အပိုင်း ၇

၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၇

လုနန်သည် အရင်ဆုံး ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အလုပ်ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းနှင့် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးခြင်းတို့ကြားတွင် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်က ဝေခွဲမရဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးခြင်းက အလုပ်ထက် ပိုအရေးကြီးသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဆေးရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် သူမသည် ဆေးစစ်ရန် ချက်ချင်း စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။

သူမသည် တရုတ်ရိုးရာ ဆေးပညာ ဆရာဝန်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အနောက်တိုင်းဆေးပညာသည် နောက်ပိုင်းကာလများကဲ့သို့ မတိုးတက်သေးသော်လည်း ကျွမ်းကျင်သော တရုတ်ရိုးရာ ဆေးပညာ ဆရာဝန်များစွာသည် ဝှက်ထားသော အရည်အချင်းရှိသူများအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတည်ထောင်ခြင်းမပြုမီက နယ်ပယ်တိုင်းတွင် ထူးချွန်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိခဲ့သော်လည်း ရှုပ်ထွေးသော စစ်ပွဲကာလများအတွင်း ဤအရည်အချင်းရှိသူ အများစုသည် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြခြင်း၊ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခဲ့ကြခြင်းများ ဖြစ်ခဲ့သည်။

 နိုင်ငံတည်ထောင်ပြီးနောက်မှသာ သူတို့သည် ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို ပြသနိုင်ခဲ့ကြသည်။

မူလကိုယ်၏ မှတ်ဥာဏ်ထဲမှ ဆရာဝန်သည် ဒေါက်တာယွမ်ဟု ခေါ်ဆိုပြီး နာမည်ကျော် တရုတ်ရိုးရာ ဆေးပညာ ပညာရှင် ဝါရင့်ဆရာကြီး ဟွား၏ ထူးချွန်သော တပည့်မ ဖြစ်သည်ဟု လူသိများသည်။ သူမသည် မီးယပ်ရောဂါနှင့်ပတ်သက်၍ ကျယ်ပြန့်သော ဗဟုသုတများရှိပြီး အမျိုးသမီးကျန်းမာရေး ပြဿနာများစွာကို ကုသပေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူမသည် အတော်လေး ငယ်ရွယ်သောကြောင့် လူသိနည်းသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်လာသော လူနာများက သူမ၏ အသက်ကို မြင်သောအခါ မကြာခဏ ခေါင်းခါကာ သူမ၏ ကုသမှုကို ငြင်းဆန်လေ့ရှိသည်။

 လူအများစုသည် သူမ၏ ကြီးမားသော အရည်အချင်းများရှိနေသော်လည်း ထိုသို့ ငယ်ရွယ်သော ဆရာဝန်တစ်ဦးကို သူတို့၏ ကျန်းမာရေးနှင့် အသက်ကို အပ်နှံရန် တွန့်ဆုတ်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် အချို့သော ကဏ္ဍများတွင် သူမ၏ စွမ်းရည်များသည် ထိုဆရာဝန်ထက်ပင် သာလွန်နေခဲ့သော်လည်း နာမည်ဂုဏ်သတင်းသည် အတူအလုပ်လုပ်သော ဆေးရုံရှိ ပိုမိုအသက်ကြီးသော ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ အရိပ်အောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ကုသမှုကို ရယူခဲ့ကြသော လူနာများသည် လုနန်ကဲ့သို့ ဆေးရုံဝန်ထမ်းများ သို့မဟုတ် မိတ်ဆွေများမှတစ်ဆင့် ညွှန်းဆိုလာသူများ ဖြစ်ကြသည်။

လူနာများ သိပ်မရှိသောကြောင့် လုနန်ကို လျှင်မြန်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရုံးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ရုံးခန်းအတွင်းတွင် စားပွဲသုံးလေးလုံးရှိသည်။ ဒေါက်တာယွမ်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ သူမ၏ စားပွဲတွင် ထိုင်နေပြီး အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်၊ ကြည်လင်နူးညံ့သော မျက်နှာနှင့် ပါးပြင်တွင် သေးငယ်သော ပါးချိုင့်နှစ်ခုရှိသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ခပ်တည်တည် ဖြစ်သည်။

သူမ လုနန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမအား ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ ရပ်တန့်ကာ လူနာမှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်ရေးသားနေသည်။

"ထိုင်ပါ" ဒေါက်တာယွမ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ်မြှောက်၍ သူမ၏ စားပွဲရှေ့ရှိ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် လုနန် ထိုင်သင့်ကြောင်း ပြသရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လက်ကမ်းပေးပါ"

