အခန်း(၁)

ရှောင်ယွမ်သည် ၂၁ရာစုတွင်တက္ကသိုလ်​

ကျောင်းသားတစ်​ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

​သာမန်ဘဝဖြင့် ကျောင်းတက်​ရင်း

ဘဝကိုဖြတ်သန်း​နေခဲ့သည်။

တစ်ရက် ည​နေခင်းတွင် သူကျောင်းမှပြန်လာခဲ့၏။

သူ စက်ဘီး​လေးထုတ်ကာ အပြင်ထွက်ပြီး မကြာမီ သကြားရုပ်လုပ်၍​ရောင်း​သော အဘိုးအိုနှင့် ​တွေ့လိုက်ရသည်။ 

အဘိုးအိုမှာ အလွန်တရာ အိုမင်း​နေခဲ့သည်။ သူ၏ တုန်​နေ​သော လက်ဖြင့်ပင် 

လက်ရာ​မြောက်​သော သကြားရုပ်များကို

ဖန်တီး​​နေသည်။ ​ရှောင်ယွမ်တစ်​ယောက် 

အဘိုးအို၏အနုပညာတွင် ​​မြောဝင်သွားမိသည်။

သူ၏ သကြားရုပ်ဝယ်မည့် ကိစ္စကိုပင်​​မေ့ပြီး ထိုင်ကြည့်​နေမိ​​တော့သည်။ ​နောက်ဆုံး အဘိုးအိုက ​မေးလာမှသာ သတိပြန်ဝင်သွားသည်။

"​မြေး​လေး ဘယ်အရုပ်လိုချင်လို့လဲ...

အဘိုးအခုလုပ်ထားတဲ့ အရုပ်​တွေထဲက 

လိုချင်တာရှိလား...

​တစ်ခြား အရုပ်တစ်ခု ထပ်လုပ်​ပေးရမလား..."

"အာ...ဟုတ်ကဲ့...အဘိုး

အဘိုး အဆင်​ပြေတဲ့ အရုပ်​ပဲ​ပေးပါ...

ကျွန်​တော်က ဘာဖြစ်ဖြစ်အဆင်​ပြေပါတယ်...

အဘိုးရဲ့ လက်ရာ​​တွေက အနုပညာ​မြောက်လိုက်တာ... စားရမှာ​တောင် နှ​မျောတယ်...

တစ်ခု ဘယ်​လောက်လဲ အဘိုး..."

အဘိုးအိုမှ ​ငွေပမာဏတစ်ခုအား ​ပြောလိုက်သည်။

​ရှောင်ယွမ်တစ်​ယောက် စဥ်းစားမ​နေဘဲ

သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ပါသမျှကို 

ထုတ်​ပေးလိုက်သည်။

"အဘိုး ယူလိုက်ပါ...

အဘိုးရဲ့ လက်ရာ​မြောက်တဲ့ အနုပညာကို ကြည့်ခွင့်ရတဲ့အတွက်​ပေးတာပါ...

အဘိုးကိုမြင်ပြီး ကျွန်​တော်အဘိုးကိုလည်း သတိရမိလို့ပါ...

​ကျေးဇူးပြုပြီး ယူလိုက်ပါ​..."

"ငါ့​မြေးက ကြင်နာတတ်တဲ့လူငယ်​လေးပဲ...

​ကောင်းပြီ... ဒီအရုပ်​လေးကို 

အဘိုးက​ပေးလိုက်မယ်...

စိတ်​ကောင်း​စေတနာ​ကောင်းအတွက် ဆုပဲ..."

အဘိုးအိုမှ ထူးဆန်း​သော သကြားရုပ်​လေးအား 

​ပေးလာသည်။ ​ရှောင်ယွမ်တစ်​ယောက် 

ထိုအရုပ်​လေးအား အလွန် သ​ဘောကျမိသည်။

အဘိုးအို သကြားရုပ်လုပ်​နေစဥ်ကတည်းက ဤအရုပ်​လေးအား ထူးထူးခြားခြား သ​ဘောကျ​နေမိခဲ့ခြင်းပင်။ ​အချိန်အားကြည့်ပြီး​နောက် မကြာမီ အ​ဆောင်ပိတ်​​တော့မည်ဖြစ်၍ ရှောက်ယွမ် အဘိုးအိုအား နှုတ်ဆက်ကာ အမြန်ပြန်ရ​​လေသည်။

"​ကျေးဇူးပါ အဘိုး...

အိမ်ပြန်ရင် ဂရုစိုက်ပြန်ပါဗျ..."

