အပိုင်း ၈

၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၈

လုနန်သည် ဖေဖေလုနှင့် မေမေလုတို့ပါ ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်ဟု လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ဘယ်မိဘက ခင်ပွန်းဆုံးပါးသွားခဲ့သည့် ကိုယ့်သမီးဖြစ်သူ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေချိန်၊ ဘာမှမသိနားမလည်သေးချိန်တွင် သူမ၏ အလုပ်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ငွေရှာကြမည်နည်း။

သူတို့၏ သမီးအကြီးဆုံးသည် နောင်တွင် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူမနှင့် ကလေးအတွက် သူနာပြုအလုပ်ဖြင့် မှီခိုရပ်တည်ရမည်ကို မသိကြဘူးလား။

သူတို့ သိကောင်းသိကြလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူမကွယ်ရာတွင် မူလကိုယ်၏ အလုပ်ကို ရောင်းစားခဲ့ကြသည်။

လုနန် တစ်ကိုယ်လုံး ချမ်းစိမ့်သွားသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ သမီးအကြီးဆုံးဆီမှ သွေးတစ်စက်မကျန် စုပ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားဟန်တူသည်။

မူလကိုယ်သည် ဤသို့သော မိသားစုမျိုးတွင် မွေးဖွားလာရခြင်းမှာ ကံအဆိုးကြီးနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းပင်။

မူလကိုယ်၏ မိသားစုအပေါ် သူမတွင် ချစ်ခင်နှစ်သက်မှုမရှိသလို၊ ဤကဲ့သို့ အခွင့်အရေးသမား ညီအစ်မဝမ်းကွဲအပေါ် အထူးသဖြင့် စက်ဆုပ်ရွံရှာမိသည်။ အပြစ်ကင်းဟန်ဆောင်သော အမူအရာဖြင့် မိဘများက သူမအလုပ်ကို ရောင်းစားခဲ့သည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုသူနှင့် စကားမပြောဆိုတော့ဘဲ၊ သူနာပြုခေါင်းဆောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမကြီး၊ ကျွန်မ ဒီနေ့ပြန်လာတာက ဆေးရုံက ကျွန်မအတွက် ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ လခတွေကို လာထုတ်တာပါ။ ယာယီအလုပ်သမားက တစ်ဝက်ရပြီး ဆေးရုံက ကျန်တစ်ဝက်သိမ်းထားမယ်လို့ သဘောတူထားတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒါလေး ရှင်းပေးလို့ ရမလား။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မ အလုပ်ပြန်ဆင်းပါမယ်။"

ဤပြောဆိုချက်တွင် အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။ ပထမအချက်မှာ လုဖန်းသည် သူမ၏အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နေသော ယာယီအလုပ်သမားမျှသာဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးပြောကြားခြင်းဖြစ်သည်။

 ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် လုပ်ခ၏ တစ်ဝက်ကိုသာ ရထိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ လုနန် အပိုင်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ လုဖန်းကို ရည်ရွယ်ပြီး လုနန် ပိုင်ဆိုင်သည့်အရာများကို အခက်အခဲမရှိ ပြန်ပေးသင့်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားခြင်းဖြစ်သည်။

အလုပ်ထွက်ဖို့ ကိစ္စကတော့ ခနစောင့်လိုက်ဦးမည်။ လုဖန်းက သူမကို အမြတ်ထုတ်ခွင့် မပေးနိုင်ပေ။

"မရဘူး!" လုဖန်းက လုနန် ပြန်လာခွင့်မပြုရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်ခိုင်မာမာဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမသာ ပြန်လာခဲ့ပါက လုဖန်းသည် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာန၏ အသေးအဖွဲ့ အလုပ်များသို့ ပြန်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးအလုပ်သည် သူနာပြုလုပ်ရသလောက် ဂုဏ်ရှိသည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ယခုပြန်သွားပါက အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းရာထူးအတွက် နောက်ထပ်အခွင့်အရေး ဘယ်တော့ရမည်ကို ဘယ်သူသိနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် သူမ၏ ရည်းစားအသစ်ကို ဆေးရုံတွင် အစိုးရဝန်ထမ်း၊ အချိန်ပြည့်သူနာပြုဖြစ်သည်ဟု ပြောထားခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း လုဖန်းက သူမ၏ ဖခင်ကို စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေမိသည်။ လုနန်၏ မိသားစုမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူမသည် ဆေးရုံသို့ မကြာမီ ပြန်လာမည်မဟုတ်ဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်လား။

