Ch 1

🌚Chapter - 1

"မီးလောင်နေပြီ မီးသတ်ကိုခေါ်..."

မီးသတိပေးသံများက ဆူညံနေပြီး မီးက မီးလောင်လွယ်သောပစ္စည်းများကို ဒေါသတကြီး ဝါးမျိုပစ်လိုက်ပြီး တဖြေးဖြေးနီးကပ်လာခဲ့သည်။

ယို့မြန့်၏အမြင်အာရုံအား မီးခိုးများနှင့်ဖုံးကာထားပြီး မျက်ရည်များက ထိန်းချုပ်မရစွာ ကျဆင်းလာလေသည်။ မီးခိုးကိုရှုမိသည့်အချိန်တိုင်းတွင် လောင်ကျွမ်းနေသည့် အနံ့များက သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ လုံးထွေးဝင်လာခဲ့ပြီး မွန်းကျပ်သွားသည်။

သေခြင်းတရားက နီးကပ်လာပြီပင်။

ကံတရားက သူ့လည်ပင်းအားဆုပ်ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရိုက်ချပြီး အကြောင်းမဲ့သက်သက် လှောင်ပြောင်သရော်နေခဲ့သည်။

ယို့မြန့် ဤဘဝတွင် သူဘာလိုချင်ခဲ့သလဲကို ပြန်တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပျင်းရိခြင်းနှင့်မောပန်းခြင်းကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူတစ်လျှောက်လုံး တမ်းတမက်မောခဲ့ရသည့် မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများက သေဆုံးတော့မည့်အခိုက်အတန့်တွင် (စိတ်ထဲ)ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယင်းအရာအားလုံးက စျေးပေါပြီး စက်ဆုပ်စရာကောင်းသည့်အရာမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

ယို့မြန့် မျက်လုံးများကိုပိတ်ပြီး အမှုမထားစွာ တွေးလိုက်သည်။

'အဲ့ဒါတွေကို ဆက်ပြီး မမက်မောချင်တော့ဘူး...'

တော်ဝင်ဆန်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် ယို့မိသားစုဗီလာက မတော်တဆမီးလောင်မှုထဲတွင် ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားခြင်းမျိုးများမရှိခဲ့ဘဲ လူတစ်ယောက်သာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

အသက်ရှုသံ...

အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှုလိုက်သံ...

ယို့မြန့် မျက်မှောင်တင်းတင်းကြုတ်လိုက်သည်။ ချွေးသီးများက သူ့နံဖူးမှ ကျဆင်းနေပြီး သူ့ရင်ဘတ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေလေသည်။ သန့်ရှင်းပြီး လတ်ဆတ်သည့်လေကို ရှုရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို လူငယ်လေးက မျက်လုံးများဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။

အနီရင့်ရောင် ပရိဘောဂများရှိသည့် စာကြည့်ခန်းက သူ့မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ သစ်ခွပန်းရနံ့များက လေထဲတွင် သင်းပျံ့နေပြီး နွေးထွေးကာ ငြိမ်းချမ်းနေလေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ဆူဆူညံညံအော်ဟစ်သံများနှင့် မီးထဲတွင် နီးကပ်လာသည့် သေခြင်းတရားကို ရေတွက်နေသည့် ကြောက်စရာအသံများက တမဟုတ်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ကခုန်နေသည့် မည်သည်မီးမှမရှိတော့ဘဲ ထူထဲလှသည့် မီးခိုးငွေ့နှင့် အသက်ရှုကြပ်ခြင်းများလည်း မရှိတော့ပေ။

ဤနေရာက အမှန်ပင် မီးမလောင်ကျွမ်းရသေးသည့် ယို့မိသားစု၏စာကြည့်ခန်းပင်။

သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့မှုက ယခုထိတိုင် ယို့မြန့်၏နှလုံးသားထဲ စွဲကျန်ရစ်နေဆဲပင်။ သို့သော် သူအသိပြန်မဝင်မီမှာပင် ယို့ကျီယွမ်၏လေးနက်သည့် အသံက သူ့နားထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်လင်းကို ကူညီဖို့ မင်းသဘောတူလား..."

