Ch 8

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၈

ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမမြေးမလေး၏ စကားများကြောင့် အလွန်အံ့ဩသွားကာ ထခုန်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမလက်ထဲမှ ယပ်တောင်သည် စုရှီ၏ လက်မောင်းကို တန်းရိုက်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ အဘွားက သူမအပေါ် ဒေါသထွက်ခြင်းမှာ ရှားပါးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

အဘွားချန်းက မျက်လုံးစွေကြည့်ကာ သူမအား ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "နင် ဒီစကားတွေ ဘယ်ကကြားလာတာလဲ။ ဒါက နင့်လို ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပြောသင့်တဲ့စကားမျိုးလား။"

စုရှီက နာကျင်ဟန်ဆောင်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ "သမီးက သိချင်လို့ပါ။ စုစန်ယက ဒီနေ့ သမီးကိုပြောတယ်။ အိမ်နီးချင်းရွာက ယောကျ်ားနှစ်ယောက် ပေါင်းသင်းနေကြလို့တဲ့၊ သူတို့ကို 'အာ့ကျစ်' လို့ ခေါ်ကြတယ်။ 'အာ့ကျစ်' ဖြစ်လို့ သူတို့ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်တဲ့။ သမီး နားမလည်လို့ အစ်ကို့ကို မေးကြည့်တာပါ။"

ထိုစကားများကြောင့် ချန်ရှန်းယွင်မှာ ပို၍ဒေါသထွက်လာပြီး၊ သူမက တုန်ယင်နေသော လက်ညှိုးဖြင့် စုရှီဆီသို့ ညွှန်ကာ လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ စုစန်ယက တကယ်ပဲ လူကောင်းမဟုတ်ဘူး။ နောင်ဆို နင် သူ့နဲ့ မပတ်သက်ရဘူး၊ ကြားလား။ အကုန်လုံး ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်နဲ့။"

စုရှီက နောက်ထပ်မေးရန် မဝံ့ရဲတော့သည့်အလား နာခံသောပုံစံဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ ရှီးယန်နန်ဆီသို့ ခိုးကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှီးယန်နန်မှာမူ သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်မှစ၍ အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေခဲ့သည်။

အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် ဤခေတ်ကာလတွင် ယောကျ်ားနှစ်ယောက် အတူနေထိုင်ခြင်းအတွက် ရင်ဆိုင်ရသော ဖိအားမှာ သာမန်လူများ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။ သူမ ဘဝမကူးပြောင်းမီ အတိတ်ဘဝ၌ပင် လိင်တူဆက်ဆံမှုကို လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းက ပိုလက်ခံလာသော်ငြားလည်း၊ သည်းမခံနိုင်သူများစွာ ရှိနေသေးသည်။ ရှေးရိုးစွဲဝါဒနှင့် မြေရှင်ပဒေသရာဇ်စနစ်ဆန်သော ဤ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ဆိုလျှင် ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ချေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို တိုင်ကြားပြီး အမှုအခင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်လာပါက သူတို့သည် လူမိုက်ရမ်းကားမှုဖြင့် မလွဲမသွေ တရားစွဲခံရပေလိမ့်မည်။

 ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် လူမိုက်ရမ်းကားမှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်များမှာ ပြင်းထန်ပြီး အချို့သောအမှုများတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသောအမှု ဖြစ်လာပါက အိမ်နီးချင်းရွာမှ ယောကျ်ားနှစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် သေဒဏ်ပင် ကျခံရနိုင်ခြေရှိသည်။

သူမ၏ အစ်ကိုသည် အိမ်နီးချင်းရွာမှ ထိုလူနှစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာကို ကြားသိပြီး ဖြစ်ရမည်ကို သူမ သိသော်လည်း၊ သူမက ထိုအကြောင်းကို ထပ်ပြောဆိုခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အစ်ကိုဖြစ်သူအား စုစန်ယ ကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို သတိထားစေရန်ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် သူစိမ်းများရှေ့တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထုတ်ဖော်မပြောသင့်ပေ။

ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်မသိ။ စုရှီသည် သူမ၏ စာအုပ်များကို ကြည့်ရင်း ငိုက်မျဉ်းလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရှီးယန်နန်၏ အနည်းငယ်ဩရှနေသော အသံသည် သူမနားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ "သူမက တခြား ဘာတွေပြောသေးလဲ။"

ထိုစကားများကြောင့် စုရှီ တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် နိုးကြားသွားသည်။ သူမက ပုံမှန်ထက် ပို၍နက်မှောင်နေသော ရှီးယန်နန်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသည်။ စိတ်မပါသော်ငြားလည်း သူမက သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"စုစန်ယ လား။ ညီမ သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူမက ညီမကို သတိထားဖို့ ပြောတဲ့ပုံပဲ။ ယောကျ်ားနှစ်ယောက် အရမ်းရင်းရင်းနှီးနှီးနေတာတွေ့ရင် သူ့ကို ပြန်ပြောပြဖို့ သတိရပါတဲ့။"

ရှီးယန်နန်က သူ၏ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့အလုပ်ထဲတွင်သာ အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။

စုရှီက ရှီယန်နန် စိတ်အခြေအနေ အလွန်မကောင်းကြောင်းကို သိမြင်နိုင်သည်။ သူမအပေါ် အမြဲကောင်းမွန်ခဲ့သော ဤအစ်ကိုအတွက် သူမ အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း၊ ဒီလိုကိစ္စများကို အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့်ခေတ်တွင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် မူရင်းစာအုပ်ထဲမှ စုရှီ၏ အမြှောက်စာဘဝကံကြမ္မာကို ဆက်မခံယူလိုပေ။ ဤအဖြစ်အပျက်မှတစ်ဆင့် ရှီးယန်နန်သည် သူမအစ်ကိုကြီးနှင့် သူ့ဆက်ဆံရေးအပေါ် သူမအမြင်ကို နားလည်ပြီး သူမ၏ ရပ်တည်ချက်မှာ ထောက်ခံအားပေးသည့်ဖက်မှ ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူတို့ကို ဆန့်ကျင်နေလျှင်ပင် သူတို့ချစ်မြတ်နိုးရသော မိသားစုက သူတို့ကို ထောက်ခံအားပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အား သိစေချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရှီးယန်နန်က တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ စုရှီမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း၊ ပို၍ဖိအားမပေးလိုတော့ပေ။ သူမသည် နောက်ထပ်အခွင့်အရေးကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့သည်။

………………….

စုရှီ ထင်ထားသည်ထက် ထိုအခွင့်အရေးက စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ညနေပိုင်း၊ ညစာစားပြီးနောက် စုရှီသည် သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်ပြီး ဒေါနပင်ဖြင့် အငွေ့စတိုက်နေခဲ့သည်။ နွေရာသီသည် အထူးသဖြင့် ကျေးလက်ဒေသများတွင် ခြင်များစွာကို သယ်ဆောင်လာသည်။ စုရှီ၏ အခန်းတွင် ခြင်ထောင်များရှိသော်လည်း သူမသည် နေ့စဉ် အငွေ့တိုက်ရန် လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက သူမ၏ မငြိမ်မသက်သော အိပ်စက်တတ်ပုံကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ၏ လက်များ သို့မဟုတ် ခြေထောက်များမှာ ခြင်ကိုက်ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။ ယခင်နေ့က အခန်းကို အငွေ့မတိုက်ခဲ့သည့် လန်းဆန်းစရာ အတွေ့အကြုံကို ပြန်စဉ်းစားမိရင်း စုရှီ၏မျက်နှာမှာ ပေါက်စီကဲ့သို့ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

အခန်းကို အငွေ့တိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ခြင်ထောင်ချလိုက်ကာ တံခါးကို တင်းတင်းပိတ်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အစ်ကိုဖြစ်သူ တံစက်မြိတ်အောက်တွင် ထိုင်ကာ ကောင်းကင်ကို တွေတွေလေးငေးမောရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှီးယန်နန်သည် နေ့လယ်က သူမထိုမေးခွန်းကို မေးကတည်းက စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။