သူမ ဆေးရုံတွင် အချိန်အကြာကြီး အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် အရာရာ ခိုင်မာလာပြီး အတုအယောင်သည် အစစ်အမှန်ဖြစ်လာမည်ဟု သဘောတူထားခဲ့သည်။ လုနန် သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်ထားရှိသူဖြစ်ပြီး မခုခံနိုင်သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် နာခံရုံသာ ရှိသည်။

ဒါဆို အခုဘာလို့ ဆေးရုံကို ပြန်ရောက်လာရတာလဲ။

လုနန်၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် သူနာပြုခေါင်းဆောင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လုဖန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "လုနန်ကို သူ့လစာပေးမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။"

မူလကတော့ လုဖန်းက သူမ၏ ညီအစ်မဝမ်းကွဲ လုနန် ကို လစာယူလာပေးနိုင်ကြောင်း အကြံပြုခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့မှာ မိသားစုချင်းများဖြစ်နေ၍ ဖြစ်သည်။ သူနာပြုခေါင်းဆောင်က အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မိသားစုဝင်များဖြစ်ပြီး လုဖန်းကတစ်ဆင့် လစာထည့်ပေးခြင်းသည် ပိုရိုးရှင်းမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

လူစားထိုးဝင်ရောက်မှု ဖြစ်လာမည်ဟု ဘယ်သူထင်မည်နည်း။

လုဖန်း၏ မျက်နှာပြောင်ပြောင်တွင် အပြစ်ရှိသည်ဟူသော အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာပြီး သူမသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ… ကျွန်မ နန်နန့်ကို သူ့လစာပေးဖို့ အခွင့်မသာသေးလို့ပါ" 

"သုံးလတောင် ရှိပြီ၊ အချိန်မပေးနိုင်သေးဘူးလား။ မင်း လုံးဝပေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပုံမပေါ်ဘူး" ဟူသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လုဖန်း၏ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

အစောပိုင်းက လုဖန်းသည် သူနာပြုခေါင်းဆောင်၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံနေခဲ့ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိဟန်တူသော်လည်း လူငယ်သူနာပြုအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် အခြားအခန်းမှ ချောင်းမြောင်းနားထောင်နေကြပြီး လုဖန်း၏ ရှက်စဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကြိတ်ပျော်နေခဲ့ကြသည်။

လုနန်နှင့် လုဖန်းတို့ ရင်ဆိုင်တွေ့ကြရာတွင် သူနာပြုများသည် ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရန် မထွက်လာဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

စကားပြောသူမှာ ကျန့်ယင်းဟွာဖြစ်ပြီး ယာယီသူနာပြုတစ်ဦးဖြစ်ကာ လုဖန်း၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းကို အကျယ်လောင်ဆုံး ရယ်မောသူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် လူတိုင်းရှေ့တွင် လုဖန်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှုံ့ချနေသည်။

လုနန်သည် လုဖန်းအပေါ် ရန်ငြိုးရှိပုံရသည့် ထိုမိန်းကလေးကို မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ဒီလို ပြောင်ပြောင်ရဲရဲ ပြုမူနေတာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ယာယီဝန်ထမ်းများသည် အချိန်ပြည့်ဝန်ထမ်းများထက် လစာနည်းပြီး အလုပ်အာမခံချက်လည်း မရှိပေ။ သူတို့သည် အမြဲတမ်း အောက်ခြေတွင်သာ ရှိနေပြီး အချို့သော ကုမ္ပဏီများတွင်ပင် အထင်သေးခံရတတ်သည်။

သို့သော် ကျန့်ယင်းဟွာသည် သူမ၏ ယာယီဝန်ထမ်းအဆင့်အတန်းကြောင့် ထိန်းချုပ်ခံရသည့် လက္ခဏာများ မပြခဲ့ပေ။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ လှောင်ပြောင်ဝေဖန်ခဲ့ပြီး လုဖန်းသို့မဟုတ် သူမ၏ဖခင်၊ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာန၏ ဒါရိုက်တာထံမှ ဖြစ်လာနိုင်သည့် ပြန်လည်လက်တုံ့ပြန်မှုကို စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

