Volume 13 : လူမှုဘာသာရပ်များဌာန
Chapter 288 (ထန်မင်းဆက်သို့ အိမ်မက်မက်ခြင်း ၀၂)
'ရွှမ်ဝူဂိတ်ဖြစ်ရပ်' ၏ အကြောင်းရင်းနှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နားလည်မှုသည် သမိုင်းဘာသာရပ်ယူထားသော ချင်မြောင်ထက် ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိပေ။ သူတို့သုံးယောက်သည် ဆွေးနွေးပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့အဖွဲ့ဝင်များနှင့် တွေ့ဆုံရန် မြို့တော်မှာရှိသည့် အကြီးဆုံးစားသောက်ဆိုင်ကို သွားရင်း ညဉ့်နက်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
လမ်းများက မည်းမှောင်နေသည်။ ရှေးခေတ်တွင် လျှပ်စစ်မီးမရှိ၊ အင်တာနက်မရှိ၊ အမှုထမ်းများသည် ညအိပ်ခြင်းမရှိဘဲ သာမန်လူများကတော့ စောစောအိပ်ရာဝင်ကြသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့ သုံးယောက်သည် လရောင်အောက်တွင် ခဏတာ လမ်းလျှောက်လာကြပြီး လူတစ်ဉီးကိုပင် မမြင်ရသောကြောင့် စားသောက်ဆိုင်၏ တည်နေရာကို မမေးနိုင်ကြပေ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အလျင်လိုနေပြီး 'ရာသီဥတုခြောက်သွေ့ပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးတွေကို ဂရုစိုက်ကြပါ' ဟူသောအသံဖြင့် နောက်မှ 'ဘုန်း… ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း' အသံ လိုက်ပါလာသည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြီး ပထမတစ်ချက်က နှေးကွေးပြီး နောက်သုံးချက်က မြန်ဆန်ကာ ညနာရီကို တီးခတ်နေသည်။
ချင်မြောင်က တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "တစ်ချက်နှေးပြီး သုံးချက်မြန်တယ်၊ ဒါက မနက် 1 နာရီကနေ 3 နာရီအထိ စတုတ္ထမြောက်အချိန်ပဲ။ စားသောက်ဆိုင်ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိဖို့ ငါတို့ ကင်းစောင့်ကို မေးလို့ရတယ်။"
ချင်လုက အစပြု၍ ပြောလာသည်။ "ငါသွားလိုက်မယ်။ ရှင်းဝမ်၊ နင်က အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတာ၊ ဒါကြောင့် နင့်ရဲ့အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်ရတာ လွယ်ကူတယ်။"
ချင်မြောင်နှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့သည် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းနေကြစဉ်တွင် ချင်လုသည် သတင်းစုံစမ်းရန် ကင်းစောင့်ကို ရှာဖွေဖို့ ရှေ့သို့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် တိုင်းတစ်ပါးမှဖြစ်ပြီး မြို့တော်တွင် လမ်းပျောက်နေသောကြောင့် ကင်းစောင့်က သူမကို လူကိုယ်တိုင်ခေါ်သွားရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ချင်လု အန္တရာယ်ကျရောက်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး သူတို့နောက်ကို တစ်လမ်းလုံးလိုက်လာခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ ကင်းစောင့်သည် အမှန်ပင် စိတ်နှလုံးနွေးထွေးသူဖြစ်သောကြောင့် ချင်လုအား 'ဖူလိုင်တည်းခိုခန်း' တံခါးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်ကာ အကြံပေးခဲ့သည်။ "ဒါက မြို့တော်ရဲ့ အကြီးဆုံး တည်းခိုခန်းပဲ။ မိန်းကလေး၊ မင်းက တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်လာတာဆိုတော့ မလုံခြုံဘူး၊ မင်းအဖေနဲ့အစ်ကို သွားရှာလိုက်ပါ။"
ချင်လုသည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောခဲ့သည် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။"
ကင်းစောင့်ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်လုသည် တည်းခိုခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ တည်းခိုခန်းစာရေးသည် တံခါးကို တုံ့ဆိုင်းစွာဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မိန်းကလေး ဆိုင်ပိတ်ပြီ!"
ချင်လုသည် နီရဲသောမျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မ လူကွဲလို့ပါ။ တည်းခိုခန်းမှာ တွေ့မယ်ဆိုပြီး ကျွန်မတို့ချိန်းထားတာ။ ရှင့်ကို အကူအညီတောင်းလို့ရမလားဟင်!"
