Ch 16

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၆

အချိန်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မစောင့်ဆိုင်းပေ။ စုရှီသည် ရှီးယန်နန် ကမ်းပေးသော ဝိုင်ကို ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဝမ်ခွမ်၏ ပါးစပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်ကာ ဝိုင်ကို တိုက်ရိုက် လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ခွမ်သည် ဝိုင်ကို ထွေးမထုတ်နိုင်ခင်မှာပင် စုရှီသည် သူ၏ လည်ချောင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဖိလိုက်သည်။

ဘေးမှကြည့်နေသူများသည် 'ဂလု' ဟူသော အသံကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး ထိုအရည်သည် လူတိုင်းကို အငိုက်မိစေသော အရှိန်ဖြင့် မျိုချခံလိုက်ရသည်။

ကောင်းလျန်သည် ရှီးယန်နန်ကို မယုံနိုင်သော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ယန်နန်၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း..."

"တော်ပြီ၊ နေရာရွှေ့ဖို့စကြရအောင်"

ရှဲ့ကျန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး စိတ်မရှည်သော ကောင်းလျန်ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘော့စ်၊ ခွမ်က..."

"ပြောစရာရှိတာမှန်သမျှ လုံခြုံတဲ့နေရာကို ရွှေ့ပြီးမှပြော။ မင်း ယန်နန်ကို ယုံကြည်ရမယ်" ရှဲ့ကျန်းက ရှီးယန်နန်ကို မျက်စိမှိတ် ယုံကြည်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူသည် သေအတူရှင်မကွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော သူ့ညီအစ်ကိုများကို ယုံကြည်သော်လည်း သူ့မျက်စိကိုလည်း သူယုံကြည်သည်။

ရှီးယန်နန် သည် ထို "ဝိုင်" ကို သောက်ပြီးကတည်းက သူ့မျက်နှာသွေးရောင်သည် ပို၍ ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ ရှဲ့ကျန်းသည် ဒီဝိုင်သည် ကောင်းသောအရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်သည် အသေးစိတ်စုံစမ်းရန် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ရှဲ့ကျန်းသည် ဝမ်ခွမ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်ကာ သူ့ကို သယ်ဆောင်ပြီး ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် စုရှီက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်က တောင့်တင်းသော အမျိုးသားကြီးကို တန်းပြီး မချီလိုက်သောအခါ ရှဲ့ကျန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ အရပ်ခြောက်ပေကျော်ရှိပြီး ကိုယ်အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် ၁၇၀ ကျော်ရှိသော ဝမ်ခွမ်ကို ထိုမိန်းကလေးငယ်က မင်းသမီးလေးချီသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ မချီလိုက်သည်။

စုရှီသည် လူတိုင်း၏ တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူ့ကို ဒီလိုချီတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ့ရဲ့ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ကျောပေါ်မှာထမ်းသွားရင် သူ့ကို ပိုပြီးထိခိုက်စေနိုင်တယ်"

လူအုပ်ကြီး - "….."

ဒါက သူတို့မျှော်လင့်နေတဲ့ ရှင်းပြချက်လား။ ဤမျှနူးညံ့ပြီး အသားအရေဖြူဖွေးသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မင်းသမီးလေးချီသကဲ့သို့ ဘယ်လိုများ လွယ်လွယ်ကူကူ ချီနိုင်တာလဲ။ ပြီးတော့ ချွေးတစ်စက်မျှပင် မထွက်ချေ။

'လောကကြီးကို မြင်ဖူးပြီးသား' ဟု မိမိကိုယ်ကို ကြွေးကြော်လေ့ရှိသော ရှဲ့ကျန်းပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး မသက်မသာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးနောက် အမြန်ဆုံး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ထိန်းကာ သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို စုသိမ်းပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ကောင်းလျန်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

သူတို့အားလုံးသည် သေရေးရှင်ရေးကို တွေ့ကြုံဖူးသော အတွေ့အကြုံရင့် အထက်တန်းလွှာစစ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏အတွေးများကို ချက်ချင်းထိန်းချုပ်ကာ တာဝန်သို့ ပြန်အာရုံစိုက်နိုင်ကြသည်။

