Ch 10

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၀

စုရှီ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အကြီးဆုံး ဦးလေး၏ မိသားစုလည်း ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြို့နယ်မှ သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပင်လျှင် သူ့ကလေးကိုခေါ်၍ လာရောက်ခဲ့သည်။ လူအယောက်နှစ်ဆယ်ကျော် စုရုံးနေကြသဖြင့် အငွေ့အသက်မှာ အမှန်တကယ် ပျော်စရာကောင်းလှသည်။

သူ့ညီဖြစ်သူ စုချန်းရှောင် (စုရှီ၏ ဖခင်) ၏ မိသားစုလေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အကြီးဆုံး ဦးလေး စုချန်းကျုန်းတွင် သားလေးယောက်ရှိပြီး သမီးတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ 

သူမ၏ အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲအစ်ကိုသည် ခရိုင်၏ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့တွင် အလုပ်လုပ်ပြီး ဒုတိယဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ မြို့နယ်၏ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမတွင် အလုပ်လုပ်သည်။ တတိယဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ ခရိုင်၏ နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်တွင် စားဖိုမှူးဖြစ်ပြီး စတုတ္ထဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ မြို့နယ်၏ မူလတန်းကျောင်းတွင် ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ 

ဤခေတ်အခါတွင် တည်ငြိမ်သောအလုပ်တစ်ခုရှိခြင်းသည် အထင်ကြီးစရာကောင်းလှသည်။ အကြီးဆုံး ဦးလေး၏ သားလေးယောက်စလုံးတွင် ထိုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သောအလုပ်များ ရှိနေခြင်းကို အနီးအနားရှိ ရွာများက အားကျနေကြသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ လူတိုင်းအတွက် ကံတရားက မျက်နှာသာမပေးခဲ့ပေ။ သူ့ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းဖြင့် ကျောင်းဝင်ခွင့်ရခဲ့သော စတုတ္ထဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှလွဲ၍ ကျန်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုများအားလုံးကို စုရှီ၏ ဖခင်က ကူညီပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စုချန်းရှောင်သည် သူ့အသက်ကိုမစွန့်လွှတ်မီ ဒုတိယဌာနခွဲမှူးရာထူးအထိ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

အကြီးဆုံး ဦးလေးနှင့် စုရှီ၏ ဖခင်တို့သည် အစကတည်းကပင် အလွန်ရင်းနှီးကြသည်။ ထိုအကြောင်းများကြောင့်ပင် သူတို့သည် စုရှီ၏ မိသားစုကို ကြိုဆိုရန် ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ 

ယခု စုတုန် ခရိုင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့လာသောအခါ သူတို့သည် အရာအားလုံးကို ချက်ချင်းဘေးဖယ်ထား၍ အတူထမင်းစားရန် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့တူနှင့်တူမ ဝင်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ အကြီးဆုံး ဦးလေး စုချန်းကျုန်းက စုရှီကို အပြုံးဖြင့် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှီရှီ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုနေလဲ။ ကျန်းမာရေးကော ကောင်းသွားပြီလား။"

အကြီးဆုံး ဦးလေးမှာ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအသက်အရွယ်တွင် မျှော်လင့်ထားသည့် အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်းလက္ခဏာများမရှိဘဲ တက်ကြွလန်းဆန်းနေပုံရသည်။

စုရှီ ပြုံးကာ စုချန်းကျုန်း၏ ဘေးတွင် သွားထိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သမီး နေကောင်းနေတာ အတော်ကြာပါပြီ။ ဦးလေးကို စိတ်ပူအောင်လုပ်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

