Chapter 11

ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကျန်းစစ်ယန်ဘေးမှာ လှဲအိပ်မိလိုက်မှန်း ငါ မသိတော့ပါဘူး။

ငါ အစတုန်းက ငါ့အတွက် ငါပြင်ဆင်ထားတဲ့ အိပ်ရာကို ပြင်ဆင်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အိပ်ရာပြင်နေရင်း သူ့အလုပ်လုပ်တာကို ကြည့်နေရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာ…

ငါ နိုးလာတဲ့အခါ ကျန်းစစ်ယန်က ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေပါတယ်။

သူ့ဆံပင်တွေက နည်းနည်းရှုပ်ပွနေတာကြောင့် သူ အတော်လေးကြာကြာ အိပ်ပျော်နေခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြသနေတယ်။

ငါ သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့တည်ငြိမ်တဲ့ အသက်ရှူသံကို နားထောင်နေခဲ့တယ်။

ကုတင်ပေါ်မှာ စောင်တစ်ထည်ပဲ ရှိပြီး အဲဒါက ငါ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားတယ်။ ကျန်းစစ်ယန်ကတော့ သူ့ဗိုက်ပေါ်မှာ သေးငယ်တဲ့ ထောင့်လေးတစ်ခုပဲ အုပ်ထားပြီး သနားစရာကောင်းနေရော။

ငါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းစစ်ယန်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်။

အခုချိန်က ငါးနာရီ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ပြတင်းပေါက်က ကုလားကာတွေ ဆွဲထားတာကြောင့် အခန်းက မှိန်နေတယ်။

ဒီလောက်မှိန်မှိန်လေးက ငါတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အလုပ်မလုပ်ပါဘူး။

ပတ်ပတ်လည်က ပိတ်နေတဲ့နေရာက ငါတို့ရဲ့ အသက်ရှူသံနဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေကို ကျယ်လာစေတယ်။ သူ့ရဲ့ ပိုပြီးမြန်လာတဲ့ အသက်ရှူသံနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသည်းအသန် ခုန်နေတဲ့ နှလုံးခုန်သံကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်နေတယ်။

ငါတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက ဆုံနေပြီး စိတ်ဖိစီးမှုကို သက်သာစေဖို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်လို့ရတယ်ဆိုတာကို ငါသိပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မလုပ်ခဲ့ကြပါဘူး။

“ချန်လွီ့ကျီ”

သူ့အသံက နည်းနည်းသြရှရှဖြစ်နေပြီး ဖော်ပြမရနိုင်တဲ့ ခံစားချက်က ပါးလွှာတဲ့ အကြည့်တစ်စလိုမျိုး လေထဲမှာ ဆိုင်းနေပါတယ်။ အနည်းငယ်ထိမိလိုက်ရုံနဲ့ အဲဒါက ပေါက်ကွဲသွားတော့မယ့်ပုံပါပဲ။

ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့ မေးစေ့အောက်က လည်စေ့က တက်လာပြီး သူ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပေမဲ့ ဘာအသံမှ မထွက်လာပါဘူး။

သူက ငါ့နှလုံးသားကို သူ့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားသလိုမျိုး ခံစားရပြီး သူ့ရဲ့ မပြောရသေးတဲ့ စကားလုံးတွေက ငါ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေတယ်။

“ငါ…”

“ကော!”

“ကော”

“မေမေနဲ့ ငါ ခင်ဗျားကို စောင့်နေတာ၊ ခင်ဗျား နိုးပြီလား”

ရုပ်သေးကြိုးတွေ ရုတ်တရက်ပြတ်တောက်သွားသလိုပဲ ကျန်းစစ်ယန်က အိပ်ရာပေါ်ကနေ ခုန်ထလာတယ်။

သူ တံခါးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်ကို အမိအရဖမ်းပြီး ငါ ခပ်တိုးတိုးဆဲလိုက်တယ်။

