Chapter 97

📽️Chapter 97

Extra 3 : ကုန်းရှီအန်းနှင့် လုယိယန် (2) 

ကုန်းရှီအန်းက ရေချိုးပြီးနောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ 

စားပွဲကို ဝင်ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် ဟင်းပွဲများ ရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။ 

"ဘယ်လိုချက်လိုက်တာလဲ…" 

ဟင်းပွဲနှစ်ပွဲမှာ အမှန်ပင် များများစားစား မဟုတ်လှချေ။

သို့သော်ငြား ဆရာလုယိယန်က တစ်ယောက်တည်း ဟင်းနှစ်ခွက် ချက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ကုန်းရှီအန်းအား ထိတ်လန့်စေနိုင်ခဲ့သည်။ 

လုယိယန်က နူးညံ့စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလာသည်။

"အင်း… မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ…" 

"အံ့သြစရာပဲပေါ့…"

ကုန်းရှီအန်းက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"မင်းကို သေမျိုးထက် နတ်ဘုရားနဲ့ ပိုပိုတူလာတယ်လို့ ခံစားနေရပြီ... ဘာလို့ အားလုံး လုပ်တတ်နေရတာလဲ…" 

ကုန်းရှီအန်းမှာ ကလေးပေါက်စဘဝကတည်းက လုယိယန်ကို မြှောက်ပင့်နေကျဖြစ်၍ အကြိမ်ပေါင်း မရေတွက်နိုင်အောင် ကြားရပြီးနောက် ကျင့်သားရသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် ကုန်းရှီအန်းက စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောတတ်ကြောင်း သိနေသဖြင့် အကြိမ်တိုင်းတွင် လုယိယန်ကို ပို၍ စွမ်းအားကြီးလာသည်ဟု ခံစားရစေသည်။ 

သူက နူးညံ့စွာဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကုန်းရှီအန်းထံ တူကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းက စားချင်နေတုန်းပဲလား... ငါလုပ်ထားတာက စားလို့ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သေချာလည်း မသိဘဲ…" 

"စားလို့ကောင်းမဲ့ပုံပဲ…"

ကုန်းရှီအန်း တူကိုကောက်ကိုင်၍ ယူစားလိုက်သည်။ 

တစ်လုတ်စားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။

"အရမ်း အရမ်း အရသာရှိတယ်…" 

လုယိယန်က ကုန်းရှီအန်း၏ ချဲ့ကားလွန်းသော ပုံစံကြောင့် ရွှင်မြူးသွားပြီး ကုန်းရှီအန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ စတင်စားသောက်လေတော့သည်။　　 

သူ စားသောက်နေချိန်တွင် လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်နှေးကွေးပြီး အသံလုံးဝ မထွက်စေရပေ။ 

ကုန်းရှီအန်းကလည်း မသိစိတ်အရ သူ့အတိုင်း လိုက်လုပ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းက ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားပြီး နာရီ၏ တစ်ချက်ချက်မြည်သံသာ ကြားနေရလေသည်။ 

စားပြီးနောက် ကုန်းရှီအန်းက လက်ဦးမှုယူကာ ပန်းကန်ဆေးလိုက်သဖြင့် လုယိယန်လည်း အခန်းသို့ ပြန်ကာ စာဖတ်နေခဲ့သည်။ 

တစ်ခဏအကြာ ကုန်းရှီအန်းလည်း အမြန် ရောက်လာပြီး သူ့လက်ကို လုယိယန်ထံ ထိုးပေးလိုက်သည်။

"ဝိုး... ရေက အရမ်း အေးတာပဲ…"

လုယိယန်၏စိတ်ထဲ တွေးလိုက်မိသည်။ 

နွေရာသီပဲ ရှိသေးတာကို ရေအေးနဲ့ ပန်းကန်ဆေးတာ ဘာအရေးလဲ... 

