Chapter 9

ဖေကျင်းယန့်က ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ဒီနားမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ 

သူက ရွာထဲမှာ မနေဘဲ ခရိုင်မြို့က ဟိုတယ်မှာ တည်းနေတာ။ 

ပတ်ဝန်းကျင်က သာမန်ပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ တခြားဘာတွေ လုပ်စရာရှိလဲ မသိဘူး။ 

နေ့တိုင်းနီးပါး ငါ့ဆီ လာတယ်။ အကြိမ်အနည်းငယ် လာရောက်ပြီးနောက် ဖေကျင်းယန့်က ငါ သီချင်းဆိုတာကို သဘာဝအတိုင်း ကြားရတယ်လေ။

သူက ငါ့သီချင်းတွေကို တကယ် ကြိုက်ပုံရတယ်။ အကြိမ်များစွာ ငါ သူ့ကို ဝူမင်ရဲ့ ပင်မစာမျက်နှာကို တိုက်ရိုက်မျှဝေပေးလိုက်ပြီးမှ သူ့ကို ပြန်သွားပြီး အေးဆေး နားထောင်စေချင်ခဲ့တယ်။ 

ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ဒီလိုမျိုး အပြန်အလှန် ဆက်ဆံတာ အရမ်းကြာနေပြီ။ ငါနည်းနည်းတော့ တားဆီးလေ့ရှိပေမယ့် သူက စကားပြောတာရော၊ ပြုမူတာရော သင့်တင့်လျောက်ပတ်တယ်။ 

ငါမသိခင်မှာပဲ သူက ငါ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ တစ်နှစ်နီးပါးကြာအောင် ငါ့ဘဝက ဂီတနဲ့ ဥယျာဉ်လေးပဲ ရှိခဲ့တာ။ 

ဖေကျင်းယန့်ရဲ့ ပေါ်လာပုံက ရုတ်တရက်ဆန်ပေမယ့် အလိုလို သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့တယ်။ 

ဖေကျင်းယန့် ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား မသိဘူး။ အွန်လိုင်းမှာ ဝူမင်ရဲ့ မူရင်းအစစ်အမှန်ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ။ 

သူ ဆန္ဒရှိရင် "ကျန်းချန်" ရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကိုတောင် ပိုပြီး သိနိုင်တယ်။ 

မေလမှာ မုန်တိုင်းကြီး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာတယ်။ မိုးက မယုံနိုင်လောက်အောင် သည်းထန်တယ်။

ဖေကျင်းယန့် ငါ့ဆီမှာ ပိတ်မိသွားခဲ့တယ်။ သူနဲ့ ငါတံခါးဝမှာ မိုးကြည့်ရင်း မှီနေကြတယ်။

မိုးတွေက သည်းထန်လွန်းလို့ ရေတံခွန်လိုပဲ၊ သူ့ကားကို အပြင်မှာ အကြမ်းပတမ်း ဆေးကြောနေတယ်။ 

ငါ့ ဖုန်းရဲ့ ရာသီဥတု app က ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းသတိပေးချက် ပြနေတယ်။ ခဏအကြာမှာ ငါ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ 

"ဒီည ဒီမှာ မအိပ်သွားတော့ဘူးလား" 

ဖေကျင်းယန့် ငါ့ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ 

"ရရဲ့လား၊ မင်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာပေါ့" 

သူ့လေသံမှာ မျှော်လင့်ချက်လေး နည်းနည်း ပါနေတာကို ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ငါ့အိမ်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်နိုင်တယ်။ 

အခု ငါ သူ့ကို အပေါ်ထပ် ခေါ်သွားပြီး အခန်းရွေးခိုင်းတယ်။ သူက စဉ်းစားပြီးမှ ငါ့ဘေးက ဧည့်သည်ခန်းကို ရွေးလိုက်တယ်။

~~~