Chapter 22

ငါ့ရဲ့ အွန်လိုင်းလျှို့ဝှက် နာမည်ဝှက်တွေ ပေါ်သွားခဲ့ပြီ။ 

ငါ့ ဥယျာဉ်လေးရဲ့ အကောင့်က နာမည်မကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။ အဖွဲ့သားတွေရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မှတ်တမ်းတွေ ပေါက်ကြားသွားပြီး ငါ့ရဲ့ လက်ရှိနေထိုင်ရာနဲ့ အကောင့်မှာ တင်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေကြားက ဆင်တူမှုတွေကို ဖော်ထုတ်သွားခဲ့တယ်။

လူတွေက ငါ့လက်တွေအကြောင်း အသေးစိတ် ရှာဖွေပြီး ကျန်းချန်က တကယ်ပဲ ဒီနောက်ကွယ်မှာ ရှိလားဆိုပြီး မေးဖို့ ငါ့အကောင့်ကို လူအများအပြား ဝင်လာကြတယ်။ 

ငါ မဖြေဘူး။ နောက်ထပ်လည်း မတင်တော့ဘူး။

ငါ့ လိပ်စာ ပေါ်သွားပြီး လူတွေက ဒီအကောင့်နောက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဖော်ထုတ်ဖို့ လာမယ်လို့ ပြောနေကြတော့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ 

ဖေကျင်းယန့်က တခြားနေရာကို ပြောင်းချင်လားလို့ မေးတယ်။ 

သူက ခြံပါတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိကြောင်း၊ အဲဒီမှာ ငါ စိတ်ကြိုက် ပြုပြင်နိုင်ကြောင်း၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှုအတွက် လုံခြုံရေးလည်း ရှိကြောင်း ပြောတယ်။ ဒေသခံတွေကလည်း ဒီခြံကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်တယ်။ 

ငါ သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။ 

"ငှားခ ဘယ်လောက်လဲ" 

သူက ရယ်မောလိုက်တယ်။ 

"ကိုယ့်ချစ်သူနဲ့ ပိုက်ဆံစကား ပြောရလား" 

ငါ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါဆို မင်း ငါ့ရဲ့ sugar daddy လုပ်မလို့လား" 

"မင်း ငါ့ကို မျက်နှာပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ" 

သူက ပြန်ဖြေတယ်။ ဖေကျင်းယန့်က တကယ်ကို စကားပြော ကောင်းတယ်။

ငါ ပြောင်းဖို့ စလုပ်တော့ တံခါးဝမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတဲ့ ကျိုးချီနဲ့ တိုးတယ်။ 

ငါ့ကို မြင်တော့ သူ မပုန်းရှောင်တော့ဘူး။ သူတို့ ရိုက်ကူးရေး ပြီးသွားပြီလို့ ငါ ကြားပေမယ့် သူ ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်ရှိနေသေးတာလဲ။ 

ငါ သူ့ကို စကားမပြောဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် သူက အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ငါ့ကို လာတားပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။

"ကျန်းချန်" 

"ဘာလဲ" 

ဥယျာဉ်တံခါးက ဒီရက်ပိုင်း ပွင့်နေတယ်။ ဖေကျင်းယန့်က လူတွေကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကူညီဖို့ ခေါ်ထားတာ။ 

ကျိုးချီက ရှုပ်ထွေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ငါ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။

"မင်းကို တစ်ခု မေးစရာ ရှိတယ်" 

"မေး" 

ငါ သိပ် စိတ်မရှည်ဘူး။ သူက မတူတော့ဘူး။ အရင်က သူ ငါ့မျက်လုံးကို တိုက်ရိုက်မကြည့်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ အရမ်းကို နှိမ့်ချနေသလိုပဲ။ 

"မင်း ‘ဝူမင်’ လို့ခေါ်တဲ့ အဆိုတော်တစ်ယောက်ကို သိလား" 