သူမ၏သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရတော့ အမျိုးသားသည် သူ့လေသံကို ပျော့ပျောင်းသွား၏။ "မင်းအစ်ကိုက ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ဘယ်လိုအဝတ်အစားတွေဝတ်ထားတာလဲ။ တည်းခိုခန်းထဲမှာ ဒီလိုမျိုး တစ်ယောက်ယောက်ရှိလား ငါကြည့်ပေးမယ်။"
ချင်လု စကားပြောခါနီးတွင် ရင်းနှီးသောအသံသည် တည်းခိုခန်း၏ ဒုတိယထပ်ကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ရှောင်လု"
ချင်လု မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျိုဖုန်းနှင့် လင်းမန့်လော်တို့ဖြစ်သည်။
ချင်လုသည် ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သော အမူအရာပြပြီး အော်လိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ ယောက်မ"
လင်းမန့်လော်: "…"
ယောက်မလို့ခေါ်မယ့်အစား နင်ငါ့ကို ဘာလို့ အစ်မလို့ မခေါ်ရတာလဲ။
ကျိုဖုန်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လှေကားမှ အမြန်ဆင်းလာပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "မင်းဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ငါနဲ့ မင်းယောက်မက မင်းကို တစ်နေကုန် လိုက်ရှာနေတာ။ သွားရအောင်၊ မြန်မြန်ဝင်လာလေ။"
ချင်လုသည် သူတို့နောက်ကနေ အပေါ်ထပ်သို့ နာခံစွာလိုက်ခဲ့သည်။ အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ တံခါးကိုပိတ်ပြီးနောက် ချင်လုသည် လင်းမန့်လော်၏နားကိုကပ်ကာ စကားအနည်းငယ်ပြောလိုက်သည်။ လင်းမန့်လော်သည် ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး နွယ်ပင်များသည် သူမ၏လက်မှ ထွက်သွားကာ ချင်မြောင်နှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့ကို ချက်ချင်း ဆွဲတင်လိုက်သည်။
ရှင်းဝမ်၏ ဝတ်စုံကို ကြည့်ပြီး ကျိုဖုန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။ "ရှင်းဝမ်၊ မင်း ဘယ်လို ဝတ်စုံဝတ်ထားတာလဲ၊ မင်းက အစိုးရအမှုထမ်းနဲ့ တူသလားလို့။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်က အရှေ့စံအိမ်ရဲ့ ချန်ကွမ် ပါ။"
လင်းမန့်လော်သည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မေးခွန်းအမှတ်အသားတစ်ခုရှိနေသည်။ "ချန်ကွမ် ဆိုတာဘာလဲ။"
ချင်မြောင်မှ ရှင်းပြသည်။ "ချန်ကွမ်က အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့စံအိမ်မှာ အချိန်စောင့်နဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို တာဝန်ခံအရာရှိငယ်တစ်ဦးပါ။ ထန်မင်းဆက်မှာ သတ္တမအဆင့်ကနေ အရာရှိဖြစ်တယ်။ ရှင်းဝမ်ဝတ်ထားတဲ့ အစိမ်းဖျော့ဖျော့ဝတ်စုံက သတ္တမအဆင့်အရာရှိဝတ်စုံပဲ။"
ကျိုဖုန်းသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။ "ဒါဆို သူက အိမ်ရှေ့စံမင်းသား လီကျန့်ချန်ရဲ့ လူပေါ့။" သူသည် လင်းမန့်လော်နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီး လင်းမန့်လော်က ဆက်လက်၍ ပြောခဲ့သည်။ "ငါက မိဖုရားချင်ရဲ့ အစေခံ၊ ကျိုဖုန်းက မိဖုရားချင်ရဲ့ အစောင့်ဖြစ်ပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက လီရှစ်မင်ရဲ့ စခန်းကလာတာ။ ဒီနေ့နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကျိုဖုန်းနဲ့ ငါက ခြံထဲမှာ အချင်းချင်းတွေ့ကြပြီး ငါတို့အဖွဲ့ဝင်တွေကို စောင့်ဖို့အတွက် ညဉ့်နက်တဲ့အခါ တည်းခိုခန်းကိုလာဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ အခုအချိန်အထိ နင်တို့သုံးယောက်ပဲရှိသေးတယ်။"
ချင်လုက အံ့အားသင့်သွားသည်။ "တခြားသူတွေ မလာဘူးလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးလိုက်သည်။ "ဖျင်စစ်က ဘယ်မှာလဲ။ စီနီယာတို့ သူ့ကို မတွေ့သေးဘူးလား။"
ကျိုဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မနေနိုင်ဘဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဖျင်စစ်သည် သူတို့အထဲမှ အပြင်ထွက်ရန် အလွယ်ကူဆုံးလူဖြစ်ကာ သူ၏ကိုသြဒီနိတ်စနစ်သည် ပေါ့ပါးသောစွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုသြဒီနိတ်စနစ်စွမ်းရည်ကို ပိတ်ထားခြင်းမရှိပါက နံရံများပေါ်ခုန်တက်ရန် ပြဿနာမရှိပေ။
သည်အရာကိုတွေးပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ် စိတ်ပူသွားသည်။ "ကျန်တဲ့လူတွေရဲ့ အထောက်အထားကဘာလဲ မသိဘူး၊ ချိန်းထားတဲ့နေရာကို သူတို့မလာခဲ့ဘူးဆိုတော့ ပြဿနာကြုံနေလို့ အချိန်မီမထွက်လာနိုင်တာဖြစ်မယ်။"
ချင်မြောင်က ရုတ်တရက်ပြောခဲ့သည်။ "သူတို့က ဒီအချိန်နဲ့နေရာမှာ မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"
ကျိုဖုန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒီအချိန်နဲ့ နေရာမှာ မရှိဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"
ချင်မြောင်မှ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြသည်။ "‘ထန်မင်းဆက်သို့ အိမ်မက်မက်ခြင်း’ရဲ့ စာမေးပွဲမုဒ်က ကျွန်မတို့ကို ထန်မင်းဆက်ဆီ ပြန်လာခိုင်းတာ၊ တချို့ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ အထောက်အထားတွေကို အစားထိုးတာ၊ ဇာတ်ကွက်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို မြင့်တင်ဖို့နဲ့ သမိုင်းဝင်ဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးဖို့ပဲ။ ကျွန်မတို့ထဲက လူအနည်းငယ်ပဲ ဝူသယ် ကိုးနှစ်မြောက်ကို ပြန်ရောက်လာပြီး မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း 'ရွှမ်ဝူဂိတ်ဖြစ်ရပ်' ကို အပြီးသတ်ပြီး လီရှစ်မင်ကို ကူညီပြီးတော့ လီကျန့်ချန်နဲ့ လီယွမ်ကျိတို့ကို သတ်ဖို့ပဲ။"
လင်းမန့်လော်သည် နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါနားလည်ပြီ၊ ဒီနေ့ မိဖုရားချင်က သူမအစ်ကိုကျန်စွန်းဝူကျိနဲ့ တွေ့ပြီး လီယွမ်ကျိက မောင်းမဆောင်မှာ မီးလောင်ရာလေပင့်လုပ်ပြီး လီရှစ်မင်ကို နေရာအနှံ့ သားပုပ်လေလွင့်လုပ်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါက 'ရွှမ်ဝူဂိတ်ဖြစ်ရပ်' မဖြစ်ပွားခင် အချိန်ဖြစ်လောက်မယ်။"
ချင်မြောင်က ဆိုသည်။ "မှန်တယ်။ ဝူသယ် ကိုးနှစ်မြောက်မှာ လီရှစ်မင်နဲ့ လီကျန့်ချန်တို့ကြားက ပွင့်လင်းပြီး လျှို့ဝှက်ရုန်းကန်မှုတွေက အရှိန်ပြင်းလာပေမယ့် လီရှစ်မင်ကတော့ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့အစ်ကိုတော်ကို သတ်တာက ကောင်းတဲ့ဂုဏ်သတင်းကို ကျန်ရစ်စေမှာမဟုတ်ဘူးလေ၊ အဲဒီအချိန်မှာ လီကျန့်ချန်နဲ့ လီယွမ်ကျိတို့က အင်အားကြီးလာပြီး လီရှစ်မင်လက်ထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်စစ်သည် 800 ပဲရှိတယ်။ သူ တကယ်လုပ်ချင်ရင် အနိုင်ရနိုင်ခြေ အခွင့်အလမ်းက မမြင့်မားတာကြောင့် ပထမဆုံးအကွက်ရွှေ့ဖို့ သူတွန့်ဆုတ်နေတာ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးဆက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် လီကျန့်ချန်နဲ့ လီယွမ်ကျိတို့ သူ့ကို ယဉ်ကျေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပွဲတော်အတွင်း သူ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်ရုံတင်မက သူ့လက်အောက်က စစ်သူကြီးတွေကိုပါ သတ်ပစ်မှာ။ ဒီသတင်းကိုသိရင် လီရှစ်မင် သည်းခံနေမှာမဟုတ်ဘဲ ထင်ရာစိုင်းလောင်းကြေးထပ်ပြီး အရင်စဖို့ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။"
ချင်မြောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှင်းဝမ်ရဲ့ ဝမ်တျယ်က အဓိကကျတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း သမိုင်းစာအုပ်တွေမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ နင်ကြားသိခဲ့ရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မင်းသားချင်၊ လီရှစ်မင်ကို အမြန်ဆုံး ပြောပြဖို့ လိုအပ်တယ်။"
