Chapter 15

အဲဒီညမှာ လေးလံတဲ့အတွေးတွေနဲ့ ငါ ယောက်ျားလေးဆောင် ၂၀၆ ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ 

အဆောင်တံခါးဝမှာ ငါရပ်နေတုန်း ရွှီကျစ်လန် ငါ့ဘေးက ဖြတ်သွားတယ်။ 

ယန့်သုန်းနဲ့ ရွှီကျစ်လန်တို့က ငါ့ကို ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတာကို ခံစားရတယ်။ 

ပြီးတော့ သူတို့ တံခါးကို မြန်မြန်ပိတ်လိုက်ကြတယ်။ 

ငါ သိပ်မစဉ်းစားတော့ဘူး။

ငါ ထွက်မယ့်နေ့မှာ သူတို့ကို ဂိမ်းထဲက ထုတ်ပေးဖို့ system နဲ့ စီစဉ်ထားပြီးသားလေ... လူသားချင်း စာနာထောက်ထားမှုအနေနဲ့ပေါ့။

အဆောင်ထဲမှာ တကယ်ပဲ သေတ္တာတစ်လုံးရှိတယ်။ 

သေတ္တာကို ငါ ကြည့်လိုက်တယ်။ 

ရုတ်တရက် ငါ့ခေါင်းက အရမ်းနာကျင်လာတယ်။ 

ပြီးတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်လို့မရတော့ဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့အဆောင်တံခါးကို အတင်းဖွင့်ခံလိုက်ရတယ်။ 

ရွှီကျစ်လန်နဲ့ ယန့်သုန်းက ဝင်လာကြတယ်။ 

ပြီးတော့ ငါ့လည်ပင်းကနေ ရွှီကျစ်လန်ဘေးကို ပိုးနက်တစ်ကောင် တွားသွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ 

System က ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ 

[ သခင်လေး ဒီပိုးက ကပ်ပါးကောင်ပဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ၊ သူ သခင်လေးပေါ်မှာ ကပ်ပါးကောင် ထားခဲ့တာ၊ ကပ်ပါးကောင်က သခင်လေးလုပ်ခဲ့တာတွေကို စောင့်ကြည့်ရုံတင်မကဘူး၊ သူ့ရဲ့အဆိပ်နဲ့ သခင်လေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပိုပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် လုပ်ထားတယ်... သူက သခင်လေးရဲ့ သော့သုံးချောင်းအကြောင်းကိုလည်း ကပ်ပါးကောင်ကနေတစ်ဆင့် သိသွားတာ ဖြစ်ရမယ် ]

ငါ ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ 

ငါ ဒုတိယသော့ကို ရတုန်းက ရွှီကျစ်လန်က ငါ့ကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပြီး နောက်နေ့မှာ ငါ့လည်ပင်းက နာခဲ့တာ။ 

အဲဒီတုန်းက သူ ကပ်ပါးကောင်ကို ငါ့ပေါ် တင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ 

သော့ရတဲ့သူတိုင်း သူ့ရဲ့ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရတယ်။

စိုးရိမ်ပြီး ငါ မေးလိုက်တယ်။ 

"အခု ဘာလုပ်ရမလဲ" 

[ ကျွန်တော် အားသွင်းနေတုန်းပဲ၊ ဒီကနေ သခင်လေးရဲ့ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်နိုင်ဖို့ စွမ်းအင်စုဆောင်းနိုင်ဖို့ ငါးမိနစ်လောက် လိုဦးမယ်၊ အဲဒီအချိန်အထိ ကျွန်တော် ဘာမှလုပ်လို့ မရသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် သခင်လေး၊ စောင့်ရုံပဲ ရှိတယ် ]

ငါ ရွှီကျစ်လန်နဲ့ ယန့်သုန်း အဆောင်ကို ရှာဖွေနေတာကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရတယ်။ 

နှစ်မိနစ်အကြာမှာ သော့သုံးချောင်းကို ငါ့ ကုတင်အောက်မှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ 

သော့တွေက အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ပြောချင်ခဲ့ပေမယ့် system က ဇာတ်လမ်းကို မဖျက်ဆီးဖို့ သတိပေးလိုက်တယ်။

မဟုတ်ရင် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်တဲ့။

ရွှီကျစ်လန်က သော့သုံးချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး အောင်ပွဲခံတဲ့အပြုံးကို ပြလိုက်တယ်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ မင်း အကုန်လုံး ကိုယ့်အတွက်ပဲ သိမ်းထားချင်တာကိုး!" 

ငါ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ပြောလိုက်တယ်။ 

"သော့တွေနဲ့ မရှုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်"

ဒါပေမယ့် ငါ့သတိပေးစကားကြောင့် ရွှီကျစ်လန်ဆီကနေ ပြင်းထန်တဲ့ ပါးရိုက်ခံရတယ်။ 

ငါ့ မျက်နှာက နာကျင်နေပြီး ပျို့ချင်သလို ဖြစ်နေတယ်။

သူတို့ကို ငါနဲ့အတူ ခြောက်ခြားစရာဂိမ်းကနေ ထုတ်သွားဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ လောဘကြီးတဲ့ သဘောသဘာဝကို ငါ လျှော့တွက်ခဲ့တာပဲ။ 

ယန့်သုန်းက ရွှီကျစ်လန်ကို ပြောလိုက်တယ်။

"အခု သော့တွေ တွေ့ပြီဆိုတော့ ဘာလုပ်မလဲ" 

"သူ့ကို သတ်လိုက်၊ ဒါဆို ဆုကြေးခွဲဝေရမယ့်သူ တစ်ယောက်လျော့သွားပြီ၊ ငါတို့အတွက် ဘီလီယံတစ်ရာ၊ တစ်ယောက်ကို သန်းငါးဆယ်စီ၊ သူပါရင် သန်းတစ်ဆယ်ကျော် ဆုံးရှုံးရမှာ" 

ယန့်သုန်းရဲ့မျက်နှာမှာ တုံ့ဆိုင်းမှုနဲ့ ရုန်းကန်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်စွန်းတစ်စ ဖြတ်ပြေးသွားပေမယ့် ပြီးတော့ သူ သေချာသွားတယ်။

"ကောင်းပြီ၊ သူ့ကို သတ်ရအောင်!"

အေးစက်မှုတစ်ခုက ငါ့နှလုံးသားထဲကို တိုးဝင်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ 

ငါ တကယ်ပဲ ဒီမှာ သေရတော့မှာလား။ 

"System..." 

[ သခင်လေး ခဏလေး စောင့်ပါ၊ စက္ကန့်သုံးဆယ်ပဲ လိုတော့တယ် ]

ယန့်သုန်းက ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ထားပြီး ငါ့ကို ချိန်လိုက်တယ်။ 

ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် သူ ဓားမြှောင်ကို လှည့်ပြီး ရွှီကျစ်လန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို ရက်ရက်စက်စက် ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။

---