Ch 23

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၃

လွန်ခဲ့သော တစ်မိနစ် သို့မဟုတ် နှစ်မိနစ်ခန့်က စုရှီသည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ဝူဖန်းဖန်းကိုစောင့်နေရင်း ခြေထောက်ကို အနားပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမဘေးတွင်ထိုင်နေသော ချန်းယွင်တုန့်သည် ပိုးကောင်ကိုက်ခံရသကဲ့သို့ မသက်မသာဖြစ်ကာ လူးလွန့်နေပြီး အဆက်မပြတ်နေရာရွှေ့ကာ အချိန်မရွေး ခုန်ထရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို သူမသတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး စုရှီသည် အမြင်အာရုံစူးရှသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအနေဖြင့် သူ့ကိုရှောင်သင့်သည်ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် အသက်လု၍ အကူအညီတောင်းသံတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် သူမ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စုရှီသည် တောနက်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း နောက်သို့လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မိစ္စာတစ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် သူမ၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းသည် သာမန်လူများထက် များစွာသာလွန်သည်။ အခြားသူများ မကြားနိုင်သော်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ရစ်ပတ်နေသော အသက်လုအော်ဟစ်သံသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ကြည်လင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

စုရှီသည် ဒုတိယအကြိမ်မစဉ်းစားဘဲ  အသံလာရာအရင်းအမြစ်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပြေးလွှားသွားပြီး မကြာမီမှာပင် အဝေးမှ ယိမ်းယိုင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ခြေလှမ်းများ မရပ်တန့်ဘဲ ပိုမိုနီးကပ်လာသောအခါ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ မနီးမဝေးအနောက်တွင် သူမကိုလိုက်ဖမ်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လူတစ်ယောက်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

စုရှီ၏ အကြည့်သည် အေးစက်သွားပြီး အရှိန်မြှင့်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ အကူအညီတောင်းခဲ့ပြီး ယခုအခါ စုရှီကို ထွက်ပြေးရန် အသံကုန် အော်ဟစ်တိုက်တွန်းနေသော မိန်းကလေး၏ တုန်ယင်နေသောအသံက သူမ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

ထွက်သွားခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမဟုတ်ပေ။

သူမသည် စိန်ခေါ်မှုများကို ရှောင်ဖယ်တတ်သူတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ သူမ တစ်ယောက်တည်းလာခဲ့သောကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် ယုံကြည်ချက်ရှိရမည်။ သူမ၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခင်ဘဝ၌ပင် သူမသည် လက်သီးတစ်ဖက်တည်းဖြင့် လူတစ်ဒါဇင်ကို ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏ အကူအညီတောင်းသံက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှီလင်းလင်းက သူမကို ထွက်သွားရန် အော်ဟစ်ခဲ့သော်လည်း သူမက သူမရှိရာဘက်သို့ ဆက်လာနေခဲ့သည်။ သူမစကားကို မကြားတာများလား။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် သူမ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမ နောက်တစ်ကြိမ်အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မမျှော်လင့်ဘဲ ခြေချော်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သူမ ပြန်မထနိုင်မီမှာပင် အပေါ်မှ အားပြင်းပြင်းက သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုနာကျင်မှုက သူမ၏ ဦးရေပြား စုတ်ပြဲထွက်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်သွားစေသည်။

ဤအားကြောင့် သူမသည် အကြမ်းပတမ်း ဆွဲထူခံလိုက်ရပြီး ထို့နောက် "ဖြန်း!" ဟူသော အသံကျယ်နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားရာ သူမမျက်နှာတစ်ခြမ်းသည် ချက်ချင်း ထုံကျင်သွားသည်အထိ ရောင်ကိုင်းသွားသည်။

ထိုပါးရိုက်ချက်သည် မည်မျှပြင်းထန်သည်ကို ခန့်မှန်းရန် လွယ်ကူလှသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ၏နားနှင့် ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီမြည်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်ကို သဘောပေါက်ရန် အချိန်အနည်းငယ်ကြာခဲ့သည်။

သူမ မုန်းတီးမှုအပြည့်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် အကြမ်းဖက်တော့မည့် ပြန်ပေးဆွဲသမားကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လင်းလက်သွားပြီး သူမ၏ အသက်ရှင်လိုစိတ်က အလိုလျောက်ပင် ခြေထောက်များကို နောက်သို့ကန်ကျောက်စေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူမိုက်တစ်ယောက်၏ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်များကို သူမ မည်သို့ရှောင်တိမ်းနိုင်မည်နည်း။

သူမသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ခုခံရန် အံကြိတ်ပြီး တောင်ကုန်းမှ မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ လိမ့်ဆင်းလိုက်စဉ် ရှီလင်းလင်း၏ အမြင်အာရုံသည်လည်း ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။

အားပြင်းတစ်ခုက သူမကို အရင်နေရာမှ ဆွဲထုတ်သွားသည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ရှီလင်းလင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမကို ကာကွယ်ပေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တင်းမာနေပြီး သူမ၏ မင်နက်ရောင် မျက်ဝန်းများသည် မီတာအနည်းငယ်အကွာမှ ဒေါသထွက်နေသောလူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူလွှဲလိုက်သောလက်သီးကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ရုတ်သိမ်းသွားပုံအရ သူသည် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သို့သော် စုရှီ စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။ သူမသည် သူ့လက်သီးချက်များကို မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။

အရပ်ပုပုနဲ့ လီရမ်သည် ဤသို့သော ဝေးလံခေါင်ဖျားသည့်နေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် ခြိမ်းခြောက်မှုသိပ်မရှိသော ကလေးမလေးတစ်ယောက်သာဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမ၏ မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်ပေါက်လာမှုက သူ၏အစောပိုင်း လမ်းကြောင်းခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုသည် ပြီးပြည့်စုံခြင်းမရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

သူ့ပုံမှန်လုပ်ဆောင်မှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးသော လူများနှင့် အရာအားလုံးကို သူ မုန်းတီးသည်။

သူမက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သောကြောင့် ဤစပ်စုတတ်သော မိန်းကလေး သေရမည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ဒေါသကို ငြိမ်းသတ်ရန် တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး လီရမ်သည် အရာရာကို သူထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟူသော စိတ်ကူးယဉ်မှုတွင် ပျော်မွေ့နေသည်။

သတိထားတတ်သည့် အကျင့်ကြောင့် အချိန်ကြာမြင့်ပါက ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့ခြောက်သွေ့နေသော ညာဘက်လက်သည် နောက်မှ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အားပြင်းသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် သူသည် စုရှီ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် သူ့အကြည့်သည် မပြောင်းလဲဘဲ အသက်တစ်ချောင်းအပေါ် ခံစားချက်အရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ လူသတ်ခြင်းသည် သူ့အတွက် စားသောက်ခြင်းကဲ့သို့ သာမန်ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

စုရှီသည် သူမ၏ ယခင်ဘဝများအားလုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော အေးစက်၍ ချမ်းစိမ့်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်သမားတစ်ဦး၏ ထူးခြားသော လက္ခဏာဖြစ်သည့် အကြည့်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမ ကိုယ်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသော်ငြားလည်း စုရှီသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် တိတ်တဆိတ် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီးနောက် ရှီလင်းလင်း၏ ထိတ်လန့်တကြား သတိပေးမှုကြောင့် ရှေ့တိုးရန် သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

စုရှီသည် သူမနေရာတွင် ရပ်တည်ကာ ညာလက်ကို လျင်မြန်စွာမြှောက်ပြီး ထိုလူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုလက်တို့သည် ကြွေထည်ကဲ့သို့ နူးညံ့ဖြူဖွေးပြီး တောက်ပြောင်ကာ သွယ်လျသော လက်တစ်စုံဖြစ်သည်!

သို့သော်လည်း လွယ်လွယ်ကူကူကျိုးပဲ့နိုင်ပုံရသော ဤနုနယ်သည့်လက်များကပင် လူတစ်ယောက်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

လီရမ် မည်မျှပင် အားစိုက်သည်ဖြစ်စေ သူသည် တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။

စုရှီသည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားသည်လည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူမတွင် လူသတ်သမားတစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

လီရမ်သည် ပါးနပ်ပြီး အချိန်အခါကောင်းကို အရယူရန် အရေးကြီးကြောင်းကို နားလည်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဤသွေးစွန်းသော လုပ်ငန်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာပြီး ယခုတိုင် လွတ်မြောက်နေမည်မဟုတ်ပေ။