စာကြည့်ခန်း၏တိတ်ဆိတ်ပြီး တင်းမာနေသည့်လေထုကို အမျိုးသား၏အသံက ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"ငါ ရသစုံရှိုးရဲ့ဇာတ်ညွှန်းကို ဖတ်ပြီးသွားပြီ...အဲ့ဒါက လူငယ်တွေ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုတည်ဆောက်ဖို့အတွက်လည်း အဆင်ပြေတယ်...အဓိကကတော့ ရှောင်လင်းကသွားချင်နေတာပဲ...သွားပြီး သူ့ကိုအဖော်ပြုပေးလိုက်..."

ယို့ကျီယွမ်က နှစ်မီတာရှည်သည့် ရနံ့သင်းပျံ့လှသော ထိုင်းသစ်နက်သားနှင့် ပြုလုပ်ထားသည့် စားပွဲခုံနောက်တွင် ခက်ထန်သည့် မျက်နှာထားနှင့် ထိုင်နေလေသည်။ ယို့မြန့်ကိုကြည့်ချိန်တွင် သူ့မျက်နှာက အေးစက်နေ၏။ သူက ကြင်နာသည့်အဖေတစ်ယောက်ထက် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာ၊အမြတ်ထုတ်တတ်သည့် ဘော့စ်တစ်ယောက်နှင့် ပိုတူလေသည်။

ယို့မြန့် သစ်သားခုံ၏လက်ကိုင်ကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ပြီး အသံတိတ်နေခဲ့သည်။ သူ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြက်သေသေပြီးမှ သူ့ခံစားချက်များကို ထိန်းသိမ်းရန် အကောင်းဆုံးကြိုးစားလိုက်သည်။ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ သူ'မသိဘဲ အံ့အားသင့်နေမိသည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် သူက သေသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူက အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ယို့မိသားစု၏စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

မတော်တဆမီးလောင်မှုက ယို့ကျီယွမ်ပြောသည့် အခြေအနေများကို ယို့မြန့် ငြင်းပယ်ပြီးနောက်မှသာ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းမီးလောင်မှုက သူ့အနာဂတ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူသေဆုံးတော့မည့် နောက်ဆုံးအချိန် စကက္ကန့်အနည်းငယ်မှာပင် သူနေထိုင်ခဲ့သည့် ကမ္ဘာကြီးက စာအုပ်တစ်အုပ်သာဖြစ်သည်ကို သူရှာတွေ့လိုက်သည်။

ဝတ္ထု၏အဓိကဇာတ်လိုက်က တရားဝင်အရွယ်ရောက်သည့်နေ့မှာပင် ယို့မိသားစုထံ ပြန်ခေါ်လာခံခဲ့ရသည့် သခင်လေးအစစ်ဖြစ်သည့် ပိုင်လင်းပင်။ ထိုအချိန်တွင် သူကတော့ ပိုင်လင်းကို ပိုမိုထင်ပေါ်စေသွားသည့်...  ဇာတ်လိုက်ကို နေရာအနှံ့တွင် လိုက်ယှဉ်ပြိုင်နေရသည့် လူပြက်တစ်ယောက်သာဖြစ်ခဲ့သည်။

ယို့မြန့်မှတ်ထင်ထားခဲ့သည့် မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းဆိုသူများက ပိုင်လင်းကို ပြန်ခေါ်လာသည့်ညမှာပင် သူ့အားဆန့်ကျင်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ပြောင်းလဲသွားသည့်သဘောထားများက ရှော့ခ်ရစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