သူတို့သည် ဆေးရုံဂိတ်မှ ထွက်ခွာပြီး လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် သူတို့၏နေရာသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသော ရှုပ်ထွေးပြီး လျင်မြန်သည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဖိအားများသော အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့နေရသဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် ပါမောက္ခရှီကို ပြတ်သားစွာ မချီလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်၊ ကောင်းလျန်၊ နောက်မှာ ကင်းစောင့်နေ၊ ချူးဖန့် ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွား"

အဖွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အမျိုးသားကြီးကို သယ်ဆောင်ရင်း လိုက်မမီနိုင်မည်ကို မူလက စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော စုရှီပင်လျှင် နောက်ကျကျန်ရစ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်သွက်လက်သဖြင့် သူမ၏ အသက်ရှုသံပင်လျှင် မမှန်မကန်ဖြစ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

မကြာမီတွင် အဖွဲ့သည် လမ်းကြားအဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူတို့နောက်မှ မလှမ်းမကမ်းတွင် လိုက်ပါလာသော ခြေသံများကို နားထောင်ရင်း ရှဲ့ကျန်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် တင်းမာပြီး ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ ဤသို့ဆက်သွား၍ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့သည် မိနစ်အနည်းငယ်မျှပင် ဖြစ်ပါစေ သူတို့ကို တားဆီးရန် လိုအပ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် သူသည် ပါမောက္ခရှီကို ချထားလိုက်ပြီး ခုန်တက်လိုက်သည်။

တစ်ချက်ခုန်လိုက်ရုံဖြင့် ညဘက်အမဲလိုက်နေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး အားကောင်းသော ရှဲ့ကျန်း သည် အနီးအနားရှိ နံရံကို လျင်မြန်စွာ ကန်လိုက်သည်။

နှစ်မီတာမှ သုံးမီတာခန့် မြင့်မားသော နံရံသည် သူ့ကန်ချက်အရှိန်ကြောင့် ချက်ချင်းပြိုကျကာ ပုံငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း အတားအဆီးသည် သိသာစွာပင် မမြင့်မားလှပေ။ ရှဲ့ကျန်းသည် နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ် ကန်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရှီးယန်နန်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ရှီးယန်နန်သည် သူ၏တပ်မှူးက အားကောင်းသည်ကို သိသော်လည်း အသန်မာဆုံးသူ၌ပင် သေမျိုးခန္ဓာကိုယ်သာ ရှိသည်။ သူသည် နံရံကို ဖျက်ဆီးနိုင်လျှင်ပင် သူ့ခြေထောက်သည် ဒဏ်ရာရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူသည် သူ၏ "လူသားလက်နက်" ညီမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှီရှီ မင်းသွားလိုက်!"

စုရှီ - "….."

သူမ၏ နတ်သမီးငယ်လေးပုံရိပ်သည် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ TT (လွန်ခဲ့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြိုလဲခဲ့ပြီးဖြစ်သည်)။

သူမသည် ဝမ်ခွမ်ကို ရှဲ့ကျန်း၏ လက်ထဲသို့ တုံ့ဆိုင်းစွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အုတ်ပုံကို ခုန်ကျော်ကာ အတွင်းဘက်သို့ ဆယ်မီတာခန့် ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဖြူဖွေးပြီး သွယ်လျသော လက်ငယ်လေးကို ဆန့်တန်းကာ လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး နံရံကို အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် နံရံ၏ ကြီးမားသော အပိုင်းတစ်ပိုင်းသည် ပြိုကျလာပြီး တောင်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် လူတိုင်း၏ အံ့ဩမှင်သက်မှုကြားတွင် စုရှီသည် ဝမ်ခွမ်ကို ယူကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မနောက်လိုက်ခဲ့!"

"သူဌေး၊ သူ... သူ.. သူ... သူ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

ကောင်းလျန်သည် ဝမ်ခွမ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ပြေးထွက်သွားပြီဖြစ်သော စုရှီကို ညွှန်ပြရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူ့လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေလျက် စကားအထစ်ထစ် အ အအဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး သူ့ကျောပေါ်ရှိ ပါမောက္ခ ရှီကို ပြောလိုက်သည်။

"အမီလိုက်ခဲ့!"