ကျိုဖုန်းနှင့် လင်းမန့်လော်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြသည်။ ရှင်းဝမ်သည် အရှေ့စံအိမ်ရှိ အရာရှိငယ်တစ်ဦးအဖြစ် အစားထိုးခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ သူသည် လီရှစ်မင်မှ အရှေ့စံအိမ်သို့ စေလွတ်ခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်သူလျှိုဖြစ်သည်။
ကျိုဖုန်းသည် သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "လီရှစ်မင်က အရမ်းအလုပ်များနေပုံရပြီး စံအိမ်မှာ တစ်နေကုန် မနေဘူး။ နောက်ပြီး မင်းသားချင်ရဲ့စံအိမ်က အစောင့်အကြပ်များတဲ့အတွက် အလွယ်တကူ ဝင်လို့မရဘူး။ ဝင်သွားပြီး မင်းကိုမိသွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။"
သမိုင်းအရ အရှေ့စံအိမ်သို့ လီရှစ်မင်မှ စေလွတ်လိုက်သော လျှို့ဝှက်သူလျှိုအနေဖြင့် ဝမ်တျယ်သည် လီရှစ်မင်ကိုဆက်သွယ်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ကို အမြန်ဆုံးပြောပြရန် နည်းလမ်းရှိရမည်ဖြစ်သည်။
ယခုမူ စာကြည့်တိုက်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို နေရာတွင် အစားထိုးလိုက်သည်။ လီရှစ်မင်ကို မည်သို့ဆက်သွယ်ရမှန်း သူမသိသလို တစ်ဖက်လူက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာတောင် သူမသိချေ။ မင်းသားချင်၏စံအိမ်သို့ ခိုးဝင်ပြီး ကိုယ်တိုင်သွားပြောရုံသာရှိသည်။
ထို့အပြင် လီရှစ်မင်သည် မကြာသေးမီက အလုပ်များလွန်းသဖြင့် စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်ကို တိကျစွာ ဖမ်းဆုပ်ရန် ခက်ခဲပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အရှေ့စံအိမ်မှ အချိန်အကြာကြီး ထွက်သွားပါက အရှေ့စံအိမ်ကို သံသယများ ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့စွမ်းရည်အားလုံးကို အသုံးပြုနိုင်လား။"
ချင်လုသည် ခါးသက်သက်ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ့ကမ္ဘာလုံးကို ဆင့်ခေါ်လို့မရဘူး။"
ချင်မြောင်က ဆိုသည်။ "ထန်မင်းဆက်ရဲ့အရှေ့က 'ဦးတည်ချက်ခြောက်ခုကိုဖယ်ရှားခြင်း' နဲ့ 'မီးလောင်တပ်ရင်း' စွမ်းရည်တွေကို အသုံးပြုနိုင်တယ်။ 'ဝိုင်ခွက်' နဲ့ 'ဝမ်ချန်နှင့်လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း' တို့က မဖြစ်သေးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေဖြစ်ပြီး အသုံးပြုလို့မရဘူး။"
ကျိုဖုန်းသည် ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေသည်။ "ငါ့ရဲ့ သံလိုက်နဲ့ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတွေက လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘူး၊ အလင်းနဲ့ ဆွဲငင်အားကိုပဲ သုံးလို့ရတယ်။"
လင်းမန့်လော်၏ နွယ်ပင်ဆင့်ခေါ်ခြင်းက သက်ရောက်မှုမရှိပေ။ စာကြည့်တိုက်သည် အချိန်ကာလအမှတ်အသားများအပေါ် အခြေခံ၍ စွမ်းရည်များကို တွက်ချက်ပေးသည်ဟု ထင်ရသည်။ လက်ရှိအချိန်နှင့် နေရာများတွင် မပေါ်သေးသော ကိရိယာများ၊ ဇာတ်ကောင်များနှင့် အဖြစ်အပျက်စွမ်းရည်များကို အသုံးမပြုနိုင်သည့်အပြင် ကျန်းဖျင်စစ်၏ ကိုသြဒီနိတ်စနစ်မှာလည်း သေချာပေါက် အသုံးပြုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
မူလက သူသည် ချင်လုကို မင်းသားချင်၏စံအိမ်မှာ ပုန်းလျှိုကွယ်လျှို နေခိုင်းစေချင်ခဲ့သည်။ လီရှစ်မင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် သူမသည် ရှင်းဝမ်ကို ခေါ်ယူရန် ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုကို အချိန်မရွေး အသုံးပြုနိုင်သည်။ ယခု သည်နည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်တော့ချေ။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လီရှစ်မင်ကို လျှို့ဝှက်ချက်အား တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးပြောပြနိုင်စေရန် မင်းသားချင်၏နေအိမ်တွင် သူနေရမည်။
