MM Story Teller

Chapter 183

Viewers 49k

💘Chapter 183

ကိုယ့်ကိုကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး

လေယာဥ်ဆင်းသက်တော့မည့် အချက်ပေးသံမြည်လာမှသာ လီနာထိုင်ခုံသို့ ပြန်လာလိုက်သည်။ သူမမျက်နှာတွင် တောက်ပသည့် အပြုံးလေးရှိနေကာ ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်လိုက်ပြီးသည်နှင့် သူ၏ တစ်နိုင်ငံတည်းလူနှင့် စကားဖလှယ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အပျော်အပါးများကြောင့် စိတ်ကျေနပ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက် လေယာဥ်ဆင်းသက်လေသည်။

ချန်လီက ဝေ့ချန်၏ နူးညံ့သည့်ခေါ်သံများအောက်တွင် နိုးလာခဲ့သည်။ နိုးလာခြင်းကြောင့် ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ လေယာက်ဆိုက်မှန်းမသိဘဲ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေလေသည်။

ဝေ့ချန်၏ ချန်လီ၏ဆံပင်များကို ဖွ၍ပြောလိုက်သည်။ “လီလီ...ကိုယ်တို့ မြို့တော်ကိုပြန်ရောက်နေပြီ”

“အိုး” ချန်လီက အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသေးသော်လည်း နာနာခံခံနှင့် ဝေ့ချန်ဆီသို့ လက်ကမ်းလိုက်ကာ လေယာဥ်ပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်။ မြို့တော်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေးရွာနေ၏။ ညနေ လေးနာရီပင်ရှိသေးသော်ငြား ကောင်းကင်က အုံ့မှိုင်းနေသည်။ ဝေ့ချန် ထီးမယူလာခဲ့သောကြောင့် လေယာဥ်ပေါ်မှ ဆင်းသည့်အခါ အပေါ်ထပ်ကိုချွတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်၍ မိုးရေထဲသို့ အတူပြေးသွားလိုက်ကြသည်။

ချန်လီက ဝေ့ချန်၏လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ ပူးပေါင်း၍ လေဆိပ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပေါက်ဝသို့ ရောက်သောအခါ တက္ကစီငှား၍ အိမ်သို့ပြန်လာလိုက်ကြသည်။

လီနာက ခြေတစ်လှမ်းနောက်ကျ၍ထွက်လာသောကြောင့် ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့ကို မတွေ့တော့ချေ။ သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ ဝေ့ဟွားပြီးလျှင် ဝေ့ချန်က သူမကို မျက်နှာပျက်စေသည့် ဒုတိယမြောက်လူဖြစ်၏။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် ဝေ့ချန်နှင့်ချန်လီတို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ဟိုတယ်တွင်နေခဲ့ကြသော်လည်း အခန်းကမည်မျှကောင်းမွန်နေပါစေ၊ သူ့အိမ်ဖြင့် ယှဥ်မရကြောင်း ဝေ့ချန် ခံစားရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မိုးရေများစိုရွှဲနေသောကြောင့် ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ရေချိုးရန်ပြောလိုက်ပြီး သူ့အတွက်ရေပူပြင်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ချန်လီက လက်မခံပေ။ “အားချန်...ရေအတူချိုးရအောင်” ဝေ့ချန်လည်း မိုးရေထဲတွင် အတူရှိခဲ့သော‌ကြောင့် ချန်လီက သူ့အတွက်လည်း စိုးရိမ်လေသည်။

“ကိုယ်လုပ်စရာရှိသေးတယ်...လီလီပဲ အရင်သွားချိုးနှင့်နော်” ဝေ့ချန် ပြောလိုက်၏။ ၎င်းက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုဖြစ်၏။ ရေချိုးခန်းထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်မှန်း ဝေ့ချန်သိသည်။

“လုပ်စရာရှိတာ နောက်မှလုပ်လို့ရတာပဲ...အခု ရေအတူချိုးရအောင်လို့” ချန်လီက ဝေ့ချန် တွေးနေသည်ကို မသိဘဲ ဝေ့ချန်အအေးပတ်မည်ကိုသာ စိတ်ပူနေလေသည်။

