Ch 5

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅

သူတို့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖြတ်သွားစဉ် စုရှီသည် အရိုးစုတစ်စုလိုဖြစ်နေအောင် ပိန်လှီနေသော ထိုအမျိုးသမီးက မူလကိုယ် အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း၏ ယောက်မဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် စုရှီ၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ကာ မျက်လုံးလှည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဆီပေနေသော နှုတ်ခမ်းများကို လျက်လိုက်ကာ အဝတ်ထည့်ထားသော ဇလုံကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သူမသည် ဝမ်မေ့ဟွားထံသို့ ယိမ်းယိုင်စွာဖြင့် လျှောက်သွားပြီး သူ့ဘေးတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ဟဲ့ ချွေ့လန်၊ ဒီနေ့ ဘာအရသာရှိတာတွေ စားခဲ့လို့လဲ။ နင့်ပါးစပ်ကိုကြည့်ပါဦး၊ ဆီတွေနဲ့။ နင်တို့အိမ်ရဲ့ စားရေးသောက်ရေးက မဆိုးဘူးပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ဝမ်မေ့ဟွားက သူမဘေးရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသောအမူအရာတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူမ၏ စကားသံတွင် စနောက်သောလေသံပါနေသည်။

ချွေ့လန်သည် ဝမ်မေ့ဟွား၏ စကားသံထဲမှ သရော်လှောင်ပြောင်မှုကို သတိမပြုမိဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အနည်းငယ် အသားပြည့်သော တစ်ခုတည်းသောအစိတ်အပိုင်းကို ဂုဏ်ယူစွာ စူလိုက်သည်။ သူမသည် သူမယောက်ခမ၏ နှစ်သစ်ကူးအတွက် သိပ်ထားသော ဝက်သားအချို့ကို ခိုးစားခဲ့ပြီးနောက် အဆီများကို သူမနှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းခဲ့ခြင်းအတွက် သူမကိုယ်သူမ ကျေနပ်နေသည်။ သူမလုပ်ခဲ့သည်က မှန်သွားပုံပင်။

‘ဒါက သူမတို့ ဝမ် မိသားစုကြီးကို အတော်အတန်ချောင်လည်ပုံပေါက်စေတယ်။ သူတို့ကိုသာကြည့်လိုက်၊ မနာလိုတဲ့ မျက်လုံးတွေအားလုံး နီရဲနေကြပြီ။ မနာလိုခံရတဲ့ ခံစားချက်—အိုး၊ ဘယ်လောက်တောင် လှပတဲ့ မြင်ကွင်းလဲ!'

ချွေ့လန်သည် ရုတ်တရက် ဗိုက်မဆာတော့ဘဲ သူမ၏ ခြေထောက်များလည်း အားမနည်းတော့ပေ။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ငန်သောဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကြောင့် အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်နေသည်မှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံးသည် ပြီးပြည့်စုံနေသည်။ သူမ ယောက်ခမသည် တန်ဖိုးရှိသော အသားနှစ်အောင်စ ကြာရှည်မခံမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ကြာရှည်ခံအောင် ဆားအများကြီး သုံးထားသည်။

ထို့ကြောင့် လူအုပ်၏ 'မနာလိုမှု' အလယ်တွင် ချွေ့လန် သည် သူမ၏ မည်းမှောင်ပိန်လှီသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ထိုသို့သော တုံ့ပြန်မှုများကို ကျင့်သားရနေသကဲ့သို့ ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာများ အထူးအဆန်း လုပ်နေတာလဲ။ ငါတို့အိမ်မှာ တစ်ရက်ခြားတစ်ခါလောက် အသားစားရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကလည်း ငါ့ပါးစပ်မှာ ဆီတွေပေနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နင်တို့အားလုံး မေ့သွားကြပြီလား။"

အမျိုးသမီးအချို့သည် သူမ၏ ဂုဏ်ယူနေသောပုံစံကိုမြင်ပြီး သူမ၏ စကားများကိုကြားသောအခါ မရယ်ဘဲမနေနိုင်ဘဲ အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူမ၏ အလိမ်ကို မထုတ်ဖော်ကြပေ။ 

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံးသည် အခြေအနေတူတူသာဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုသည် ဆင်းရဲကြောင်း မည်သူက မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သူမ၏ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ အဖာတစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ်ကိုသာ ကြည့်၊ မူလအရောင်သည်ပင် ခွဲခြားမရနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အဝတ်များကိုလျှော်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောင်းလိုက်ကြသည်။

