အခန်း(၂၉)

အခန်း (၂၉)

လူအပေါင်း စည်ကားများပြားလှသည့် မြို့မဈေးကြီးထဲ၌ လုဖုန်းတို့မိသားစု၏ နွားလှည်းလေးတစ်စီး ရှေ့တွင် လူများ ဝိုင်းအုံနေသည်။ နွားလှည်းပေါ်တွင် တင်ထားသော လတ်ဆတ်သည့် အသီးအရွက်များကို ရှောင်ယွမ်နှင့် လုဖုန်းတို့က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရောင်းချပေးနေကြသည်။ သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် အသီးအရွက်များသည်လည်း တစ်ခြင်းပြီးတစ်ခြင်း ကုန်လျက်ရှိသည်။ ဈေးတန်သည့်အပြင် အရည်အသွေး ကောင်းမွန်လှသောကြောင့် ဝယ်သူများကလည်း တစ်ခဲနက် အားပေးကြသည်။

ထိုစဉ် ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံရှိပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူတို့နွားလှည်းနားသို့ ရောက်လာသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် နွေးထွေးသည့် အပြုံးတစ်ပွင့်ရှိနေပြီး ရှောင်ယွမ်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်နေသည်။ ထိုသူမှာ ချန်းမိသားစု၏ နာမည်ကျော် စားဖိုမှူးကြီးပင်ဖြစ်သည်။ စားဖိုမှူးကြီးသည် ​​ရှောင်ယွမ်၏ ထူးခြားသော ဟင်းချက်နည်းများကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။ 

​ရှောင်ယွမ်က သူ့ကို "ဟော့ပေါ့" ဟု ခေါ်သော အိုးတစ်လုံးထဲ၌ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အသားများကို ရေနွေးပူပူထဲ ထည့်ကာ စားသုံးရသည့် အစားအစာအကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ စားဖိုမှူးကြီးသည်လည်း ထိုအကြံဉာဏ်ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မိမိကိုယ်ပိုင်ပုံစံဖြင့် ပြန်လည် တီထွင်ခဲ့သည်။

“​​မင်းတို့ ရောင်းတဲ့ အသီးအရွက်တွေက အရည်အသွေး အရမ်းကောင်းတယ် 

​နောက်ပြီး မင်းပေးတဲ့ အကြံဉာဏ်နဲ့ ဟင်းလျာအသစ်တွေ စမ်းသပ် ချက်ပြုတ်ထားတယ်

အခု အဲဒီဟင်းလျာတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်စေချင်လို့ ဖိတ်ခေါ်ပါရစေ”

စားဖိုမှူးကြီးက တည်ငြိမ်၍ ကြည်လင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စားဖိုမှူးကြီးက အဝယ်​တော် စန်း​လောင်ထံမှ 

​ရှောင်ယွမ်တို့ ​စျေးထဲတွင် အနိုင်ကျင့်ခံရ​ကြောင်း နှင့် သူတို့အား မနာလိုနေသည့် ​စျေးသည်များရှိ​ကြောင်း ကြားသိထားသည်။ ထို့​ကြောင့် သူ၏စီးပွားဖက်​​လေးအား ကူညီရန် လူကိုယ်တိုင်ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်ယွမ်နှင့် လုဖုန်းတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ဝမ်းလည်းဝမ်းသာသွားကြသည်။ စာဖိုမှူးကြီး ကိုယ်တိုင်ထွက်​ပေါ်လာမှု​ကြောင့် သူတို့၏​နောက်တွင် ချန်းမိသားစုစား​သောက်ဆိုင်ရှိ​ကြောင်း အသိ​ပေးပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းက သူတို့အား ​နှောင့်ယှက်ချင်သူများကို မဝံ့မရဲဖြစ်​စေလိမ့်မည်။ 

"​ကျေးဇူးပါ စားဖိုမှူးကြီး

ဒီတစ်​ခေါက် ကျွန်​တော်တို့

အိမ်က က​လေး၂​ယောက်ပါ​ ခေါ်လာခဲ့တာဗျ"

