Chapter 12

အောက်ထပ်မှာရှိတဲ့ ဖုရန်ရဲ့ကားထဲမှာ...

ငါ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ နဖူးကို ပွတ်သပ်ပြီးတော့ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်တယ်။ 

"ဖုရန်၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ"

သူ့အသံက အေးစက်နေတယ်။ 

"မင်းက သူ့ကိုကျတော့ ဘာလို့ ရှင်းပြနိုင်တာလဲ"

"ဟမ်"

ဖုရန်က ငါ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ငါ့ကို စူးစိုက်ကြည့်တယ်။ 

"ဘာလို့ မင်းက ငါ့ကိုကျတော့ ရှင်းမပြနိုင်တာလဲ" 

ငါ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြန်ပိတ်လိုက်မိတယ်။

ငါ လုံးဝကို ရှုပ်ထွေးနေပြီ!

ဖုရန် ရူးသွားတာလား။

ငါတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးမျိုးလဲ။ 

ဘာလို့ ငါက သူ့ကို ရှင်းပြရမှာလဲ။

သူလည်း ရှန်ရုံနဲ့ လုပ်ခဲ့တာတွေကို ငါ့ကို ရှင်းပြခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။

ရှန်ရုံအကြောင်းတွေးမိတော့ ဒီအခြေအနေက အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ဖြစ်နေတယ်။ ဇနီးသည်က ခိုးစားနေတာကို လင်ယောက်ျားက မိနေသလိုပဲ။

"မင်း တကယ်ပဲ နားထောင်ချင်လား"

ဖုရန်က တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ လုံးဝမရွေ့ဘဲ ရှိနေတယ်။

"ငါ လင်းဇီယွီကို သဘောကျတယ် ငါတို့ အထက်တန်းကျောင်းတက်တုန်းကတည်းက သူ့ကို သဘောကျခဲ့တာ၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သူ အထင်လွဲစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး"

ငါက အမှန်တရားကို ပြောနေတာ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အချို့အရာတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ။

ငါ လင်းဇီယွီကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ ဖုရန်ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အန္တရာယ်တစ်ခု တောက်ပလာတယ်။

ငါ့ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ငါ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်သွားမိတယ်။

"ဒါ့အပြင်... အခု မင်းရဲ့ ရှန်မိန်းကလေးပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဒီဆက်ဆံရေးကို အဆုံးသတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်၊ ငါတို့နှစ်ယောက် သဘောကျတဲ့သူတွေ စိတ်မကောင်းမဖြစ်အောင်ပေါ့"

"မင်း သူနဲ့ ချစ်သူစုံတွဲနာရီတွေ ဝတ်ထားတယ်"

ငါက သူ နောက်ထပ်ပြောမယ့်စကားကို စောင့်နေပြီးတော့ ငါ့မျက်ခွံတွေက တုန်ခါနေတယ်။

ဖုရန်က မီးခြစ်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။ 

သူ့လက်ချောင်းတွေက အနည်းငယ်တုန်နေတယ်။ သူ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်တယ်။

ပြတင်းပေါက်က ပွင့်နေတယ်။ 

ဆေးလိပ်မီးရောင်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ ချွန်ထက်တဲ့၊ ခန့်ညားတဲ့ပုံစံက ငါ ပန်းခြံထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်ကအတိုင်း ရင်သပ်ရှုမောစရာကောင်းနေတုန်းပဲ။

ငါတို့နှစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ ဘာမှမပြောဘဲ နေခဲ့ကြတယ်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်တယ်။

"ငါက ရှန်ရုံကို မကြိုက်ဘူးလို့ပြောရင်ရော"

ငါ့ရဲ့နှလုံးခုန်နှုန်းက ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရတယ်။

ပြီးတော့ ငါ တိုးတိုးလေးရယ်လိုက်တယ်။ 

"သခင်လေးဖု၊ မင်း ဘယ်သူ့ကို ကြိုက်လဲဆိုတာက မင်းရဲ့ကိစ္စပါ"

ဖုရန်က ပြတင်းပေါက်ကနေ ဆေးလိပ်ပြာတွေကို ခါချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်ကို ဖြည်းဖြည်းလေးပိတ်ပြီး ငါတို့ကို ကားထဲမှာ ချိတ်ပိတ်ထားလိုက်တယ်။

ဒီကိစ္စက မကောင်းဘူးဆိုတာ ငါ့ကို တစ်စုံတစ်ရာက ပြောပြနေတယ်။

ငါ ကားတံခါးကို လှမ်းအဖွင့်မှာပဲ သော့ခလောက်ခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကားက လုံးဝကို ချိတ်ပိတ်သွားတယ်။

"ဖုရန်!" 

ငါ သူ့ကို ဒေါသတကြီးလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို မျက်လုံးနီနီတွေနဲ့ ကြည့်ပြီးတော့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြတယ်။

ငါ ခဏတာလောက် အံ့အားသင့်သွားတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ အရက်နံ့ပြင်းပြင်းက ကားရဲ့ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ နေရာထဲမှာ ပြည့်လာတယ်။

ပြင်းထန်ပြီး မူးယစ်စေတဲ့ အရက်နံ့က လတ်ဆတ်တဲ့ လိမ္မော်သီးရနံ့ထက်တောင် ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်။ စတော်ဘယ်ရီရနံ့ကို ရှေ့ဆုံးကို တွန်းပို့လိုက်တယ်။

အရင်က အခန်းထဲမှာ သတိထားမိခဲ့ရတဲ့ စတော်ဘယ်ရီရနံ့က အခုအချိန်မှာတော့ အရက်နံ့ပြင်းပြင်းနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ ရုတ်တရက် ပွင့်အန်လာတယ်။

ဖုရန်ရဲ့အသံက နက်ရှိုင်းပြီး တယောတီးလုံးလို လှိုင်းတွေလိုပဲ ရယ်မောသံတွေ ပါဝင်နေတယ်။ 

"ကျိုအန်း၊ မင်းရဲ့ Omega ဆရာမက မင်းကို ဘယ်တော့မှ မပြောပြခဲ့ဘူးလား၊ ဖယ်ရိုမုန်းတွေက ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး" 

~~~