အကြောင်းမှာ ကျန့်ယင်းဟွာတွင် သြဇာကြီးမားသော ဆက်သွယ်မှုများ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆေးရုံညွှန်ကြားရေးမှူး၏ တူမဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ခန့်က သူနာပြုဌာနတွင် ယာယီဝန်ထမ်းအဖြစ် ခန့်ထားခြင်းခံခဲ့ရသည်။

မူလကိုယ်နှင့် သူမ၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုမှာ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ အခြားသူနာပြုများက လုနန် ကို ဖယ်ထုတ်ထားသော်လည်း ကျန့်ယင်းဟွာသည် သူမကိုယ်တိုင် ယာယီဝန်ထမ်းဖြစ်နေသဖြင့် ထိုသို့ဖယ်ထုတ်ခြင်းတွင် ပူးပေါင်းပါဝင်ရန် ယုံကြည်မှုမရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူနာပြုဌာနရှိ "ကြားလူ" အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။

"နင်!" လူအများရှေ့ လှောင်ပြောင်ခြင်းကြောင့် လုဖန်းသည် ဒေါသထွက်ကာ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ သူမသည် ဤအဖွဲ့က စောင့်ကြည့်နေမည်ဟု လုံးဝမထင်ခဲ့မိပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမအကြောင်း တီးတိုးပြောဆိုကြမည်ကို သိနေခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လဲ?" ကျန့်ယင်းဟွာ မျက်ဖြူလှန်ပြလိုက်သည်။ "ကိုယ်လုပ်တာကို ကိုယ်မခံရဲဘူးလား။"

ကျန့်ယင်းဟွာသည် လုဖန်းကို မကြိုက်ခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့သော်လည်း ရာထူးတိုးမြှင့်မခံရဘဲ လုဖန်းရောက်လာပြီး ယခင်ယာယီဝန်ထမ်းကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ပယ်ကာ သူမ၏ ညီအစ်မဝမ်းကွဲ၏ ရာထူးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ မိသားစုဆက်ဆံရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက နားလည်နိုင်သော်လည်း လုဖန်း၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းခဲ့သည်။

သူနာပြုဌာနတွင် သုံးလအတွင်း လုဖန်းသည် ပြဿနာများ ဖန်တီးခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်သည်အရာရှိများနှင့် ပရောပရီ ဆက်ဆံခဲ့ကာ ဆေးရုံညွှန်ကြားရေးမှူးနှင့် ပတ်သက်မှုကြောင့် အလုပ်ရရှိခဲ့သည်ဟုဆိုကာ ကျန့်ယင်းဟွာကို စော်ကားခဲ့သော်လည်း သူမသည် ယခုတိုင် ယာယီဝန်ထမ်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယခုအခွင့်အရေးရရှိသည့်အချိန်တွင် လုဖန်းကို ဘယ်လိုလုပ် မလှောင်ပြောင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

လုဖန်းသည် ကျန့်ယင်းဟွာက သူမ၏ဘဝကို ခက်ခဲအောင် လုပ်နေသည့်အတွက် မုန်းတီးနေသော်လည်း ထိုသို့ ခိုင်မာသော နောက်ခံရှိသူကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်၍မရပေ။

သို့သော် သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သောကြောင့် သူမ၏ ဒေါသအားလုံးကို လုနန် အပေါ် ပုံချလိုက်သည်။

ဒါတွေအားလုံး လုနန် ကြောင့်ပဲ။ သူမ ဒီနေ့မလာခဲ့ရင် ဒီလိုလှောင်ပြောင်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ သူမကိုပဲ ရယ်နေကြတာလဲ။

ရယ်ချင်ရင် လုနန် ကို ရယ်ကြ!