စုချန်းကျုန်းတွင် သမီးမရှိသလို မြေးမလေးတစ်ယောက်ပင်မရှိပေ။ သားလေးယောက်မှ မွေးဖွားလာသော မြေးယောက်ျားလေးတစ်သိုက်နှင့်အတူ သူသည် သူ့ကွယ်လွန်သူ ညီလေး၏ မိသားစုမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တူမလေးကို အထူးအချစ်ပိုခဲ့သည်။ ယခု သူ့ညီ ကွယ်လွန်သွားသောအခါ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တူနှစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုမိန်းကလေးကို သူ ပို၍ပင် စိတ်မချနိုင်ဖြစ်မိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယောက်ျားလေးများမှာ ကြမ်းတမ်းစွာ ကြီးပြင်းလာကြသော်လည်း မိန်းကလေးများမှာမူ ကွဲပြားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ကြသည်။

စုချန်းကျုန်းသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ သကြားလုံးအနည်းငယ်ကိုထုတ်ကာ စုရှီဆီ ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလေးတွေယူပြီး စားလိုက်ဦး။ အကြီးဆုံး ဦးလေးက သမီးအတွက် ယူလာတာ ဒီနေ့ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ လဲလာတာ။"

စုရှီသည် သူမအကြီးဆုံး ဦးလေး၏ ကြမ်းတမ်းမည်းညစ်ပြီး အသားမာတက်နေသော လက်များထဲတွင် သကြားလုံးအနည်းငယ်ကို ကိုင်ထားသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ နှလုံးသားမှာ နူးညံ့သွားပြီး မဆိုင်းမတွပင် ယူလိုက်သည်။ 

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ဒီအကြီးဆုံး ဦးလေးသည် မူလကိုယ်အား အရသာရှိသော မုန့်များကို မကြာခဏ ပေးလေ့ရှိပြီး သူ့သားအရင်းများနှင့် မြေးများကိုပင် သူမနောက်တွင် ထားခဲ့သည်။

ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့် သို့မဟုတ် ဒီတိုင်းထိုင်နေကြသော ဝမ်းကွဲအစ်ကိုများနှင့် တူများက သူတို့၏ ဖခင်/အဘိုး၏ ဘက်လိုက်သောသဘောထားကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ပြီး မျက်ခုံးတစ်ချက်မပင့်ဘဲ သူတို့ ပြောလက်စ အကြောင်းအရာများကို ဆက်ပြောနေကြသည်။

စုရှီသည် သကြားလုံးတစ်လုံးကို အခွံခွာ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်ပြီး အရသာခံလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သကြားလုံးမာများမှာ အနာဂတ်၏ အရသာမျိုးစုံနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် အထူးတလည် အရသာမရှိသော်လည်း စုရှီကမူ ထိုသကြားလုံးများကို နှစ်ခြိုက်စွာ စားသုံးနေဆဲဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ မက်မွန်သီးများကို သတိရလိုက်သည်။ ကိုးလုံးသာရှိသော်လည်း အကယ်၍ ခွဲဝေလိုက်ပါက လူတစ်ယောက်လျှင် မက်မွန်သီးတစ်လုံး၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ရရှိနိုင်သေးသည်။

သူမသည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သူမ အခန်းသို့ ပြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။ အမှန်ပင် စားပွဲပေါ်တွင် လွယ်အိတ်တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် လွယ်အိတ်အပြင် သရေစာမုန့်များစွာလည်း ရှိနေသည်။ စဉ်းစားစရာမလိုဘဲ ထိုမုန့်များသည် သူမ ဖခင်နှင့် အသက်အရွယ် မတိမ်းမယိမ်းရှိသော သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးများက ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို သူမ သိသည်။ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စာအုပ်များကို ထုတ်ပြီးနောက် သူမ မက်မွန်သီးများကို ရေဆေးရန် ရေတွင်းသို့ သယ်သွားခဲ့သည်။

"အိုး။ ဒီမက်မွန်သီးက မသေးဘူးပဲ ဘယ်ကရတာလဲ။"