သူက ကုန်းရှီအန်း၏ လက်အေးအေးကြီးကို ကိုင်ထားရင်း တွေးတောနေခြင်းပင်။ 

ကုန်းရှီအန်းက သူ့လက်များ နွေးလာစေရန် လုယိယန်ကို ကိုင်ခိုင်းထားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့အမေက ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး မီးဖိုချောင် မသုံးလောက်ဘူးလို့ တွေးထားတာ ဖြစ်မယ်... မီးဖိုချောင်ရဲ့ မရှိမဖြစ်အရာတွေတော့ ထည့်ပေးထားပါရဲ့... ရေက အရမ်းအေးနေတာပဲ... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…" 

"ဒါက ရပ်ကွက်သေးသေးလေးလေ... ချေးမများစမ်းနဲ့…" 

ကုန်းရှီအန်းက တစ်ခဏမျှ ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့သည။

"ကံကောင်းလို့... မနက်ဆို ငါစောစောထ ပန်းကန်ဆေးနေလို့ပေါ့... မဟုတ်ရင် မင်း အရမ်းအေးနေမှာ... အခုကစပြီး ငါက ပန်းကန်နဲ့ အသီးအရွက်တွေဆေးဖို့ တာဝန်ယူမယ်...မင်းက ချက်ပြုတ်ဖို့တာဝန်ယူ…" 

"မင်းက အရမ်းနုတာပဲ…" 

"မပူပါနဲ့... ငါက ဘတ်စကက်ဘော ဆော့တော့ အဆင်ပြေတယ်... ငါ့အရေပြားက အဲ့ဒီလောက် မပါးဘူး…" 

ကုန်းရှီအန်းက လုယိယန်၏ အခန်းထဲကို ဝင်ပြီးနောက် ရှောရှောရှူရှူ ပြောလိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်း အပြင်မထွက်ချင်သေးသဖြင့် လုယိယန်၏ အခန်းထဲတွင် နေနေပြီး စာအုပ်တစ်အုပ် ကောက်ယူ၍ ဖတ်လိုက်သည်။ 

လုယိယန်က အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း နေရသည်ကို သဘောကျသဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်…" 

"မင်းနဲ့ စာလုပ်ရတာ ပိုကောင်းတယ်…" 

လုယိယန်က ဂျူနီယာအထက်တန်းတွင် နေ့ကျောင်းသား ဖြစ်ခဲ့၍ အထက်တန်းတွင် ကျောင်းဝင်းထဲ၌ အဆောင်နေရမည်ဖြစ်သည်။ 

ကံအားလျော်စွာဖြင့် ဤအိမ်ကြောင့် ကုန်းရှီအန်း တစ်ယောက်တည်းနှင့်သာ နေရလေသည်။ ယင်းကို အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေမည်ဟု တွေးထားသော်လည်း ကုန်းရှီအန်းက သူ့အပေါ် အတော်လေး မှီခိုနေပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်မသွားချင်ခဲ့ပေ။ 

ပထမတွင် သူလည်း ထိုင်ခုံတစ်လုံးတွင် ထိုင်ကာ စာဖတ်နေသေးသည်။ 

သို့သော်လည်း ကုန်းရှီအန်းက အရိုးမရှိသည့်အလား သူ့အပေါ် မှီလိုက်၊ ထိုင်ခုံကိုမှီလိုက်ဖြင့် မှီနေသည်။ 

အချိန်နှင့်အမျှ ကုန်းရှီအန်း၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေးကို ရနေခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က ရေချိုးဆပ်ပြာ တံဆိပ်တစ်ခုတည်း သုံးသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံးက အနံ့အတူတူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ 

သို့သော်လည်း မည်သည့်အနံ့က ကုန်းရှီအန်း၏ကိုယ်ပေါ်မှ ရလာသည်ကို ပြောနိုင်ဆဲပင်။ ကုန်းရှီအန်းမှာ ကိုယ်ပေါ်၌ အများနှင့်မတူသည့် ကိုယ်ပိုင်ရနံ့တစ်ခု ရှိနေသည့်အလား ခွဲရလွယ်ကူနေခဲ့သည်။  

လုယိယန် လက်မြှောက်ကာ ကုန်းရှီအန်း၏ ပုခုံးကို တွန်းလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အရိုးမရှိဘူးလား... ဒီလိုစာဖတ်ရင် ခါးကုန်းတော့မှာ…"

"မကုန်းပါဘူး…"