စုရှီက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် မီးလောင်နေဆဲဖြစ်သော ဒေါနပင်ကိုကိုင်ကာ သူ့ပတ်လည်တွင် လျှောက်သွားရင်း သူမအစ်ကို၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေသော ခြင်များကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမက ဆူငေါက်လိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ဘာလို့ ဒီမှာ လာထိုင်နေတာလဲ။ ခြင်စာကျွေးနေတာလား။ အဘွားရော ဘယ်မှာလဲ။"

"အဖွားက ဦးလေးအိမ်ကို ခရမ်းသီးသွားခူးတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့စားဖို့ ချက်ပေးမယ်လို့ ပြောသွားတယ်။"

အိမ်ရှိ ပထမအသုတ် ခရမ်းသီးများမှာ ကောင်းစွာမဖြစ်ထွန်းခဲ့ဘဲ၊ နောက်မှစိုက်ပျိုးခဲ့သည်များသာ ပန်းပွင့်စပြုသော်လည်း အသီးမသီးသေးပေ။

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီမှာ ထိုင်နေတာလဲ။ ခြင်ကိုက်တာ မယားဘူးလား။ ရေသွားချိုးတော့၊ အစ်ကို့အခန်းကိုလည်း သမီး အငွေ့တိုက်ထားတယ်။ ခြင်မရှိဘူး။ အစ်ကို ရေချိုးပြီးတဲ့အချိန်ဆို မိုးချုပ်လောက်ပြီ။"

စုရှီက အခြေအနေကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် ကြိုးစားရင်း နောက်ပြောင်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှီးယန်နန်က အကူအညီမဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လုံ့လဝီရိယရှိသော ကောင်မလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ကာ စုရှီ၏လက်ထဲမှ ဒေါနပင်ကို ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဒီလိုဒုက္ခခံစရာမလိုပါဘူး။ မီးမလောင်အောင် သတိထား။ နောက်တစ်ခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အတင်းအကျပ်မလုပ်နဲ့၊ နင့်မှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်လုံး ရှိတယ်။"

စုရှီက မျက်ဖြူလှန်လိုက်သည်။ ဤမိသားစုသည် မူလကိုယ်ကို ဖန်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြသည်။ "သိပါပြီ၊ မြန်မြန်ရေသွားချိုးတော့။"

ရှီးယန်နန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးလံသောခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားရာ ကောင်မလေးက ရေချိုးဆောင်ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူရပ်တန့်လိုက်ပြီး အရေးကြီးသောဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည့်အလား စုရှီဆီသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှီရှီ၊ ယောကျ်ားနှစ်ယောက် အတူတူရှိနေတာကို နင်လည်း ရွံစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်လား။ ဒါက… အပြစ်တစ်ခုလား။"

စုရှီမှာ မှင်တက်သွားပြီး စိတ်ခံစားချက်များ တင်းမာလွန်း၍ ပြိုကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော ထိုလူသားကို ကြည့်နေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးများမှာ မရှင်းမလင်း မှောင်မိုက်နေသော်လည်း စုရှီက အသက်ဆက်ရှင်ရန် ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် တောင်းပန်သော အကြည့်ကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ထားသော ပုံပျက်ယိုယွင်းနေမှုကို ခံစားမိနိုင်သည်။

ရုတ်တရက် စုရှီ၏နှာခေါင်းထဲတွင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြိုက်ဖူးသောကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဆန့်ကျင်၍ အတူတကွရှိနေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် အချစ်မျိုးကို နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမရင်ထဲမှ နာကျင်မှုသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမအစ်ကို၏ နာကျင်မှု၏ အပုံတစ်ထောင်ပုံတစ်ပုံနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူမ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိဘဲ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ရှယန်နန်၏ မျက်လုံးထဲမှ အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားခါနီးတွင် စုရှီ၏ ချိုမြိန်ပြီး ခိုင်မာသော အသံက ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ "ယောကျ်ားနှစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် မိန်းမနှစ်ယောက် အတူတူရှိနေတာက ဘာလို့ ရွံစရာကောင်းရမှာလဲ။ ဘာလို့ ရှုတ်ချပြစ်တင်ခံရမှာလဲ။ ဒါက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့ ပျော်နေသရွေ့ပေါ့။"

ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၅ နှစ်သာရှိသေးပြီး သူမ၏ အသံတွင် မိန်းကလေးဆန်သော လေသံများပါဝင်နေသည်။ သူမသည် မရင့်ကျက်သေးဘဲ ကလေးဆန်သော အမူအရာပင် အနည်းငယ်ရှိနေပုံရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရှီးယန်နန်၏ နားထဲ၌မူ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံမှ အသံတစ်ခုဖြစ်သည်မှာ သေချာ၏။

 သူက ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ့နက်မှောင်သော မျက်ဆံများသည် စုရှီကို လောင်ကျွမ်းလုမတတ် တဖြည်းဖြည်း ပိုတောက်ပလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှီးယန်နန်သည် သူ့ဦးခေါင်းထဲ၌ တဝီဝီမြည်သံကိုသာ ခံစားနေရပြီး၊ ဤမမျှော်လင့်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် သူ့ရင်ဘတ်ပင် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်လာခဲ့သည်။ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ဖိနှိပ်ထားပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးက မထီမဲ့မြင်ပြုသော သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို တစ်နေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အသိအမှတ်ပြုလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုသောသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ၊ သူ အလေးထားဆုံးနှင့် ဘယ်တော့မှ မထိခိုက်စေလိုသော သူ့မိသားစုဝင်ပင် ဖြစ်နေသည်။

သူ့ဖခင်မှာ အိမ်နီးချင်းရွာမှ မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ သုံးနှစ်သားအရွယ်တွင် သူ့ဖခင်သည် ဝက်ဝံတစ်ကောင်နှင့်တွေ့ပြီး အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာခဲ့ပေ။

သူ့မိခင်မှာ ဒုက္ခဆင်းရဲကို မခံနိုင်ဘဲ ခြောက်လအကြာတွင် သူ့ကိုတစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ခြောက်နှစ်သားအထိ နှစ်နှစ်ခွဲကြာအောင် သူသည် အနီးအနားရှိ ရွာအချို့တွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း သူတစ်ပါး၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို အားကိုးနေခဲ့ရသည်။

သူ ခြောက်နှစ်သားအရွယ်၊ အိမ်နီးချင်းရွာမှ ပိုကြီးသော ကလေးများနှင့် တောကြက်ဥတစ်လုံးကို လုရင်း ရန်ဖြစ်နေစဉ်တွင် ရည်မွန်သော ၁၁ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေး စုတုန်က သူ့ကို ကောက်ရခဲ့သည်။

စုတုန်အကြောင်းပြောရလျှင် သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤရွာ၏ စံပြကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်—သန့်ရှင်းသည်၊ နာခံတတ်သည်၊ ပညာထူးချွန်သည်၊ ယဉ်ကျေးသည်၊ ရုပ်ရည်ချောမောသည် စသည်ဖြင့် ချီးကျူးထိုက်သော အရာအားလုံးသည် သူနှင့် သင့်လျော်ပုံရသည်။

ရှီးယန်နန်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စုတုန်သည် လူတိုင်း၏ အထင်ကြီးလေးစားမှုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း သူတို့မြို့နယ်မှ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသော ကလေးဖြစ်ပြီး ပြည်နယ်အလိုက် ထိပ်တန်းအမှတ်ဖြင့် ဝင်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤထူးချွန်သော စုတုန်သည် ရှီယန်နန်၏ ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေသော အသွင်အပြင်ကို မည်သို့မျှ မနှစ်မြို့သည့်ပုံ မပြခဲ့ပေ။ သူသည် ရှီးယန်နန်လေးကို လက်ဆွဲခေါ်ဆောင်ကာ ဒီညီငယ်လေးကို သူ့မိသားစုဝင်အဖြစ် ထားရှိရန် သူ့စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ခိုင်မာစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။

