Ch 17

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၇

စုရှီ ပြန်ရောက်လာသောအခါတွင် သူမ ပစ္စည်းတစ်ပုံတစ်ပင် သယ်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်သည်လည်း မှောင်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ညနေဆည်းဆာရောင်သည် နောက်နေ့အတွက် ရာသီဥတုကောင်းမွန်မည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲ"

သူ့ညီမဖြစ်သူ၏ အစွမ်းအစကိုသာ မသိပါက ထိုင်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ဘဲ အပြင်သို့ထွက်၍ ရှာဖွေမိလောက်သည်အထိ ရှီးယန်နန်မှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ချေ။

သူက သူ့ညီမ ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ထားသော မြွေရေခွံအိတ်ကို လှမ်းယူရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ်တွင် သွယ်လျပြီး ကြီးမားသော လက်တစ်စုံသည် သူ့ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး ထိုလက်က စုရှီ၏ လက်ထဲမှ အိတ်ကို ဦးစွာ ယူသွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စုရှီက သူမ၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာလေးကို မော့လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ ကိုယ်ကသာ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ၊ မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ"

ရှဲ့ကျန်းက အပြုံးဖွဖွဖြင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်အား သူကျေးဇူးတင်ကြောင်းကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

စုရှီက အနေရခက်စွာဖြင့် လက်ကိုယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ပိုက်ဆံနဲ့ လက်မှတ်တွေက အစ်ကို့ဆီကဟာတွေလေ၊ ကျွန်မက ခိုင်းတာလေး လုပ်ပေးရုံတင်ပါ။"

"မင်းက အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ။" ရှဲ့ကျန်းက ပစ္စည်းများကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သယ်သွားပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက အိတ်ထဲတွင် ပါလာသော အရာများကို စားသုံးရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။

ပစ္စည်းများမှာ အတော်များများဖြစ်ပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားအချို့အတွက် တစ်ပတ်ခန့် ရှင်သန်နိုင်ရန် လုံလောက်သည်။ ဤသွယ်လျသော မိန်းကလေးက ဤပစ္စည်းများအားလုံးကို အချိန်တိုအတွင်း မည်သို့ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ မသေချာလှပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီ၏ ယခင်က ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမှတ်မိနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ပုံရိပ်မှာ သူ့စိတ်ထဲမှ မိန်းကလေးငယ်၏ နုနယ်ပြီး နူးညံ့သော ပုံသဏ္ဌာန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်တွင် သတ္တိရှိပေသည်။ သူမသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော်လည်း စပ်စုရန် မလိုလားသောကြောင့် သူ့မေးခွန်းများကို ဖွင့်မမေးခဲ့ပေ။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့် ရှိကြသည်။ အနာဂတ်တွင် သူတို့ရင်းနှီးလာသောအခါ သူမကို မေးမည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

??!!

ဘာလဲ?

အနာဂတ်မှာ သူတို့က ဘာလို့ ဆက်ပြီး ပတ်သက်နေရဦးမှာလဲ?!

ရှဲ့ကျန်း၏ ချောမောသောမျက်နှာမှာ တွန့်ခနဲဖြစ်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားရာ ပို၍ပင် တင်းမာနေပုံပေါက်သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော အပြင်ပန်းပုံစံအောက်တွင် စိတ်ခံစားချက်များက လှိုင်းထန်နေပြီး 'တောင်ကဲ့သို့ မတုန်မလှုပ်' ဟူသော အသွင်အပြင်နှင့် အလွန်ကွာခြားနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ရှီးယန်နန်က မီးဖိုချောင်တံခါးဘောင်ကို မှီလိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့၏ တပ်မှူးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် ဤမျှလောက် စကားများများ ပြောနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ဖူးချေ။ ထိုအရာက ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

သူ့အကြည့်သည် သိသာလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ ရှဲ့ကျန်းက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသောအခါ ရှီးယန်နန်က မည်သို့မျှမထူးခြားသလို သူ့အကြည့်ကို သူ့ညီမဆီ လွှဲလိုက်သည်။

"ကောင်းလျန်တို့ကော ဘယ်မှာလဲ"