လုနန် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ချောမွေ့ဖြူဖျော့သော ဘယ်လက်ကို သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်သည့် နေရာတွင် တင်လိုက်သည်။

ဒေါက်တာယွမ်သည် လုနန်၏ လက်ကို ခဏမျှ အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သွေးခုန်နှုန်း စတင်စမ်းသပ်သည်။ လက်တစ်ဖက် စမ်းသပ်လို့ပြီးသောအခါ အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြောင်းရန် လုနန်အား ညွှန်ပြသည်။

"မင်းမှာ ကျန်းမာရေးပြဿနာ အတော်များတယ်။ ချီနဲ့ သွေးမလုံလောက်ဘူး၊ အာဟာရလည်း ချို့တဲ့နေတယ်။ ဒီလိုငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ များ၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ များနေတော့ နှလုံးနဲ့ အဆုတ်ကို ထိခိုက်ပြီး ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေ အားနည်းနေတယ်... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် အသက်မရှည်တော့ဘူး"

ဒေါက်တာယွမ်သည် လုနန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲကာ သူမ၏ ကျန်းမာရေးပြဿနာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

လုနန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ မူလကိုယ်၏ ကံကြမ္မာသည် စာအုပ်ထဲတွင် အမှန်ပင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒေါက်တာယွမ်သည် လုနန်အတွက် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များစွာကို ညွှန်ကြားခဲ့ရုံသာမက လုနန် အစားအသောက်ဖြည့်စွက်စာများ စားလိုသည်ကို သိသောအခါ အသေးစိတ် အစားအသောက် အကြံပြုချက်များကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် အစစ အရာရာ စမ်းသပ်ပေးခဲ့ပြီး စာမျက်နှာကြီး သုံးမျက်နှာစာ မှတ်စုများကို ရေးသားခဲ့ရာ စုစုပေါင်း နှစ်နာရီခွဲ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

…သူက ခပ်တည်တည်နေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား?

မျက်စိလည်ကာ လုနန်သည် တရုတ်ရိုးရာ ဆေးပညာ ရုံးခန်းမှ ထွက်လာရာ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဒေါက်တာယွမ်က သူမနောက်မှ လိုက်လာကာ သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

လုနန်သည် မူလကိုယ်က ဒေါက်တာယွမ်ကို အရင်က သိခဲ့ဖူးသလားဟု စဉ်းစားနေစဉ် သူမဘေးနားမှ အံ့သြသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လုနန်၊ ဒါ တကယ်ပဲ နင် လား?!"

လုနန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူနာပြုဝတ်စုံဝတ်ထားသော မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နင် နေမကောင်းဘူးလား?" ထိုမိန်းကလေးသည် လုနန်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်၍ တံခါးဝတွင် ရပ်နေဆဲ ဒေါက်တာယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာထားသည် နားလည်သွားသည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဪ၊ ဒေါက်တာယွမ်ပဲ"

လုနန် - ?? သူမ ဒေါက်တာယွမ်ကို တကယ်သိလား?

"ဟားဟား" မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း မိန်းကလေးက လုနန်၏ မျက်စိလည်နေမှုကို မြင်၍ ရယ်လိုက်သည်။ "ဒေါက်တာယွမ်က ကျွန်မတို့ဆေးရုံမှာ အငယ်ဆုံး ပါမောက္ခဆရာဝန်ပဲ။ သူက ပုံမှန်ဆိုရင် အရမ်းမာနကြီးပြီး သူများတွေနဲ့ သိပ်မဆက်ဆံဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်မျိုးတည်းသော လူတွေအတွက်တော့ ချွင်းချက်ထားတယ်... လှတဲ့မိန်းမတွေ။ သူတို့ ပိုလှလေလေ၊ သူက ပိုပြီး စိတ်ရှည်လေလေပဲ"

လုနန် - …ဒါဆို သူက အလှအပကို သဘောကျတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေတာကိုး

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေးက လုနန်ကို မနာလိုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ပြန်တွေ့ရတာကို သူ ဘာကြောင့် ပိုလှလာသလဲဟု သူမ တွေးမိသည်။

"ဒေါက်တာယွမ်ကိုယ်တိုင် နင့်ကို လိုက်ပို့ပြီး တံခါးမှာ ရပ်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီလို ဆက်ဆံတာက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆက်ဆံတာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်က ငါတို့ဆေးရုံရဲ့ ပန်းလေးပဲလေ"

သူမသည် လုနန်ကို ချီးကျူးမှုဖြင့်သာ ကြည့်နေပြီး မနာလိုစိတ်မရှိပေ။ လုနန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏နာမည်ကို သတိရသွားသည်။ မာရှောင်မိန်။