တုန်ယင်​နေ​သော အဘိုးအိုသည် နုပျို​သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ​ရှောင်ယွမ်အားကြည့်​နေခဲ့သည်။

ထိုည၌ စာကြည့်ရင်း စာ​ရေးခုံတွင် ​

ထောင်ထား​သော သကြားရုပ်​လေးအား 

ကြည့်​နေမိသည်။ စားရမည်အား အလွန်နှ​မျောမိ​သော်လည်း မစားလျှင် အရည်​ပျော်သွားလိမ့်မည်။

ထို့​ကြောင့် ​သကြားရုပ်​လေးအား စားလိုက်​တော့သည်။ သကြားရုပ်​လေးမှာ တမူထူးခြားစွာ အလွန်အရသာရှိ​နေသည်။ အဘိုးအိုမှာ အနုပညာလက်ရာ​မြောက်ရုံသာမက သကြားရည်လုပ်ရာတွင်လည်း အလွန်​​တော်သည်ဟု ​တွေး​နေမိသည်။

(၁)နာရီခန့် စာကြည့်ပြီး​နောက် ​ရှောင်ယွမ် အိပ်ငိုက်လာခဲ့သည်။ ၁၀နာရီသာရှိ​သေး​သော်လည်း ​အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည်။ ​နေ့လည်မှ PE အတန်းချိန်​ကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ​တွေးကာ 

​ရှောင်ယွမ်က ​စော​စောအိပ်ယာဝင်လိုက်​တော့သည်။ 

​ရှောင်ယွမ်တစ်​ယောက် အိပ်​ပျော်သွားပြီး များမကြာမီ အိပ်မက်ကဲ့သို့ ​နေရာတစ်ခုသို့ ​ရောက်ရှိသွားသည်။ ထို​နေရာတွင် 

​စီးဆင်း​နေ​သော ချောင်း​လေးတစ်ခုရှိသည်။ 

​ချောင်း၏ အဆုံးနှင့်အစကို မမြင်နိုင်​သော်လည်း ​ချောင်း​ရည်မှာ အလွန်ကြည်လင် သန့်ရှင်း​နေ၏။

​စမ်းချောင်း​လေး၏ ​တစ်ဖက်တွင် ​

မြေကွက်လပ်တစ်ခုရှိပြီ အပင်ကြီးတစ်ပင် လည်းရှိသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ပျဥ်ဖြင့် ​ဆောက်လုပ်ထား​သော အ​ဆောက်အဦးတစ်ခု ရှိသည်။ ထူးခြားမှုတစ်ခုမှာ ထို​​နေရာတွင် မည်သည့်အသံမျှ မကြားရ​​ချေ။ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်​နေပြီး စိတ်​အေးချမ်းမှုအား ခံစားရသည်။

နံနက် ၇ နာရီတွင် ​ရှောင်ယွမ်၏ ဇီဝနာရီအရ အိပ်ယာနိုးလာခဲ့သည်။ ​ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်​သော်လည်း ​စော​စောထသည့်အကျင့်​ကြောင့် 

အိပ်ယာမှ ထလိုက်သည်။ ​သူ၏ 

သာယာ​သော နံနက်ခင်းမှာ ရေချိုးရန် ​

ရေချိုးခန်းထဲသို့ သွား​သောအခါ ​

ရေပိုက်ပျက်​နေ​ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ 

"​အာ...ဒုက္ခဘဲ...

မ​နေ့ညကလည်း ​ရေမချိုးလိုက်ရဘူး...

ခုချိန်​​ရေမချိုးရရင် ငါ့ကိုသာ 

တစ်​ယောက်​ယောက် သယ်သွားလိုက်​​တော့..."

​ရှောင်ယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ​ရေချိုးချင်​ကြောင်း ငြီးငြူမိလိုက်​သော တစ်ခဏတွင် အ​ဆောင်ခန်းထဲမှ ထူးခြား​သော​နေရာသို့ ​ချက်ချင်းရောက်သွားသည်။

"အားး... wtf

ဘာဖြစ်တာလဲ...ငါဘယ်​ရောက်သွားတာလဲ..."

​ရှောင်ယွမ် ​ဘေးပတ်လည်အားကြည့်ရင်

ယမန်​ညမှ အိပ်မက်အား သတိရသွားသည်။

"ဒါ မ​နေ့ညက အိပ်မက်ထဲက ​နေရာမလား...

ငါဘယ်လိုလုပ် ဒီထဲ​ရောက်သွားတာလဲ...

ဘာလဲ...ဝတ္ထုထဲက ​နေရာလွတ်ဆိုတာလား..."

​ရှောင်ယွမ်တစ်​ယောက် ထိတ်လန့်​နေရာမှ ​နေရာလွတ်အ​ကြောင်း ​တွေးမိ​သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ စမ်း​ချောင်း​လေးအား ငုံ့ကြည့်ကာ အ​ဆောက်အဦး​လေးထဲ ဝင်လိုက်သည်။ 

အ​ဆောက်အဦး​လေးမှာ သာမန်အိမ်​လေးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင်။ အိပ်ခန်းဟုထင်ရ​သော အခန်း ၁ခန်း၊ ဧည့်ခန်းနှင့် သို​လှောင်ခန်း ၁ခန်း ရှိသည်။ အိမ်​လေးအား လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး​နောက် စမ်း​ချောင်း​ပေါ်မှ တံတား​လေးအားဖြတ်ကာ ​မြေကွက်လပ်ကိုသွားကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း ​မြေအ​နေအထားအရ 

စိုက်ပျိုးလို့ရမယ်ထင်တယ်...