စုရှီသည် ဆေးကြောပြီးသော မက်မွန်သီးများကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်းဖြင့် မီးဖိုချောင်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ယောင်းမက ထိုသို့ အသွင်အပြင်ကောင်းမွန်သော မက်မွန်သီးများကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဒုတိယယောင်းမကလည်း လှည့်၍ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ မေနီမျိုးလား။ ဘယ်မှာဝယ်တာလဲ။ ဈေးကြီးလား။ ငါလည်း နည်းနည်းလောက် သွားဝယ်ချင်လို့။"

စုရှီသည် မက်မွန်သီးများကို အကြီးဆုံး အဒေါ်ဝမ်ဆီသို့ပေးကာ လိမ်လည်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းကအပြန်လမ်းမှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ရောင်းနေတာတွေ့လို့။ နည်းနည်းပဲကျန်တော့တာနဲ့ အကုန်ဝယ်လာလိုက်တာ။ တစ်လုံးကို တစ်ပြားပဲ။"

"တစ်လုံးကို တစ်ပြား။" အကြီးဆုံးယောင်းမက အသက်ရှူမှားသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကြက်ဥတစ်လုံးပင် နှစ်ပြားပေးရသည်။ ဤဖြုန်းတီးသောကလေးမမှာ ငွေသုံးရန် အလွန်ဝန်မလေးပေ။

စုရှီက ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ကျစ်သည် ကုန်ကျစရိတ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမ ပိုက်ဆံဖြင့် သုံးစွဲခြင်းမဟုတ်သောကြောင့် သူမသည် လျင်မြန်စွာပင် စဉ့်နီတုံးနှင့် ဓားကို သန့်စင်လိုက်သည်။ သူမ တရပ်စပ် လှုပ်ရှားလျက် မက်မွန်သီးကိုးလုံးကို ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အစိတ်လေးများအဖြစ် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

လှီးဖြတ်ပြီးနောက် မွှေးကြိုင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်သီးရနံ့သည် သေးငယ်လှသော မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အမျိုးသမီးအချို့သည် သူမတို့ သရည်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူမတို့၏ အလုပ်များကို စွန့်ပစ်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ လှီးဖြတ်ထားသော မက်မွန်သီးများကို ချက်ချင်း အကုန်စားပစ်ချင်သည့်အလား စိတ်အားထက်သန်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တတိယယောင်းမက ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်သည်-

"ဟယ် ဒီမက်မွန်သီးတွေ ဈေးကြီးမယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ။ ဒီအနံ့ကတော့ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် တစ်ခါမှမရဖူးဘူး။"

စုရှီသည် ပိုကြီးပုံရသော အစိတ်တစ်စိတ်ကိုယူ၍ သူမ အဖွားဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အကြီးဆုံးအဒေါ်နှင့် အခြားယောင်းမအနည်းငယ်ကို ပေးလိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော အစိတ်များကို တောင်းထဲသို့ထည့်၍ အပြင်သို့ သယ်ထုတ်သွားသည်။

လူတိုင်းကို တစ်စိတ်စီပေးခဲ့ပြီး ပိုလျှံနေသော တစ်စိတ်ကိုမူ လူတိုင်းက စုရှီကို အလိုက်သိစွာ ပေးလိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် စုရှီသည် တစ်ယောက်တည်း မက်မွန်သီးအစိတ်နှစ်စိတ် စားလိုက်ရသည်။

လူတိုင်း မက်မွန်သီးများရရှိပြီးနောက် သူတို့သည် ဂျင်ဆင်းသစ်သီးကို မျိုချသည့် ကျူးပါကျဲ၏ ပုံစံကို သရုပ်ပြကာ စုပေါင်း၍ ပြဇာတ်တိုတစ်ပုဒ်ကို ဖျော်ဖြေတင်ဆက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့က အာမေဋိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

"ဒါတွေက အမတမျိုးနွယ်တွေရဲ့ မက်မွန်သီးတွေများလား။ ဒီလောက်အရသာရှိတဲ့ မက်မွန်သီးမျိုး တစ်ခါမှမစားဖူးဘူး။"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။ အရသာကို သိပ်မခံစားလိုက်ရသေးဘူး ပျောက်သွားပြီ။ နည်းနည်းလေး နည်းလွန်းတယ်။ ညီမလေး ဒီမက်မွန်သီးတွေကို ဘယ်ကဝယ်တာလဲ။"