စုရှီက ကန်စွန်းဥတစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဗီရိုထဲသို့ ထည့်လိုက်ရင်း သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းက အသားပေါ်သို့ ဆားဖြူးနေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ရာသီဥတုက အနည်းငယ် ပူနေသေးပြီး ဆားမပါလျှင် မနက်ဖြန်တွင် ပုပ်သွားပေလိမ့်မည်။

"သူတို့ သွားနားကြပြီ။ ညရဲ့ ပထမတစ်ဝက်ကို ငါနဲ့ မင်းအစ်ကိုက တာဝန်ယူပြီး ဒုတိယတစ်ဝက်ကို သူတို့ တာဝန်ယူလိမ့်မယ်။"

စုရှီက နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် ကောင်းမွန်စွာ အနားယူခြင်းမပြုရသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ရမည်။

"သူတို့ တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်း အနားယူသင့်တယ်"

သူ့ညီမနှင့် တပ်ရင်းမှူးတို့သည် စနစ်တကျနှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာဖြင့် ပစ္စည်းများကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်နေကြပြီး ရံဖန်ရံခါ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း...

ထိုမြင်ကွင်းသည် အလွန်ငြိမ်းချမ်းပြီး သဘာဝကျလွန်းနေသည်။

သူသည် သူ့တပ်ရင်းမှူးဘေးတွင် ရပ်နေရန် အဘယ့်ကြောင့် ရုတ်တရက် ခက်ခဲလာသည်ကို သူနားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

သူ မပျော်လျှင်လည်း ကိစ္စမရှိ၊ သူ ဒီလေထုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ရှီးယန်နန်က သူ့ညီမကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှီရှီ၊ ဒီကိုလာဦး။ မင်းကို မေးစရာတစ်ခုရှိလို့။"

စုရှီက ခေါင်းမလှည့်ဘဲ သကြားလုံးအိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ရှဲ့ကျန်းဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ တာဝန်များဖြင့် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေ၍ အစာမစားနိုင်သည့်အခါ သကြားဓာတ်ကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

"အပြင်က အခြေအနေကို မေးမလို့လား။ ညီမ လျှောက်ပတ်ကြည့်ပြီးပြီ၊ သံသယဖြစ်စရာ လူတစ်ယောက်မှ မတွေ့ဘူး။"

ရှီယန်နန် - "....."

"မဟုတ်ဘူး၊ ညီမလေး အစ်ကိုနဲ့လိုက်ခဲ့။"

ရှီးယန်နန်က အပေါ်ထပ်သို့ မသွားမီ ပြောလိုက်သည်။

စုရှီက သူမလက်ထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ စီထားသော ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ အမျိုးသားကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်၊ အစ်ကို ဒါတွေကို ကြည့်လုပ်လိုက်တော့နော်။"

"အင်း၊ သွားနှင့်လေ"

ဤစကားပြောဆိုသံကို ကြားသောအခါ ရှီးယန်နန်၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့လျှာသည် ပါးစောင်ကို ထောက်ထားမိသော်လည်း သူသည် နောက်သို့မလှည့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

စုရှီသည် ဤနေရာသို့ မရောက်သည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အပေါ်ထပ်နှင့် အောက်ထပ် နှစ်နေရာစလုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များစွာ စုပုံနေခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ ပစ္စည်းများ ဝယ်ရန် အပြင်ထွက်နေစဉ်အတွင်း စစ်သားအဖွဲ့သည် အခန်းကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် ရှင်းလင်းထားခဲ့ကြသည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် အိပ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ရှီးယန်နန်က ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ညီမလေး ဒီည ကျောင်းကို ပြန်မသွားဘူးလား"

"ညီမ ၂ ရက် ခွင့်ယူထားတယ်။ မနက်ဖြန် ဝမ်ခွမ်ရဲ့ အခြေအနေကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ သူ ကောင်းကောင်း သက်သာလာပြီဆိုရင်တော့ ပြန်သွားမယ်။"

စုရှီမှာ သူမ၏အစ်ကိုကို လပေါင်းများစွာ မတွေ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အား အာရုံစိုက်ရန် အခွင့်အရေးရခဲ့သည်။ သူသည် ပို၍ ရင့်ကျက်လာပြီး သူ့သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပို၍သန်မာသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ဖြစ်လာသည်ကို  သတိပြုမိလိုက်သည်။