သည်အရာကို စဉ်းစားပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တွင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "စီနီယာအစ်မမန့်လော်နဲ့အတူ မိဖုရားဆီသွားတာက ပိုကောင်းတယ်၊ စီနီယာအစ်မမန့်လော်က ကျွန်တော်က စီနီယာအစ်မရဲ့ ဝမ်းကွဲဖြစ်ပြီး၊ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် နေစရာမရှိဘဲ ထွေရာလေးပါးအလုပ်လုပ်ဖို့ မြို့တော်ကို လာခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် မိဖုရားက ကျွန်တော့်ကို တောက်တိုမည်ရ အလုပ်သမားအဖြစ် ခေါ်ယူပေးဖို့ တောင်းဆိုကြည့်ပါလား။"
ကျိုဖုန်းနှင့် လင်းမန့်လော်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ဤနည်းလမ်းက ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားမိသည်။
မကြာသေးမီက မုန်တိုင်းလာခါနီးအချိန်၌ လီရှစ်မင် လက်အောက်ရှိ အစောင့်များကို တင်းကျပ်စွာ စီမံခန့်ခွဲထားပြီး အစောင့်အဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ စံအိမ်ထဲသို့ ခိုးဝင်သောအခါတွင် ခေါင်းဆောင်က အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူသည် အလုပ်သမားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး မိဖုရား၏ဘက်ကနေ ဝင်ပါက လင်းမန့်လော်သည် သက်သေခံရန် မိဖုရားချင်၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိဖို့ ပိုမိုလွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက တန်ပြန်အစီအစဉ်များကို မြန်မြန်ဆွေးနွေးကြသည်။
ချင်လုနှင့် ချင်မြောင်တို့သည် အရှေ့စံအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ကျိုဖုန်းနှင့် လင်းမန့်လော်တို့သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ချင်စံအိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ချင်စံအိမ်သည် အစောင့်အကြပ် ထူထပ်လှသဖြင့် ဂိတ်ပေါက်ကို ဖြတ်၍မရပေ။ လင်းမန့်လော်သည် ရိုးရှင်းစွာ နွယ်ပင်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သစ်ပင်မှ ခြံဝင်းထဲသို့ လွင့်ပစ်လိုက်သည်။ ကျိုဖုန်းသည် အစေခံအဝတ်တစ်ထည်ကို ခိုးယူပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ဝတ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့အဝတ်အစားများအတွင်း အပေါက်တချို့ကို ဆုတ်ဖြဲကာ မျက်နှာပေါ် ဖုန်မှုန့်များတင်ပြီး မိဘများသေဆုံးပြီးနောက် တိုင်းတစ်ပါးသို့ သွားခဲ့ရသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ကာ သရုပ်ဆောင်ရန် လုံလောက်သည်။
လင်းမန့်လော်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "သူတောင်းစားကလေးလိုပဲ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြုံးပြီးပြောသည်။ "ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲဆီကို လာဖို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြေးလာရတာကို၊ ဒါက ပိုလက်တွေ့ကျတယ်။"
ရုပ်ဖျက်ပြီးနောက် ကျိုဖုန်းသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို အစောင့်အကြပ် နေရာထိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး စံအိမ်ထဲတွင် ဦးစွာ ပုန်းအောင်းရန် စီစဉ်ကာ မနက်ဖြန် မိဖုရားချင်ကို တွေ့ခွင့်ရရန် အခွင့်အရေး ရှာဖွေခဲ့သည်။
နှစ်ယောက်သား စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်လျှောက်လာရင်း သူတို့နောက်က တည်ငြိမ်သော ခြေသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မသိစိတ်က အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းနေချင်သော်လည်း သူ့နားထဲတွင် တိုးလျသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ရပ်စမ်း"
ကျိုဖုန်းနှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ထိုလူသည် သူတို့နှစ်ယောက်နောက်ကို လှမ်းလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီနားမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဘာလုပ်နေတာလဲ။"
