Chapter 12

ငါ့ခါးက နာနေတာကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မတ်မတ်ထားပြီး ဖေကျစ်လင်ရဲ့ ဗိုက်ကို ခြေထောက်နဲ့ကန်လိုက်တယ်။

"ဒါကို ဖယ်ပေးစမ်းပါ!" 

မမျှော်လင့်ဘဲ ဖေကျစ်လင်က လှည့်လိုက်ပြီး ငါ့ကို ထပ်ပွတ်သပ်ပါတော့တယ်။ 

ငါလည်း ကျိန်ဆဲကြည့်တယ်၊ တောင်းပန်ကြည့်တယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ လွတ်မြောက်ခြင်းကို မရခဲ့ဘူး။ 

ယောင်နေတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ရေချိုးခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားလိုက်တယ်။

"ရေချိုးခန်းသွားရမယ်၊ အရင်လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား"

ဖေကျစ်လင်က ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"မရဘူး၊ ပေါင်ပေ့က ထွက်ပြေးချင်သေးတယ်" 

ငါ စိုးရိမ်လာတယ်။ 

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ် ရေချိုးခန်းသွားရမလဲ" 

သူ စောင်ကို မလိုက်ပြီး ခုတင်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခုတင်အောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ သံကြိုးရှည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ 

ငါ အံ့အားသင့်သွားတယ်၊ မနေ့ညက ဘာလို့ ဆွဲတာမျိုး မခံစားရတာလဲဆိုတော့ အောက်မှာ ဒီလိုရှည်တဲ့ အပိုင်းကြီး ရှိနေတာကိုး။ 

ငါ ခဏလောက် မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိပေမယ့် ဖေကျစ်လင်က ငါ့ကို ရေချိုးခန်းထဲ ပွေ့ချီသွားတယ်။ 

ဒီသံကြိုးအရှည်က ဒီအခန်းထဲမှာ ငါ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်ဖို့ လုံလောက်တယ်။ 

ဒါက ဘယ်လို အတင်းအကျပ် ချစ်ရတဲ့ ဇာတ်လမ်းလဲ၊ ငါ လုံးဝ ပြောစရာစကားတောင် မရှိ‌တော့ဘူး။

တစ်ခုခုတော့ အရမ်းမှားနေပြီ၊ တကယ်ကို မှားနေပြီဟ! 

ဘာက ဖေကျစ်လင်ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေတာလဲ ငါ နားမလည်တော့ဘူး။

ခုတင်ပေါ် ပြန်ရောက်တော့ ငါက ဖေကျစ်လင်ရဲ့ လည်ပင်းကို လက်နဲ့ဖက်လိုက်တယ်။ 

"ကျစ်လင်‌ကော အမှန်ကို ပြောပြ"

သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အမူအရာက ငါ့ရဲ့ မှန်းဆချက်ကို တကယ်ပဲ အတည်ပြုပေးတယ်။ 

သူ နောက်ဆုံး စကားပြောတဲ့အထိ ငါ့ သူ့နားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောနေခဲ့တယ်။

"မင်းက အရင်က ဝမ်ကျားကျားနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ်နေရတာကို တကယ်ကြိုက်တယ်" 

ငါ လျစ်လျူရှုထားခဲ့တဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေ၊ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ဝှက်ထားခဲ့တာတွေက ပြန်ပြီး ပေါ်လာတယ်။

ကူးပြောင်းခြင်းမတိုင်ခင် ညမှာ ငါက ဇာတ်လမ်းအတိုင်း လိုက်နာဖို့ အမြဲတမ်း အတင်းအကျပ် ခိုင်းခံခဲ့ရတယ်၊ ဝမ်ကျားကျားက ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ငြင်းမှသာ အရာအားလုံးကနေ လွတ်မြောက်နိုင်တယ်။ 

ဒါပေမယ့် ဖေကျစ်လင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဲဒါတွေက သူ့ကို မရွေးချယ်တဲ့ လက္ခဏာတွေပဲ ဖြစ်နေတယ်။

~~~