လူတိုင်းက ယို့မြန့်ကို ငှက်ကျား၏အသိုက်ကို လုယူထားပြီး ပိုင်လင်း၏ပျော်ရွှင်စရာဘဝလေးကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်ဟု စတင်စွပ်စွဲလာခဲ့ကြသည်။

စာအုပ်၏အကြောင်းအရာများကလည်း ပိုင်လင်းပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကိုသာ ရေးသားထားလေသည်။ ယို့မြန့် အမြန်လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ မူလဝတ္ထုထဲတွင် သူက မီးထဲ၌မသေသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက romance ရသစုံရှိုးထဲ၌ ပါဝင်ပြီး သူ့တန်ဖိုးနောက်ဆုံးတစ်စက်လေးသော်မျှ မကျန်အောင် ညှစ်ယူခံရပြီးနောက် သဲလွန်စမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤအခိုက်တွင်တော့ သူအမှန်တကယ်ပဲ အချိန်နောက်ပြန်သွားပြီး သူအလွန်အမင်း စက်ဆုပ်ရွံရှာလှသည့် ဤနေရာကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်ကို ယို့မြန့် တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်ငယ်လေးက စာကြည့်ခန်းတွင်းတွင် ဝမ်းနည်းနေသည့် မျက်ခုံး၊မျက်လုံးများနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ၏သစ်အယ်သီးအညို​ရောင် ရောယှက်နေသည့် အနက်ရောင် ဆံနွယ်ကောက်ကောက်လေးများက သူ၏ဖြူဖျော့နေသော နဖူးပြင်ထက်တွင် ဝေ့ဝဲကျနေသည်။ သူ၏နှာတံလေးက ဖြောင့်စင်းကာ နှုတ်ခမ်းလေးများက ပါးလျလှသည်။ သူ့တွင် အလွန်မျက်စိဖမ်းစားနိုင်သည့် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ရှိလေသည်။

ပြောရမည်ဆိုပါက ထိုကောင်လေးက သူဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရသည့် ကလေးတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သည်။ ယို့မြန့်၏ရှော့ခ်ရနေသည့် အမူအရာကိုမြင်ပြီး အခြေအနေများက အလွန်ကြမ်းတမ်းရက်စက်လွန်းလှသည်ဟု ယို့ကျီယွမ်တွေးလိုက်မိသည်။ သူက ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ရှားရှားပါးပါး ရှင်းပြလိုက်၏။

"ယို့မိသားစုရဲ့ပစ္စည်းဥစ္စာတွေက မူလကတည်းက ရှောင်လင်းပိုင်ခဲ့တာ...အခု သူပြန်လာပြီဆိုတော့ မင်းနာမည်အောက်က ရှယ်ယာအားလုံးကို ရှောင်လင်းဆီ ပြန်ပေးတာက..."

ယို့ကျီယွမ်စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် အကြည့်များကို အောက်စိုက်ချထားသည့် ယို့မြန့်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက စားပွဲနောက်တွင်ထိုင်နေသည့် လူကြီးထံ စိန်းစိန်းဝါးဝါးစိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"အဲ့လိုပဲဖြစ်သင့်တာပေါ့..."

ယို့ကျီယွမ်က ယို့မြန့်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူစကားပြောနေသည်ကို ဖြတ်ပြော၍ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မသွားဘဲ ယင်းအစား သူအလွန်ပင် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယို့ကျီယွမ်က သူ့အမူအရာကို ထိန်းချုပ်ကာ ဖွဖွလေးပြောလိုက်သည်။

"မင်းသိတာကောင်းတယ်..."

"ရသစုံရှိုးနဲ့ ပြိုင်ပွဲအကြောင်းကို တွေးကြည့်လိုက်ဦး..."

ယို့ကျီယွမ်က ဆက်မပြောမီ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"အရမ်းမနာလိုမဖြစ်နဲ့...မင်းပိုင်တာက မင်းပိုင်တာပဲဖြစ်မှာ...မင်းမပိုင်တဲ့အရာကို မင်းဆုပ်ကိုင်ယူလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး..."