စတုတ္ထသားက ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အကြီးဆုံး အဒေါ်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တစ်လုံးကို တစ်ယွမ်တဲ့ မင်းတို့ အရသာခံခွင့်ရတာကိုပဲ တော်တော်ကောင်းနေပြီ။ ဘာလဲ။ မင်းတို့က ထပ်ဝယ်ချင်သေးလို့လား။ အခု အပြင်မှာ မိသားစုဘယ်လောက်များများ ထမင်း မစားနိုင်ကြတာကို မင်းတို့မမြင်ဘူးလား။ မင်းတို့ကတော့ သိပ်ကို အလိုလိုက်ခံထားရတာပဲ။"

စတုတ္ထသားက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီအရသာက တစ်လုံးကို တစ်ယွမ်တော့ တန်ပါတယ်။ တစ်နှစ်ကို မက်မွန်သီးနည်းနည်းလောက်တော့ ဝယ်နိုင်ပါသေးတယ်။ အမေ ဒီမက်မွန်သီးတွေစားပြီးတော့ မနေ့က စာရွက်တွေစစ်ဖို့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိနေလို့ အိပ်ငိုက်နေတာတွေ ပျောက်သွားသလိုပဲ။"

အဒေါ်ဝမ်က ပန်းကန်များကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ စနောက်တတ်သော စတုတ္ထသားကို ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်းက အသက်ရှည်ဆေး စားလိုက်ရတယ်များ ထင်နေတာလား။"

ထိုအချိန်တွင် အကြီးဆုံး ဦးလေးကလည်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း ခန္ဓာကိုယ်က ပေါ့ပါးသွားသလိုပဲ ခံစားရတယ်။"

အဒေါ်ဝမ်သည် ရှုပ်နေသော အဘိုးကြီးကို ကြည့်ကာ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူတို့သားအဖကို အရေးစိုက်လုပ်ဖို့ ပျင်းသွားတော့သည်။ သူမသည် ပန်းကန်များယူရန် အခန်းထဲသို့ပြန်ဝင်သွားကာ သူမသားများနှင့် မြေးများကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ညစာက အဆင်သင့်ဖြစ်လုနီးပါးပဲ အိမ်ထဲကို မြန်မြန်သွားပြီး ထိုင်ခုံတွေယူခဲ့ကြ။"

လူတိုင်း စတင်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ အကြီးဆုံး ဦးလေးဘေးတွင်ထိုင်နေသော စုရှီသည် မက်မွန်သီး၏ နောက်ဆုံးတစ်ကိုက်ကို မျိုချလိုက်ပြီး သူမ၏ အောင်မြင်မှုနှင့် ကျော်ကြားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုကို ခံစားရင်း သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုသပ်လိုက်ကာ ကျေနပ်မှု မရှိသေးသလို ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် နေ့တိုင်း ဤမက်မွန်သီးအနည်းငယ်ကို စားနိုင်လျှင် ကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ အစ်ကိုများက သူတို့ ခြံထဲသို့ မက်မွန်ပင်တစ်ပင်ကို ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးပေးနိုင်လျှင် ပို၍ပင်ကောင်းမည်။ မက်မွန်သီးရာသီကုန်သွားသည့်တိုင် မက်မွန်ပင်တစ်ပင်တော့ ကျန်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ သူမက ချေးများတတ်သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

…

နောက်တစ်နေ့မနက်၌။

စုရှီ အိပ်ရာမှနိုးပြီးနောက် ဘာမှမလုပ်သေးပေ။ သူမ ပထမဆုံးလုပ်သည့်အရာမှာ မှန်ကိုယူ၍ သူမ မျက်နှာကို ကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။