၁၉၆၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် ညကောင်းကင်သည် မြင့်မားစွာ တည်ရှိပြီး ကြယ်များက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခုခေတ်နှင့်မတူဘဲ မြို့ကြီးအများအပြားတွင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး လှပသော ကြယ်ကြွေကောင်းကင်ကို မမြင်နိုင်တော့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သည်။

စုရှီလည်း ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးသည် ကောင်းကင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်များကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ရှီးယန်နန်က မေးလိုက်သည်။ "ဒီအိမ်ကိုဝယ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကုန်ကျခဲ့လဲ။ ငါတို့ပေးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ မလောက်လို့လား။"

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က စုရှီသည် အိမ်သို့ ရုတ်တရက် ဖုန်းဆက်ပြီး သူမ၏ ကျောင်းအနီးတွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

စုတုန်နှင့် ရှီးယန်နန်တို့သည် သူတို့၏ညီမက အဘယ့်ကြောင့် ဤမျှဝေးကွာသောနေရာတွင် အိမ်ဝယ်ချင်သည်ကို နားမလည်ကြသော်လည်း နောက်ထပ် မမေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူမသည် G ပြည်နယ်တွင် အမြဲတမ်း အခြေချရန် အစီအစဉ်မရှိသည်ကို သူတို့နားလည်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထိုအရာကို မိန်းကလေးငယ်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု ချပေးသကဲ့သို့ သဘောထားကာ သူမဆီသို့ ငွေအမြောက်အမြားစီ ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

စုရှီက သူမ၏ အစ်ကိုများဆီမှ ရက်ရောသော လက်ဆောင်များကို ပြန်အမှတ်ရတိုင်း သူမ၏နှလုံးသားသည် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် မေးကိုအနည်းငယ်မော့ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။

"ညီမ ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး။ ညီမ ကျောင်းတက်တုန်းက အမေနဲ့အဖေရဲ့ ပင်စင်လစာတွေ အကုန်လုံး ညီမကို ပေးထားတာ။ မိသားစုစုငွေလည်း အများကြီး ထည့်ပေးထားတယ်၊ ပြီးတော့ မကြာသေးခင်နှစ်တွေအတွင်းမှာ သတင်းစာတော်တော်များများမှာ ဆောင်းပါးတွေရေးပြီး စာတမ်းတချို့ကိုလည်း ဘာသာပြန်ခဲ့တယ်။ အစ်ကိုညီမလေးကို လျှော့မတွက်နဲ့၊ ညီမက တော်တော်လေး ချမ်းသာတယ်။"

စုရှီ မပြောခဲ့သည့်အရာတစ်ခုမှာ ဆောင်းရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် သူမ အိမ်မပြန်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း တစ်လကြာ အားလပ်ရက်တွင် ကားဖြင့် အသွားအပြန်ခရီးသည် အချိန်ကာလတစ်ခုလုံးနီးပါး ကြာမြင့်သည်။ ထိုအရာကို အလွန်ဒုက္ခများလှသည်ဟု ယူဆသောကြောင့် သူမသည် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း အခွင့်အရေးကို အရယူကာ မက်မွန်အရက် အမြောက်အမြားကို မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရောင်းချခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူမ၏ မက်မွန်အရက်သည် ရှားပါးလာပြီး မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဈေးကောင်းရခဲ့သည်။

သေချာပေါက် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများလည်း ရှိခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမသည် သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လှည့်ကွက်အနည်းငယ်ကို တမင်တကာ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သောကြောင့် မည်သူမျှ သူမကို မထိရဲခဲ့ကြပေ။

ရှီးယန်နန်က သူ့ ညီမဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် နောက်ပြောင်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ရယ်လိုက်သည်။ "အိမ်ဝယ်ရတာက မင်းကို အဲ့ဒီလောက်တောင် ပျော်အောင် လုပ်နိုင်တာလား။"

စုရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူမသည် အဓိကမြို့ကြီးများတွင် အိမ်များပိုင်ဆိုင်သော ချမ်းသာသည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမ အငြိမ်းစားယူသည့်အခါတွင် ချမ်းသာသော အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

"သေချာတာပေါ့။ ညီမ ပေကျင်းမှာ တစ်လုံးဝယ်ချင်သေးတယ်၊ ရှန်ဟိုင်းမှာလည်း တစ်လုံးဝယ်ချင်တယ်။"