ထိုလက်ချင်းချိတ်ထားသည့်အချိန်မှ နွေးထွေးမှုကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် လူငယ်လေး စုတုန်ကို အစပိုင်းတွင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ခံစားခဲ့ရသော အထင်အမြင်ကြောင့်လား မသိသော်လည်း၊ ဝံပုလွေပေါက်လေးကဲ့သို့ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ရှီးယန်နန်သည် သူ့နှလုံးသားတွင် စွဲထင်နေသော လောလောလတ်လတ် ကောက်ရထားသည့်"အစ်ကို" စုတုန်၏ဘေးတွင် နေနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို အလိုလို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုလှပသော အစ်ကို၏ဘေးတွင် အမြဲနေနိုင်ရန်အတွက် အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်စေ ပိုကောင်းလာရန်သာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

စုမိသားစုသည် ကြင်နာပြီး နွေးထွေးကြကာ၊ သူ့အပေါ် အမြဲတစေ မကျေမနပ်ပြောဆိုတတ်သော သူတို့၏ အကြီးဆုံးဦးလး၏ဇနီး ဝမ်ကွေ့ကျစ်ပင်လျှင် သူ့ကို အမှန်တကယ် မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။ အခြေအနေကောင်းသည့်အခါများတွင် သူမသည် သူ့အား မလုံမလဲဖြင့် အရသာရှိသောစားစရာ တစ်ခုခုကို ပေးတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူသည် ဤမိသားစုကို နှစ်သက်လာခဲ့သည်။ အသက်ကိုအောင့်၍ နာခံဟန်ဆောင်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ၊ သူ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ထုတ်လွှတ်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူ့မိသားစုက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မနှစ်မြို့တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက်၊ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဤမိသားစု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် စုတုန်မှာမူ ကွဲပြားခြားနားခဲ့သည်။ လူငယ်လေး ရှီးယန်နန်သည် သူ့ကို အဘယ်အရာက ထူးခြားစေသည်ကို မသိသော်လည်း၊ သူသည် ပိုးဖလံမီးတိုးသကဲ့သို့ သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်ချင်စိတ်ကို အလိုလို ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုခံစားချက်ကို အမှောင်ထဲတွင် အလင်းရောင်အတွက် သူ၏ကြာရှည်စွာ တောင့်တမှုဟု တစ်ချိန်က ထင်ခဲ့သည်။

သူ အသက် ၁၅ နှစ်ပြည့်ပြီး ယောက်ျားလေးများက ညစ်ညမ်းသော နောက်ပြောင်မှုများ ပြောဆိုကြသည့်အချိန်မှ လူငယ်လေး ရှီးယန်နန်သည် စုတုန့် အပေါ် သူ့ခံစားချက်များ၏ သဘောသဘာဝကို သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ သူ၏အိပ်မက်ထဲမှလူ၊ သူပွေ့ဖက်လိုသောသူမှာ လှပသော စုတုန် ဖြစ်သည်။

ဒီခံစားချက်သည် မလိုမုန်းထားခံနေရမည်ကို သူ သေချာပေါက် သိသော်လည်း၊ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်သလို ထိုကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံသောလူတစ်ယောက်ကို ရွှံ့နွံထဲသို့ ဆွဲမချလိုတော့ပေ…

"ဖတ်! ဖတ်!" စုရှီက သူမ၏ ကိုယ်ကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ခြင်များ အနားမကပ်စေရန် ဟန့်တားကာ သူမ လက်ကို မြှောက်၍ သူမအစ်ကို၏ လက်မောင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ အိပ်မွေ့ချခံထားရသကဲ့သို့ ငေးငိုင်နေသော ရှီးယန်နန်သည် လန့်ဖျပ်ကာ နိုးလာခဲ့သည်။