အမှန်ပင် သူမမျက်လုံးထောင့်အောက်ရှိ ပန်းရောင်မက်မွန်ပန်းပွင့်ပုံ မှဲ့ခြောက်သည် မနေ့ကထက် အနည်းငယ်ပို၍ အရောင်ရင့်လာသည်။ ကျန်သည့်အရာများအတွက်မူ သူမသည် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ သတိမပြုမိပေ။

သူမ စိတ်ထဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် မနေ့ကမှ ယခုအချိန်အထိသာ သူမသည် လုံခြုံမှုတစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အမှန်တကယ် မျိုးစိတ်ပြောင်းသွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော် သေခြင်းတရားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မျိုးစိတ်ပြောင်းလဲခြင်းသည် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် အသက်ရှင်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပိုကောင်းမွန်ပြီး ပိုသန်မာလာနေသည်။

စုရှီသည် မှန်ချထားလိုက်ပြီး အခန်းမှထွက်ကာ သူမ၏ နေ့စဉ် နံနက်ခင်းပြေးခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ အပြေးဖော်သည် ဒုတိယ အစ်ကိုမှ အစ်ကိုကြီးသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

နံနက်စာစားပြီးနောက်

စုရှီသည် သူမအစ်ကိုကြီး စုတုန်က သူတို့ဦးလေးဆီမှ ငှားလာသော စက်ဘီး၏ နောက်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကျောင်းဂိတ်သို့ ရောက်သောအခါ အံ့အားသင့်စရာမရှိဘဲ သူက အုတ်အော်သောင်းတင်းဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ထိုအုတ်အော်သောင်းတင်းဖြစ်မှုသည် စုရှီကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ပေ။ စုရှီသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း သူမသည် ငယ်ရွယ်သေးပြီး အပြည့်အဝမဖွံ့ဖြိုးသေးသောကြောင့် စုတုန်၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က လူများအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိသလောက်နှင့် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ကျောင်းဂိတ်တွင် လူအနည်းငယ် စုရုံးလာကြပြီး ယောက်ျားလေးရော မိန်းကလေးပါ ပါဝင်ကာ အများစုမှာ ကျောင်းသား၊ကျောင်းသူများဖြစ်ကြသလို ဆရာ၊ ဆရာမများစွာလည်း ပါဝင်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် စုရှီ၏ အတန်းပိုင်ဆရာမ၊ ဆရာမ ဟွမ် သည် ယခင်က စုတုန်ကို သင်ကြားခဲ့ဖူးသည်။ စုတုန်က သူ့ညီမကို ကျောင်းသို့လိုက်ပို့သည်ကို ကြည့်ရင်း ဆရာမ ဟွမ်၏အမူအရာသည် အလွန်ချစ်ခင်ကြင်နာနေပြီး စုရှီသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထိုသို့သောအမူအရာမျိုးကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

အမှန်စင်စစ် အသက်အရွယ်မရွေး ခန့်ညားသောယောက်ျားများအပေါ် လူတို့၏ လေးစားအားကျမှုသည် မော်ဒန်ခေတ်တွင်သာမက ခေတ်အဆက်ဆက်တွင်လည်း တည်ရှိနေသည်ပင်။

စုတုန်သည် ဆရာမ ဟွမ်ကို ယဉ်ကျေးစွာနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စက်ဘီးပေါ်သို့တက်ကာ ဆေးရုံသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားသည်။

စုရှီသည် ဆရာမ ဟွမ်၏ ဘေးမှလိုက်ကာ စာသင်ခန်းသို့ အတူလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ "မင်းအစ်ကိုမှာ ရည်းစားရှိလား။" စာသင်ခန်းသို့ မရောက်မီလေးတွင် ဆရာမ ဟွမ်က ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။