ဝမ်မေ့ဟွားသာလျှင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ အမျိုးသမီးဆီသို့ ပိုနီးကပ်စွာကပ်သွားကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"သူ့နှုတ်ခမ်းမှာ ဝက်ဆီသုတ်ထားတာ ဘယ်သူမှမသိတာကျနေတာပဲ။ တကယ့်ကို ပစ္စည်းဖြုန်းတီးနေတာပဲ။ သူသာ တကယ်တစ်ရက်ခြားတစ်ခါ အသားစားရရင် ဒီလောက်ပိန်ပါ့မလား။ ငါတို့ကို အရူးလုပ်နေတာလား။ သူသာ အဲ့ဒီဆီပေနေတဲ့နှုတ်ခမ်းနဲ့ ပြန်ရဲရင် သူ့ယောက်ခမက ပစ္စည်းကောင်းတွေဖြုန်းတီးလို့ သူ့ကို သင်ခန်းစာမပေးဘဲနေမလား စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ။"

"ရှူး! ချွေ့လန် ကြားသွားဦးမယ်။ တော်ကြာ သူထပ်မူးလဲသွားနိုင်တယ်။"

ဝမ်မေ့ဟွား၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး အစောပိုင်းက အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် ချွေ့လန်၏ အပြုအမူကို သဘောမတူခဲ့သည့်အချိန်ကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူမသည် ချွေ့လန်ကို တည့်တိုးဖော်ထုတ်ပြီး ချွေ့လန်က ဒေါသဖြင့် မျက်နှာနီရဲကာ ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မိသားစုသည် ကြမ်းတမ်းသောသူများဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးငယ်၏ မိသားစုဆီမှ ကြက်ဥအလုံး ၂၀ ကို အနိုင်ကျင့်တောင်းယူပြီးမှ ထိုကိစ္စကို အဆုံးသတ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ချွေ့လန်၏ ရှေ့တွင် မည်သူမျှ ဘာမှမပြောတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့သည် ဒါကို ဟာသတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားပြီး ချွေ့လန် ကိုယ်တိုင်မရှက်သရွေ့ ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုအဖြစ်သာ မှတ်ယူကြသည်။

"ဟဲ့၊ ကြားပြီးကြပြီလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ရှောင်ရှီ အနောက်တောင်မှာ ကြောက်လန့်ပြီး မေ့လဲသွားတယ်တဲ့။"

ဝမ်မေ့ဟွားသည် ဝမ်ချွေ့လန်၏ စိတ်ပျက်ဖွယ်မျက်နှာကို မကြည့်ချင်တော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။

ကျေးလက်ဒေသများတွင် ဖျော်ဖြေရေးသည် ရှားပါးပြီး အနည်းငယ်အရေးပါသော အဖြစ်အပျက်မှန်သမျှသည် တစ်ရက်ခွဲအတွင်း တစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေ့ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ပါဝင်ပတ်သက်သူသည် ရွာ၏ "နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်" ဖြစ်သည့်အခါတွင် ပိုဆိုးသည်။

"ငါ ဘာလို့မကြားရမှာလဲ။ ရှောင်ရှီက အစစအရာရာကောင်းတယ်၊ ပညာတတ်တယ်၊ လှတယ်။ မြို့က ပညာတတ်လူငယ်တွေထက် အများကြီး ပိုကြည့်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက အရမ်းကြောက်တတ်လွန်းတယ်။"

ဝမ်ချွေ့လန်သည် ပိုပိုပြီး ကွဲအက်လာသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အလိုလို လျက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ခါးသီး၍ မနာလိုဖြစ်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ စု မိသားစုရဲ့ ကောင်မလေးက မြေရှင်အိမ်က သခင်မလေးတစ်ယောက်လို ကြီးပြင်းလာတာ။ ကျွတ်စ်၊ အဖေ၊အမေနှစ်ယောက်လုံး သေသွားပြီ၊ ဒါတောင် ဘဝင်မြင့်နေတုန်းပဲ။ အခုတော့ သူမက လိမ်လိမ်မာမာ အဝတ်လျှော်နေပြီ။ ငါ့အမြင်မှာတော့ သူမရဲ့အမူအကျင့်နဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့မိသားစုတစ်ခု ရှာဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။"

