Chapter 10

ကျန်းစစ်ယန်နဲ့ ငါ ဗီလာကို ရောက်တော့ သူ့အမေက သူ့ညီလေးနဲ့အတူ လမ်းမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ။

ဗီလာပိုင်ရှင်က ကျန်းစစ်ယန်ကို အကြောင်းကြားလိုက်တဲ့အခါ သူက “အင်း” လို့ပဲ အေးဆေး တုံ့ပြန်ပြီး သူ့အမေ ဘယ်မှာ ရှိနေတာကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားသလို ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်နေခဲ့တယ်။

သူသာ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်ဆိုရင် လသာဆောင်ဆီ ပြေးသွားပြီး သူ(မ)က သူ့ညီလေးကိုပဲ ဂရုစိုက်တာလားလို့ ဝမ်းနည်းစွာ ရေရွတ်နေမိမှာ သေချာပါတယ်။

မဟုတ်ရင် ဘာလို့သူ(မ)က ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း သူ့ညီလေးကို အရင်သွားခေါ်ပြီး သူကတော့ အကြောင်းကြားစာ တိုတိုလေးပဲ ရတာလဲ။

အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် ငါကလည်း ငါ့လသာဆောင်အောက်မှာ ပုန်းနေရင်း သူ့ပုံပြင်တွေကို လျှို့ဝှက်နားထောင်ပြီး အဝေးကနေ သူ့ခေါင်းကို ပုတ်ပေးနေဟန်ဆောင်နေမှာပါ။

ငါ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ခေါင်းကို အဝေးကနေ ပုတ်ပေးဟန်ဆောင်ပြီး လက်ကို လှမ်းလိုက်တယ်။

အခုချိန်ထိတောင် သူက စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ခဏတာ ခံစားနေရနိုင်သေးတယ်။

~~~