စုရှီ အနည်းငယ်ကြောင်သွားပြီး သူမ အစ်ကိုသာ လူလွတ်ဖြစ်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် အသင့်ရှိနေသော ရဲဘော်တစ်ဦး၏ အမူအရာဖြင့်ရှိနေသော ဆရာမ ဟွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူ ရည်းစားရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။"

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ၏ အမြင်တွင် အစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ရည်းစားဖြစ်ကြမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယခု ရည်းစားရှိသည်ဟုပြောခြင်းသည် တိကျပြီး သူမ၏ အစ်ကိုအတွက် မလိုအပ်သော ဒုက္ခများကို သက်သာစေမည်ဖြစ်သည်။

ဆရာမ ဟွမ်၏မျက်နှာသည် ကံကောင်းမှုကြီးတစ်ခုကို လွဲချော်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

စုရှီ  - "…"

……

အချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

စုတုန်သည်လည်း ခရိုင်ဆေးရုံတွင် အလုပ်စဝင်နေပြီဖြစ်သည်။ ခရိုင်မြို့သည် ဟုန်ချီတပ်ဖွဲ့မှ မိုင်လေးဆယ်ကျော်ကွာဝေးပြီး နေ့စဉ်သွားလာရန်မှာ သိသာစွာပင် လက်တွေ့မကျပေ။ သို့သော် စုတုန်သည် ခရိုင်ဆေးရုံမှ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသော အရည်အချင်းမြင့် ဘွဲ့ရတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ ခရိုင်ဆေးရုံတွင် အလုပ်လုပ်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် ဆေးရုံက ထိုအရည်အချင်းရှိသူကို ထိန်းသိမ်းထားရန် အိမ်တစ်လုံး ချထားပေးခဲ့သည်။

ထိုအိမ်သည် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါသော နေရာငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး စတုရန်းမီတာ သုံးဆယ်အောက်သာ ကျယ်ဝန်းသည်။ သို့သော် လူတစ်ယောက်အတွက်မူ ဒါသည် သေချာပေါက် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ခရိုင်မြို့တွင် မိသားစုများစွာသည် လူအများအပြားအတွက် စတုရန်းမီတာ ဆယ်ဂဏန်းကျော်သာရှိသော နေရာများတွင် နေထိုင်ကြသည်ကို သတိပြုသင့်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စုရှီသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲများကို ဖြေဆိုပြီးစီးခဲ့ပြီး လက်ရှိတွင် အိမ်၌ အားလပ်ရက်အနားယူနေသည်။ သူမသည် ခရိုင်အထက်တန်းကျောင်းသို့ တက်ရောက်နိုင်ခြင်းရှိမရှိ သိရှိရန် အဖြေများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသည်။

ဇူလိုင်လ ၈ ရက်နေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်သည်။

နံနက် ရှစ်နာရီခွဲတွင် စာကျက်ခြင်း၏ ဖိအားမှ လွတ်မြောက်နေသော စုရှီသည် သူမအဘိုးထားခဲ့သော အပ်စိုက်ကုထုံးစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ ကြိမ်ပုခက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

သူမသည် စာအုပ်ထဲမှ အပ်စိုက်ကုထုံးနည်းစနစ်များကို အလွတ်ကျက်မှတ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူမသည် အနောက်တိုင်းဆေးပညာကို သင်ယူခဲ့ပြီး တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာနှင့် ရင်းနှီးခြင်းမရှိပေ။ လက်ရှိပတ်ဝန်းကျင်က တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာကို ဆန့်ကျင်နေသော်လည်း စုရှီသည် အပိုတစ်ခုခုသင်ယူထားခြင်းက အရှုံးမရှိဟု တွေးလိုက်သည်။

 မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စစ်မှန်စွာ အမွေဆက်ခံလာသော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာသည် အတော်လေးစွမ်းအားကြီးပြီး နိုင်ငံ့ရတနာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သေးသည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် အကြီးဆုံး ဦးလေး၏ အိမ်မှ ပြန်လာပြီး သစ်ပင်အရိပ်အောက်ရှိ သူမမြေးမလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှီရှီ သမီးဦးလေး ခဏနေ ခရိုင်မြို့ကိုသွားမှာ။ အပျင်းပြေအောင် သူနဲ့အတူ လိုက်သွားမလား။"