"က​လေး​​၂​ယောက်ပါ ​ခေါ်ခဲ့​​လေ

ကျန်တဲ့ အသီးအရွက်​တွေလည်း မ​ရောင်းနဲ့တဲ့ 

ဆိုင်ကိုယူခဲ့လိုက် ငါတို့ပဲဝယ်လိုက်မယ်"

စားဖိုမှူးကြီးက ​ရှောင်ပိုင်​လေး၏​ခေါင်း​လေးအား ပုတ်ကာ ချိုချဥ်ပေး​လေသည်။ 

​ရှောင်ယွမ်တို့က နာမည်ကျော် စားဖိုမှူးကြီး၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်ကာစားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကလေးများသည် မြို့၏မြင်ကွင်းများကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်ရှုရင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ရှောင်ပိုင်ကတော့ လမ်းဘေးမှ အရုပ်ဆိုင်လေးတစ်ခုကို မျက်စိကျနေပြီး လင်းဟန်ကတော့ အဆောက်အအုံကြီးများကို မော့ကြည့်ရင်း အံ့သြနေသည်။ မြို့ပြ၏ စည်ကားလှသော မြင်ကွင်းများသည် သူတို့၏ ငယ်ဘဝကို အမှတ်ရစရာများ ဖန်တီးပေးနေကြသည်။

စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ စားဖိုမှူးကြီးက သူတို့အတွက် သီးသန့်စားပွဲတစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ ထိုစားပွဲနားတွင် ကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်းမိသားစုဆိုင်၏ သား​လေးဖြစ်ပုံရသည်။ သူ၏​ဘေးတွင် အ​​​​ချွေအရံတစ်ချို့ရှိ​နေခဲ့သည်။ 

သူသည် ရှောင်ပိုင်နှင့် ရွယ်တူလောက်ရှိပြီး ရှောင်ပိုင်နည်းတူ တော်တော်လေး စကားနည်းပုံရသည်။ သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပြီး ကြည့်နေသောကြောင့် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့တတ်ပုံပေါ်သည်။

ရှောင်ပိုင်လေးက သူစိမ်းများကြားတွင် ပွင့်လင်းဖော်ရွေမှု သိပ်မရှိဘဲ ခပ်တည်တည်နေတတ်သူပီပီ ကောင်လေးကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်​နေခဲ့သည်။ 

ကောင်လေးကလည်း ရှောင်ပိုင်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်လုံးသည် မျက်လုံးချင်းဆုံကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှ စကားလုံးမပါသည့် ဆက်သွယ်မှုလေးတစ်ခုကို စတင်နေသယောင်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ပိုင်က သူ့လက်ထဲမှ သူအမြဲဆော့နေကျ သစ်သားရုပ်သေးရုပ်လေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသည့် ရုပ်သေးရုပ်လေးဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ပိုင်အတွက်တော့ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်လိုပင် သူ၏အစ်ကိုကြီးကိုယ်တိုင် ထွင်းထု​ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ 

ကောင်လေး၏ မျက်လုံးလေးများ ဝိုင်းသွားပြီး စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ ရှောင်ပိုင်က သူ၏ရုပ်သေးရုပ်လေးကို ကောင်လေးဆီသို့ တိုးပေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးက ဖြည်းဖြည်းလေး လက်လှမ်းကာ ရုပ်သေးရုပ်လေးကို ကိုင်ကြည့်သည်။ ထို့​နောက် သူ၏မျက်နှာလေး​ပေါ်တွင် အပြုံးလေးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ ထိုအပြုံးက က​လေး၂​ယောက်ကြားရှိ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ဖြိုခွဲလိုက်သလိုပင်။ ကလေးနှစ်ယောက်ကြားမှ ဆက်သွယ်မှုလေးသည် ချစ်စရာကောင်းလွန်းသည်။ 

