Chapter 2

“မင်း စကားပြောပါဦး၊ ဒီနေ့ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ခဏခဏ စိတ်က ဟိုရောက်ဒီရောက် ဖြစ်နေတယ်”

ငါ့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး CEO ရဲ့ အရင်က စကားတွေကို သတိရမိတယ်။ 

“ဘာလို့ စုန့်ရန်ဟယ်က ခင်ဗျားအာရုံကို အမြဲဖမ်းစားဖို့ ကြိုးစားတယ်လို့ ပြောတာလဲ၊ သူ(မ) ဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲ”

“သူ(မ)က...” 

စုန့်ရန်ဟယ်အကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါ ကျန်းစစ်ယန်က ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်တယ်။ 

“သူ(မ)က အမြဲတမ်း ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတတ်တယ်”

ဒါကို ပြောပြီးနောက် သူက ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်နဲ့ ခေါင်းခါရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။

“ခင်ဗျားနောက်ကို လိုက်တယ်လား”

“သူ(မ)က ခင်ဗျားနောက်ကို လိုက်ရဲတယ်လား”

ငါ ဒေါသထွက်သွားတယ်။

“သူ(မ) ဘယ်လိုလိုက်တာလဲ၊ ဘယ်အချိန်လိုက်တာလဲ၊ ကျွန်တော် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေတာကို သူ(မ)က လိုက်ရဲတယ်ပေါ့၊ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ အလေးမထားဘူး!! သူ(မ)က ခင်ဗျားနောက်ကို ဘယ်အချိန်လိုက်တာလဲ၊ မနက်လား ညလား၊ ကျွန်တော် ဘာလို့ တစ်ခါမှ မသတိထားမိတာလဲ၊ ဘယ်နေရာကို လိုက်တာလဲ၊ အိမ်အထိပါ လိုက်တာလား၊ အဲဒါကြောင့် ကုတင်ပေါ်က အကြောင်းအရာတွေက ဒီလောက် အသေးစိတ်နေတာကိုး၊ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီည ခင်ဗျားနဲ့အတူ ကျွန်တော် အိမ်လိုက်ခဲ့မယ်၊ ကျွန်တော် သူ(မ)ကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းပေးမယ်”

ငါ့အသံက ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဘေးကဖြတ်သွားတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေတောင် အတွင်းကို ချောင်းကြည့်နေကြတယ်။

ငါ ဒေါသတကြီးနဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်တင်ထားတဲ့ CEO ရဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝှေ့ယမ်းပစ်လိုက်တယ်။

“...”

ကျန်းစစ်ယန်က ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာပျက်နဲ့ ကြည့်နေပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ စကားမပြောခင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေတယ်။

“ငါ့အဝတ်ကို အရင် ချပေးပါဦး”

ငါ အသိပြန်ဝင်လာတယ်။

ကျန်းစစ်ယန်က ငါ့စကားတွေကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ ငါကတော့ စုန့်ရန်ဟယ်ကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုနေတုန်းပါပဲ။

ဒီနေ့ကစပြီး သူ(မ) တစ်ဖက်မျက်လုံးပွင့်ပြီး အလှည့်ကျ သတိထားပြီး အိပ်သင့်တယ်။

သူ(မ)က ငါတို့အကြောင်း ဝတ္ထုရေးတာက တစ်မျိုး၊ ဒါပေမဲ့ သူ(မ)က ငါတို့ရဲ့ CEO ကို သူ(မ)ကိုကြိုက်တယ်လို့ ထင်အောင်လုပ်တာ နောက်တစ်မျိုးပါ။

သူ(မ)သိလား။ ငါတို့ CEO က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နည်းဗျူဟာအကျဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်တတ်တဲ့သူဆိုတာကို။ CEO က အမှန်တရားကို သိသွားရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။

“မင်း ခုနက ကုတင်ပေါ်က ကိစ္စတွေအကြောင်း ပြောတာ ဘယ်ကိစ္စလဲ”

“...”

ပြီးသွားပြီ။ သူ အဲဒီအပိုင်းကို နားလည်သွားပြီ။ ငါ အလျင်လိုနေတုန်း မတော်တဆ လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားတာပဲ။

ငါ ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို အာရုံပြောင်းလိုက်တယ်။

ဘယ်လိုရှင်းပြရမှန်း တကယ်မသိတော့ပါဘူး။

ခင်ဗျားကြိုက်တဲ့သူက ကျွန်တော်တို့အကြောင်းကို ကုတင်ပေါ်က အသေးစိတ်အကြောင်းအရာတွေ ရေးနေတယ်လို့ ပြောရမှာလား။

ဒါက လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပါ့မလား။

လုံးဝမရှိဘူး။

အဲဒီ စုန့်ရန်ဟယ်ကို စိတ်ကုန်လိုက်တာ။

မကြာခင် မင်းကို ငါနဲ့အတူတူ တန်းလန်းကြီး ဆွဲခေါ်သွားဦးမှာပါ။

ငါ အတွေးတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြေးနေတုန်း ရုတ်တရက် တံခါးက ဆောင့်ပွင့်လာတယ်။

ငါ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စုန့်ရန်ဟယ်က အလောတကြီး ပြေးဝင်လာပြီး ငါ့လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ သူ(မ)ရဲ့ မျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်လျှံနေတယ်။

“ဘယ်က ကုတင်ပေါ်က ကိစ္စလဲ၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ ကုတင်ပေါ်က အကြောင်းအရာလဲ၊ နင် CEO ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ ကုတင်ပေါ်က အကြောင်းအရာလဲလို့ ပြော... နင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ၊ သွားပါပြီ၊ နင် သူ့ကို လုပ်ချလိုက်တာလား”

“...”

ငါ သူ(မ)ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။

ငါ တံခါးအပြင်ဘက်က လူအုပ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဒီလူတွေကို သိပါတယ်။ သူတို့က အဖွဲ့ရဲ့ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ။

နေ့ခင်းကြောင်တောင် ငါတို့နှစ်ယောက်ကို လင်မယားတွေအဖြစ် တွဲပေးနေကြတာလား။

မဖြစ်ဘူး။

CEO က ဒီအဖွဲ့အစည်းအကြောင်းကို လုံးဝသိလို့ မဖြစ်ဘူး။

ဒီနာကျင်မှုကို ငါတစ်ယောက်တည်း ခံစားရမယ်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ ပင်လယ်ကမ်းခြေက မျောက်တစ်ကောင်လိုပဲ တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဒီလူအုပ်စုကို တံမြက်စည်းနဲ့ မောင်းထုတ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ CEO ရဲ့ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေတဲ့ မျက်လုံးတွေအောက်မှာ စုန့်ရန်ဟယ်ကို ရုံးခန်းထဲကိုခွင့်ပြုချက်မရှိပဲ ဝင်ရောက်မှုနဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းလို ဆွဲထုတ်သွားတယ်။

~~~