မာရှောင်မိန်သည် အခြားဌာနတွင် အလုပ်လုပ်သောကြောင့် သူတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုသည် အကန့်အသတ်ရှိပြီး သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်မှန်းတန်းမိရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုနန်သည် အလွန်အမင်းလှပသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားသူများနှင့် ဝေးကွာနေသည်ဟု သူမခံစားရသော်လည်း သူတို့သည် သူမနှင့် စကားပြောရခြင်းကို ဂုဏ်ယူခဲ့ကြပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဆွေးနွေးစရာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ မျက်လုံးများက သူမတို့နှစ်ဦးအပေါ် ကျရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ မာရှောင်မိန်သည် သူမ၏ ခါးကို မသိစိတ်ဖြင့် မတ်မတ်ထားလိုက်ပုံက မသိလျှင် အာရုံစိုက်မှုသည် သူမထံသို့ ဦးတည်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါနဲ့ နင် နင့်အလုပ်ကို ရောင်းစားလိုက်တာလား? အရမ်း နှမြောဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ဒါက တစ်သက်လုံးစားရမယ့် ထမင်းပန်းကန်လုံးကို။ တစ်ခါတည်း ရောင်းလိုက်တာက အရမ်းနစ်နာတယ်..." မာရှောင်မိန် ခေါင်းခါရင်း လုနန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောမကျကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

လုနန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ ဘယ်တုန်းက အလုပ်ကို ရောင်းခဲ့တာလဲ။

ထို့အပြင် အလုပ်ရောင်းခြင်းသည် ထိုသူကိုယ်တိုင် ဆေးရုံသို့ လာရောက်ပြီး အလုပ်ရပ်စဲရန် စာရွက်စာတမ်းများ လက်မှတ်ထိုးရန် လိုအပ်ပြီး မူလကိုယ်က သူမ၏ ခင်ပွန်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ခွင့်ယူခဲ့သောကြောင့် ဆေးရုံသို့ တစ်ခါမှ ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ဒီအခြေအနေမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်။

လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အလုပ်မရောင်းပါဘူး။ ကျွန်မနေရာမှာ ဝင်လုပ်တဲ့သူက ယာယီအလုပ်သမားပါ။ အဲဒီတုန်းက သဘောတူထားပြီးသားပါ"

"ဘာ!? နင် မရောင်းလိုက်ဘူးလား?" မာရှောင်မိန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ လုဖန်းက နင်က သူ့ကို ယွမ်နှစ်ရာနဲ့ အလုပ်လွှဲပေးလိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ ငါက အဲဒါ အရမ်းဈေးပေါတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ! နင် ဒါကို လုံးဝမသိဘူးလား?"

"လုဖန်းလား? ကျောက်ဟုန်ဟွား မဟုတ်ဘူးလား?" အခုတော့ လုနန် အံ့သြရမည့် အလှည့်ရောက်ပြီပင်။

မူလကိုယ်သည် ကနဦးက ကျောက်ဟုန်ဟွားအမည်ရှိ ယာယီအလုပ်သမားတစ်ဦးကို သူမ၏ နေရာတွင် လအနည်းငယ်ကြာ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရန် ရှာဖွေခဲ့ပြီး သူမ၏ လစာတစ်ဝက်ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့၍ ကျန်တစ်ဝက်ကို ဆေးရုံက သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

မာရှောင်မိန်က ဝမ်းချုပ်နေသလို မျက်နှာထားနှင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျောက်ဟုန်ဟွားက နှစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး လုဖန်းက နင့်ဌာနကို ရောက်လာပြီး နင် သူ့ကို အလုပ်ပေးလိုက်ပြီလို့ ပြောတာ။ လုဖန်းရဲ့အဖေမှာလည်း လူကြီးမိဘ အဆက်အသွယ်နည်းနည်းရှိတော့ ယာယီအလုပ်သမားကို အလုပ်ထုတ်လိုက်တယ်” လုနန်သည် လုမိသားစု မည်မျှ ထူးဆန်းသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။

လုဖန်းသည် မူလကိုယ်၏ ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးမိသားစု၏ သမီးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံမှ သူနာပြုခေါ်ယူသည့် သတင်းသည် လုမိသားစုသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လုနန်၏ ဒုတိယဦးလေးက သူ့သမီး အလုပ်ရရှိရန် တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

 ထိုအချိန်က လုမိသားစု၏ တတိယမိသားစုမှ မိန်းကလေးများစွာသည်လည်း အလုပ်များ ရှာဖွေနေကြသည်။

