Ch 22

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၂

မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော သစ်တောနက်နက်အတွင်း၊ သစ်ပင်များကြားထဲ၌ လူနှစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့အတွက် ကျဉ်းမြောင်းလှသော လမ်းကြမ်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုလမ်းသည် ထူထဲသော ထင်းရှူးရွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် လူသူအရောက်အပေါက်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်၊ ထိုလူနှစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် တိုးကြိတ်တွန်းထိုး၍ ရှေ့ဆက်သွားနေကြရာ သူတို့၏ ခြေသံများက ရှပ်ရှပ်ရှပ်ရှပ်မြည်သံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရှီလင်းလင်း၏ လက်များကို နောက်ပြန်ကြိုးတုပ်ထားပြီး ပါးစပ်ကိုလည်း အဝတ်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူနှစ်ယောက်က သူမကို အဘယ်ကြောင့် ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤမေ့လျော့ခံ တောနက်ကြီးထဲတွင် သူမသာသေဆုံးသွားခဲ့ပြီး တွင်းတစ်ခုထဲတွင် မြှုပ်နှံခံရကာ အရိုးနှင့် ရွှံ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလျှင်ပင် မည်သူက သူမအား ရှာတွေ့နိုင်မည်မဟုတ် ဆိုသည်ကိုလည်း သူမသိနေသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ရှီလင်းလင်းသည် သူမခန္ဓာကိုယ်၏ တုန်ယင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ရောင်ကိုင်းနေသော မျက်လုံးများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အီး .. ဟီး ... ဟင့်” မိန်းကလေး၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးငိုကြွေးသံသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးဆန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူမကို အရှေ့နှင့်အနောက်မှ ကြည့်နေသော လူနှစ်ယောက်မှာမူ သံမဏိနှလုံးသားပိုင်ရှင်များဖြစ်ပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

နောက်မှ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူကပင် နောက်ပြောင်လိုစိတ်ရှိနေသေးသည်။

"မိန်းကလေး၊ ငိုနေလို့ ဘာမှမထူးဘူး။ ဒါ မင်းကံဆိုးတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းအသက်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီးဝယ်ထားတာ၊ ငါတို့က စီးပွားရေးလုပ်နေတာပဲ။ မင်းမြေကြီးအောက်ရောက်သွားရင် (သေသွားရင်) ငါတို့ကို လာမရှာနဲ့၊ ငါတို့က ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်နေတာ"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ ဘာလို့ စကားတွေအများကြီးပြောနေတာလဲ"

ရှေ့မှ ပိန်ပါးသောလူသည် သူ့ညီဘက်သို့ လှည့်၍ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏သေးငယ်သော မှေးမှိန်နေသည့် မျက်လုံးများသည် တိရစ္ဆာန်များကို ကြည့်နေသည့်အလား အေးစက်ကာ အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟ! အစ်ကိုကြီး၊ ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ။ ငါတို့ လူသတ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။ ဒီလိုတောင်နက်ကြီးနဲ့ တောအိုကြီးထဲ ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်ဘူး" ထိုလူသည် သူ့အစ်ကို၏ အလွန်အကျွံသတိထားမှုကို အထင်သေးစွာဖြင့် မထီမဲ့မြင်ပြုနေသည်။

"ငါတို့ သဘောတူထားပြီးသားလေ။ ဒီကောင်မလေးက တော်တော်လန်းတယ်၊ ဒီအတိုင်းမြှုပ်လိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး။ သူ့ကိုမမြှုပ်ခင် ငါအရင်ပျော်လိုက်ဦးမယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ မြက်ပင်များကြားမှ ဖြတ်သွားသော အင်းဆက်များနှင့် ငှက်များ၏ အသံသဲ့သဲ့ကိုသာ ကြားနေရသည်။

အရပ်ရှည်သောလူ၏ မောက်မာ၍ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများက ရှီလင်းလင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပို၍တိုးပွားစေခဲ့သည်။

သူမသည် ယခုနှစ်တွင် ၂၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုက သူမကို ကောင်းစွာကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း အထူးသဖြင့် ဆေးကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် လောက၏ အကြောင်းအရာများကို နားလည်သည်။

အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်၊ ရှီလင်းလင်း၏ တောင့်တင်းနေသော ဦးနှောက်သည် လွတ်မြောက်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားတွေးတောရင်း လည်ပတ်လာသည်။

မအောင်မြင်ပါက သူမသေရမည်၊ သို့သော် ဤတိရစ္ဆာန် သူမကို ထိတာမခံနိုင်ပေ။

သို့သော် အောင်မြင်သွားလျှင်ကော။ သူမကို အလွန်တန်ဖိုးထားသော မိဘများ၊ အစ်ကိုနှင့် စေ့စပ်ထားသူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တွေးမိသောအခါ၊ ရှီလင်းလင်း၏ အစပိုင်းတွင် အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများထဲ၌ ရှင်သန်လိုစိတ် အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

သူမ စွန့်စားရမည်!