ကုန်းရှိအန်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် လုယိယန်၏ ပုခုံးပေါ် တန်း၍ မှီလိုက်လေတော့သည်။ 

"ကျွတ်... မင်းကအရမ်းလေးပါတယ်ဆို…" 

"မှီရုံလေးပဲဟာ…"

လုယိယန် ကူကယ်ရာမဲ့နေသည်။ ပုခုံးကို ခါလိုက်သော်လည်း ကုန်းရှီအန်းကို ခါမချနိုင်သဖြင့် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ 

သူ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကုန်းရှီအန်းနှင့်အတူ နေထိုင်ခြင်းက ဘေးကင်းသည့် ဖြေရှင်းချက်မဟုတ်ဟု ခံစားလာရသည်။ 

ညတွင် လုယိယန်တစ်ယောက် ရေသောက်ရန် မီးဖိုဆောင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ တစ်ခုခု တွေးမိသွားသဖြင့် ရေအပူချိန်ကို စမ်းသပ်ရန် ရေပိုက်ဖွင့်လိုက်ရာ ယင်းက ချဲ့ကားလလောက်စရာအထိ အေးစက်မနေခဲ့ပေ။ 

ယင်းက လုယိယန်ကို တစ်ခဏမျှ သံသယ ဖြစ်သွားစေသည်။ ရေခဲသေတ္တာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲမှအတွေးကို အမြန် ပယ်ချလိုက်သည်။ 

ကုန်းရှီအန်းသာ ပန်းကန်ဆေးပြီးတော့ ရေခဲသေတ္တာထဲ လက်ထည့်ထားခဲ့တာဆိုရင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ ရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်... 

*****

ကုန်းရှီအန်းတစ်ယောက် ကျောင်းသားရေးရာသို့ အခေါ်ခံရသောအခါ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်နေမှန်းမသိခဲ့ပေ။ 

သူ ထွက်လာသောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က လုယိယန်အား တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကုန်းရှီအန်း အမြန်ပြေးသွားပြီး ထိုလူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကာတွန်းထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ 

လုယိယန်က ကုန်းရှီအန်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မတုန်မလှုပ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စိတ်ကြီးဝင်မှုများကလည်း မလျော့ပါးသွားသေးပေ။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ…"

ကုန်းရှီအန်း မေးလိုက်သည်။ 

"သူက ခေါင်းမာနေတာလေ…"

လုယိယန် အေးတိအေးစက်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ 

လက်ကို မြှောက်ခဲ့သည့် ဒေါသထွက်နေသော ကောင်လေးမှာ အေးတိအေးစက်ဖြင့် ဆူပူကြန်းမောင်းလိုက်သည်။ 

"ငါက သင်ယူတာ နှေးရုံနဲ့ စော်ကားခံရစရာ လိုလို့လား...ဟုတ်တယ်... မင်းမိသားစုက ငွေလည်းရှိ၊ မင်း ရုပ်ကလည်း ကြည်လည်းကောင်းတယ်၊ စာလည်းတော်ပါတယ်... ဒီလိုဆိုရင်တောင် သာမန်လူတွေကို အထင်အမြင်သေးစရာ လိုလို့လား…" 

လုယိယန်က နှုတ်ခမ်းလေးများကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက မင်းရဲ သိမ်ငယ်စိတ်ကနေ ဖြစ်လာတာပဲ... သာမန်လူဖြစ်ရတယ်ဆိုတာ မင်းရဲ့ ပျင်းရိမှုကို ဆင်ခြေပေးနေတာ... ဒါက မင်းကိုယ်မင်း နှစ်သိမ့်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ...  မင်းကိုယ်မင်း သာမန်တစ်ယောက်ပါပဲလို့ တွေးပြီး ဆက်ပြီးပျင်းနေတာလေ... ရလဒ်ကတော့ တကယ် ကြိုးစားပြီးနေတဲ့လူတွေကို အထိမခံဖြစ်ပြီး ဒေါသထွက်လာတော့တာပဲ... ဒီလိုနဲ့ သံသရာလည်သွားတာ…" 

ထိုကောင်လေးက လုယိယန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း နားလည်သွားပုံရလေသည်။ 

