Ch 6

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း  ၆

သိပ်မပူသော နွေရာသီ နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ညင်သာ၍ အေးမြသောလေပြေသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ တိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာပြီး အိမ်အပြင်ဘက်မှ ဥယျာဉ်စံပယ်ပန်းများ၏ မွှေးရနံ့ပြင်းပြင်းကို သယ်ဆောင်လာသည်။

စုရှီသည် စာရေးစားပွဲတွင် ထိုင်နေရင်း သံဘူးခွံအလွတ်တစ်ခုတွင် ထိုးစိုက်ထားသော တောပန်းများကို သတိလက်လွတ် ကစားနေပြီး သူမစားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို လှန်လှောကြည့်ရှုနေသည်။

အမြန်လှန်လှောကြည့်ပြီးနောက်တွင် သင်္ချာသည် သူမအတွက် အတော်အတန်လွယ်ကူပြီး တစ်ကြိမ်သာပြန်လေ့လာရန်သာ လိုအပ်ကြောင်း သူမတွေ့ရှိခဲ့သည်။ တရုတ်စာကမူ ပို၍ခက်ခဲသည်။ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမတိုင်မီ အချိန်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သောကြောင့် သူမသည် စာကျက်မှတ်ခြင်းထဲ သူမကိုယ်သူမ ပြန်နှစ်မြှုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသောအရာမှာ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးတော့မည်ဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ရှိကိုယ်သည် အလယ်တန်းကျောင်းကို ယခုမှပြီးဆုံးထားပြီး ယခုမှာ ဇွန်လဖြစ်သည်။ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသည် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။

သူမသာ အထက်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်အောင်မြင်ခဲ့လျှင် သုံးနှစ်တာ အထက်တန်းကျောင်းနှင့် ထို့နောက် ခြောက်နှစ်တာ ဆေးကျောင်း ပုံမှန်အဆင့်အတိုင်းဆိုလျှင် စုစုပေါင်း ကိုးနှစ်ဖြစ်ပြီး အချိန်က တင်းကျပ်နေသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရခြင်းကို နှစ်သက်သည်။ သူမ၏ အစီအစဉ်အရ ၆၅ ခုနှစ်တွင် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ဤကာလအတွင်း သူမသည် အနည်းဆုံး အဆင့်လေးဆင့် တက်လှမ်းရမည်ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ယခင်က ဆေးကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖိအားအချို့ကို သက်သာစေခဲ့သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ စုရှီသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အာရုံပျံ့လွင့်မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားကာ ကြိုးစားလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသာ အထက်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်မရခဲ့လျှင် သူမ၏ အနာဂတ် အစီအစဉ်အားလုံးသည် အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အကြံပြုချက်များဖြင့် ရရှိနိုင်သော နေရာအချို့ရှိသော်လည်း စာမေးပွဲကျပြီးနောက် ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူမသည် မူလကိုယ်၏ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော မိဘများ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးချရန် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။

ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် သူမသည် မူလကိုယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ အဆင့်များသည် ထူးချွန်ခြင်းမရှိသော်လည်း ဆိုးရွားခြင်းလည်းမရှိပေ။

သူမသည် သူမ၏ မူလမှတ်ဉာဏ်အတိုင်း သူမ၏ ပညာရေးကြိုးပမ်းမှုများတွင် အလျင်အမြန် သူမကိုယ်သူမ နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ခြံဝင်းထဲမှ အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထွက်လာသည်။

"ရှီရှီ အိမ်မှာရှိလား။"

ထိုအသံသည် စုရှီကို သူမ၏အာရုံဝင်နေရာမှ လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ဘောပင်ကို ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော လည်ပင်းကို လှည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ထို့နောက် သူမသည် ထရပ်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အပြင်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းသည်နှင့် သူမသည် ဖယောင်းဝါရောင်သန်းပြီး မည်းခြောက်နေသော အသားအရေရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

စုရှီသည် သူမ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

"စန်ယ၊ ဘာလို့လာတာလဲ။"

ရောက်လာသူမှာ "စုရှီ၏ ညီအစ်မ" ဖြစ်ပြီး စုစန်ယ ဟုခေါ်သည်။ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၁၇ နှစ်ရှိသော စုရှီထက် ၂ နှစ်ကြီးပြီး ရွာ၏ အရှေ့ပိုင်းမှ စု မိသားစုဖြစ်သည့် စုလိုင်ဝမ်၏ သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