သူမ မသေချင်သေးပေ!!

သူမ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်မိသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ၊ သို့သော် ရုတ်တရက်ပင် သူတို့တိုက်ခဲ့သော ဆေးများကြောင့် တစ်ပိုင်းတစ်စ သတိလစ်နေသော်လည်း အသက်ရှင်သန်ရန် ကြိုးပမ်းလိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အကြောင်းတစ်ခုက သူမကို တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်း ရုတ်တရက် အငိုတိတ်သွားသောကြောင့် ရှေ့မှလမ်းပြသော လူက သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မိန်းကလေး၏ ရောင်ကိုင်းနေသော မျက်လုံးများထဲမှ ခိုင်မာသော ဒေါသကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသော ညီဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ ဖောက်သည်၏ တောင်းဆိုမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး သူ့ကို အလိုလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါသိပြီ၊ မင်းအတိုင်းအတာကို မင်းသိသရွေ့ပေါ့"

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏နားထဲတွင် ကြားနေရသော ရိုင်းစိုင်းသည့် စကားများကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်။ သစ်ပင်များ၏ အကြားမှ ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်က နေ့အချိန်ဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုပေးနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် နွေးထွေးပြီး အနည်းငယ်ပူလောင်ကာ အပူချိန်မှာ ၃၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်ခန့်ရှိသည်။

သူမသည် ပြည်နယ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ အကြောင်းမှာ သူမနေထိုင်သည့် ရှန်ဟိုင်းမြို့သည် ဤမျှ မပူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမနိုးလာကတည်းက ဤသစ်တောထူထပ်သောနေရာတွင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့ရပြီး သူမ ဘယ်နေရာရောက်နေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ တစ်ခုတည်းသော သေချာသောအချက်မှာ ဤနေရာသည် နက်ရှိုင်းပြီး ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်တန်းဒေသဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ရာဇဝတ်ကောင်နှစ်ယောက်သည် ဤကဲ့သို့သောနေရာတွင် လူသတ်မှုကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် ကျူးလွန်ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိဘဲ အကူအညီတောင်းရန်မှာလည်း လက်တွေ့မကျသည့်အခါ သူမသည် ထွက်ပြေးရန်အတွက် သူမကိုယ်သူမသာ အမှန်တကယ် အားကိုးနိုင်မည်လား။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးကို ခံစားလိုက်ရသော ရှီလင်းလင်း၏ အကြည့်များက တစ်ဖန်ပြန်၍ မှေးမှိန်သွားပြန်သည်။

သူမတစ်ယောက်တည်း မည်သို့လွတ်မြောက်ရမည်ကို စိုးရိမ်တကြီး စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှေ့မှဦးဆောင်လာသူက ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "ကဲ၊ ဒီနေရာပဲ!"

သာမန်ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများသည် ရှီလင်းလင်း၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူမသည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်စဉ် အလိုလျောက် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဤနေရာသည် မတ်စောက်သော တောင်စောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှီလင်းလင်း ရပ်နေသော ထိပ်ပိုင်းတွင် ချိုင့်ခွက်တစ်ခုရှိနေသည်။ ထိုချိုင့်ခွက်သည် မကြီးသော်လည်း သူမကဲ့သို့ လူဆယ်ယောက်ကို မြှုပ်နှံရန် လုံလောက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှီလင်းလင်း၏ ဦးနှောက်သည် ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သက်တောင့်သက်သာနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာသောဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး အလိုလိုက်ခံရကာ ကောင်းမွန်စွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ မနေ့ကပင် သူမသည် စေ့စပ်ထားသူနှင့် လက်ထပ်ပွဲ အသေးစိတ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆွေးနွေးနေခဲ့ပြီး ယနေ့တွင်မူ သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

လောကကြီးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှီလင်းလင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။ လူ့ဘဝ၏ ရှုပ်ထွေးနက်နဲမှုများကို နားလည်ရန် ရုန်းကန်နေရသည့် အခြားသူများနည်းတူ အရာအားလုံး အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်သွားသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ တစ်ခုတည်းသာ သေချာသည်မှာ သေရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူမနှင့်အတူ တစ်ယောက်ယောက်ကို အဖော်စပ်သွားမည်ဟူသောအချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်အောက်တွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြှုပ်နှံထားသော ခေါင်းမာမှုပင်။

ရှီလင်းလင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေစဉ်မှာပင် အေးခဲသွားသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးများသည် ပါးလွှာသောအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ အရောင်အလင်းတစ်စွန်းတစ်စမျှ မရှိချေ။

သားသတ်ခံရတော့မည့် သိုးငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမသည် ညစ်ပတ်သောလူက အလျင်အမြန် အဝတ်အစားများချွတ်ကာ သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို လက်လျှော့ထားသည့်အလား ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ပိန်ပါးသောလူသည် တောင်စောင်းထိပ်တွင် ထိုင်နေပြီး အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲမှ အေးစက်မှုက ဘာကိုဆိုလိုနိုင်သည်ကို စဉ်းစားရန်ပင် တွန့်ဆုတ်သွားစေသည်။