ဝေ့ချန် ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း “အားချန်မချိုးရင် ကျွန်တော်လည်းမချိုးဘူး” ဆိုသည့် အပြုအမူကို မြင်နေရသောကြောင့် သူသဘောတူလိုက်သည်။

ဝေ့ချန်က သူကိုယ်သူ သေချာသိသည်ပင်။ သူတကယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်လက်နှီးနှောရန် မဖော်ပြနိုင်သည့် စိတ်အားထက်သန်မှုများရှိနေသည့် ချန်လီနှင့် အတူရှိနေချန်တွင်ပိုဆိုး၏။ သူတို့က တစ်နာရီကျော်လောက် ‌ရေချိုးခန်းထဲတွင် အချိန်ကုန်လိုက်ကြသည်။

အဆုံးတွင်တော့ ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ရေချိုးခန်းထဲမှာ သယ်ထုတ်လာရတော့သည်။ သူက ချန်လီကို ညင်သာစွာဖြင့် အိပ်ရာပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်ပြီး ချန်လီကိုကြည့်လိုက်သည်။ ချန်လီမှာ ငူငူငိုင်ငိုင်ဖြစ်နေသေးပြီး သူတို့ပြင်းပြသည့်အချစ်တိုက်ပွဲမှ အရှိန်မပြယ်သေးမှန်းသိသာလှသည်။

ချန်လီက မျက်နှာလေးနီရဲစွာဖြင့် ဝေ့ချန်ကို ကြည့်၍ ပြောလာသည်။ “အားချန်...ကျွန်တော်ဗိုက်ဆာတယ်” သူ့အသံတွင် အက်ရှမှုများနှင့် စိတ်ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီး မဖော်ပြနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။

သူတို့ပြန်ရောက်သည့်အချိန်က ငါးနာရီပင်ထိုးလုနီးပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပြင်းပြသည့် လှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အစာအိမ်များ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသည်မှာ သာဘာဝကျသည်ပင်။

ဝေ့ချန်က လက်တွေ့သို့ ပြန်လာလိုက်ပြီး ထပ်၍ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ချန်လီ၏တောက်ပပြီးရှက်သွေးဖြာနေသည့် အကြည့်များကို ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝေ့ချန် ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ် ဆန်ပြုတ်သွားလုပ်လိုက်မယ်” ထို့နောက် လျင်မြန်စွာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။

ချန်လီ၏အကြည့်များက ဝေ့ချန်တံခါးပိတ်ပြီးထွက်မသွားခင်အထိ သူ့အပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။ ထို့နောက် ချန်လီက နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်ကွေးလိုက်ကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး မျက်နှာကြက်ကိုကြည့်ရင်း အတွေးထဲတွင် နစ်မျောသွားတော့သည်။

တကယ်တမ်း သူ ဝေ့ချန်၏ စိုးရိမ်မှုများကို နားလည်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းလွန်းပြီး ဒဏ်မခံနိုင်မည်ကို ဝေ့ချန်က ကြောက်ရွံ့နေသောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အမြဲ ထိန်းချုပ်ထား၏။ ချန်လီသာ ခြေလှမ်းမစပါက ဝေ့ချန်က အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လှုပ်ရှားလာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ချန်လီက အိပ်ရာပေါ်တွင်လှဲရင်း ပျင်းလာ၏။ သူက တီဗီကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ကလေးကာတွန်းလိုင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် တီဗီက ချန်လီကြိုက်သည့် ကာတွန်းကားလွှင့်နေသောကြောင့် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်၏။

ဝေ့ချန်က ဆန်ပြုတ်ချက်ပြီး၍ ချန်လီကို ညစာစားရန် လာခေါ်သည်။

ချန်လီက ဗိုက်ဆာနေသောကြောင့် လာခေါ်သည့်အခါ ချက်ချင်း အိပ်ရာပေါ်မှ ထလိုက်သည်။ ရေချိုးခန်းထဲမှ ပြင်းပြသည့်လှုပ်ရှားမှုများက သူနောက်ကျောကို နာကျင်စေခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည့်အခါ ခါးမှကြွက်သားများ တောင့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လဲကျသွားတော့သည်။