"မသိဘူး" 

ငါ ထွက်သွားဖို့ လုပ်တော့ ကျိုးချီ ထိတ်လန့်သွားပြီး ငါ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ 

"သူက အွန်လိုင်းမှာ နာမည်ကြီးတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ် မင်း မသိရတာလဲ၊ ငါ အရင်က သူ့ကို သီချင်းရေးပေးဖို့ ဆက်သွယ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အကောင့်ရဲ့ IP address က ဒီနားကပဲ၊ ရွာထဲမှာ ငါ မေးကြည့်တော့ မင်းပဲ ဒီမှာ ဂီတနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လုပ်နေတဲ့သူ ရှိတာ၊ တခြား အဆိုတော်တွေနဲ့ မင်း မဆုံဖူးဘူးလား" 

"..." 

"မင်း ဒီရုပ်သံအစီအစဉ်ကို ဒီလူကို ရှာဖို့ပဲ ပါဝင်တာလား" 

သူ ဝန်ခံလိုက်တယ်။

"တိတိကျကျတော့ မဟုတ်ဘူး၊ လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာ" 

ငါ အရင်က WeChat က မက်ဆေ့ချ်တွေကို မှတ်မိတယ်။ ကျိုးချီက ငါတို့ တွေ့လို့ရမလားလို့ ဆက်တိုက် မေးနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ အခု WeChat ကို သိပ်မသုံးတော့ဘူး။ client နည်းနည်းနဲ့ ဖေကျင်းယန့်အတွက်ပဲ သုံးတယ်။ 

သူ့မက်ဆေ့ချ်ကို ပြန်မဖြေခဲ့တာ။ မေ့သွားတာကို ပြန်သတိရလိုက်တယ်။ သူက အရေးမပါဘူး။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလည်း မဟုတ်ဘူး။

ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်။ 

"ငါ ဘယ်အဆိုတော်မှ မသိဘူး၊ မင်း လူမှားနေပြီ" 

ငါ ဒီစကား ပြောပြီးတာနဲ့ ပြောင်းရွှေ့တဲ့သူတွေက ငါ့ စန္ဒရားကို သယ်ထုတ်လာတော့ အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားတယ်။ 

ကျိုးချီက ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ငါ့ စန္ဒရားပေါ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။ အလုပ်သမားတွေ စန္ဒရားကို ဘေးဖယ်ထားတော့ ကျိုးချီက စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လိုက်သလိုပဲ။ 

ငါ မကြည့်နေတုန်းမှာ သူက ရုတ်တရက် ငါ့စန္ဒရားပေါ်က ခလုတ်အနည်းငယ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။ 

စန္ဒရားသံကြောင့် သူ့မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် ကျယ်လာတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အကြည့်က စန္ဒရားကနေ ငါ့မျက်နှာဆီ ပြန်ရောက်လာတယ်။ 

သူ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပေမယ့် မယုံချင်ဘူး။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ သူ ရူးနေပြီ။ 

ပြီးတော့ ငါ သူ့ကို သူ့ဖုန်း ထုတ်ပြီး နံပါတ်တစ်ခု ခေါ်နေတာကိုပဲ ကြည့်နေမိတယ်။ ငါ့ရှေ့မှာတင်ပဲ။ နောက်တစ်ခဏမှာ ငါ့ဖုန်း တုန်ခါလာတယ်။ 

ငါ ဖုန်းမြည်သံ မထားချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် တုန်ခါသံက ကျယ်လောင်တယ်။ ငါ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ကျိုးချီရဲ့ ခေါ်ဆိုမှုက ပေါ်လာလေရော။ 

ငါ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ သူလည်း မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲနေသလိုပဲ။

ဒါပေမယ့် ငါကတော့ ပြောင်းရွှေ့သူတွေကို ဆက်လုပ်ဖို့ အေးဆေးစွာ ညွှန်ကြားနေလိုက်တယ်။

~~~