စုရှီက ပြောလိုက်သည်။ "တော်ပြီ အစ်ကို၊ မြန်မြန်ရေသွားချိုးတော့။ မိုးချုပ်နေပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြည့်ဦး၊ ခြင်တွေအများကြီး ကိုက်သွားပြီ။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မနက်ဖြန်မှ ပြောလို့မရဘူးလား။ ညီမ အိမ်ထဲဝင်တော့မယ်။ အို... ခြင်တွေ အများကြီးပဲ~"

တံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက် စုရှီသည် သူမ၏စာရေးစားပွဲသို့ သွားကာ ရေနံဆီမီးခွက်ကို ထွန်းညှိပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုအဟကြားမှတစ်ဆင့် သူမသည် ရေချိုးရန် နာခံစွာ သွားသော သူမ၏ အစ်ကိုကို မြင်လိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။

…

အခု ည ၇ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။

စုရှီက တကယ် အိပ်မပျော်နိုင်သောကြောင့် တရုတ်စာဖတ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ "တာ့ရယ်" ကို စတင်ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ မက်မွန်သီးနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ညစာစားချိန်တွင် သူမအစ်ကို သူမအား ပေးခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။

မူလက စုရှီသည် သွားတိုက်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် မက်မွန်သီးများကို မနက်ဖြန်အတွက် သိမ်းထားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုမက်မွန်သီးငယ်များမှ ထွက်ပေါ်နေသော မွှေးရနံ့သင်းသင်းက သူမကို သွေးဆောင်နေပြီး စာကျက်ခြင်းမှ အာရုံလွှဲနေခဲ့သည်။ သူမ သွားရည်ပင် ကျလာခဲ့သည်။

စုရှီသည် ငုံးဥအရွယ်အစားသာရှိသော ဤမက်မွန်သီးငယ်လေးများတွင် ဒီမျှပြင်းထန်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ နေ့လယ်က မက်မွန်သီးတွေက ဒီလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိခဲ့လို့လား။

များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ မက်မွန်သီးများကို ဆေးကြောပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် တစ်လုံးကို တန်းဆွဲယူကာ ကိုက်ချလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မက်မွန်သီးမှာ ကြွပ်ရွနေပြီး အရသာမှာ သူမတစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ချိုမြိန်သည့် နတ်သုဒ္ဓါအရသာမျိုး ဖြစ်နေသည်။ အရည်များက သူမ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ စုရှီသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရစွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် မျိုချလိုက်မိသည်။ သူမ သတိပြုမိသောအခါတွင် သူမ၏ လက်ထဲ၌ မက်မွန်သီးအစေ့နှစ်စေ့သာ ကျန်တော့သည်။

အခြားမက်မွန်သီးတစ်လုံး ဘယ်လိုပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုပင် သူမ မသိလိုက်ပေ။

စုရှီ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ သူမသည် ကျူးပါကျဲ ဂျင်ဆင်းသီးစားသကဲ့သို့ အလွန်မြန်မြန်စားနိုင်သည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤမက်မွန်သီးများမှာ တကယ်ပင် အရသာရှိလှသည်၊ သူမသည် ဤကဲ့သို့ အရသာရှိသော မက်မွန်သီးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မစားဖူးခဲ့ပေ။ 

သူမ၏ စိတ်ထင်လား၊ အမှန်တကယ်လား မသိသော်လည်း၊ မက်မွန်သီးစားပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အမြဲနွေးထွေးနေပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပို၍ကြည်လင်လာသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုသပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အားမလိုအားမရဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မက်မွန်သီးအစေ့များကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ပြီး မနက်ဖြန် ခြံထဲတွင် စိုက်ပျိုးရန် စဉ်းစားကာ အနာဂတ်တွင် စားရန် မက်မွန်သီးများ ရှိလာမည်လားဟု တွေးတောနေခဲ့သည်။

ဤလှပသော စိတ်ကူးယဉ်မှုအပြီးတွင် စုရှီသည် သူမ၏ စာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ နောက်တစ်ကြိမ် လုံ့လဝီရိယဖြင့် စတင်လေ့လာခဲ့သည်။