Chapter 17

ငါ ထင်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ တစ်နှစ်အတွင်း အနုပညာလောကက ငါ့ကို မေ့သွားခဲ့တယ်။ 

ဒါပေမယ့် တစ်ညတည်းနဲ့ ငါလူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ပြန်ရရှိလာခဲ့တယ်။ 

ကျန်းယိမင်ရဲ့ ရုပ်သံအစီအစဉ်က ပရဟိတသဘောဆောင်သလို နာမည်ကြီးတွေလည်း ပါဝင်တာကြောင့် ပရိသတ် အများကြီး ရှိတယ်။ 

ငါ ပေါ်လာမှုက "ကျန်းချန်" ဘယ်သူလဲ။ ဒီလူ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သူတို့ကို ပြန်အမှတ်ရစေခဲ့တယ်။

အင်တာနက်မှာ မှတ်ဉာဏ်မရှိဘူးလို့ ပြောကြပေမယ့် အဲဒီစကားမှာ အခြေအနေတစ်ရပ် ရှိတယ်။ 

ဝေဖန်မှုတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် ငါ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အကောင့်တစ်ခုမှ အခု ရှာမတွေ့တာကတော့ ကံမကောင်းဘူး။ 

ညနေပိုင်းမှာ ငါ့နားမှာ အစီအစဉ်အဖွဲ့သားတွေ ထပ်ပြီး ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ နည်းနည်းတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်မိတယ်။ 

သူတို့ လူစိတ်ဝင်စားမှုကို သတိထားမိပြီး ငါ့ရဲ့ မရေမရာ နာမည်ပျက်ကို ထပ်ပြီး အသုံးချချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ 

သူတို့ ရွာအရာရှိတစ်ယောက်နဲ့ ငါ့ကို ဆက်သွယ်ခိုင်းတယ်။ အင်တာဗျူး လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါ ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ 

ကုမ္ပဏီမရှိ၊ စာချုပ်မရှိတဲ့ ဒီလိုဘဝမျိုးက စွဲလမ်းဖို့ ကောင်းတယ်။ 

မကြာသေးခင်က ကြောင်လေးတစ်ကောင် မွေးထားတယ်။ လိမ္မော်ရောင်လေး။ 

သူ့ကို ကျွီဇစ် ( လိမ္မော်လေး ) လို့ နာမည်ပေးထားတယ်။ 

သူက ခြံထဲမှာ မကြာခဏ ပြေးလွှားဆော့ကစားပေမယ့် ငါ့ ပန်းတွေကို မထိအောင် အသိဉာဏ်ရှိပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အပင်တွေနဲ့ ဝေးဝေးနေတတ်တယ်။ 

ကြောင်လေးကြောင့် ငါ ကုန်ကျစရိတ် နည်းနည်း တိုးလာတယ်။ ငါ ကျွီဇစ်ကို အစာကျွေးဖို့ ခြံထဲမှာ လိုက်ရှာနေတယ်။

"ကျန်းချန်ကော" 

ကျန်းယိမင်ရဲ့ အသံကို ငါကြားလိုက်ရတယ်။ 

ငါ့ တံခါးကနေတစ်ဆင့် ငါ့ရဲ့ ညီလို့ ခေါ်ခံရတဲ့သူကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ 

တကယ်တော့ သူ ငါ့ထက် ရက်နည်းနည်းပဲ ငယ်တယ်။ 

ငါတို့ အပေါက်ဝကနေ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။ 

သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ သတိမထားမိတဲ့ ဂုဏ်ယူမှုနဲ့ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတွေ ရှိနေတယ်။ 

သူနဲ့ ငါ၊ ဆယ့်နှစ်နှစ် မတိုင်ခင်ကတော့ နေရာချင်း ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေခဲ့ပုံရတယ်။ 

ဆယ့်နှစ်နှစ်နောက်ပိုင်းမှာတော့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ထားတဲ့သူအဖြစ် အသုံးချခံခဲ့ရသလို ခံစားရတယ်။ မိဘတွေရဲ့ ဘက်လိုက်မှုကို သိရှိတဲ့ သွေးသားရင်းချာ ကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါသူတို့ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုကို ခံစားခဲ့ရတယ်။ 

သဘာဝအတိုင်းပဲ ငါ ကျန်းယိမင်ကို မကြိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါ့ နာကျင်မှုက သူ့ဆီကနေ တစ်ခုတည်း လာတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ 

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်အတွင်းမှာတော့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်က အတိတ်ကို ငါ လက်ခံခဲ့ပြီးပြီ။

"ကျန်းယိမင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" 

သူ့ကို အထဲဝင်ခိုင်းဖို့ ငါ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ သူက ပြောတယ်။

"ဘာလို့ မင်းရဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ အကောင့်တွေ အားလုံးကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ပစ်လိုက်တာလဲ၊ မင်းကို ကြိုက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိနေတာ အရှင်းကြီးကို… သူတို့ကို မင်း မတွေးခဲ့ဘူးလား"

အနုပညာလောကက ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ နေရာပဲ။ လူအများစုက ငါ့ကို ဝေဖန်နေပေမယ့် ငါ့ကို ထောက်ခံတဲ့ အဖွဲ့ငယ်လေးလည်း ရှိနေသေးတယ်။ 

ဒါပေမယ့် အနုပညာလောကမှာ လူတွေ အရမ်းများတယ်။ ငါက အရေးမပါဘူး။ သူတို့ ကြိုက်ဖို့ တခြားတစ်ယောက်ကို ရှာကြလိမ့်မယ်။ 

ငါ ကျန်းယိမင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ 

"မင်း ဘာလို့ ဒါတွေ မေးနေတာလဲ" 

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျန်းယိမင်ရဲ့ လက်အောက်မှာ ငါအများကြီး ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် သူ ဒီကို မိဘတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျန်းမိသားစုအကြောင်း ဘာမှမပြောဘဲ ရောက်လာရင် တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ ငါ သိသင့်တယ်။ 

သူ့မျက်လုံးထဲက လှည့်ကွက်ကို သတိမထားမိဘဲ သူက ဆက်ပြောတယ်။ 

"ကျန်းချန်ကော၊ မင်း ဒီလောက် စိတ်မြန်လက်မြန် မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်၊ မင်းကို ဂရုစိုက်တဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိနေတုန်းပဲ..." 

ငါ သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ 

"ဒါဆို မင်းလည်း ငါ့ကို ဂရုစိုက်လား" 

သူ ခဏတာ တွေဝေသွားပြီး အလိုလိုပြောလိုက်တယ်။ 

"ဂရုစိုက်တာပေါ့"

ငါ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။ 

"အဲဒီလိုဆိုရင် အမေနဲ့အဖေအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြပါဦး၊ သူတို့ အဆင်ပြေကြတုန်းပဲလား၊ မင်း သူတို့ကို ဂရုစိုက်ပေးထားလား၊ တိတိ" 

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ကျန်းယိမင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့အားသင့်မှု လင်းခနဲ မြင်လိုက်ရတယ်။

~~~