သူက ဝေ့ချန်ကို မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက်မဲ့စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အားချန်...ကျွန်တော့်ခါးနာတယ်”

ဝေ့ချန်က အိပ်ရာဆီသို့ လျှောက်လာလိုက်ကာ ချန်လီ့ခါးနေရာကို သွေဖယ်၍မင်းသမီးပုံစံ ချီလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“လီလီ...ခါးအပြင်တခြား ဘယ်နေရာတွေ မသက်မသာဖြစ်နေသေးလဲ”

ချန်လီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဟင့်အင်း...ကျန်တဲ့နေရာတွေကကောင်းတယ်”

“ဟုတ်လား” ဝေ့ချန်မနေနိုင်ဘဲ ချန်လီ၏စကားလုံးများတွင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂုဏ်ယူမိသွား၏။

“ဟုတ်တယ်...အဲ့ဒါက အရမ်းခံစားလို့ကောင်းတယ်” ဝေ့ချန် မယုံကြည်မည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် ချန်လီက အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထမင်းစားခန်းသို့ ‌ရောက်သောအခါ ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ထိုင်ခုံပေါ်တွင် နေရာချပေးပြီး ဆံပင်လေးကိုဖွ၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ်ယုံပါတယ်...ကိုယ်လည်း ခံစားလို့ကောင်းတယ်”

ချန်လီ၏မျက်လုံးများက တောက်ပစွာဖြင့် ဝေ့ချန်ကိုကြည့်လာ၏။ “ဒါဆို...အားချန်...ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခေါက်လုပ်ကြမလား” သူက နောက်တစ်ကြိမ်ကိုယ်လက်နှီးနှောရန်အတွက် ကြိုတင်ချိန်းဆိုမှုများပင် လုပ်နေလေသည်။

ဝေ့ချန် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး အနားရှိခုံတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

“အရင်စားရအောင်...အဲ့ဒီအကြောင်း နောက်မှပြောကြမယ်” သူ့နှလုံးသားထဲတွင်တော့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းလွတ်သွားမှုကြောင့် ချန်လီကို တစ်ခုခုထိခိုက်မိမည်စိုး‌သောကြောင့် မနက်ဖြန်တွင် ချန်လီအား စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်ရန် ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“လီလီ...မနက်ဖြန်ကျရင် ဆေးရုံကိုသွားရအောင်” ဝေ့ချန်က သူ့အတွေးကို ချန်လီနှင့် ဝေမျှလိုက်သည်။

ချန်လီခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ” ဆေးရုံသို့သွားခြင်းက အားချန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လျော့ကျစေမည်ဆိုလျှင် သူသေချာပေါက် သွားသင့်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏လက်ရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေက ယခင်ကထက်ပို၍ ကျန်းမာနေသည်ကို ချန်လီခံစားမိသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ထမင်းစားပွဲတွင် ဆန်ပြုတ်ကို အရသာရှိစားသောက်နေသည့်အသံများနှင့်သာ ပြည့်နေတော့သည်။ ချန်လီက တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေသောကြောင့် ဆန်ပြုတ်နှစ်ခွက်ပင်သောက်လိုက်သည်။ စားပြီးနောက် ဗိုက်လေးကိုပွတ်ရင်း ထိုင်ခုံတွင် မှေးနေလိုက်သည်။

ဝေ့ချန် ပန်းကန်ဆေးပြီး၍ ထွက်လာသောအခါ ချန်လီက ထိုင်ခုံတွင် ငိုက်မျဥ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့၏ အနည်းငယ် ပူနေသည့် ဗိုက်ကလေးကိုပွတ်နေလေသည်။

“အစားများသွားတာလား” ဝေ့ချန်က လျှောက်လာပြီး ချန်လီ၏လက်ကိုကိုင်၍ ညင်သာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်လီခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “နည်းနည်း”