စုရှီ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။ "သမီး မသွားချင်ဘူး။ ခရိုင်မြို့မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ဘာမှမရှိဘူး။"

ချန်ရှန်းယွင်သည် စုရှီဘေးရှိ ထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သူမ အိမ်တွင်ဖျော်ထားသော ဂန္ဓမာပန်းခြောက်လက်ဖက်ရည်ကို အနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သမီး မသွားချင်ရင်လည်း မသွားနဲ့ပေါ့။ သမီးက ဒီရက်ပိုင်း စာတွေကြိုးစားနေတာဆိုတော့ ခရိုင်မြို့မှာ နည်းနည်းလောက် အပန်းဖြေနိုင်မယ်လို့ အဖွားကတွေးနေတာ။ ပြီးတော့ အဖွားဆီမှာ အထည်လက်မှတ်တချို့ရှိတယ်။ သမီးကြိုက်တဲ့အစတစ်စကို ရွေးပြီး ပန်းပွင့်ဂါဝန်တစ်ထည် ချုပ်လို့ရတယ်။"

ပြီးခဲ့သည့်အပတ်က သူမ၏ အစ်ကိုကြီးက မက်မွန်ပင်တစ်ပင်ကို ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးပေးခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ စုရှီသည် အားလပ်ချိန်ရတိုင်း မက်မွန်ပင်နားတွင်သာ နေထိုင်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ လက်ရှိအသားအရေသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့တောက်ပနေပြီး သူမသည် ထိုအသားအရေကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ သွားချင်သည့် အခြားနေရာမရှိပေ။

လှပလာခြင်းက မကောင်းဘူးလား။

"နန်နန် ဒီကလေးက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေတော့မှာ။ ဘာလို့ အားလပ်ရက်မှာ အိမ်ပြန်ပြီး အစားကောင်းကောင်းစား အားမဖြည့်လဲ မသိဘူး။ ဒီတနင်္ဂနွေမှာ ပြန်မလာဘူးလို့ပဲ စာပို့တယ်။ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းကို မသိဘူး။" ချန်ရှန်းယွင်သည် သူမ မြေးကို အိမ်အတင်း မပြန်ခိုင်းသော်ငြား တဗြစ်တောက်တောက် မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။

စုရှီ၏မျက်လုံးထဲတွင် အတင်းအဖျင်း ပြောလိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ သူမ ချက်ချင်းထထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးက ဒုတိယအစ်ကိုအတွက် အစားအသောက် အထူး သွားပို့ပေးတာလား။"

"အထူးတလည်ရယ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ လမ်းကြုံလို့ ဖြစ်မှာပါ။ သမီးဦးလေးက ကွန်မြူနတီမှာ အစည်းအဝေးရှိလို့ သမီး ဒုတိယအစ်ကိုဆီ ယူသွားပေးဖို့ အဖွားကခိုင်းလိုက်တာ။"

"ဒါဆို သမီး လိုက်သွားမယ်။"

ချန်ရှန်းယွင် ရယ်မောကာ ဆူလိုက်သည်။ "သမီးကတော့လေ! ဒီကောင်မလေး ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး လိုက်သွားချင်ရတာလဲ။"

စုရှီက စိတ်ထဲမှတွေးလိုက်သည်။ 'ဟုတ်တယ်လေ အစကတော့ ဦးလေးက ဒုတိယအစ်ကိုဆီ သွားမယ်မှန်းမှ မသိခဲ့တာ။ ဒုတိယ အစ်ကိုက တနင်္ဂနွေနေ့ကြ အစ်ကိုကြီးဆီမှာပဲ နေမှာ သေချာတယ်။ ဟီးဟီး…’