သူမသည် မရည်ရွယ်ဘဲ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ဆီများကို လျက်လိုက်မိသည်။ ဤအဖြစ်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူမသည် မြစ်ထဲမှ ရေအချို့ကို အမြန်ခပ်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ဆားအရသာကို ဆေးကြောရန် အနည်းငယ် မော့သောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သတိလက်လွတ် သုတ်လိုက်ပြီးနောက် အင်္ကျီလက်စွန်းပေါ်မှ တောက်ပြောင်နေသော ဆီများကို သတိပြုမိကာ သူမ၏ တောက်ပသော နှုတ်ခမ်းများကို တစ်နေ့တာလုံး ကြွားဝါရန် အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း နောင်တရစွာ သဘောပေါက်သွားသည်။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် နောင်တရနေသဖြင့် သူမသည် အချိန်ကို မိနစ်အနည်းငယ် နောက်ပြန်လှည့်နိုင်ပါစေဟုသည ဆုတောင်းမိသည်။ အဆုံးတွင်တော့ ထို စုမိသားစု၏ ကောင်မလေးဆိုးကြောင့်သာဖြစ်သည်။

 သူမသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမနှုတ်ခမ်းမှ ဆီများကို သုတ်ပစ်မိမည်လား။ သူမသည် အခြားအိမ်တစ်အိမ်တွင် သွားကြွားရန်ပင် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ဝမ်ချွေ့လန် ပိုဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမလက်ထဲမှ အထည်ကို အားပါးတရ ပွတ်တိုက်နေပြီး အဝတ်စသည် သူမ၏ ကြွားဝါရန် ကြိုးပမ်းမှုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော စုမိသားစုမှ ထိုကျိန်စာသင့်နေသော ကောင်မလေးဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူထားသကဲ့သို့ပင်။

ဝမ်ချွေ့လန် ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးအချို့သည် မနှစ်မြို့စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး သူမကို သဘောမတူဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အကြောင်းအရာအမျိုးမျိုးကို အတင်းအဖျင်း ပြောခြင်းကို နှစ်သက်ကြသော်လည်း ထိုအလုပ်ကို မည်သည့်မကောင်းသောစိတ်နှင့်မှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် စုမိသားစု၏ သမိုင်းကြောင်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စုရှီ၏မိဘများသည် တိုင်းပြည်အတွက် အသက်စွန့်ခဲ့သော အာဇာနည်များဖြစ်သည်။ ဝမ်ချွေ့လန် ပြောခဲ့သည့်စကားသည် လွန်လွန်းသည်။ သို့သော် နည်းနည်းလေးဖြစ်ရုံနှင့် သူမ၏ "မူးလဲခြင်း" ဖြင့် လူများကို ခြိမ်းခြောက်တတ်သည့် သူမ၏ အကျင့်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသောအခါ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် သဘောမတူသော်လည်း လူအများစုသည် သူမကို ရင်ဆိုင်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။

ဝမ်မေ့ဟွားသည် စိတ်တိုလွယ်ပြီး ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်သူဖြစ်ကာ စုရှီ၏ မိသားစုနှင့်လည်း အတော်အတန် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သော အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုသို့သော ရိုင်းစိုင်းသည့်စကားများကို သည်းမခံနိုင်ပေ။ များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ သူမက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်ချွေ့လန်၊ နင့်စကားတွေက လွန်လွန်းသွားပြီ။ နင်က ဘာလို့ ရှောင်ရှီကို ဒီလောက်ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။ နင့်စကားတွေက အရမ်းစော်ကားရာရောက်တယ်။ ပြီးတော့ ရှောင်ရှီရဲ့မိဘတွေက သာမန်လူတွေလား။ သူတို့က အာဇာနည်တွေ။ နင့်ရဲ့အကျိုးမရှိတဲ့စကားတွေက ပြဿနာဖြစ်စေနိုင်တယ်။ သတိထား။"

"အော.. ဝမ်မေ့ဟွား၊ ရှောင်ရှီက သခင်မလေးတစ်ယောက်လို နေထိုင်တယ်။ နင်က သူတို့အတွက် ဘာလို့စိတ်ပူနေရတာလဲ။ နင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ။" ဝမ်ချွေ့လန်သည် သူမကို မကြောက်ပေ။ သူမက ပြန်အော်လိုက်သည်။ သူမသည် လျှော်နေသော အဝတ်များကို ဇလုံထဲသို့ ဖတ်ခနဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အသံမြှင့်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ဝမ်မေ့ဟွားကို စတင်အော်ဟစ်တော့သည်။

ဝမ်ချွေ့လန်သည် လူတွေ၏ ကွယ်ရာတွင်သာ အတင်းအဖျင်းပြောရဲသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်ဆိုင်ရလျှင် သူမ မပြောရဲပေ။ ရှောင်ရှီ၏ အစ်ကိုသည် ဝံပုလွေပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်အကာအကွယ်ပေးတတ်သည်။ သူသည် အသက် ၁၉ နှစ်သာရှိသေးသော်လည်း အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသည်။ သူသာ သူမကွယ်ရာတွင် ရှောင်ရှီ အကြောင်းပြောခဲ့သည်များကို သိသွားပါက သူသည် သူမကို ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ အမှန်တရား အနည်းငယ်ပြောလိုက်ခြင်းက ဝံပုလွေပေါက်၏ အာရုံစိုက်မှုကို မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ဝမ်မေ့ဟွား အမည်ရှိ အဘွားကြီးက စတင် မြည်တွန်တောက်တီးလာသည်။ ရွံစရာပဲ! ဝေါ့!!