စုရှီသည် ဤဧရိယာကို အနီးအနားရှိ အခြားသူများထက် ပိုမိုအကျွမ်းတဝင်ရှိပြီး လူအနည်းငယ်သည် သူမနောက်သို့ လမ်းကွေ့လမ်းကောက်များမှတစ်ဆင့် လိုက်ပါသွားကြသည်။

၁၉၅၈ ခုနှစ်မှစ၍ တစ်နိုင်ငံလုံးသည် "ပိုးမွှားလေးမျိုး နှိမ်နင်းရေးနှင့် တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေး မြှင့်တင်ရေး" ဟူသော စိတ်အားထက်သန်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး G ပြည်နယ်ကဲ့သို့သော မြို့ကြီးတစ်မြို့သည်လည်း တက်ကြွစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စုရှီသည် ဤနေရာသို့ စာသင်ရန် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူမမြင်တွေ့ခဲ့ရသော G ပြည်နယ်သည် စည်ကားနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မြို့၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ပွင့်လင်းမှုတို့ကြောင့် ဖော်ထုတ်ခံရရန် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ မြင်တွေ့ခံရခြင်းနှင့် သူမ၏ တည်နေရာ ဖော်ထုတ်ခံရခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် စုရှီသည် လူအနည်းငယ်ကို ရှားပါးစွာ အသုံးပြုသော လမ်းများမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်အကြာတွင် အဖွဲ့သည် စုရှီ၏ အိမ်အနီးရှိ ချုံပုတ်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။

စုရှီ ဝယ်ယူခဲ့သော အိမ်သည် ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းပါရှိသော သီးခြားအနောက်တိုင်းပုံစံအိမ်တစ်လုံးဖြစ်သည်။

 အိမ်သည် အနည်းငယ်ဟောင်းနွမ်းပုံရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်သည် လုံခြုံပြီး တိတ်ဆိတ်လုံလောက်သည်။ ဤဧရိယာတွင် နေထိုင်သော လူအများစုသည် ချမ်းသာသူ သို့မဟုတ် တော်ဝင်မျိုးနွယ်များဖြစ်ကြပြီး အိမ်နီးချင်းများသည် အတော်အတန် အလှမ်းဝေးကြသည်။

စုရှီသည် ဝမ်ခွမ်ကို ကောင်းလျန် ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်ကာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ကြည့်ရှုပြီး မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာစေပြီးမှ သူမ အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့တစ်တွဲကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

တံခါးကို ဖွင့်ပြီးနောက် စုရှီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်ကြည့်ရှုပြီး ချုံပုတ်များရှိရာဘက်သို့ အမူအရာပြလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားအနည်းငယ်သည် လှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်လာသော ကျားသစ်များကဲ့သို့ အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

စုရှီသည် စိတ်မအေးနိုင်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ကြိမ်ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။ မည်သူမျှမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူမ အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

တံခါးကိုပိတ်ပြီးနောက် စုရှီသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူများကို ချက်ချင်းညွှန်ပြပြီး လှေကားဘေးရှိ အခန်းတစ်ခန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "အိပ်ခန်းထဲမှာ ကုတင်ရှိတယ်။ လူကို အတွင်းထဲကို သယ်သွားပါ။ ကျွန်မ ပိုးသတ်ပြီး ခွဲစိတ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်မယ်"

ဤလူများကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းများမှာ အမှန်တကယ်တွင် နှစ်ခုရှိသည်။ ဤနေရာသည် လုံခြုံပြီး စုရှီသည် ဤအိမ်တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများစွာကို သိုလှောင်ထားသည်။

အဖွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့ကြပြီး ခွဲစိတ်ခန်းတွင် ကူညီပေးသော ရှဲ့ကျန်းမှလွဲ၍ အားလုံးပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

ကောင်းလျန်နှင့် ချူးဖန့်တို့သည် မည်သူမျှ နောက်ယောင်ခံမလိုက်အောင် ကာကွယ်ရန် အပြင်ဘက်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ တာဝန်သိစွာ နေရာများ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