သောက်ကျိုးနည်း။

ဘယ်လောက် အချိန်ကိုက်လိုက်လဲ။

ငါတို့ သုံးနာရီလောက်တောင် အိပ်ပြီးသွားပြီ။ ဘာလို့ စောစောက မလာရတာလဲ။

သောက်ကျိုးနည်း၊ ဘာလို့အခုမှ ဝင်နှောင့်ယှက်တာလဲ။

ကျန်းစစ်ယန်လည်း စိတ်ဆိုးနေပုံရတယ်။ အဝတ်အစားကိုတောင် သေသေချာချာမဝတ်တော့ဘဲ တံခါးဖွင့်လိုက်တယ်။

ငါ အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေရင်း လှုပ်ရမလား။ ငြိမ်နေရမလား မသေချာတော့ပါဘူး။

ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့ ညီလေးက ဆိုးပေပြီး အကျင့်စာရိတ္တမကောင်းပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ အတော်လေး ကြောက်ပါတယ်။

ကျန်းစစ်ယန်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ တံခါးနားက ကျန်းချီယွမ်က နောက်ကို တိမ်းလိုက်တယ်။ သူက စကားပြောတော့မယ့်အချိန်မှာ အိပ်ရာပေါ်က ငါ့ကို မြင်လိုက်တယ်။

ငါ ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ခိုးရင်းမိသွားသလို ခံစားနေရတာကြောင့် သူ့ကို အဆင်မပြေတဲ့ အပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်တယ်။

ကျန်းချီယွမ်က ငါ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းစစ်ယန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အံ့ဩနေတဲ့ဟန်နဲ့ ငါ့ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်တယ်။

“ဘာလို့ ကောရဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာလဲ”

“...”

ဒါ မင်း မေးသင့်တဲ့ မေးခွန်းလား။

ကျန်းစစ်ယန်က သူ့လက်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်တယ်။ 

“ဘယ်သူက အိပ်ရာပေါ်မှာ မအိပ်ရတာလဲ”

“ဒါပေမဲ့ သူက သက်တော်စောင့် မဟုတ်လား၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် ကောရဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ အိပ်နိုင်တာလဲ”

ကျန်းစစ်ယန်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ 

“သက်‌တော်စောင့်က ဘာလို့ ငါ့ရဲ့အိပ်ရာပေါ်မှာ အိပ်လို့မရတာလဲ၊ ငါက ဧကရာဇ်လို့ မင်းထင်နေတာလား”

ကျန်းချီယွမ်က စကားပြန်ပြောလို့ မရဖြစ်နေပေမဲ့ သူက ငါ့ကို မကျေနပ်တဲ့ဟန်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေတုန်းပါပဲ။

ငါ သူ့အပေါ်မှာ စိတ်ရှုပ်မနေနိုင်ပါဘူး။ သူတို့ အစာစားပြီး ပြန်လာတဲ့အထိ ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ဆက်လှဲနေဖို့ ငါ မူလက ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ ကျန်းစစ်ယန်နဲ့ မျက်လုံးချင်း မတော်တဆ ဆုံမိသွားတယ်။

သူ့ရဲ့အေးစက်တဲ့ အကြည့်က နူးညံ့မှုအရိပ်အယောင်လေး ရှိနေခဲ့တယ်။

“မင်း ဗိုက်မဆာဘူးလား”

“ဟမ်” 

ငါ ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။ 

“ငါ နောက်မှ အပြင်စာမှာလိုက်မယ်”

“မလိုဘူး၊ ငါနဲ့အတူတူ လာစား” 

သူ ငါ့ကို ငြင်းဆန်ဖို့ အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ကျန်းချီယွမ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လျှောက်သွားတယ်။

ကျန်းချီယွမ်က မပျော်တာက ရှင်းပါတယ်။ 

သူက သူ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီး မေးလိုက်တယ်။

“ဘာလို့ သူ့ကို မိသားစု စားပွဲမှာ ခေါ်လာရတာလဲ” 

သူတို့က မြန်မြန်လျှောက်သွားကြတာကြောင့် ငါ ကျန်းစစ်ယန်ရဲ့အဖြေကို မကြားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ငါ ငါ့ရဲ့ ဂျာကင်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားတယ်။

~~~