“နောက်တစ်ခါ အများကြီး ပြည့်အင့်နေအောင်မစားနဲ့”

ချန်လီနောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အပြုံး‌လေးလှစ်ဟပြလာသည်။

ဝေ့ချန်က ပိုနီးကပ်အောင်တိုးလာလိုက်ပြီး ချန်လီ၏ ပြုံးရွှင်နေသည့်နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲ”

ချန်လီ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်အစားများသွားတိုင်း အားချန်က အမြဲအဲ့လိုပြောနေကျလေ” သို့သော် အကြိမ်တိုင်းတွင် ဝေ့ချန်က သူ့ကို အများကြီးစားရန် ခွင့်ပြုထားမြဲဖြစ်သည်။

“အင်း” ဝေ့ချန်၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးများဖြင့်တောက်ပသွားသည်။

“ဒါပေမယ့် မင်းလေးက နားမထောင်ဘူးလေ” သို့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ချန်လီက အများကြီးစာခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

သူတို့က အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ဝေဆာလာ‌တော့သည်။

ညနေခင်းတွင် ဝေ့ချန်က ဝေ့ဟွားကို စာပို့၍ လီနာက မြို့တော်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။

ဝေ့ဟွား၏ အပြုအမူများက လီနာ့အပေါ် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေအား တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်။

...

ဝေ့ဟွား စာလက်ခံရရှိသည့်အခါ နှလုံးခုန်မြန်လာခဲ့သည်။ လီနာက လူများစွာရှိသည့်ကြားတွင် သူ့ကို တစ်ကြိမ်ဆေးခပ်ခဲ့လေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဒုတိယအကြိမ်လည်းရှိလာနိုင်ကာ ပိုဆိုးသည့်လုပ်ရပ်များပင် လုပ်လာနိုင်သည်။ သူမက ယူအက်စ်သို့ပြန်မသွားသေးသည်မှာ သူ့ကြောင့်ဖြစ်နိုင်ချေရှိလေသည်။ ဝေ့ဟွားက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တွေးတောလိုက်ကာ ကွတ်ကီးကိုဖုန်းခေါ်၍ သတိပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန့်မိသားစု၌ မိသားစုအတူ အချိန်ကုန်ဆုံးနေ၏။ ရှန့်ကျားချီနှင့် ကွတ်ကီးတို့က ဘီစကစ်လေးနှင့် ကစားနေကြသည်။ ကွတ်ကီး၏ဖုန်းက အသံမြည်သွားပြီး ဝေ့ဟွားခေါ်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ သူ ရှန့်ကျားချီကို ပြောလိုက်သည်။ “ဖုန်းသွားပြောလိုက်ဦးမယ်”

ရှန့်ကျားချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ဘီစကစ်လေးကတော့ သိနေသည့်အမူအရာပြသလာသည်။

ကွတ်ကီးက အခန်းထဲမှ ထွက်ပြီးနောက် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ “ဟယ်လို...ဝေ့ဟွား”

“ရှောင်ချီချီ” ဝေ့ဟွားက သနားစဖွယ်ကောင်းသည့် အသံဖြင့် ပြောလာလေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကွတ်ကီးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဝေ့ဟွားက ထိုပုံစံကို သူ့အပေါ်တွင်သာ ပြသသောကြောင့် ပျော်ရွှင်မိသည်။

“ရှောင်ချီချီ...ကိုယ့်ကိုကာကွယ်ပေး” ဝေ့ဟွားက သနားစဖွယ်ပြောလိုက်သည်။

“လီနာ မြို့တော်ထဲမှာ ရှိနေတယ်”

သူတို့စတွဲသည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် ဝေ့ဟွားက သူ့ကို လီနာအကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ လီနာက မည်မျှ ပြဿနာများလဲ ကွတ်ကီးသိပေသည်။ သူမမြို့တော်ထဲတွင် ရှိနေသည်က ကောင်းမွန်သည့် လက္ခဏာတော့ မဟုတ်ပေ။