ဝမ်မေ့ဟွားသည် သူမလက်ထဲမှ နောက်ဆုံးအဝတ်တစ်ထည်ကို ရေညှစ်ပြီး သစ်သားဇလုံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ပေါ်မှ ရေစက်များကို ခါထုတ်ပြီး ငုတ်တုတ်ထိုင်နေရ၍ အနည်းငယ်ထုံကျဉ်နေသော ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သစ်သားဇလုံကို သူမခါးကို ထောက်ကာ ဝမ်ချွေ့လန်၏ အနည်းငယ် တောက်ပနေသေးသော ပါးစပ်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူမက ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။

"ငါ ဝမ်မေ့ဟွားက အရေးကြီးတဲ့လူတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်ပေမယ့် တချို့လူတွေလို အတွင်းစိတ်ကပါ ပုပ်သိုးနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လဲ။ ရှောင်ရှီက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး မိသားစုနောက်ခံကောင်းလို့ မနာလိုဖြစ်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ရှီရဲ့မိဘတွေက သူ့ကို သက်တောင့်သက်သာနေနိုင်ဖို့ အသက်စွန့်ခဲ့ကြတာ။ အရေးပါသလိုဟန်ဆောင်ဖို့ ပါးစပ်မှာ ဆီသုတ်တဲ့ တချို့လူတွေနဲ့မတူဘူး၊ လူတိုင်းက ဘာမှမသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဟွန်း! တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်မေ့ဟွားသည် ချက်ချင်း မည်းတစ်လှည့်နီတစ်လှည့်ဖြစ်သွားသော ဝမ်ချွေ့လန်၏ မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်ထွက်သွားသော်လည်း ဝမ်ချွေ့လန်၏ ပုံမှန်မူးလဲတတ်သည့်အကျင့်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူမခြေလှမ်းများကို အလိုလို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ အမြင်မှ အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"နင်!!!" ဝမ်ချွေ့လန်သည် တုန်ယင်နေပြီး ကြက်ခြေထောက်များကဲ့သို့ လက်ချောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ ဝမ်မေ့ဟွား၏ နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသော ပုံရိပ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ဒေါသကြောင့် နှာခေါင်းပင်စောင်းသွားသည်။ သူမသည် လက်ချောင်းများကို တုန်ယင်စွာဖြင့် အသက်ရှူမဝသလိုဖြစ်နေပြီး မူးလဲတော့မည့်ပုံစံဖြစ်နေသည်။

သူမကို ဤသို့မြင်သောအခါ အခြားအမျိုးသမီးများသည် ဤမိသားစု၏ အငြင်းပွားမှုများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ အဝတ်များ သန့်ရှင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မသန့်ရှင်းသည်ဖြစ်စေ သူတို့သည် သူမတို့၏ သစ်သားဇလုံများကို အမြန်သယ်ဆောင်ကာ အလောတကြီး ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ဝမ်ချွေ့လန်… သူမသာ ကြက်ဥ သို့မဟုတ် ဂျုံမှုန့်တချို့ တောင်းလာလျှင် သူတို့အတွက် ထုတ်ပေးရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်းသည် ခြေရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး ဝမ်ချွေ့လန်သည်လည်း ဟန်ဆောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမအဝတ်များကို အားပါးတရ ထုထောင်းပွတ်တိုက်နေပြီး သူမဖခင်ကို သတ်ခဲ့သော ရန်သူကို သတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ အဝတ်ပြဲသံနှင့်အတူ မခိုင်ခံ့တော့သော ဖာထေးထားသည့် အဝတ်များသည် သူမလက်ထဲတွင် စုတ်ပြဲသွားသဖြင့် သူမသည် ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ ညည်းညူသည်အထိ ဒေါသထွက်သွားသည်။

 သူမသည် ကျိန်ဆဲညည်းတွားရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်ညစ်ပေနေသော အဝတ်များကို သယ်ဆောင်ကာ မြစ်ကမ်းနားမှ ထွက်ခွာသွားရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။

