Chapter 10

ညစာကို ငါတို့ နှစ်ယောက် ချက်ပြုတ်ကြတယ်။ သူက ချက်ပြုတ်တတ်တဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။ 

ဒါပေမယ့် မထင်မှတ်ဘဲ သူက တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်။ အဲဒါက ငါ ပုံမှန်ချက်ပြုတ်တာကို အရမ်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဖြစ်နေစေတယ်။ 

မုန်တိုင်းထန်တဲ့နေ့က ငါ့အတွက်ရော ငါ့ ဥယျာဉ်အတွက်ရော မကောင်းဘူး၊ ဆေးသောက်တာ အရမ်းအကြာကြီး ရပ်ထားတော့ တစ်ခါတလေ စိတ်ခံစားမှုတွေက ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးလာတတ်တယ်။

အပြင်က ပန်းတွေက မိုးဒဏ်ကြောင့် ကျိုးပဲ့ကုန်တယ်။ ငါ ပြတင်းပေါက်နား ထိုင်ပြီး အပြင်က မိုးကို ကြည့်နေမိတယ်။ ငါ့မျက်လုံးတွေက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က အသံတွေက တစ်ခုခုနဲ့ ပိတ်ဆို့ထားသလိုပဲ။ 

ငါ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို ငါ မသိဘူး။ ခဏတာလောက် ကမ္ဘာပြင်ပ ရောက်နေသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ရုတ်တရက် ငါ့နားနားက အသံတွေက ရှင်းလင်းလာတယ်။

ငါ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဖေကျင်းယန့်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ 

သူ ငါ့အိပ်ခန်းထဲ ဘယ်တုန်းက ဝင်လာမှန်းမသိဘူး။ အပြင်က အလင်းရောင်က ငါ့ရဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းထဲကို စီးဝင်နေတယ်။ 

သူက အရမ်း ယဉ်ယဥ်ကျေးကျေးပဲ တောင်းပန်တယ်။ 

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ အကြာကြီး ခေါက်နေတာ ဘာမှ ပြန်ထူးသံ မကြားရလို့ ခွင့်ပြုချက်မယူဘဲ ဝင်လာတာပါ" 

ငါ စကားမပြောဘူး။ သူ့ပုံရိပ်ကို ငါ့ အကြည့်တွေက လိုက်နေတယ်။ 

ဖေကျင်းယန့်က ရေနွေးတစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ငါ့ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့နားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာတယ်။ 

ငါဒီအချိန်မှာ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံချင်စိတ် မရှိဘူး။ သူ အပြင်ထွက်ပြီး တံခါးပြန်ပိတ်တာ ပိုကောင်းတယ်။ 

ဒါပေမယ့် ဖေကျင်းယန့်က မထင်မှတ်တဲ့အရာတစ်ခု လုပ်လိုက်တယ်။ သူ သူ့လက်ကို ငါ့ခေါင်းပေါ် တင်လိုက်တယ်။ နည်းနည်း ရွှေ့လိုက်ပြီး ငါ့ဆံပင်ကို ဖွလိုက်တယ်။ 

သူ ဘာလုပ်နေလဲ ငါ နားမလည်ဘူး။ နောက်တစ်ခဏမှာ သူ ငါ့ခေါင်းကို သူ့ဆီ ဆွဲကပ်လိုက်တယ်။ 

ငါ့နဖူးက သူ့ခါးပေါ်မှာ နားနေတယ်။ သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွေက ငါ့မျက်နှာပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျရောက်လာပြီး အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်မှုက သိသာတဲ့ နွေးထွေးမှုကို ဆောင်ယူလာတယ်။ 

သူက အရပ်ရှည်တယ်။ ငါ့ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်လောက် ပိုရှည်တယ်။ ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပုံရတယ်။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်တယ်။ 

အဲဒီအချိန်မှာ ဉာဏ်ပွင့်သွားသလိုပဲ။ ငါ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူကလည်း အောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေတယ်။ 

သူ့အကြည့်က ငါ့မျက်နှာပေါ်မှာပဲ။ အခန်းက မှောင်နေပေမယ့် ငါတို့ မျက်လုံးတွေက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် မြင်နေရတယ်။

တချို့လူတွေက သူတို့ မျက်လုံးတွေက သဘာဝအတိုင်း ထင်ရှားလေရဲ့။ 

တော်တော်ကြာတော့ ငါ့အသံအိုးတွေ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ကောင်းလာပုံရတယ်။ 

ငါမေးလိုက်တယ်။ 

"ဖေကျင်းယန့် မင်း ယောကျ်ားလေးတွေကို ကြိုက်လား" 

သူက ညင်ညင်သာသာ ရယ်မောလိုက်တယ်။ 

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို ကြိုက်တာ"

~~~