ယို့မြန့်က ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး ထိုစကားများကြားချိန်တွင် အလွန်အမင်း ခံစားချက်များရှုပ်ထွေးသွားသည်။ 

သူကအဲ့ဒါတွေကို လုယူဖို့ကြံတော့မယ်လို့ ဘာလို့လူတိုင်းကတွေးနေကြတာလဲ...

သူ့ယခင်ဘဝတွင် သူ အမှားမလုပ်ခဲ့ချိန်တွင်ပင် အခြားသူများ၏ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရော သွယ်ဝှိက်ပြီးစွပ်စွဲချက်များအောက်တွင် ပိုင်လင်းကိုတောင်းပန်ပြီး တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အရှုံးပေးကာ နောက်ပြန်ဆုတ်ခဲ့ရသည်။

ယင်းက ယို့ကျီယွမ်က ပန်းချီပြိုင်ပွဲတွင် ယို့မြန့်နေရာတွင် ပိုင်လင်းကို အစားထိုးဖို့ရန် တောင်းဆိုလာသည့် အချိန်အထိပင်။ ထိုအခါမှသာ ယင်းက မည်မျှမတရားပြီး အဓိပ္ပါယ်မရှိလိုက်သလဲကို ယို့မြန့်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်ငြား ယို့မြန့်ကို တစ်စစီဖြစ်အောင် နင်းခြေပစ်လိုက်သည့် နောက်ဆုံးကောက်ရိုးမျှင်က ဝတ္ထုထဲတွင် ဖော်ပြထားခဲ့သည့် ယို့မိသားစုက သူ့ကိုမွေးစားခဲ့သည့် နောက်ကွယ်က အမှန်တရားပင်။

အစမှအဆုံးတိုင် သူက မရှိလည်းဖြစ်သည့် ရွေးချယ်စရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ သူ့မိဘဟု မှတ်ယူထားခဲ့သည့်လူများက သူ့အား နယ်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့ကြသည်။

အပြင်ကမ္ဘာရှိ ပိုင်လင်းကို ကာကွယ်ပေးထားရသည့် စစ်တုရင်နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်သည်။

သူငယ်စဉ် ကလေးဘဝကတည်းက အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေခြင်းတရားနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ခဲ့ရသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ပါချေ။

ယို့ကျီယွမ်နှင့် ပိုင်ဖိန်းလန်က သူ့အားပြန်ရွေးငွေပေးပြီး ကယ်ဆယ်ခဲ့ချိန်တွင် သူတို့မျက်လုံးများထဲရှိ ပျော်ရွှင်မှုက ယို့မြန့်အန္တရာယ်ကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာ၍လား သို့မဟုတ် ယင်းက ပိုင်လင်း ပြန်ပေးမဆွဲခံရတော့ဟု တွေးမိသွား၍ ပျော်သွားခြင်းလား မပြောနိုင်​တော့ချေ။

ယို့မြန့် မျက်လုံးများကို ပိတ်ပြီး ဖြေးညင်းစွာ အသက်ရှုထုတ်လိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေ၏။ သို့မဟုတ် အံ့အားသင့်မှုကြောင့်လည်းဖြစ်နိုင်ပေ၏။ သူ့လက်ချောင်းများက တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် သူ ဤအရာများပေါ်ဆက်ပြီး တဝဲလည်လည် ဖြစ်မနေချင်တော့ချေ။

"ကျွန်တော်သဘောတူတယ်..."