သူမနှလုံးသားထဲတွင် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်သည်မှာ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် သူတို့ထံမှ တစ်ခုခုကို အနိုင်ကျင့်တောင်းယူနိုင်အောင် သေချာပေါက်လုပ်မည်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ထိုပါးစပ်ကြမ်းသည့်မိန်းမ ဝမ်မေ့ဟွားဆီမှဖြစ်သည်။ သူမ ဝမ်ချွေ့လန်သည် အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံရမည့်သူမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုလေးတင် စုရှီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဝမ်ချွေ့လန်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။ ဝမ်မေ့ဟွားဆီမှ အနိုင်ကျင့်မတောင်းယူနိုင်သော်လည်း သူမညီမကို စုရှီဆီ သွားတောင်းဖို့ မြှောက်ပေးလို့ မရနိုင်ဘူးလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ဝမ်ချွေ့လန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမ၏ ဗိုက်ဆာ၍ အားနည်းနေသော ခြေထောက်များပင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

……………

စုရှီသည် မြစ်ကမ်းနားမှ အတင်းအဖျင်း စကားများကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမအဖွား၏ သဘောမတူသော အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ခြံဝင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး သူမအစ်ကိုကို မတွေ့သောအခါ သူမက မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရော။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ မြေးမလေး၏ခေါင်းကို ထိလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ အဝတ်များကို ယူကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အဝတ်လှန်းကြိုးပေါ်တွင် လှန်းလိုက်သည်။

"ဝမ် မိသားစုက ကျူးကျီက သူ့ကို အနောက်တောင်ဆီကို ခေါ်သွားတယ်၊ တောကြက်တွေ ယုန်တွေ ဖမ်းလို့ရမလား သွားကြည့်မယ်တဲ့။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ လူတွေက ဗိုက်ဆာလုနီးပါးဖြစ်နေကြပြီ။ တောကြက်တွေ ယုန်တွေ ဘယ်မှာရှာတွေ့နိုင်မလဲ။"

စုရှီသည် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သူမလည်း သွားချင်သည်။ သူမသည် ရွာနောက်က ကျယ်ပြန့်သော တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကို အတော်လေးစိတ်ဝင်စားပြီး အချိန်ရလျှင် စူးစမ်းလေ့လာရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူမကြီးပြင်းခဲ့သောနေရာသည် တောင်ကုန်းလုံးဝမရှိသော လွင်ပြင်ဒေသဖြစ်သည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် နောက်ဆုံးအဝတ်တစ်ထည်ကို လှန်းပြီးနောက် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူမ၏မြေးမလေးသည် ကြောက်လန့်ပြီး နောက်တောင်ကုန်းမှ သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်လွင့်နေပုံရသော သူမ၏ မြေးမလေးကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သမီး အနောက်တောင်ကို သွားခွင့်မရှိဘူး၊ နားလည်လား။"

ဤသို့ကြားလျှင် စုရှီသည် နာခံသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သမီး အပြင်မထွက်ပါဘူး။ အိမ်မှာနေပြီး စာကျက်မယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲရှိတယ်၊ အထက်တန်းကျောင်းတက်ဖို့ အမှတ်ကောင်းကောင်းရချင်တယ်။"

သူမ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ်တွေးနေသည်ကိုမူ သူမကိုယ်တိုင်သာ သိသည်။

သူမ မြေးမလေးက နေမကောင်းဖြစ်ပြီးနောက်တွင် ပိုနာခံတတ်လာသည်။ အဖွားက ကျေနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကောင်မလေးသည် ယခုအခါ စာကြိုးစားခြင်း၏ အရေးပါမှုကို သိရှိနေပြီဖြစ်သည်။ တောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အဖွားက သိုလှောင်ခန်းဆီသို့ ပြုံးရင်း လျှောက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ သမီး အိမ်မှာနေပြီး စာကောင်းကောင်းကျက်။ အဖွားက ငါတို့ ရှီရှီ ကောလိပ်တက်မှာကို စောင့်နေမယ်!"

စုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သမီးလည်း လိုက်လို့ရလား။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် သိုလှောင်ခန်းမှ ကောက်ရိုးဦးထုပ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ထည့်ရန်အသုံးပြုသော ဝါးတောင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"သမီးအတွက် မလိုဘူး။ သမီးက အိမ်မှာနေပြီး စာကိုပဲ အာရုံစိုက်။ နေအရမ်းမပူခင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တချို့သွားခူးပြီး နေ့လယ်စာချက်ရမယ်။"

ဒါကိုကြားလျှင် စုရှီသည် ဆက်မတောင်းဆိုတော့ဘဲ အလိုမကျစွာဖြင့် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။