စုလိုင်ဝမ် အကြောင်းပြောရလျှင် သူ၏ရွာတွင်လည်း နာမည်ကြီးသော မိသားစုတစ်စုရှိသည်။ စုလိုင်ဝမ်သည် သားသမီးကိုးယောက်မွေးဖွားခဲ့ပြီး သားဦးမှလွဲ၍ နောက်ဆက်တွဲ ရှစ်ယောက်စလုံးသည် မိန်းကလေးများဖြစ်ကြသည်။ ဤထူးခြားသော ကျားမအချိုးအစားသည် ရွာတွင် အတော်လေး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်စေခဲ့ပြီး စုလိုင်ဝမ်၏ ဇနီးသည်မှာလည်း မိန်းကလေးအများအပြားမွေးဖွားရသည့် ဒဏ်ကြောင့် အခြားသူများထက် ခါးအနည်းငယ် ကိုင်းနေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ယနေ့ခေတ်၌ သားသမီးရှစ်ယောက်၊ ကိုးယောက်ရှိခြင်းသည် အဆန်းမဟုတ်သော်လည်း ဤသို့သော ထူးဆန်းသည့် ယောက်ျားလေးနှင့်မိန်းကလေး အချိုးအစားရှိသော မိသားစုများမှာမူ ရှားပါးလှသည်။

စုလိုင်ဝမ်နှင့် သူ့ဇနီးသည် မိန်းကလေးများထက် ယောက်ျားလေးများကို အလွန်အမင်း ဦးစားပေးကြသည်။ သားအကြီးဆုံး စုကွမ်းကျုံးမှလွဲ၍ ကျန်မိန်းကလေး ရှစ်ယောက်စလုံးသည် အကြီးဆုံးမှ အငယ်ဆုံးအထိ သင့်တော်သောနာမည်ပင်မရှိကြပေ။

ပြီးတော့ မနက်ခင်းက စုရှီ အဝတ်လျှော်ရင်းတွေ့ခဲ့သော ဝမ်ချွေ့လန်သည် စန်ယ၏ ယောက်မဖြစ်သည်။

စုရှီက စုစန်ယ အကြောင်း မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေစဉ် စုစန်ယကလည်း စုရှီ၏ သန့်ရှင်းသောအဝတ်အစားများနှင့် တောက်ပနေပုံရသော ဖြူဖွေးသည့်အသားအရေကို အကဲဖြတ်ကြည့်ရှုနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ်မှေးမှိန်သွားသည်။

ဒါဟာ တကယ်ကို မနာလိုစရာကောင်းလှသည်။

သူမဘဝကို နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်နေထိုင်ခွင့်ရပြီး အလှဆုံးဖြစ်သည့် အသက် ၁၇ နှစ်အရွယ်သို့ ပြန်ရောက်သွားလျှင်ပင် စုရှီနှင့်မတွေ့မီ သူမရုပ်ရည်ကို အထူးဂရုစိုက်ခဲ့သော်လည်း သူမရှေ့တွင် ခေါင်းမဖော်နိုင်သေးပေ။

မှန်ပေသည်။ စုစန်ယသည် လွန်ခဲ့သောတစ်လက ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ ၁၉၇၆ ခုနှစ် အသက် ၃၃ နှစ်မှ ၁၉၆၀ ခုနှစ် အသက် ၁၇ နှစ်သို့။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ ရက်စက်သောမိဘများက သူမကို နောက်ဆုံးတွင် ရိုက်သတ်မည့် မုဆိုးဖိုတစ်ဦးဆီသို့ ရောင်းစားခြင်းမခံရသေးပေ။

ပြီးတော့ သူမရှေ့မှ စုရှီသည်လည်း သူမ၏ အလိုလိုက်လွန်းသော အစ်ကိုနှစ်ယောက်က သူမကို လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားမည့် ယောက်ျားဆီသို့ လက်ထပ်ပေးခြင်းမခံရသေးပေ။