ယို့မြန့် မျက်လုံးဖွင့်ကာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ ယို့ကျီယွမ်၏မျက်လုံးများထဲ တည့်တည့်မတ်မတ် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သော်ငြား ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် သူ့အဖေ၏အသိအမှတ်ပြုမှုကို လိုလားတောင့်တနေမှုများ သို့မဟုတ် မနာလိုမှုများ မရှိတော့ပေ။

ယို့မြန့်၏အကြည့်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့် ယို့ကျီယွမ်မှာ အကြောင်းပြချက်မရှိပါဘဲ သူ့မျက်နှာကြွက်သားများက တုန်ယင်သွားပြီး မျက်ခွံများလည်း တွန့်သွားခဲ့သည်။

မူလက သူပြောချင်သည့်စကားများကို မပြောနိုင်တော့ပေ။ ယို့ကျီယွမ်က စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုကမှ မှန်နေလို့ပါ..."

ထိုစဉ်တွင် ယို့မြန့်က စကားများပြောပြီးနောက် တမင်တကာပင် နေရာတွင် ရပ်နေပြီး  တစ်ခဏကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။

ယခင်ဘဝကလို သူ့ထံမှငြင်းခံရပြီး ယို့ကျီယွမ် တံခါးကိုဒေါသတကြီး စောင့်ပိတ်သွားသည့်ဖြစ်ရပ်က မဖြစ်သွားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် မိနစ်အနည်းငယ်မျှကြာသွားသည့်နောက်မှာပင် မီးကလည်း မလောင်သွားခဲ့ချေ။

စာကြည့်ခန်း၏ဖန်ဗီဒီယိုပေါ်ရှိ ကြေးနီရောင်နာရီကြီးက တစ်မိနစ်ပြီး တစ်မိနစ်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရွေးချယ်မှုက ရလဒ်ကိုဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့ပြီး ယို့မြန့်၏နှလုံးသားထဲရှိ နောက်ဆုံးလက်ကျန်စိုးရိမ်ပူပန်မှုက လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ခင်ဗျားကတိပေးတဲ့ အခြေအနေအားလုံးကို ကျွန်တော်သဘောတူနိုင်တယ်..."

ယို့မြန့်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြောကာ စားပွဲထံလျှောက်လာလိုက်သည်။ သူက ယို့ကျီယွမ်ကို 'အဖေ'ဟု ထပ်မခေါ်တော့ချေ။

ယို့မြန့်က ‌မတ်တတ်ရပ်နေသောကြောင့် စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသည့် ယို့ကျီယွမ်က ယို့မြန့်၏မျက်ဝန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန် ခေါင်းကိုမော့ထားရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှိနေသည့်ယို့မြန့်က ယခင်နှင့်မတူတော့ပေ။ ယို့ကျီယွမ် ပဟေဠိဖြစ်သွားပြီး အလေးအနက်ထားကာ စဉ်းစားလိုက်သော်ငြား မည်သည်က ကွာခြားသွားလဲကို မတွေးတတ်ပါချေ။

ယို့ကျီယွမ် မျက်ဝန်းများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ယို့မြန့်ဆက်လုပ်မည့်အရာကို စောင့်နေလိုက်သည်။

ယို့မြန့်က ယို့ကျီယွမ်ရှေ့ရှိ စာချုပ်ကိုဖွင့်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။ ယို့ကျီယွမ်၏တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ လူငယ်လေးက ချက်ချင်းပင် ဖောင်တိန်တစ်ချောင်းကို ဘူးထဲမှဆွဲထုတ်ကာ ရှယ်ယာလွှဲပြောင်းရေးစာချုပ်ပေါ်ရှိ သူ့နာမည်အောက်တွင် လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။

အနည်းငယ်မျှပင် မတုံ့ဆိုင်းခဲ့ချေ။

"ဒီနေရာမှာပဲ ချန်ထားခဲ့ပြီး ယို့အိမ်တော်ကနေ ထွက်သွားပါ့မယ်..."