လုနန်၏ ဒုတိယဦးလေးသည် သူ၏သမီးကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သည်။ သူ၊ ဒါရိုက်တာကြီးတစ်ဦးက သူမအား လမ်းညွှန်ပေးနေသောကြောင့် သူမသည် အခြားသူများထက် အားသာချက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပထမနှင့် တတိယမိသားစုမှ အခြားမိန်းကလေးများကို အရေးတယူမပြုခဲ့ဘဲ သူက သူတို့အား ကူညီနေသကဲ့သို့ နှစ်မိသားစုလုံးကို သတင်းမျှဝေခဲ့သည်။

သူတို့က အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ငွေရှာရန် ရိုးရှင်းသောနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယဦးလေးလု၏ မိသားစုအတွက် အာမခံထားသော အကျိုးအမြတ်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မူလကိုယ်သည် မြင်းနက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ (မထင်ထားသော်ငြား အရည်အချင်းအလွန်ရှိနေသူ) ပေါ်ထွက်လာမည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ထိုနှစ် သူနာပြုခေါ်ယူမှု စာမေးပွဲတွင် အမြင့်ဆုံးရမှတ် ရရှိခဲ့ရုံသာမက အင်တာဗျူးတွင်လည်း အခြားသူများအားလုံးကို သာလွန်ကာ ထူးချွန်ခဲ့သည်။ ဒုတိယနေရာ ရရှိခဲ့သော လုဖန်းသည် လုနန် မရှိခဲ့ပါက သူမသည် တည်ငြိမ်သော အလုပ်တစ်ခု ရရှိခဲ့မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် လုနန်အပေါ် ဆိုးရွားသော သဘောထားများရှိလာခဲ့ပြီး မကြာခဏပင် သူမအား မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်။

လုနန် ကုဝေကောကို လက်ထပ်ပြီးနောက် လုဖန်း၏ သဘောထားသည် ပိုဆိုးလာပြီး မကျေနပ်မှုများ ပါဝင်လာသည်။

…သူမက လုနန်က သူမအိမ်ထောင်ကို လုယူသွားတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် လုနန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော လက်တွဲဖော်တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် သူမ ခေါင်းမာခဲ့သော်လည်း ရွေးချယ်ရန် ရာထူးမြင့် စစ်အရာရှိများစွာ မရှိခဲ့ပေ။ များစွာ ရှာဖွေပြီးနောက်တောင် သူမသည် လက်မထပ်ရသေးပေ။

သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေး ကံမကောင်းခဲ့သလို သူမသည် ယာယီအလုပ်သမားအဖြစ် ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။ ကံဆိုးစွာပင် လုနန် စာမေးပွဲအောင်ခဲ့သည့် နှစ်သည် ဆေးရုံက နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း နောက်ဆုံးအကြိမ် တရားဝင် ဝန်ထမ်းခန့်အပ်ခဲ့သည့် အချိန် ဖြစ်သည်။

လုဖန်း၏ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာသည်။ သူနာပြုစာမေးပွဲ မအောင်မြင်ပြီးနောက် ဒုတိယဦးလေးလုသည် သူ၏အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ သူမအား ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး အချိန်ပြည့် ရာထူးတစ်ခုရရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ နှစ်များစွာ သူမသည် ထိုအခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း အလုပ်နေရာများ မရရှိခဲ့ပေ။

လုနန်သည် လုမိသားစုမှာ ကုဝေကော၏ သေဆုံးမှုသတင်းကို သိရှိခဲ့ပြီးနောက် လုနန် သူမ၏ အထောက်အပံ့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့မည်ဟု သံသယရှိမိသည်။ သူတို့သည် သူမ၏ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြသည်။

 မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ မွေးမိခင်နှင့် မွေးချင်းအစ်ကိုပင်လျှင် မူလကိုယ်ကို အခွင့်ကောင်းယူခြင်းကို မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ဒုတိယဦးလေးလု၏ မိသားစုသည် အားနည်းသူများကို နှိပ်စက်တတ်သည့် သဘောထားရှိသောကြောင့် သူတို့က အခွင့်အရေးကို မဆုပ်ကိုင်ခဲ့ပါက ထူးဆန်းပေလိမ့်မည်။

အခြေအနေ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို နားလည်ပြီးနောက် လုနန်က မာရှောင်မိန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဆေးရုံရောက်နေပြီဆိုတော့ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သွားစစ်ဆေးကြည့်လိုက်မယ်"

မာရှောင်မိန်က သူမကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးလိုက်ဟန်တူပြီး လုနန်ကို သနားဂရုဏာဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အားမာန်ပါပါ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ သွားမေးကြည့်။ နင်က လုဖန်းထက် အများကြီး ပိုတော်တယ်။ သူက ဆေးတွေကိုတောင် ခွဲခြားမသိဘူး"

လုနန်သည် ခွဲစိတ်ကုသရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်သည်။ သူမ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူနာပြုခေါင်းဆောင်က ဦးထုပ်မဆောင်းသော သူနာပြုမလေးတစ်ဦးကို ဆူပူနေသည်။ "နင် ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာ ဦးထုပ်မဆောင်းဘူး။ နင့်ရဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်စိတ်ဓာတ်က ဘယ်မှာလဲ? အလုပ်ဆင်းရင်လည်း မဆောင်းဘူး။ နင့်ရဲ့ အသွင်အပြင်စံနှုန်းတွေက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?"