ကုန်းရှီအန်းက လျှောက်လွှာများကို တစ်ဖက်သို့ ပို့ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ 

လုယိယန်က ကျောင်းသားသမဂ္ဂတွင် ပါဝင်ရန် တွန်းအားပေးခံခဲ့ရပြီး အချို့အရာများကို စီမံပေးရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် သူက ထိုကျောင်းသားများကို လျှောက်လွှာများအား မည်သို့ စုစည်းရန် သင်ပေးချင်ခဲ့သည်။ 

လုယိယန်က သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်ပြီး သူ့အသံအနေအထားကလည်း လူများကို မချိမခံသာ ဖြစ်စေနိုင်သည်ဟု အမြဲတစေ ပြောခဲ့သည်။ ရုံးခန်းထဲတွင် ရှိသောအခါ အမှန်ပင် သူနှင့် ပေါင်းရခက်လေ၏။ 

ကုန်းရှီအန်းက ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... သူ့မှာ မင်းကို လှောင်ပြောင်ဖို့ထက် တခြား ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမှာပါ... သူက သင်ပြတာလည်း မတော်တဲ့အပြင် စကားလည်း ကောင်းကောင်း မပြောတတ်တော့ နားလည်မှုလွဲသွားတာ ဖြစ်မယ်…" 

"သူက ငါ့ကို ဝက်ငတုံးလို့ ပြောတာ... နားလည်မှုလွဲတာလား…" 

"ဒါက..."

ကုန်းရှီအန်း တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားသည်။ ယင်းက လုယိယန် ထိုမျှလောက်ချဲ့ကား ပြောသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြားဖူးခြင်းပင်။

ကုန်းရှီအန်းက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"လုမိသားစုက ကျောင်းကောင်စီဝင်တွေချည်းပဲလေ... သူတို့အားလုံးက အဆင့်လည်း ကောင်းကြတယ်... ဒီမှာ ငြင်းခုံရန်ဖြစ်နေရင် အပြစ်ပေးတာတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်... ပြီးမှ ငါမင်းကို ပြောပြမယ်... ဒီအလုပ်ကိုလည်း ငါပဲ လွှဲယူလိုက်မယ်... အရင်ပြန်နှင့်တော့ ငါသူ့ကို စကားပြောလိုက်မယ်…" 

ထိုကောင်လေးက သူ့ကြောင့် ဘေးလူအများအပြားကို ဆွဲဆောင်မိသွားသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ 

ကုန်းရှီအန်းက ထိုformများကို ကူစီပေးနေရပြီး လုယိယန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်ရော... နောက်ဆို ဒီလိုဟာတွေ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါ့ကို သင်ပေးလေ... ပြီးမှ ငါ သူတို့ကို ပြန်သင်ပေးမယ်…" 

"ဘာလို့ အလုပ်ရှုပ်ခံနေမှာလဲ... အချိန်ပုပ်တယ်…" 

"ငါက အဆူခံရရင်တောင် စိတ်မဆိုးဘူးလေ... ဒါပေမယ့် သူတို့ကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်မိရင် သူတို့တွေ သေချာပေါက် နားလည်မှု လွဲကုန်မှာပေါ့…" 

ကုန်းရှီအန်းက သူ့ပုခုံးကို ညှစ်နေရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့" 

"ဟမ့်…"

လုယိယန်မှာ မာထန်နေသည့် မျက်နှာနှင့် ရှိနေဆဲပင်။ 

လုယိယန် အိမ်ပြန်ရောက်သည်အထိ ဒေါသထွက်နေသည့်အခြေအနေ၌ ရှိနေဆဲပင်။

ကုန်းရှီအန်းက လုယိယန်ကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ တွန်းထည့်ပေးလိုက်ပြီး အဝတ်လဲခန်းအတွင်းသို့ သွားကာ လုယိယန်၏ အတွင်းခံနှင့် ညဝတ်အင်္ကျီများ ယူထုတ်လာသည်။ 

မှန်တံခါးက အဟလေး ပွင့်လာသည်။ အဝတ်များကို တံခါးဝတွင် ထားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ထားခဲ့ပြီနော်…" 