နူးညံ့သည့် 'ကလစ်'ဟူသည့်အသံနှင့်အတူ ဖောင်တိန်က ဘူးထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤအသံကိုကြားပြီး ယို့ကျီယွမ်၏နှလုံးသားက တစ်ချက်ဆောင့်ခုန်သွားသည်။

"မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

ယို့ကျီယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ယို့မြန့်ကို စာချုပ်ကို စာအိတ်ထဲသို့ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အလွန်နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးတွင် ရန်လိုမှုအနည်းငယ်သော်မျှ မပါဝင်သော်ငြား ယို့ကျီယွမ်ကို မှင်တက်သွားအောင်လုပ်နိုင်ပေ၏။

"ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက မွေးစားတဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားတို့အစကတည်းက လုပ်ကြံထားခဲ့ကြမှန်း ကျွန်တော်သိတယ်လို့..."

"ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီး အချင်းချင်း ပတ်သတ်စရာအကြောင်းမရှိတော့ဘူး..."

ယို့မြန့်၏မျက်ဝန်းများက ခပ်တိမ်တိမ်ကွေးတက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် မစ္စတာယို့..."

ယို့ကျီယွမ်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စားပွဲခုံကို ရိုက်ချင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အချို့သော မသိရသည့် အကြောင်းရင်းများကြောင့် ခံစားချက်မရှိသည့်ပုံစံကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားစဉ်တွင် ပိုင်ဆိုင်မှုလွှဲပြောင်းသည့်စာချုပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။ သူ့အမူအရာမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်မှုနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အသိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"မင်း...ရပ်စမ်း..."

ယို့ကျီယွမ်က သူကျယ်နိုင်သမျှ ကျယ်သည့်အသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။

စာကြည့်ခန်းတံခါးမသို့ရောက်ရန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရလေသည်။ ယို့မြန့်တံခါးကိုဖွင့်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ပိုင်လင်းကို တောင်းပန်စရာအကြွေးမရှိခဲ့ဖူးဘူး...ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ့်အကြွေးတော့ တင်သွားပြီ..."

ယို့ကျီယွမ်၏အသံက စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အလွန်ကိုကျယ်လောင်လှ၍ အိမ်တော်ထိန်း ဝမ်မောက်၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်မိသွားခဲ့သည်။

နှာတံကောက်ကောက်နှင့် အသက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက ခြေလှမ်းစိတ်စိတ်ဖြင့် တဟုန်ထိုးပြေးလာခဲ့သည်။ ယို့မြန့်ကိုတွေ့ပြီးနောက် ဝမ်မောက်၏အမူအရာ အလွန်အမင်းကို အမှုအထားဟန် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအမူအရာမှာ ယို့မိသားစု၏အပိုပစ္စည်းတစ်ခုကို ကြည့်နေရသည့်အလားပင်။

တစ်ဖက်လူ၏အဖတ်မတန်သည့်အပြုအမူက အတိတ်တွင်အလွန်အမင်း သိသာလွန်းလှ၍ ယို့မြန့်က ဤအိမ်တော်ထိန်းနှင့် ဆက်ဆံရမည့်ကိစ္စအား အမြဲတမ်းရှောင်ရှားခဲ့သည်။

ယခုမူ အရာအားလုံးက ခြားနားသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယို့မြန့်က ခြေလှမ်းကို လုံးဝမရပ်တန့်ဘဲ အောက်ထပ်ကို တည့်တည့်ဆင်းသွားလိုက်သည်။

သူ့နောက်ရှိ ယို့ကျီယွမ်က ဝမ်မောက်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"သူ့ကိုတား...အကုန်လုံး ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ..."

ထိုစကားကိုကြားသည်နှင့် ဝမ်မောက်က သူ့ဦးတည်ရာကို စာကြည့်ခန်းမှ ပြောင်းလိုက်သည်။ သူကလှည့်ကာ ယို့မြန့်ကို ဖမ်းလိုက်သည်။

ယို့မြန့်ကမူ ပထမထပ်ကိုရောက်ကာ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်ပြီး ထမင်းစားခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာထမင်းစားနေကြသည့် ပိုင်လင်းနှင့် ရန်ထင်းရွှမ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လေထုက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့ပုံမှာ အပေါ်ထပ်က အငြင်းပွားသံများက ဤနေရာကို မရောက်လာသည့်အလားပင်။

အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကိုဝတ်ထားသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါး​ယောကျ်ား​လေးတစ်ယောက်က နူးညံ့သည့် ထိုင်ခုံမြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဓားနှင့်ခရင်းကိုကိုင်ကာ စတိတ်ခ်ကို ကျက်သရေရှိရှိ လှီးဖြတ်နေခဲ့သည်။ သူ့နံဘေးရှိလူကမူ အနက်ရောင်suitဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချောမောသည့် အထက်တန်းကျကျယောက်ျားတစ်ယောက်ပင်။

ခြေသံကိုကြားပြီးနောက် ပိုင်လင်းက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူနှင့်အတူအစားစားနေသည့် ရန်ထင်းရွှမ်ကလည်း အသံကိုကြားချိန်တွင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်များက တန့်သွားသည်။

ပိုင်လင်း၏အသံက အလွန်ပင် တမင်ရည်ရွယ်နေပုံပေါက်လေသည်။ ယင်းက ကြံဖန်ကြိုးစားထားသည့် အံ့ဩမှုနှင့် သဘာဝမကျသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ယို့မြန့်...မင်းလည်းအိမ်မှာရှိနေတာပဲ..."

ပိုင်လင်းက ယို့မြန့်နောက်ရှိ ဝမ်မောက်ကို စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနည်းငယ်ဆုံးရှုံးသွားသည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အန်ကယ်ဝမ်က အလုပ်ရှုပ်လွန်းပြီး မင်းကိုမေ့သွားတာနေမှာ...သူက နေ့လည်စာအတွက် ထမင်းဝိုင်းတစ်ပွဲပဲပြင်ထားခဲ့တာ...မင်းမစားရသေးဘူးလား..."

ရန်ထင်းရွှမ်ကမူ စကားတစ်လုံးမျှပင် မပြောပေ။ သူက ပိုင်လင်းနံဘေးတွင်ထိုင်ကာ မေးကိုမော့ထားခဲ့သည်။ မျက်ခုံးထူထူများအောက်ရှိ အနက်ရောင်မျက်လုံးများက အနည်းငယ် အာရုံစူးစိုက်နေစဉ်တွင် သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုများသာ ပေါ်နေခဲ့လေသည်။ ယင်းက အကယ်၍ ယို့မြန့်သာ ရှေ့တိုးပြီး သူနှင့်စကားပြောလာလျှင် မည်သို့ငြင်းပယ်ရမလဲကို စဉ်းစားနေသည့်အလားပင်။

ရန်ထင်းရွှမ်က သူတို့သူငယ်ချင်းအုပ်စုထဲတွင် အပျော်အပါးအမက်ဆုံး သခင်ငယ်လေးဖြစ်သည်။ သူက ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားထားသည့် သားရဲကောင်ကြီးအဖြစ် မကြာခဏဆိုသလို လှောင်ပြောင်သရော်ခံရလေသည်။

သို့သော် သူ၏မဆင်မခြင်ကိုယ်ပိုင်ဘဝနှင့် ဆန့်ကျင်စွာ သူက အလွန်အရည်အချင်းရှိပြီး အောင်မြင်သည့် ရှေ့နေတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အမှုများသူ့လက်ထဲသို့ရောက်ပါက နိုင်မည်က ကျိန်းသေပေါက်ပင်။

သူက ချမ်းသာသည့် အထင်တန်းစားအခွင့်ထူးခံတစ်ယောက်ဖြစ်သော်ငြား မနူးညံ့ပေ။ လိုအပ်ပါက ဒေါသကြီးပြီး ထက်မြက်ပေသည်။ သို့သော်ငြား သူ့အချစ်ရေးကိစ္စများကမူ ရှုပ်ထွေးကာ ဖရိုဖရဲနိုင်လွန်းလှလေသည်။

🌚🌚