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရုပ်သေးရုပ်လေးဖြင့် ဆော့လိုက်၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြုံးစေ့ မေ့စေ့ ကြည့်လိုက်နှင့် အချိန်ကုန်နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင် လင်းဟန်က အစ်ကိုကြီးပီပီ ဝင်လာပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို 

ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ 

“ဒီလိုဆို ဘယ်ပျော်စရာ​ကောင်းမလဲ 

အစ်ကိုတို့ တူတူပုန်းတမ်းဆော့ရအောင်” 

ရှောင်ပိုင်နှင့် ကောင်လေးတို့ မျက်လုံးချင်းကြည့်ပြီး ခေါင်းလေးများ ငြိမ့်ပြကြသည်။ သူတို့သုံးယောက်သား စားသောက်ဆိုင်၏ အလွတ်နေရာလေးများတွင် ပုန်းတမ်းလိုက်ဆော့ကြရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိုက်ဖမ်း၊ ရယ်မောသံလေးများနှင့် ပြေးလွှားနေကြသည်။ သူတို့၏ ရယ်သံလေးများသည် ဆိုင်တစ်ခုလုံးကို ပျော်ရွှင်မှုများ ကူးစက်စေသည်။

သူတို့ ဆော့ကစားနေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်းမိသားစုဆိုင်ရှင် ချန်းလီသည် သူ၏သားလေး ထိုမျှလောက် ပျော်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာမလို့ ကြည်နူးစိတ်များ ပြည့်လျှံနေသည်။ သူ၏သားလေးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စကားသိပ်မပြောဘဲ အမြဲတိတ်ဆိတ်နေတတ်သောကြောင့် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းမရှိ​သောကြောင့် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ယခု သားလေး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများနှင့် ရယ်သံလေးများ ကြားရသောအခါ သူ တကယ်ပင် စိတ်ကျေနပ်ပျော်ရွှင်မိသည်။ ထိုကလေးများကြောင့် သူ့သားလေး၏ ဘဝတွင် အပြောင်းအလဲကောင်းများ ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။

"ညီ​လေးတို့က ​အသီးအရွက်​တွေ ပို့​ပေး​နေတဲ့ 

လုဖုန်းနဲ့ရှောင်ယွမ်ဖြစ််မယ်ထင်တယ်"

"ဟုတ်ပါတယ် 

ဒါ ကျွန်​တော့်ဇနီး ​ချင်းယွမ် ကျွန်​တော်က လုဖုန်းပါ"

"မင်းတို့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့​တော်ကြာတာပဲ 

ငါ့နာမည်က ချန်းလီ ဆိုင်ပိုင်ရှင်​ပေါ့ကွာ 

မင်းတို့အကူအညီလိုအပ်တာရှိရင်​ပြောပါ

​ငါလည်း အကူအညီ​တောင်းချင်တာတစ်ခုရှိတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ​ပြောပါဗျ"

လုဖုန်းနဲ့​ရှောင်ယွမ်လည်း အ​လေးအနက် 

နား​ထောင်​​နေခဲ့ကြသည်။

"​နောက်တစ်ခါ ဆိုင်ကိုလာရင် 

က​လေး​တွေ​ခေါ်လာ​ပေးနိုင်မလား 

အမြဲတမ်းမဟုတ်ရင်​တောင် တစ်ခါတစ်​လေ​​ပေါ့ဗျာ

သား​လေး အခုလိုမျိုး​ပျော်​နေတာ 

တစ်ခုမှမမြင်ဖူးဘူး 

သူကငယ်ငယ်ကတည်းက အ​နေ​အေးတယ်

သူ့အရွယ်က​လေးအ​ဖော်​တွေ​ခေါ်​ပေး​တော့လည်း 

မ​ဆော့ဘူးဗျာ သူ့ဘာသာ တစ်​ယောက်တည်းပဲ ​

​ဆော့နေတတ်တဲ့​ က​လေးပါ

အခုလိုမျိုး သူ့အရွယ်​လေးနဲ့ လိုက်ဖက်​အောင် 

​ဆော့ကစား​နေတာမြင်ရတာ 

တကယ်စိတ်ချမ်းသာရတယ်ဗျာ"