ကျိုဖုန်းက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အိမ်သာအတူတူသွားဖို့ အလျင်လိုနေလို့ပါ။"
ထိုလူက ပြတ်ပြတ်သားသားပြောခဲ့သည်။ "လှည့်လိုက်"
ကျိုဖုန်းနှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့သည် တောင့်တင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရိုကျိုးဟန်ဆောင်သည်။ ထိုလူသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခဏလောက် ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ "မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ငါမင်းကို ဘာလို့ အရင်ကမတွေ့ဖူးတာလဲ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ် စကားပြောခါနီးတွင် သူ့ဘေးမှ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "သူက စံအိမ်ရဲ့ အစောင့်အသစ်ပဲ၊ မင်းက တခြားနေရာကို လှည့်ကင်းသွားလိုက်၊ ငါ ဒီနေရာကို ဖြေရှင်းလိုက်မယ်။"
ထိုလူက ချက်ချင်းပင် လေးလေးစားစား နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ စစ်သူကြီး!"
ယွဲ့ရှင်းဝမ် မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရင်းနှီးသော မျက်လုံးတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။
— ကျန်းဖျင်စစ်
သူသည် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်သွယ်သွယ်ဖြင့် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကျန်းဖျင်စစ်၏ ထုံးစံအတိုင်း လေးနက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန် အမူအရာဖြင့် သူ့ရှေ့ရှိလူသည် ချောမောပြီး တောင့်ဖြောင့်ကာ ခံ့ညားလှသည်။
သို့သော် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ကြည်လင်သောမျက်လုံးများကိုတွေ့ပြီးနောက် သူ၏မူလက ဂရုမစိုက်ဟန်အကြည့်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့လာပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုပင်ပေါ်လာသည်။
ကောင်းလိုက်တာ၊ ဖျင်စစ်သည်လည်း သည်အချိန်နှင့် နေရာထဲတွင် ရှိနေသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ကာ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး ကျိုဖုန်းကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။
ကျိုဖုန်း: "အဟန့်"
ကျန်းဖျင်စစ်သည် အသိစိတ်ပြန်လည်လာပြီး ကျိုဖုန်းကို ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ကြ"
သူတို့နှစ်ယောက်သည် သူ့နောက်မှလိုက်ကာ စင်္ကြံပေါင်းများစွာကို ဆက်တိုက်ဖြတ်လျှောက်ပြီး "လျှို့ဝှက်ခန်း" နှင့်ဆင်တူသော နေရာကို ရောက်လာသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့လက်ထဲက ဓားရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို နူးညံ့သောမျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ကြည့်လေသည်။ "မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုအခြေအနေရောက်သွားရတာလဲ။ စာကြည့်တိုက်က မင်းကို သူတောင်းစားလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အထောက်အထားကို ပေးထားတာလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စုတ်ပြဲနေသော အင်္ကျီလက်အနားကို အကူအညီမဲ့စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ချင်စံအိမ်ထဲကို ခိုးဝင်ဖို့ ငါ့ကိုယ်ငါ ရုပ်ဖျက်ဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့လို့ပါ။"
သူသည် ကျန်းဖျင်စစ်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ကြည့်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။ "မင်းရဲ့ အထောက်အထားက ဘာလဲ။"
ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောသည်။ "ချင်စံအိမ်ရဲ့ စစ်သူကြီးဖြစ်ပြီး လီရှစ်မင်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအစောင့်၊ ယွီလင်စစ်တပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်တယ်။"
TK Team