"သူ့ကို လစာမပေးဘူးလို့ ထင်ရင် မှားလိမ့်မယ်။ နန်နန်အတွက် အခြေအနေ ခက်ခဲနေမှန်း ငါသိတယ်။ တပ်မှူးကု မရှိတော့တာ တကယ်ကို နှမြောဖို့ ကောင်းတယ်။ အခု နင်တို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့တာ — မုဆိုးမတစ်ယောက် ကလေးတစ်ယောက်နဲ့။ နင်တို့ဘဝ ခက်ခဲမှာပဲ" လုဖန်းက မျက်ရည်သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

 လုနန် အတွက် ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်နေသော်လည်း လျှို့ဝှက်စွာ ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမသည် "နှမြောစရာ" နှင့် "မုဆိုးမ" ဟူသော စကားလုံးများကို လေးလေးနက်နက် အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။

သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယခင်က လုနန်သည် သူမ၏ အကြောင်းပြချက်များကို ရှင်းပြခြင်းမရှိဘဲ ခွင့်ယူခဲ့ပြီး၊ လူတိုင်းက သူမသည် ကျန်းမာရေး မကောင်းသောကြောင့် အနားယူနေသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဆေးရုံက သူမ၏ ခင်ပွန်းကွယ်လွန်သွားသည်ကို သိရှိထားပြီး၊ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ခွင့်ရှည်ကို လိုက်လျောပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကိစ္စသည် စစ်သည်တစ်ဦး၏ မိသားစုနှင့် ပတ်သက်နေသောကြောင့် ဆေးရုံက လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လုနန်၏ တိုက်ရိုက်ကြီးကြပ်သူဖြစ်သည့် သူနာပြုခေါင်းဆောင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ အမှန်တရားကို မသိခဲ့ကြပေ။

ယခု လုဖန်းက ဖော်ထုတ်လိုက်သောအခါ သတင်းသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

လုနန် မုဆိုးမဖြစ်သွားပြီလား။

ယခင်က တပ်ရင်းမှူးကုသည် အနာဂတ်တွင် အလားအလာကောင်းများရှိပြီး ရုပ်ချောသူဖြစ်ကာ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ လက်မခံဘဲ လုနန်ကိုသာ သစ္စာရှိစွာ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ထိုအချက်က သူနာပြုများကို မနာလိုဖြစ်စေခဲ့သည်။

တပ်ရင်းမှူးကု ကွယ်လွန်ခြင်းသတင်းအပေါ် တုံ့ပြန်မှုများမှာ ကွဲပြားခြားနားသည်။ အချို့က ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေကြသလို၊ အချို့က ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ဖော်ပြကြပြီး၊ လူတစ်ဦးစီတိုင်းသည် သတင်းကို ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်ဖြင့် လက်ခံခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများသည် လုဖန်းကို ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။ သူမသည် သာလွန်သည်ဟု ခံစားရပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။ 'နင်အရင်က ငါ့ထက်သာရင် ဘာဖြစ်လဲ၊ အခု ငါ့ထက်ဆိုးဆိုးဝါးဝါး နေနေရတာပဲ'

ထိုအတောအတွင်း လုနန်သည် လုဖန်းအပေါ် လုံးဝ စက်ဆုပ်ရွံရှာမိသည်။

"ငါ ကောင်းကောင်းနေ နေပါတယ်" လုနန်က လုဖန်း၏ လှည့်ဖျားသော သနားခြင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ပြတ်သားနေသည်။ "ငါ့ ခင်ပွန်းက ငါတို့နိုင်ငံအတွက် အသက်ပေးခဲ့တာ။ စစ်မြေပြင်မှာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သေဆုံးခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုကို နင်တို့ရဲ့ အသေးအဖွဲ 'နှမြောဖို့ ကောင်းတယ်' ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ ပယ်ဖျက်လို့မရဘူး။"

"နင် သူ့ကို တန်ဖိုးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။"

"ငါ့အတွက်ကတော့ ငါ့မှာ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေရှိတော့ နင်တို့ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ နင်တို့ ငါ့အလုပ်ကို မယူသရွေ့တော့ ငါကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။"

သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လုဖန်းကို အနေအထားဆိုးသို့ ရောက်စေခဲ့သည်။ လုဖန်းကို ကြည့်နေသော လူတိုင်း၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တကယ်တမ်းတော့ ဘယ်သူမှ တုံးအနေသူ မဟုတ်ပေ။ လုဖန်းသည် လုနန်၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းကို ပျော်ရွှင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ မည်သူကမှ သတိမထားမိဘဲ နေမည်နည်း။