လုဖုန်းတို့လည်း အံအားသင့်သွားရသည်။ အ​ရောင်းအဝယ်ကိစ္စနှင့်ပတ်သတ်၍ ​ပြောလာမည်ဟု ထင်ခဲ့​ကြသည်။

"ရပါတယ်ဗျ 

အခုကနွားလှည်း​လေးနဲ့ဆို​တော့ 

က​လေး​တွေ​ခေါ်ရတာလွယ်သွားပြီ 

ရာသီဥတု​ကောင်းတဲ့ရက်မျိုးဆို 

​ခေါ်ခဲ့ပါ့မယ်

အကြီး​လေးက လင်းဟန် 

အငယ်​လေးက ​​ရှောင်ပိုင်ပါ 

၂ယောက်လုံးက လုဖုန်းရဲ့ညီ​လေး​တွေပါ"

​ရှောင်ယွမ်က ဝင်၍ ​ပြော​ပေးလိုက်သည်။ ​နောက်မှသိရသည်မှာ က​လေး​လေးက ချန်းမင်ဖြစ်ပြီး သူ၏မိခင်မှာ နှလုံးမ​ကောင်း​သော​ကြောင့် 

ဆုံးသွားပြီဖြစ်​ကြောင်း သိရသည်။ ချန်းမင်​​လေးက သူ၏အ​ဖေနှင့်သာ ကြီးပြင်းလာရပြီး အ​နေ​အေး​သော ​ကောင်​လေးတစ်​ယောက်ဖြစ်သည်။ 

ထိုအချိန် စားဖိုမှူးကြီးသည် သူတီထွင်ထားသည့် အရသာရှိလှသော ငရုတ်သီးပါဝင်သည့် ဟင်းလျာများကို လာချပေးသည်။ အငွေ့များ ဝေ့နေသည့် ဟင်းပွဲများ၏ ရနံ့က စားချင်စိတ်ကို ပိုမိုပြင်းပြစေသည်။ အထူးသဖြင့် "ဟော့ပေါ့" ပုံစံမျိုး ဖန်တီးထားသည့် အသားဟင်းရည် ပူပူဆူဆူလေးသည် အနံ့မွှေးကြိုင်လှသည်။ 

ပန်းကန်လုံးကြီးထဲတွင် နူးအိနေသည့် အသားတုံးလေးများနှင့် လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်စုံများကို မြင်ရသည်မှာ အနုပညာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ စွပ်ပြုတ်၏ ပူနွေးသောအငွေ့များသည် အနံ့ကို ပိုမိုပြင်းပြစေပြီး လူကို ဆွဲဆောင်နေသည်။ ပထမဆုံး တစ်ဇွန်းသောက်လိုက်သည်နှင့် အရသာရှိသော အမဲသားပြုတ်ရည်၏ ချိုမြိန်သော အရသာနှင့် ငရုတ်သီး၏ စပ်ပြင်းသောအရသာတို့ ပေါင်းစပ်ကာ ထူးခြားသည့် ခံစားမှုကို ပေးသည်။

"အရမ်း​ကောင်းတယ်

စားဖိုမှုးကြီး ​ဟော့​ပေါ့ရဲ့အရသာနဲ့ ​

တော်​တော်နီးစပ်လာပြီ

အခုအတိုင်း ချ​ရောင်းရင်ကိုရပါပြီ

အရသာတကယ်ရှိတယ်ဗျာ 

ချန်းမိသားစုဆိုင်ရဲ့ စားဖိုမှူးကြီးဖြစ်သင့်ပါတယ်"

​ရှောင်ယွမ်က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးကျူးလိုက်​လေသည်။ ထိုမျှ အရသာ​ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့​ချေ။ သူသိသမျှ အ​ပေါ်ယံ​လောက်သာ ​ပြောပြခဲ့​သော်လည်း စားဖိုမှူးကြီးက လက်​တွေ့ အ​ကောင်အထည် ​ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အရသာကလည်း ​ဟော့​ပေါ့၏ဟင်းရည် အရသာနှင့် နီးစပ်​နေ​သေးသည်။ 