"ဪ၊ ဒါနဲ့ အစ်ကို၊ ညီမ အစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုကြီးအတွက်လည်း အိမ်တစ်လုံးဝယ်ထားတယ်၊ ညီမနေရာနဲ့ မနီးမဝေးမှာပဲ။"

ရှီးယန်နန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်း ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့တာလား။ ဒါက မှန်းဆပြီးလုပ်တာတို့၊ တရားမဝင်တဲ့ အရောင်းအဝယ်တို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ မကြာသေးခင်နှစ်တွေမှာ အပြင်မှာ နှိမ်နင်းမှုတွေက ပြင်းထန်တယ်၊ မင်းရဲ့အရည်အချင်းကိုပဲ အားကိုးပြီး ကြိုက်သလိုလုပ်လို့ မရဘူးနော်။"

စုရှီ -  "ညီမ သိပါတယ်။ အစ်ကိုတို့အတွက် ဝယ်ထားတဲ့အိမ်က ညီမပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတာမဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုကြီး ပို့လိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ဝယ်ထားတာ။ ဟုတ်တယ်၊ ညီမပိုက်ဆံ နည်းနည်းတော့ ထည့်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက သေးသေးမွှားမွှားလေးပါ၊ အစ်ကိုနဲ့အသေးစိတ် ဆွေးနွေးစရာ မလိုတဲ့ကိစ္စပါ။"

သူမ ဒုတိယအစ်ကို၏ 'စစ်မေးရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ' ဟူသော အမူအရာကိုမြင်သောအခါ စုရှီက အလျင်အမြန်ပင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"စကားမစပ် ဒုတိယအစ်ကို၊ အစ်ကိုက ရှဲ့ကျန်းနဲ့အတူ တာဝန်တစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်ဖြစ်သွားတာလဲ။ အစ်ကိုက ဘွဲ့ရကာစပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

"အစ်ကိုကလည်း မင်းကို အဲ့ဒါပဲ မေးမလို့။ မင်းက ငါတို့တပ်ခွဲမှူးကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

ရှီးယန်နန်က ကောင်မလေး၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေးခေါက်လိုက်သည်။

စုရှီက နာကျင်ဟန်ဆောင်ကာ သွားဖြီးရယ်ပြလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဆေးရုံမှာ သူနဲ့တွေ့ဖူးတယ်။ သူက အဲ့ဒီတုန်းက စုစန်ယ ကပ်တွယ်နေတဲ့ စစ်သားလေ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီတုန်းက သူက တပ်ခွဲမှူးတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။"

ရှီးယန်နန်က ထိုသို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးကို မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးက ငါတို့ ပထမနှစ် လေ့ကျင့်ရေးတုန်းက ငါတို့ရဲ့ နည်းပြဆရာပဲ။ သူ့ရဲ့ အဓိကတာဝန်က အလားအလာရှိတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ရွေးထုတ်ဖို့ပဲ။ ငါတို့ ဒုတိယနှစ်မှာတော့ မင်းအစ်ကိုက အဘက်ဘက်မှာ ထူးချွန်တယ်လို့ သူကထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး သူက ငါတို့ကို တာဝန်တွေမှာ ခေါ်သွားနေခဲ့တာပဲ။"

စုရှီ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ "အဲ့ဒါကြောင့် တစ်ခါတလေ နားရက်ရတာတောင် အစ်ကို့ဆီက အဆက်အသွယ် မရတာကိုး။ ညီမက ဒုတိယအစ်ကို၊ အစ်ကိုကြီးကို ရှောင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ။"

ရှီးယန်နန်၏ မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တက်သွားသည်။ "မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်?"

စုရှီ - … အမှားလုပ်မိပြီ၊ သူမ မတော်တဆ ဖွင့်ပြောမိသွားပြီ။

ဇာတ်ကောင်စုံတွဲများအကြောင်း စိတ်ကူးယဉ်သည့်အခါတွင် ခေါင်းထဲ၌ မြင်းရိုင်းများ ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ အတွေးများ ရှိနေခြင်းသည် ကိစ္စမရှိပေ။ သို့သော် သက်ဆိုင်သူများ သိသွားပါက အနေရခက်စရာ ဖြစ်လာသည်။