ဒါပေမယ့် ဒါဘယ်နေရာလဲ။

ဒါက စစ်ဆေးရုံဖြစ်သည်။ လူနာအများစုက စစ်သားတွေဖြစ်ပြီး ခေါင်းဆောင်နေရာတွေမှာလည်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာပုဂ္ဂိုလ်တွေပင်။ ဝန်ထမ်းတွေက စစ်သားတွေကို အထူးလေးစားသလို စစ်သားမုဆိုးမတွေကို ပိုလို့တောင် လေးစားကြသည်။

လုနန် ပြောပြီးနောက် လူများ ပို၍ပို၍ စုဝေးလာကြပြီး သူမ၏ ခိုင်မာသော စကားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေကြသည်။ မပြောဘဲ ထားသော စည်းလုံးညီညွတ်မှုက နားပင်းမတတ် အသံကျယ်နေခဲ့သည်။

လုဖန်းကို ရည်ရွယ်သည့် အကြည့်များမှ ရန်လိုမှု ပို၍ ကြီးထွားလာသည်။ သူနာပြုခေါင်းဆောင်ကပင် သူမကို မနှစ်မြို့စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ လုဖန်းသည် လုံးဝစိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူမကိုယ်သူမ ရှင်းပြတော့မည့်အချိန်တွင် —

"ကောင်းလိုက်တာ!" စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲမှ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

သူနာပြုခေါင်းဆောင်သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့တက်ကာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည်။ "ဒါရိုက်တာ၊ ဘာကိစ္စ ကြွလာပါသလဲရှင်။"

ဒါရိုက်တာသည် သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စများတွင် အာရုံစိုက်မနေရန် သူနာပြုခေါင်းဆောင်ကို အချက်ပြခဲ့သည်။ သူ့နောက်တွင် ဌာနမှူးများစွာ ပါလာပြီး လုနန်၏ ဦးလေးအရင်းလည်း စစ်ဝတ်စုံနှင့် ပါလာသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ လုဖန်းနှင့် ဆင်တူကာ ဒေါသနှင့် ရောထွေးနေသည့် တင်းမာသော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

မာရှောင်မိန်သည် လူအုပ်စွန်တွင် ရပ်နေပြီး လုနန်ကို မျက်လုံးမှိတ်ပြခဲ့သည်။ လုနန်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဘာဝကြောင့် အရေထူသည့် လုဖန်း၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်း ခံရမည်ကို သူမ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဌာနမှူး၏ အထောက်အပံ့ကို လုနန် အတွက် ရယူရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အခြေအနေကို ကြားသိပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်လာကြည့်သော ဒါရိုက်တာနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

သူရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုနန်သည် အခြားသူတစ်ဦးဦးက သူမအတွက် ပြောဆိုပေးရန် မလိုအပ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်သွားသည်။ သူမကိုယ်တိုင် လုဖန်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် လုဖန်းအတွက် ထောင်ချောက်ပေါင်းများစွာကို တူးဆွပေးခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လုဖန်းကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်ဆန်လာသည်။ ထို့နောက် လုနန် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော် လုနန်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း မတရားမှုမျိုး ကြုံရရင် ဆေးရုံက မင်းကို အကူအညီပေးပါ့မယ်။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို လာပြီး ဒုက္ခပေးတာမျိုး ခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး။"

လုနန်သည် ဖြတ်ထိုးဉာဏ်ကောင်းမွန်သူဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို ချက်ချင်း အခွင့်ကောင်းယူလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ လုဖန်းက ကျွန်မအကြွေးရှိတဲ့ လစာကို ပြန်ပေးစေချင်တာပါ။"

"ပြီးတော့ ကျွန်မက သူ့ကို အလုပ်လွှဲပေးမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ဒီနေရာက လူတိုင်းကို သက်သေခံပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။"

ဒါရိုက်တာက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ၏ တောင်းဆိုချက်မှာ အတော်လေး ဆီလျော်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သူ လုဖန်းကို ကြည့်ကာ "ရဲဘော် လု၊ မင်း နားလည်လား။"

လုဖန်းက စိတ်မပါသော်လည်း ဒါရိုက်တာကို မဆန့်ကျင်ရဲဘဲ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "နားလည်ပါတယ်၊ နားလည်ပါတယ်"