လုယိယန်မှာ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရှပ်အင်္ကျီ ချွတ်ထားပြီးသားပင်။ ထို့ကြောင့် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထွက်လာပြီး ယူသွားသည်။

"အင်း... ဟုတ်ပြီ…" 

ကုန်းရှီအန်းက တံခါးပြန်ပိတ်သွားသော်ငြား လောခ့်မချထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဝင်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ 

သူ တစ်ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီး အတွေးတစ်ခုလုံး လုယိယန်၏ နူးညံ့လှသော အသားအရည်လေးကသာ စိုးမိုးသွားလေသည်။ 

ထို့ကြောင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ 

ညဝတ်များလဲပြီးနောက် လုယိယန် ပြန်ထွက်လာကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။ 

ကုန်းရှီအန်း သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလာသည်။

"ဒါဆို သွားပြီး ဆေးကြောတော့မယ်…" 

" အင်း…" 

ကုန်းရှီအန်းက ပူနွေးနေဆဲ ဖြစ်သည့် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ 

သူ ဝင်လာသောအခါ ရေချိုးခန်းက ရှင်းလင်းထားပြီး ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ အဝတ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။ 

သူ ရေချိုးပြီးနောက် လုယိယန်ကို ချော့မော့ရန် စီစဥ်ထားသည်။ 

သူ စောင်ကိုမ'ကာ လုယိယန်ဘေးတွင် ဝင်လှဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိပ်ရာဘေးမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အိပ်ရာဝင်ပုံပြင် ပြောပြမယ်လေ…" 

"ငါက ကလေးလား…"

လုယိယန်က စာအုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ 

"ဒါဆို ဘာလုပ်မှာလဲ... စူပုပ်ပုပ်နဲ့ အိပ်မှာလား…"

ကုန်းရှီအန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။ 

"မသိဘူး..." 

"စိတ်ခံစားချက်တွေကို လွှဲပြောင်းသင့်တယ်နော်.. မဟုတ်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိလိမ့်မယ်…" 

"ဘယ်လို လွှဲရမှာလဲ…" 

"လက်ဝှေ့ပြိုင်ကြရင်ရော…" 

"မကြိုက်ပါဘူး..." 

ကုန်းရှီအန်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို လုယိယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအကြည့်များက စုံစမ်းစစ်ဆေးနေသည့်အလားပင်။ 

လုယိယန်က တစ်ခဏမျှ ပဟေဠိ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူ့ကို သံသယအကြည့်ဖြင့် ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေလာကြည့်နေတာလဲ…" 

" မင်း ယောကျ်ားတွေ အာရုံလွှဲတဲ့နည်းကိုတောင် မသိဘူးလား…" 

"ဘာလဲ…" 

"အဲ့ဒါက..."

ကုန်းရှီအန်း တစ်ခဏမျှ တွေးလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဘာသာ အာရုံလွှဲလိုက်လေ... ဒီလိုမျိုး..." 

သူက ပြောနေရင်း စောင်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။ သူ့ပုံစံကြောင့် လုယိယန် ချက်ချင်းဆိုသလို နားလည်သွားသည်။ 

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အာရုံလွှဲတာဖြစ်ရမှာလဲ…" 

"ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ... ထိန်းထားရင် ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မကောင်းဘူး…" 

"ငါလည်း အမြဲတမ်း ထိန်းမထားပါဘူး... တစ်ခါတစ်လေမနက်ဆို..." 

"အမြဲတမ်း ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းခဲ့တာလား…"　 

“…” 　　 

ကုန်းရှီအန်းက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း လုယိယန်က သူ့ကို နှင်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်တော့... ငါ့ကိုလည်း လာနှစ်သိမ့်ပေးမနေနဲ့... ပိုတောင် ဒေါသထွက်လာပြီ…" 

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါက ကူပြီးဖြေလျှော့ပေးမလို့ဟာ..." 