ယခု ကံကြမ္မာက သူမကို ဒုတိယ အခွင့်အရေးပေးခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် စုစန်ယသည် စုရှီ၏ယောက်ျားကို လုယူမည်၊ သူမအစ်ကိုများ၏ မကောင်းမှုများကို ဖော်ထုတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာသော်လည်း ရွာတွင် ရာထူးကြီးကြီးမားမားမရခဲ့သော ထိုနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ရွာသူရွာသားများ၏ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းမှ မည်သို့လွတ်မြောက်နိုင်မည်ကို စောင့်ကြည့်မည်ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏတာတွေးတောရင်း စုစန်ယသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ မှုန်ဝါးဝါးအမြင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် စုရှီဆီ ချဉ်းကပ်ပြီး သူမလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"နင့်အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူးလို့ ငါထင်နေတာ။ ငါ နင့်ကိုလာကြည့်တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က နင်အဖျားကြီးနေတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ငါ အိမ်ကနေ ထွက်လို့မရခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ခိုးထွက်လာဖို့ အခွင့်အရေးရသွားလို့။ ငါ နင့်ကိုလာကြည့်တာ။ ငါ ဒီလောက်နောက်ကျမှလာလို့ နင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဘူးမလား။ နင့်ကျန်းမာရေးရော ဘယ်လိုနေလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

စုရှီသည် သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်သော မေးခွန်းများကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ကိုင်ထားခြင်းမှ အလွယ်တကူရုန်းထွက်လိုက်ပြီး စုစန်ယက အံ့ဩစွာကြည့်နေစဉ် ခြံထဲရှိ ကျောက်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ငါက နင့်ကို ဘာလို့အပြစ်တင်ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ငါနေကောင်းနေပြီ။ ငါနေကောင်းတာ အတော်ကြာပြီ။"

သူတို့နှစ်ယောက် စားပွဲတွင်ထိုင်ပြီးနောက် စုစန်ယသည် စုရှီ၏လက်ကို ထပ်ကိုင်လိုပြန်သည်။

စုရှီသည် လူများနှင့်  အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများနှင့် ရင်းနှီးစွာထိတွေ့ခြင်းကို မကျင့်သားမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် စုစန်ယ၏ လက်သည် သူမလက်အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ စုရှီသည် သူမဆံပင်ကို သပ်တင်ခြင်းဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

စုစန်ယ၏ လှုပ်ရှားမှုများက တစ်ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားသည်။ တိုက်ဆိုင်မှု ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ သူမသည် အတင်းပြုံးကာ သူမလက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပို၍လှပလာပုံရသော စုရှီကို သေချာစေ့စေ့ကြည့်ရှုပြီး စိုးရိမ်ကြောင်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်နေကောင်းသွားတာ ကောင်းပါတယ်။ ငါသာ နင့်ကို အနောက်တောင်ကို မခေါ်သွားခဲ့ရင် နင်အဲ့ဒီဦးခေါင်းခွံကြောင့် ကြောက်ပြီး အဖျားကြီးတက်မှာမဟုတ်ဘူး။ အော်၊ ငါ့ကိုကြည့်ပါဦး၊ အတိတ်ကအကြောင်းတွေကိုပဲ အမြဲပြောနေမိတယ်။ ရှီရှီ မကြောက်နဲ့နော်။"

စုရှီ - ......

ဒါကို သူတို့က ညီအစ်မကောင်းတွေလို့ ခေါ်တာလား။

သူတို့က ဟန်ဆောင်ညီအစ်မတွေထက်တောင် ပိုဆိုးတယ်မဟုတ်ဘူးလား။

စုစန်ယ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ထင်ရှားသော မနာလိုမှုနှင့် သူမ စကားများ၏ ဆိုလိုရင်းကို လျစ်လျူရှုရင်း စုရှီက စုစန်ယသည် မူလ စုရှီအပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ထို့အပြင် ဤသတိပေးမှုနှင့်အတူ စုရှီသည် ထိုသို့သော ဝေးလံခေါင်ဖျားသောနေရာသို့ သွားပြီး ပန်းကောက်ရန် အကြံပြုခဲ့သူမှာ စုစန်ယ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။