"ဒါပဲလား။ မင်းရဲ့ ပေါ့ဆတဲ့ စကားတွေအတွက် တောင်းပန်ဖို့ လိုတယ်လို့ မထင်ဘူးလား" ဒါရိုက်တာရဲ့ လေသံက ပြင်းထန်လာတယ်။

"ရဲဘော် လုနန်နဲ့ ကျွန်တော် သဘောတူတယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံအတွက် အသက်ပေးခဲ့တဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်ကို ကောက်ချက်ချပိုင်ခွင့်၊ သူရဲကောင်းရဲ့ မိသားစုကို လှောင်ပြောင်ပိုင်ခွင့် မင်းမှာ မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ သူ့မှာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ထောက်ခံမှုရှိတယ်။ နိုင်ငံက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ခင်ပွန်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေအိမ်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့လို့ ဒီနေ့ မင်း ဒီမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောနိုင်တာ။ ဒီအခြေအနေရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို မင်းနားမလည်ရင် ဆေးရုံက မင်းကို အလုပ်ထုတ်ပစ်ဖို့ စဉ်းစားလိမ့်မယ်။"

လုဖန်းသည် လူအုပ်ကြီး စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှက်ရမ်းရမ်းကာ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ အလုပ်ထုတ်ခံရမည်ကို ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး လုနန် ကို စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "နန်နန်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ မှားသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ နောက်ထပ် မလုပ်တော့ပါဘူး။"

လုနန်က ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာမကညိမ့်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို မခွင့်လွှတ်ဘူး"

လုဖန်း - "..."

လုနန်၏ ရိုးသားပြတ်သားမှုက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ လုဖန်းနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် သူမ၏ ငြင်းဆန်မှုကို မည်သူကမျှ မှားသည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

သည်ဟာက သဘာဝကျသည်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခင်ပွန်းသေဆုံးခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လှောင်ပြောင်တာမျိုးက ဘယ်သူ့ကိုမဆို တစ်သက်တာ ရန်ငြိုးထားစေနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် စစ်သားမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်နေချိန်မှာပေါ့။ သူတို့ကို သဘောထားကြီးဖို့ တောင်းဆိုတာကတော့ အရမ်းကို ရက်စက်ရာရောက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် မင်းရဲ့ မှတ်တမ်းမှာ ကြီးမားတဲ့ ပြစ်မှုအဖြစ် မှတ်ချက်ရေးထားမယ်။ မင်းရဲ့ ယခင်ရာထူးကို ပြန်ရမယ်။ နောက်ထပ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ထပ်ဖြစ်ရင် ချက်ချင်း အလုပ်ထုတ်ပစ်မယ်!" ဒါရိုက်တာက နောက်ဆုံးအမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

လုဖန်းသည် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ယခင်က မာနကြီးမှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ကိစ္စရပ် ပြီးဆုံးသွားသည်။ လုဖန်းသည် လုနန်၏ ပိုက်ဆံကို သွားယူသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူမ၏ ဖခင်နှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ ထွက်သွားစဉ် လုနန်သည် သူမ၏ ဦးလေးအရင်း၏ သူမထံသို့ ကြည့်နေသည့် အေးစက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားသော အကြည့်ကို တစ်ချက်မြင်လိုက်ရသည်။

လုနန် အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဦးလေးသည် ဖေးကျီအန်းနှင့် သူမလက်ထပ်ခဲ့သည်ကို မသိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ မဟုတ်ပါက ထိုသို့သော သဘောထားမျိုး ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ သူမ၏ ဦးလေးအရင်းက ပြဿနာရှာလာမည်ကို ပို၍ စိုးရိမ်မိသည်။ သူက သူမကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု တွေးထားသော်လည်း ခိုင်မာသော နံရံတစ်ခုနှင့် တိုးမိသည့်အခါ မည်သို့ဖြစ်မည်ကို စိတ်ကူးလိုက်ရုံဖြင့် အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းနေသည်။

ဖေးကျီအန်းက သူမကို ကူညီထောက်ပံ့ပေးနေသရွေ့ သူမသည် မည်သည့်အခွင့်အရေးကိုမျှ လက်လွတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။