“ရှောင်ချီချီ...ကိုယ့်ကိုကာကွယ်ပေးပါဦး...မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီစုန်းမအိုကြီး လီနာဆီမှာ ကိုယ်အဖမ်းခံရလိမ့်မယ်” ဝေ့ဟွားက ဆက်လက်ညည်းညူနေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ” ကွတ်ကီး မျက်လုံးများ ကျဥ်းမြောင်းသွားသည်။ ဝေ့ဟွားက သူ့ကို အသိလှမ်းပေးမှန်းသိသော်လည်း သူတလေးတနက်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဖုန်းတစ်ဖက်တွင်တော့ ဝေ့ဟွားက ခဏလောက်မှင်သက်သွားကာ ကွတ်ကီးက လျင်လျင်မြန်မြန်နှင့် သဘောတူလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ ဖုန်းကိုကိုင်ရင်း ဘာပြောရမလဲ မသိဖြစ်နေလေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝေ့ဟွားမေးလိုက်သည်။ “ရှောင်ချီချီ...ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

ကွတ်ကီးက တလေးတနက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “လီနာကို သူမနိုင်ငံဆီ မြန်မြန်ပြန်အောင် လုပ်လိုက်မယ်”

ဝေ့ဟွားချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။ “ရှောင်ချီချီ...ဘာလို့ဒီလောက်တောင် တော်ရတာလဲ...ကိုယ်မင်းကို အရူးအမူးဖြစ်နေပြီ” ပြောလိုက်ရင်း ဝေ့ဟွား၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ သူ့ရှောင်ချီချီက ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် မိမိုက်ရတာလဲ...။

ကွတ်ကီးက ဝေ့ဟွား၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း ဖုန်းချလိုက်လေသည်။ သို့သော်လည်း သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးလေးဖြစ်ပေါ်နေ၏။ ဖုန်းချပြီးနောက် သူက ဘီစကစ်လေး၏ အခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

ကိုးနာရီထိုးလုနီးပြီဖြစ်ပြီး ကွတ်ကီးက ဘီစကစ်လေးကို ချီလိုက်ပြီး ရေချိုး၍ သိပ်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းနေသည့် ဘီစကစ်‌လေးကလည်း ကျယ်လောင်စွာသမ်းဝေလိုက်ပြီး ကွက်ကီ၏လည်ပင်းကို မျက်နှာအပ်ထားလေသည်။

ရှန့်ကျားချီက ကွတ်ကီး၏နှုတ်ခမ်းများ မြင့်တက်နေသည်ကို သတိထားမိသောကြောင့် ဖုန်းခေါ်လာသူမှာ ကောင်စုတ်လေးဝေ့ဟွားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ဝေ့ဟွားကို တွေ့သင့်၊ မတွေ့သင့် စဥ်းစားနေစဥ်တွင် ကွတ်ကီးက သူ့စိတ်ကိုဖတ်မိပုံပင်။ သူက ရေချိုးခန်းထဲမှ ခေါင်းလေးထွက်လာ၍ ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ...အချိန်ကျရင် ကျွန်တော့်သူ့ကို အဖေနဲ့တွေ့ပေးဖို့ အိမ်ကိုခေါ်လာခဲ့မယ်”

ရှန့်ကျားချီက ဝေ့ဟွားကို သူကိုယ်တိုင်တွေ့မည့်ကိစ္စအား ဘေးသို့ ပို့ထားလိုက်သည်။ သူ့သားက ဤသို့ ပြောလာမှတော့ သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာလေးနက်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်ပင်။ အခြေအနေများ မည်သို့ တိုးတက်လာမည်ကို

သူစောင့်ကြည့်ရန်သာလိုတော့သည်။

“ဖေဖေ...ဦးဦးဝေ့က သားတို့အိမ်ကို ဘယ်တော့လာမှာလဲ” အဝတ်မပါသည့် ဘီစကစ်လေးက ရေချိုးခန်းထဲမှ မေးလာလေသည်။

💘

Prev Next