Chapter 11

လင်းဇီယွီနဲ့ ငါက တံခါးကို တစ်ပြိုင်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဖုရန်က ဒေါသနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အထဲကို ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့နောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့အတွင်းရေးမှူးနဲ့ သော့ပြင်ဆရာတစ်ယောက်လည်း ပါလာတယ်။

ဖုရန် အထဲကို ဝင်လာပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်ကို မြေပြင်ပေါ်မှာ ရစ်ပတ်နေတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မီးတောက်တွေက ထတောက်လာတယ်။

သူက ငါ့ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး လင်းဇီယွီရဲ့အောက်ကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

ငါတို့ မျက်လုံးချင်းဆုံမိတဲ့အခါ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က တင်းမာမှုက အလွန်ပြင်းထန်နေတယ်။

"လော့ကျိုအန်း၊ မင်း ငါ့နောက်ကွယ်မှာ ငါ့ကို ဖောက်ပြန်နေတာလား"

ငါ အစတုန်းက နည်းနည်းအံ့အားသင့်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့စွပ်စွဲချက်က ငါ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေတယ်။

"ဖုရန်၊ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက အိပ်ရာဖော်တွေပဲလေ"

သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက တင်းကျပ်သွားပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အအေးဓာတ်က လွှမ်းခြုံလာတယ်။

လင်းဇီယွီက ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပြဿနာကြောင့် အံ့ဩသွားပြီး အမူးပြေသွားတယ်။

"ကျိုအန်း၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်..."

သူ့ရဲ့ မျက်လုံးကြည်ကြည်လေးတွေထဲက စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို မြင်လိုက်တော့ ငါက ဖုရန်ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ဆွဲပြီး တံခါးဆီကို ခေါ်သွားတယ်။

"မင်း နားလိုက်ဦး၊ ငါ မင်းကို မနက်ဖြန် အားလုံးရှင်းပြပေးမယ်"

~~~