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုကူညီပေးမှာလဲ ငါလည်း မသိရပါလား…" 

"ဟမ်... ဒါပေမယ့် မပျင်းဘူးလားလို့... ပျင်းရိမှုတွေ ပေါ့ပါးသွားအောင် ငါလုပ်ပေးမလို့လေ…" 

*****

လုယိယန်က အဆုံးတွင် တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားသော်လည်း ကုန်းရှီအန်းက ထထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ 

အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ကုန်းရှီအန်းက သူ့အား အမှန်တကယ် ကူညီပေးခဲ့ကြောင်း သူသိနေ၏။ 

လုယိယန် တစ်ခဏမျှ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေရသည်။ တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း သူ အမြဲ ခံစားနေမိလေသည်။ 

နောက်တစ်နေ့တွင် လုယိယန်က ကုန်းရှီအန်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း ကုန်းရှီအန်းက သူ့နောက်က ခုံတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ 

လုယိယန်က ခုံကို ကျောမှီ၍ သင်ခန်းစာကို လိုက်နားထောင်ချိန်တွင် ကုန်းရှီအန်းက လည်ပင်းအနောက်ဘက်ကို ရုတ်တရက် လေလာမှုတ်သဖြင့် ဆံပင်လေးများကို ပွယောင်းယောင်း ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ 

သူတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ယမန်နေ့ညက လက်ကြီးကို တွေးမိသွားပုံရလေသည်။ သူတစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားလေသည်။ 

[T/N မနေ့ညက ကုန်းကုန်းလေးရဲ့  Hand Job] 

မထင်မှတ်ထားစွာပင် ကုန်းရှီအန်းက ထူးဆန်းသည့်အရာ မည်သည်ကိုမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးသည့် လေသံဖြင့် မေးလာခဲ့သည်။

"နေ့လည်စာ ဘာစားကြမလဲ…" 

သူ ဖြေလိုက်သော်ငြား လုယိယန်က ရှောင်ဖယ်သွားခဲ့သည်။ 

အတန်းပြီးနောက် ကုန်းရှီအန်းမှာ မရပ်နိုင်သေးဘဲ မေးလာပြန်သည်။ 

"အိမ်သာ အတူတူသွားကြမလား…" 

"မင်းက အိမ်သာသွားတာတောင် အဖော်လိုက်ပေးနေရအာင် ကောင်မလေးမို့လို့လား…" 

"ရက်စက်လိုက်တာ…"

ကုန်းရှီအန်း ပြောပြီးနောက် ထရပ်ကာ သူ့ဘာသာသွားလေတော့သည်။ 

ကုန်းရှီအန်း ထွက်သွားမှ လုယိယန် ပို၍ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။ သူ အိမ်စာလုပ်နေစဥ် လီမွန်လက်ဖက်ရည်အေး တစ်ခွက်က စားပွဲပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီမှာ မင်းအတွက်…" 

"အင်း…" 

ကုန်းရှီအန်းက လုယိယန်၏ အနောက်ဘက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သောက်ရန် လောဆော်လေတော့သည်။

"မြန်မြန် သောက်လိုက်လေ…" 

"အခု မသောက်ချင်သေးဘူ…" 

"သောက်ပါ... ဒါမှ အိမ်သာတူတူသွားလို့ရမှာ…" 

"မင်း ရူးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…" 

"..."

ကုန်းရှီအန်း သနားစဖွယ် ပုံစံလေး ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာလို့ ရက်ရက်စက်စက်ကြီး ပြောရတာလဲလို့…" 

လုယိယန် ကုန်းရှီအန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ လီမွန်လက်ဖက်ရည်အေးထဲသို့ ပိုက်တပ်ကာ စုပ်သောက်လိုက်ရသည်။ 

ကုန်းရှီအန်း ခေါင်းလေးစောင်းကာ လုယိယန် သောက်သည်ကို ကြည့်နေရင်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ 

ထို့နောက် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိ၏။ 

လုယိယန်မှာ သူ့အပေါ် ရက်စက်နေသည့်တိုင် နှလုံးသားလေးက နူးညံ့လှသည်။ 

သူ တစ်ဦးတည်းကသာ ယမန်နေ့ညက လုယိယန်၏ ရှုပ်ပွကာ ရှက်သွေးဖြာနေသည့်ပုံစံလေးကို တွေ့မြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့နတ်သားလေးက သူ့လက်ထဲမှ သေမျိုးကမ္ဘာထဲသို့ ကျဆင်းလာခဲ့လေပြီ။

📽️