သူနာပြုခေါင်းဆောင်က သူနာပြုမလေး၏ ဆံပင်မှ အနီရောင်ပန်းကို ဆွဲထုတ်၍ သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ "နင် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ လာတာ၊ လက်တွဲဖော်ရှာဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒါကို ပြောရတာ ရှက်တယ်။ အခန်းသုံးက အစောင့်တောင် ငါ့ကို တိုင်ပြီးပြီ။ နင် အဲဒီမှာပဲ ဝဲလည်နေပြီး နင် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ လူတိုင်းသိတယ်။ ငါတို့အားလုံးက ငတုံးတွေလို့ ထင်နေလား?"

သူမ၏အသံသည် တင်းမာလာပြီး သူနာပြုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “နင် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ချင်သေးလား? မလုပ်ချင်ရင်တော့ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပြီး ထွက်သွား!”

လုနန်သည် အစက ရှက်ရွံ့သလို ခံစားရပြီး ရှောင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူနာပြုမလေးက သူမ၏ မျက်နှာကို ဒီဖက်လှည့်လိုက်ရာ သူတို့ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားကြသည်။

"..."

"..."

တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။

"သူနာပြုမလေး" ဆိုသည်မှာ လုနန်၏ ဝမ်းကွဲညီမ လုဖန်းပင် ဖြစ်သည်။

လုဖန်းသည် လုနန်ကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

လုနန်က သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

လုဖန်း၏ မျက်နှာထား မည်းမှောင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “နင် ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ?”

လုနန်က အံ့သြစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ငါ ဒီမှာ မရှိနိုင်ရမှာလဲ? ငါ အလုပ်ပြန်လာတက်တာပေါ့" 

ဤသို့ကြားသောအခါ သူနာပြုခေါင်းဆောင် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်သွားပြီး လုဖန်း၏ မျက်နှာတွင်မူ ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

"နင်က နင့်အလုပ်ကို လုဖန်းကို မရောင်းလိုက်ဘူးလား?" သူနာပြုခေါင်းဆောင်၏ အကြည့်က လုနန်နှင့် လုဖန်းကြားတွင် လူးလူးလဲလဲ ဖြစ်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်!" လုနန် ပြန်မဖြေမီ လုဖန်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နန်နန်က အစ်မတို့ကို နောက်ပြောင်နေတာ။ သူ ဒီနေ့ သူ့နေရာကို ကျွန်မဆီ လွှဲပြောင်းဖို့ စာရွက်စာတမ်းတွေ လာလက်မှတ်ထိုးတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား နန်နန်?"

သူမ ပြောနေစဉ် လုဖန်းက လုနန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အဖြေကို သဘောတူရန် တိုက်တွန်းနေသည်။

လုနန်ကတော့ ရယ်စရာပဲလို့ တွေးလိုက်၏။

"သေချာပေါက် .. မဟုတ်ဘူး" လုနန်က တုန်လှုပ်စွာ လုဖန်းကို ကြည့်ရင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို ဘယ်တုန်းက ငါ့အလုပ်ကို ရောင်းလိုက်တာလဲ?"

ပြီးနောက် သူမသည် သူနာပြုခေါင်းဆောင်ဘက်သို့ လှည့်၍ မသိဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။ “သူနာပြုခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်မ ယာယီအလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို လအနည်းငယ် ဝင်လုပ်ဖို့ ငှားခဲ့တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား? သူ ဘယ်မှာလဲ?”

"သူ အလုပ်ထွက်သွားပြီ" သူနာပြုခေါင်းဆောင်က အခြေအနေကို စတင်နားလည်သွားပြီး လုဖန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လုဖန်း အသက်ရှူမှားသွားပြီး လုနန်ကို ကျိန်ဆဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမက မျက်နှာကို မဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးနဲ့ အန်တီက ဒီကိစ္စကို သိတယ်။ သူတို့ ပိုက်ဆံယူသွားတာ၊ သူတို့ နင့်ကို မပြောပြဘူးလား?"