ထိုညစ်ပတ်သောလက်များက သူမကို ထိတော့မည်အပြုတွင် ရှီလင်းလင်းသည် ကြောက်လန့်ဟန်ဆောင်ကာ ဟန်လုပ်ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် သူမသည် ထိုလူကို တောင်ကုန်းစောင်းအနီးသို့ ဆွဲဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

တဏှာစိတ်ဖုံးလွှမ်းနေသော ဒုတိယလူနှင့်မတူဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော အစ်ကိုဖြစ်သူသည် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်းကို သိသာစွာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

သူသည် သတိပေးရန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်လာသောအရာက သူ့တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ သူက သူတို့ထံသို့ ပြေးလွှားသွားရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ထိုလူကို တောင်စောင်းအစွန်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သောအခါ သူမသည် သူ့ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ အာရုံပျံ့လွင့်သွားသော အခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် သူမခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို ပြတ်သားစွာ ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ အရှိန်သည် မပြင်းထန်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို မတ်စောက်သော တောင်စောင်းမှ အတူတကွ လိမ့်ကျသွားစေရန် လုံလောက်သည်။

တောင်စောင်းသည် မတ်စောက်ပြီး မြင့်မားလှသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် သူမသေပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အောက်ခြေသို့ရောက်သောအခါ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကျိုးရုံဖြင့် လွတ်မြောက်သွားသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် သူမပါးစပ်ကို ပိတ်ဆို့ထားသော အဝတ်စခဲသည် သစ်ကိုင်းတစ်ခုနှင့် ချိတ်မိကာ ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ နှောင့်နှေးမနေဝံ့တော့ပေ။ သူမ၏ ကျိုးနေသော ခြေထောက်ဖြင့် ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို နားလည်သဖြင့် သူမ၏ စိတ်တို့သည် လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေသည်။

ဤအချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် စွန့်စားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအချိန်ရောက်သည်အထိ သူမ လက်မလျှော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အသံကုန်ဟစ်အော်လိုက်ပြီး အကျယ်လောင်ဆုံး အကူအညီတောင်းသံဖြင့် သူမ၏ လည်ချောင်းကို စုတ်ပြဲသွားစေမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကယ်ကြပါဦး!!!"

သူမ၏ အသက်လုအော်ဟစ်သံသည် ကျယ်ပြန့်သော တောနက်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် အနီးအနားရှိ ညစ်ပတ်သောလူ၏ ကံကြမ္မာကို မသိဘဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ကုန်းပေါ်မှ လျှောဆင်းလာသော အမည်းရောင်ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပိန်သော်လည်း ပါးနပ်သော အစ်ကိုဖြစ်သူသည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ပင်စည်များကို အားပြုရင်း သူမ၏ ကျိုးနေသော ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ဒရွတ်တိုက်ဆွဲကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လျက် အဝေးသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ နှလုံးသည် လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားနေရပြီး ပြင်းထန်စွာ တဒုန်းဒုန်းမြည်ကာ ထိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် သူမ၏ နားများပင် အူသွားသည်။

တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းလိုသောကြောင့် သူမ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဝံ့ပေ။

သို့သော်လည်း သူမနောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပိုရှင်းလင်းလာသော အသံများကြောင့် သူမ မကြာမီ အဖမ်းခံရတော့မည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ဤအတိုင်း ဆက်သွား၍မဖြစ်ပေ။ သူမသည် မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မီတာတစ်ဒါဇင်ခန့်အကွာတွင် နောက်ထပ်တောင်ကုန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် အံကြိတ်ကာ သစ်သားတစ်ပိုင်းကို လက်နက်အဖြစ် ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တောင်ကုန်းဆီသို့ ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့ဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

သူမ တောင်ကုန်းသို့ ရောက်လုနီးပါးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လိမ့်ဆင်းရန် အသင့်ဖြစ်နေစဉ်တွင် အဝေးမှ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမရှိရာဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလာနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

မျက်ရည်လုံးကြီးများသည် ရှီလင်းလင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်လိမ့်လိမ့် စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဝမ်းနည်းမှုကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ တုန်ယင်စွာဖြင့် သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကယ်ကြပါဦး! ကယ်ကြပါဦး!"

တစ်စုံတစ်ယောက် လာနေပြီ။ သူမ အသက်ရှင်ပြီ!!!

မျက်ရည်များသည် အလွန်လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်စွာ စီးကျလာသဖြင့် သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့သွားသည်။ ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏ ညစ်ပတ်နေသော အင်္ကျီလက်ကို မြှောက်ကာ မျက်ရည်များကို အားဖြင့်သုတ်လိုက်ပြီးမှ မီတာဆယ်ဂဏန်းအကွာမှ လူသည် တကယ်တမ်းတွင် ကလေးမလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ရှီလင်းလင်း၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်ပြေးတော့!"