား...

ချန်ရှိုက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်၏။

 ''ဘာလို့များပါလိမ့်လဲ..."

ရဲဘော် A:"ငါတို့က...ဆင်းရဲနေလို့လေ..."

🌌🌌🌌