Chapter 10

လုအဖွဲ့အစည်းမှာ ဝန်ထမ်းခေါ်ယူရေး စာမေးပွဲ ဖြေဆိုပြီးနောက် ပထမအင်တာဗျူးနဲ့ ဒုတိယအင်တာဗျူး ဆက်ရှိသေးတယ်။

ဒါက ငါ လင်လင်ဆီကနေ နောက်မှ ကြားတာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အင်တာဗျူးတစ်ခုပဲ ဖြေခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို အင်တာဗျူးသူက လုပေချန် ဖြစ်နေတယ်။

သူက အလယ်မှာ ထိုင်နေတယ်၊ ကိုယ်နေဟန်ထား တည့်မတ်ပြီး ချောမောတဲ့ မျက်နှာရှိတယ်။

သူ့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ငါ အစည်းအဝေးခန်း မှားဝင်လာပြီလို့တောင် ထင်မိသွားတာ။ အင်တာဗျူးသူက ငါ့ကို မိတ်ဆက်ဖို့ ပြောလိုက်မှ ငါ သတိပြန်ဝင်လာတယ်။

အစပိုင်းမှာ ငါ အင်တာဗျူးဖြေခဲ့တဲ့ ရာထူးက လက်ထောက်ရာထူး မဟုတ်ဘူး။

အင်တာဗျူးပြီးခါနီးမှာ လုပေချန်က မေးတယ်။

"မစ္စတာစုန့်၊ ရာထူးပြောင်းတာကို ဘယ်လိုထင်လဲ။ ဥပမာ.. ဥက္ကဋ္ဌရုံးကို ပြောင်းရွှေ့တာမျိုးပေါ့"

ငါ လုံးဝ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ 

"လစာ မှန်ရင် ဘယ်ရာထူးမဆို ရပါတယ်၊ ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်အိမ်ပါ၊ သူဌေးက ကျွန်တော့်အဖေပါပဲ"

လုပေချန်က ရယ်မောလိုက်တယ်။

"သူဌေးကတော့ တခြားသူတွေက 'အဖေ' လို့ ခေါ်တာကို မနေတတ်ဘူးထင်တယ်နော်"

ငါ မြန်မြန် ပြင်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီနဲ့ သူဌေးအတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကြိုးစားပါ့မယ်၊ သူဌေး ဘာလိုလို ကျွန်တော် အဲဒါကို ဖြစ်စေရပါမယ်! ကျွန်တော် ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်!"

လုပေချန်ရဲ့ အပြုံးက ပိုနက်ရှိုင်းလာတယ်။ 

"ကောင်းတယ်၊ မင်းပြောတဲ့စကားကို မှတ်ထားပါနော်"

ပြီးတော့ ငါ့ကို အဲဒီနေရာမှာပဲ ခန့်လိုက်တယ်။

နောက်ပိုင်းကြမှ လုပေချန်က CEO မှန်း သိလိုက်ရတော့... ငါ ရှက်လွန်းလို့ သူ့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့ဘူး။

ငါ အလုပ်အစီရင်ခံစာ တင်ပြီးတိုင်း မြန်မြန်ထွက်သွားပြီး သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်တယ်။

overtime တွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အင်တာဗျူးအကြောင်း ငါ မေ့သွားတယ်။

ငါလည်း လုပေချန်နဲ့ ပိုပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလာတယ်။

ပြီးတော့ သူ့လစာက တကယ်ကို ရက်ရောတယ်၊ မကြာမကြာ လစာတိုးပေးသေးတယ်။

ဒီတစ်ခါတောင် ငါ့လစာကို နှစ်ဆတိုးပေးဖို့ သူက စပြောခဲ့တာ။

ဒါပေမယ့် ခွင့်ပြုချက် မရသေးခင်မှာ လုပေချန် ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်သွားတယ်လေ။

ပြီးတော့ ငါက လိမ္မာတဲ့တဲ့လက်ထောက်လေးကနေ သူ့ရဲ့ 'ဇနီး' ဖြစ်လာခဲ့တယ်...တစ်ဖက်သတ်ပေါ့။

အဲဒီတုန်းက စကားဝိုင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ အမြဲတမ်း ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသလို ခံစားရတယ်။

လုပေချန်က အဲဒီတုန်းကတည်းက ငါ့ကို သဘောကျနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား။

သူ ငါ့ကို သဘောကျလို့ပဲ အလုပ်မှာ သုံးနှစ်လုံးလုံး ငါ့ကို ဖိအားပေးခဲ့တာလား။

ငါ စစ်ထုတ်လိုက်တဲ့ သဲလွန်စတွေက ထပ်ပြီး ရောထွေးလာပြီး ငါ့ခေါင်းကိုက်စေတယ်။

ဒီအချိန်မှာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုက ငါ့အတွေးတွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။

ငါ ကြည့်လိုက်တော့ လင်လင် ခေါ်တာ။

"လက်ထောက်စုန့်၊ မကောင်းတော့ဘူး ပေ့ပေ့ ပျောက်နေပြီ!"

~~~