"တကယ် ​ကောင်းတယ်"

လုဖုန်းကလည်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

"​ကောင်းတယ်ဗျာ ကျွန်​တော်တို့ဆိုင်​တော့ 

​သေချာ​​​ရောင်း​ကောင်း​တော့မှာပဲ" 

ဆိုင်ရှင် ချန်းလီနှင့် က​လေးများကလည်း ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည်။ စားဖိုမှူးကြီးက တဟဲဟဲဖြင့် ​ကျေနပ်​နေခဲ့သည်။

ရှောင်ယွမ်တို့ စားသောက်နေရင်း လုဖုန်းက ရှောင်ယွမ်၏လက်ကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ 

“မင်းရဲ့စိတ်ကူးတွေနဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကြောင့် 

ကိုယ်တို့မိသားစုလေး ဘယ်လောက်တိုးတက်လာလဲဆိုတာ အခုမြင်တယ်မလား” 

လုဖုန်းက ချိုသာစွာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းများတွင် ဂုဏ်ယူစိတ်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှောင်ယွမ်က ပြန်ပြုံးပြပြီး လုဖုန်း၏လက်ကို ပိုမိုခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ 

“ခင်ဗျားမရှိရင် ဒီလောက်ထိ ဘယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလဲ 

ကျွန်​တော်တို့အတူတူ ပိုပြီးအောင်မြင်မှာပါ”

သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများနှင့် နားလည်မှုများ တောက်ပနေသည်။ ဘေးနားက ကလေးများ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကစားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုက ပိုပြီး ပြည့်စုံလာခဲ့သည်။

ယ​နေ့ သူတို့မိသားစုအတွက် စီးပွားရေးအရရော၊ ပျော်ရွှင်မှုအရပါ တကယ့်ကို ထူးခြားသည့်နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရိုးသားသည့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများသည် ဘဝတွင် အခွင့်အလမ်းကောင်းများကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်ဆိုသည့် သင်ခန်းစာကို ရခဲ့သည်။ 

စားဖိုမှူးကြီးလို ပညာရှင်တစ်ဦးက မိမိတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို တန်ဖိုးထားပြီး လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်တာသည် ရှောင်ယွမ်တို့အတွက် အားတက်စရာတစ်ခုဖြစ်၏။ အနာဂတ်အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် သူတို့၏ ဘဝခရီးကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားကြတော့မည်။ ရွာသူရွာသားဘဝကနေ မြို့ပြနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာပြီး အောင်မြင်မှုများဆီသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းနိုင်သည့် ခရီးစဉ်တစ်ခု၏ သက်သေပင်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယွမ်နှင့် လုဖုန်းတို့သည် သူတို့၏ စီးပွားရေးကို ပိုမိုတိုးချဲ့နိုင်ရန် ကြိုးစားသွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ စားဖိုမှူးကြီးနှင့် ပူးပေါင်းကာ ငရုတ်သီး ထုတ်ကုန်အသစ်များ ဖန်တီးရန်၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဟင်းလျာများကို မိတ်ဆက်ရန် စသည့် အစီအစဉ်များစွာကို စိတ်ကူးခဲ့ကြသည်။ 

ကလေးများအတွက်လည်း မြို့ကြီးပြကြီးတွင် ပညာသင်ကြားခွင့်၊ ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် အခွင့်အလမ်းများ ရရှိခွင့်များကို ပေးနိုင်ရန် ရည်မှန်းခဲ့ကြသည်။ 

အိမ်အပြန်လမ်းတွင်လည်း သူတို့မိသားစုသည် စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ညနေဆောင်း နေဝင်ဆည်းဆာတွင် သူတို့၏ နွားလှည်းလေးက မြို့ကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။