4

Ch 4

ငါကောင်ငယ်လေးကို အောက်ချပေးလိုက်ပြီး သူတို့ခေါင်းကိုထိဖို့ လက်မြှောက်‌လိုက်ပေမဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်လုံးက အကျင့်ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့မျက်လုံးပိတ်ပြီးခန္ဓာကိုယ်တွန့်သွားတာကိုတွေ့လိုက်ရတော့ မဖော်ပြနိုင်တဲ့၀မ်းနည်းမှုတစ်ရပ်ငါ့စိတ်ထဲပေါ်လာပေမဲ့ အားတင်းကာ ညင်ညင်သာသာလေးပြုံးလိုက်ရင်း မေးလိုက်တယ်

"ကလေးတို့ရဲ့နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

"သမီးက သူ့ရဲ့အမ ချီချွမ်းယီ "

"သားက သူ့ရဲ့အကို ချီဖေး၀မ်"

ဒီတော့ ဒီနှစ်ယောက်လုံးကသူတို့ကိုယ်သူတို့ သူ့ထက်ငါ ပိုကြီးတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားကြတာပေါ့လေ။

နေပါဦး!

ချီချွမ်းယီ နဲ့ ချီဖေး၀မ်။

ဒီနာမည်တွေက ငါရေးခဲ့တဲ့ ၀တ္ထုထဲကနာမည်တွေပဲ။

မင်းတို့သိတဲ့အတိုင်းငါ့မှာ ငယ်ငယ်ထဲကစာဖတ်တာကလွဲပြီး အခြားဝါသနာမရှိတော့ ဒီ‌တိုင်း တစ်ခါတလေ၀တ္ထုတွေလည်းလျောက်ရေးဖြစ်တာပေါ့။

ဒါပေါ့ အဓိကဇာတ်ကောင်တွေကတော့သေချာပေါက် ငါနဲ့ချီယန်ချီပဲလေ။

ချီချွမ်းယီ နဲ့ ချီဖေး၀မ်ဆိုတဲ့နာမည်က ငါနောက်ဆုံးရေးခဲ့တဲ့ဇာတ်လမ်းမှာ ပါတဲ့ ငါတို့ရဲ့ကလေးနာမည်တွေပဲ။

ဒါဆို ရွှမ်ချန်မြို့စားမင်းက ချီယန်ချီပေါ့!

နေပါဦး သူက ကလေးတွေရဲ့နာမည်ကို ငါ့ဇာတ်လမ်းထဲကနာမည်တွေပေးထားတာပဲ ! အဲ့တော့သူက ငါရေးတာတွေဖတ်ထားတယ်လို့ငါ့ကိုမပြောစမ်းနဲ့ !

အဲ့အကြောင်း‌တွေးမိပြီး မိုက်ခနဲတောင်ဖြစ်သွားသလိုပဲ အဲ့ဇာတ်လမ်းတွေက ဖတ်ဖို့မသင့်‌တော်ဘူးလို့ !

ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ ငါနဲ့ ချီယန်ချီတို့ရဲ့ စိတ်ကူးယဥ်လင်မယားဘ၀ကို လုံး၀အသေးစိတ်ကြီးရေးထားမိတာလေ ။

ဘာဘာညာညာဟိုဟာလုပ်တဲ့အကြောင်းတွေအပါအ၀င်ပေါ့။

ဒါ..ဒါ..ဒါဆို..ဒါဆို...သူ!

နောက်စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဇာတ်လမ်းထဲက အဓိကဇာတ်ဆောင်က ငါရေးထားတဲ့ ညစ်ညမ်းဇာတ်လမ်းတွေကို ဖတ်မိတာထက်ပိုရှက်စရာကောင်းတဲ့ကိစ္စဖြစ်လာတော့တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုကလေးနှစ်ယောက်က ငါ့အနောက်ကိုကြည့်ပြီး ၀မ်းသာအားရခေါ်လိုက်

တာကိုကြားလိုက်ရတယ်လေ။

"ဖေဖေ" တဲ့။