သူမက ဘာကြောင့်အကြံပြုခဲ့တာလဲ။

စုရှီသည် သူမ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကို သိသော်လည်း ထိုအချိန်က သူမသည် အပေါ်ယံသာ ဖတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အသေးစိတ်အချက်အလက် အများစုကို မေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် စုစန်ယသည် မူလ စုရှီ၏ ကမ္ဘာတွင် မည်သည့်နေရာမှ ပါဝင်ခဲ့သနည်း။

သို့သော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စုရှီသည် ခန့်မှန်းရန် အလွန်ပျင်းရိနေသည်။ သူမသည် စာကျက်ရန် အလုပ်များနေပြီး အချိန်သည် တန်ဖိုးရှိသည်။ မူလ စုရှီ၏ သေဆုံးမှုသည် စုစန်ယနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု ထွက်ပေါ်လာပါက သူမသည် လက်စားချေမည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ စုရှီက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတကယ်နေကောင်းနေပြီ။ ငါအခုအရင်ကထက် အများကြီး ပိုကြည့်ကောင်းလာတာကို နင်သတိမထားမိဘူးလား။ ငါ့မျက်နှာတောင် ပိုလှလာသေးတယ်။"

စုရှီ ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုစန်ယသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရှက်မရှိ ချီးကျူးနိုင်သည်ကို အံ့ဩသွားပုံဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခဏတာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီးမှ အတင်းပြုံးကာ စိတ်မပါ့တပါ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ရှီရှီက အမြဲတမ်းလှတာပဲ။"

စုရှီက စုစန်ယကို "နင်က အမြင်ရှိသားပဲ" ဟု ပြောသကဲ့သို့ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စုစန်ယ - … ကျိန်ဆဲချင်နေပြီ!

ဘဝသည် တကယ်ကို မတရားပေ။ စုရှီသည် ကောင်းမွန်သော မိသားစုနောက်ခံနှင့် ထူးခြားသောရုပ်ရည်ရှိပြီး သူမသည် အဆုံးသတ်၌ 

ထူးချွန်သည့် ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ စုစန်ယသာ ထိုသို့သော ကောင်းမွန်သည့် မိသားစုရှိခဲ့လျှင် သူမသည် ပို၍ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

သူမနှင့်မတူဘဲ သူမ၏ မိသားစုဟု ခေါ်သောသူများက သူမကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြပြီး သူမသည် ကောင်းမွန်သော ထမင်းတစ်နပ်စားရန်ပင် ရုန်းကန်နေရသည်။

သူမဗိုက်ဆာနေသေးသည်ကို သတိရရင်း စုစန်ယသည် မျက်လုံးများကို လှည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နင်ကတော့ ကံကောင်းတုန်းပဲ၊ အိမ်က လူတိုင်းက နင့်ကိုအလိုလိုက်ပြီး ဒီလောက်ကောင်းကောင်းမွေးထားကြတာ။ ငါနဲ့ မတူဘူး၊ မွန်းတည့်တော့မယ်၊ ငါမနက်စာတောင် မစားရသေးဘူး။"

ဤသို့ကြားလျှင် စုရှီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ သူမသည် "စုရှီ" ကို စားစရာအချို့ပေးစေချင်ပုံရသည်။ မူလကိုယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ စုစန်ယသည် သူမ၏ ရက်ရောမှုကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

ရိုးသားဖြူစင်သော မူလကိုယ်နှင့်မတူဘဲ စုရှီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း၊ ငါကံကောင်းတာပေါ့။"

နံနက်စာကိစ္စကိုမူ သူမသည် တန်းကျော်သွားပြီး မကြားဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။

စုစန်ယသည် သူမ၏ စကားများကြောင့် ဆို့နင့်သွားသည်။ ဒီကောင်မလေးက သူကံကောင်းမှန်းမသိဘူးလား။ သူမ မိဘများသေဆုံးပြီးနောက်တွင်ပင် သူတို့သည် လျော်ကြေးငွေအမြောက်အများ ချန်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် ဤအချိန်တွင် စုရှီသည် သူမကို စိုးရိမ်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ပြီး စားစရာတစ်ခုခုပေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမတို့က အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ရမည်လေ။

သူမယောက်မပြောသလို စုရှီ၏ အိမ်မှဘဝသည် ယခင်ကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာမရှိတော့သည်မှာ အမှန်ဖြစ်နိုင်လား။