ပါမောက္ခရှီသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တာလုံးနီးပါး အစာမစားခဲ့ရပေ။ ဤနေရာသို့ အချီအပိုးခံလာရသော်လည်း သူ့မျက်နှာသည် အံ့ဩမှုနှင့် ဆာလောင်မှုကြားတွင် ဖြူဖျော့သော အရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှီးယန်နန်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ဆန်အချို့နှင့်အတူ ဆီနှင့်ဆားကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ့ညီမက အစောပိုင်းထဲက ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပုံပင်။

သူသည် လဝက်ကျော်ကြာ ဘီစကစ်ခြောက်များဖြင့်သာ ရှင်သန်နေခဲ့ရသည်ကို စဥ်းစားမိပြီး နွေးထွေးသော အစားအစာကို တွေးမိရုံဖြင့် တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အပြင်လူတစ်ယောက်အဖြစ် မသတ်မှတ်ပေ။ သူသည် ဆန်ကိုဆေးကြောပြီး မီးဖိုကို မီးမွှေးကာ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ဗိုက်ကို ထမင်းကြော်ဖြင့် ဖြည့်တင်းရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

စုရှီ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ အနည်းငယ် မောပန်းနေပုံရသည်၊ တစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ရှီရှီ၊ သူ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဧည့်ခန်းရှိ မဟော်ဂနီဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှီးယန်နန်သည် ချက်ချင်းထရပ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်ကို စောင့်ကြပ်ပြီး အပြင်ဘက်လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံစိုက်နေသော ကောင်းလျန်နှင့် ချူးဖန့် တို့သည်လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

စုရှီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ တစ်လအတွင်းမှာ သူ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေလိမ့်မယ်။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာတော့ သူ့ကို ပေါ့ပါးပြီး အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ အစားအစာတွေ ကျွေးပြီး သူနဲ့ဓာတ်မတည့်နိုင်တာ အားလုံးကို ရှောင်ပါ"

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့!"

"ငါပြောသားပဲ၊ ဝမ်ခွမ်က တကယ်ကံကောင်းတယ်"

ကောင်းလျန်သည် သူ၏စိုးရိမ်စိတ်များ ပြေလျော့သွားသဖြင့် သူ၏ ပုံမှန် စကားများသော သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်သွားသည်။

"ဒေါက်တာ စု၊ ဗိုက်ဆာနေလား။ ယန်နန် ထမင်းကြော် ချက်ထားတယ်"

စုရှီသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာနေသော်လည်း ကြည့်ရတာ အိမ်ထဲတွင် ဘာမှမရှိပုံပင်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် စုရှီ သူမအစ်ကိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှီးယန်နန်သည် သူ့ညီမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဆန်သုံးလေးပေါင်စာလောက် တွေ့လို့ အကုန်လုံး ချက်လိုက်တယ်"

စုရှီသည် ပြီးခဲ့သော စာသင်နှစ်ဝက် သူမဤနေရာသို့ ရောက်လာစဉ်က ထားခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ သူမ အစ်ကိုက မပြောခဲ့လျှင် သူမ ထိုအကြောင်းကို မေ့လုမတတ်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေနိုင်မလဲ"

ရှဲ့ကျန်း၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်သည် ထိုမိန်းကလေးထံတွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ယနေ့သူ့အပေါ် သက်ရောက်ခဲ့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် သူသည် သူမကို တည်ငြိမ်စွာနှင့် မည်သည့်လှိုင်းဂယက်မှမရှိဘဲ ရင်ဆိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

"အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ်တို့ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေဖို့လိုလိမ့်မယ်။ အပြင်မှာ တော်တော်အန္တရာယ်များတယ်။ သေချာပေါက်၊ မင်းစိတ်ပူတယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ် တခြားနေရာရှာလိုက်မယ်"

စုရှီက လက်ကိုယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီမှာပဲနေပါ၊ ဒီအိမ်က ကျွန်မအစ်ကိုရဲ့အိမ်လည်း ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ရှင်တို့ ဘာတာဝန်ထမ်းဆောင်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိပေမဲ့ ကျွန်မတို့အားလုံးက စစ်သားတွေပဲ၊ ကူညီဖို့က သဘာဝပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်မှာ အစားအသောက်မရှိဘူး။ ကျွန်မ နောက်မှ အဝတ်အစားလဲပြီး စားစရာ နည်းနည်း သွားဝယ်လိုက်မယ်"