ဝတ္ထု​တွေထဲကလို စိုက်ပျိုးရင်

အပင်​တွေတန်းပြီး ကြီးလာမှာလားပဲ..."

​ရှောင်ယွမ်က ​နေရာလွတ်ထဲတွင်

သွားလို့​နေရသည့် ​နေရာမှန်သမျှ 

​လျှောက်ပတ်၍ သွားကြည့်ခဲ့သည်။

အတွင်းနှင့်အပြင်ဘက် အချိန်ကွာခြားမှုအား မသိ​သော​ကြောင့် ယခုထွက်သင့်ပြီဟု ​တွေးလိုက်သည်။

"​ကောင်းပြီ...ထွက်မယ်ကွာ..." 

​​ရှောင်ယွမ်က နေရာလွတ်ထဲတွင်သာရှိ​နေ​သေးသည်။

"ဟမ်...

ထွက်မယ်လို့ အပြင်ထွက်မယ်ကွ..." 

​ရှောက်ယွမ် မျက်စိမှိတ်ကာ ကုန်းအော်လိုက်သည်။

သို့​သော် ​ပြောင်းလဲမှုမရှိ​ချေ။ ​နေရာလွတ်ထဲတွင်သာ ရှိ​နေ​သေးသည်။ ​ရှောင်ယွမ် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်လာသည်။ ဤအစား​အ​စာမရှိ​သော ​နေရာလွတ်ထဲတွင်သူပိတ်ပြီ ​နေရင်ဟု ​တွေးကာ စိုးရိမ်လာပြီး စိတ်ညစ်ညူးစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"​​သေစမ်းကွာ...အလိုလိုရောက်လာပြီး...

ဘယ်လို ပြန်ထွက်ရမယ်မှန်း မသိ​တော့ဘူး...

ငါ ​ရှောင်ယွမ် ထွက်ချင်ပြီကွာ..."

ဝုန်း...

သို့နှင့် ​ရှောင်ယွမ်တစ်​ယောက် 

အပြင်​လောကသို့ ပြန်​​ရောက်သွားသည်။

​"ဟမ် ဘယ်လိုထွက်နိုင်လိုက်တာလဲ...

Code ကဘာလဲ...

<ငါ ​ရှောင်ယွမ် ထွက်ချင်ပြီကွာ>လား..."

​ရှောင်ယွမ် ​ခေါင်းကုတ်ရင်း 

နာရီအားကြည့်လိုက်မိသည်။ ​

နေရာလွတ်ထဲတွင် အချိန်အ​တော်ကြာ

​နေခဲ့​သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် 

အချိန်​ပြောင်းလဲမှုမရှိ​ချေ။ 

သို့ဖြစ်၍ ​နေရာလွတ်မှာ အချိန်စီးဆင်းမှုနှင့် ကင်းလွတ်​နေပုံရသည်။ 

​ဘေးအခန်းသို့သွားကာ ​အကူညီ​တောင်း

ရေချိုးပြီး​နောက် စား​သောက်ဆိုင်သို့ 

အ​ပြေးသွားလိုက်သည်။ ပူပူ​နွေး​နွေး

​ခေါက်ဆွဲ၂ပန်းကန်ဝယ်ပြီး ​​ပြန်လာသည်။ ​ခေါက်ဆွဲ၁ပန်းကန််အား စားရင်း

​နောက်တစ်ပန်းကန်အား ​နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်ရန် ကြိုးစား​ကြည့်ခဲ့သည်။

စိတ်ထဲတွင် ​တွေးလိုက်​သောအခါ 

​​ရှေ့မှ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်​​က ပျောက်သွားသည်။

​​ရှောင်ယွမ် ​နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်​သောအခါ အိမ်က​လေး၏ ဧည့်ခန်းနှင့်တူ​သော အခန်းကျယ်၏ စားပွဲ​ပေါ်တွင် ​ခေါက်ဆွဲပန်းကန်​လေးက ​ရောက်​နေသည်။

​​ရှောင်ယွမ် ပြန်ထွက်လာပြီး​​နောက် 

အချိန်မှတ်ကာ ​နေ့စဥ်ဓူဝ ကိစ္စများအား

လုပ်ကိုင်​နေခဲ့သည်။ ည​အိပ်ချိန်​ရောက်​သောအခါနေရာလွတ်ထဲသို့ ထပ်မံဝင်ကြည့်ခဲ့သည်။

သူထင်ထားသကဲ့သို့ပင် ​ခေါက်ဆွဲပန်းကန်မှာ မနက်ကကဲ့သို့ပင် ပူ​နွေး​နေ​သေးသည်။

"ဟားဟားဟား မိုက်ပြီကွာ...

​ငါ ရှောင်ယွမ် ​နေရာလွတ်ပိုင်တဲ့ 

ဆရာကြီး ဖြစ်ပြီကွ..."