မဟုတ်လျှင် သူမသည် အဘယ်ကြောင့် အခုမှ ကိုယ်တိုင်အဝတ်လျှော်နေရမည်နည်း။

မဟုတ်ဘူး၊ စုစန်ယသည် ဤအတွေးပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် လူတိုင်းသည် စုရှီကို အလိုလိုက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

သို့ဆိုလျှင် စုရှီသည် သူမ၏ အစားအစာကို မဝေမျှလိုခြင်းလား။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က စုရှီ၏အိမ်တွင် စားခဲ့သော အရသာရှိသည့်မုန့်ကို ပြန်အမှတ်ရရင်း စုစန်ယသည် သူမဗိုက်ထဲမှ မြည်သံပေးနေသော ဆာလောင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေပြီး သူမကဲ့သို့သော မိန်းကလေးများ၏ ကောင်းကျိုးကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် မနက်ခင်းက ဆန်လုံးတစ်စေ့မှမပါသော ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်သာ သောက်ခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့် စုရှီသည် နူးညံ့ပြီးအရသာရှိသော အစားအစာများကို အရသာခံစားနေရပြီး သူမက ဒုက္ခခံနေရမည်နည်း။

လက်ဗလာဖြင့် ပြန်ရခြင်းကို လက်မခံနိုင်သော စုစန်ယသည် ဆာလောင်မှုကြောင့် သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုနေရန် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ တည့်တိုးပြောလိုက်သည်။

"ငါဆိုလိုတာက.. ငါဗိုက်ဆာနေတယ်လို့။"

သူမ၏ စကားကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် စုစန်ယ သည် စုရှီကို မျှော်လင့်တကြီးကြည့်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်။  'အခုတော့ သူငါ့ကို အရသာရှိတဲ့တစ်ခုခု ကျွေးတော့မှာ သေချာတယ်။ စုရှီမှာ အရသာရှိတဲ့ဟာ မရှိဘူးလို့ ငါမယုံဘူး။'

သူမကို အံ့ဩသွားစေသည်က စုရှီသည် နားလည်သော်လည်း ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး စုစန်ယ၏အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲကာ သူမကို တံခါးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ "နင်ဗိုက်ဆာနေတာလား။ ဒါဆိုပြန်ပြီးထမင်းစားလေ၊ ငါနင့်ကို မတားထားတော့ဘူး။"

စုစန်ယ - "……"

ဒီဇာတ်ကွက်က မမှန်ဘူး။ စုရှီက အိမ်ကအကောင်းဆုံးအစားအစာတွေကို သူမအတွက် ချက်ချင်းယူလာပေးသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။

စုစန်ယသည် စုရှီ၏လမ်းကြောင်းအတိုင်း တံခါးဝသို့တွေတွေဝေဝေ လျှောက်သွားပြီးမှ စုရှီ တကယ်ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမသည် စုရှီကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ယနေ့ စုရှီသည် သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ တုံးအသောကောင်မလေးနှင့် အနည်းငယ်ကွာခြားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး တစ်ခုခုမေးချင်သော်လည်း ဘယ်ကစရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သူမ စုရှီကို အဆင်မပြေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

စုရှီသည် သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ သူမကို အပြင်သို့ ပို့လိုက်ပြီး ဒီလိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသောအရာများ ထပ်မဖြစ်စေရန် ခြံတံခါးပိတ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စုရှီ တံခါးပိတ်တော့မည်ပြုစဉ် စုစန်ယသည် သူမ၏ အရိုးစုကဲ့သို့သောလက်ကို မြှောက်ကာ တံခါးကိုဖိထားပြီး တံခါးကြားမှ စုရှီကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုနေပြီး သူမကို ခေါင်းစခြေဆုံး မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်။

ခဏအကြာ စုရှီ စိတ်မရှည်တော့သည့်အချိန်တွင် စုစန်ယ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် စုရှီ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ်လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ နင့်ကိုပြောဖို့ မေ့တော့မလို့၊ ရှီရှီ လွန်ခဲ့တဲ့လဝက်က ဘေးဘက်က ကွန်မြူနတီမှာ လူနှစ်ယောက်ကို ကွပ်မျက်ခဲ့တာ နင်သိလား။"