သူ့လက်ရှိအတွေးမှာ နောက်ဆုတ်ရန်ဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် နောက်ထပ်ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်စဉ် အကိုင်ခံထားရသော လက်မှ ရုတ်တရက် ကျိုးကြေသွားသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်ကျမှပေါ်လာသော နာကျင်မှုက သူ့ကို ထိုးနှက်လိုက်ပြီး လီရမ်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားကာ ချွေးစက်ကြီးများသည် သူ့နဖူးပြင်ပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူ့လက်မောင်းသည် ထိုဆုပ်ကိုင်မှုကြောင့် ကျိုးသွားသည်ကို သူသိသည်။ ဘယ်လောင် အားကြီးလိုက်လဲ။

လီရမ် စဉ်းစားမနေချင်တော့ပေ။ သူက ရက်စက်သည်။ ချုပ်နှောင်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်သောအခါ သူသည် သူ့ဘယ်ဘက်လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ရှီလင်းလင်းဆီသို့ ချက်ချင်းပစ်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် လီရမ် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စုရှီသည် ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သူ ရှီလင်းလင်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

လီရမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် စုရှီ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားပြီး ချက်ချင်း သူ့ညီရှိရာသို့ ပြေးရန် နောက်သို့လှည့်လိုက်သည်။

သူ့ညီဖြစ်သူ လီယိဆီတွင် သေနတ်တစ်လက်ရှိသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် စုရှီသည် ဓားမြှောင်ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ရှီလင်းလင်းဆီသို့ ပေးကာ စကားနှစ်ခွန်းသာ ထားခဲ့သည်။ "အကူအညီလိုရင် အော်လိုက်"

လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူမသည် ထိုလူရှိရာသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အချိန်များစွာ ကုန်လွန်သွားပုံရသော်လည်း ဤကြမ်းတမ်းသော တောင်ပေါ်တောထဲတွင် စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ၁၂ စက္ကန့် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

လီရမ်သည် လျင်မြန်သော်လည်း သူသည် အဝေးကြီး မပြေးနိုင်သေးပေ။

လူသားများ၏ အမြန်နှုန်းသည် မိစ္စာတစ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော စုရှီနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် သူ့ကို မှီသွားပြီး ခုန်တက်ကာ သူ့ကို ကန်ချရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ခုန်တက်လိုက်မှပင် သူမ၏ အားကို ထိန်းချုပ်ရန် မေ့လျော့နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ခုနကပင် ဒုက္ခရောက်နေသော မိန်းကလေး၏ သနားစရာအသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုရှီ၏ ဒေါသသည် တိုးပွားလာခဲ့သည်။ သူမ၏ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ကန်ချက်သည် ထိုလူကို လွင့်စင်သွားစေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

အလျင်စလို အတွေးတစ်ခုဖြင့် စုရှီသည် သူမ၏ အားကို အချိန်မီ ပြန်မရုတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့ကာ ထိုလူကို ကျဉ်းမြောင်းစွာ ရှောင်ရှားပြီး အနီးအနားရှိ မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ကန်လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်း ထိုသစ်ပင်သည် ယိမ်းယိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ပြိုလဲကျသွားသည်။

ရှီလင်းလင်း -  "……"

လီရမ် - "……"

အကယ်၍ လီရမ်သည် ယခင်က စုရှီကို သတိထားခဲ့သည်ဆိုလျှင် ယခုမူ သူကြောက်ရွံ့နေပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သာမန်လူသားတစ်ဦး၏ ခွန်အားမဟုတ်ပေ။

သစ်ပင်သည် လူနှစ်ယောက်ပေါင်း၍ပင် ပွေ့ဖက်ရန် ခက်ခဲနိုင်သော သစ်ပင်တစ်ပင်ဖြစ်သည်။

လူသားများသည် မသိသောအရာများကို အမြဲကြောက်ရွံ့တတ်ကြပြီး လီရမ်သည် သူ၏အစောပိုင်း တည်ငြိမ်မှုနှင့် စိတ်အေးချမ်းမှုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အခြားသူများကို သတ်ခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကိုသတ်ခြင်းသည် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အခြေအနေများဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူ့ချစ်လှစွာသော ညီကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် သေနတ်သွားယူမည့် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

သူ ကစားစရာအဖြစ် သဘောထားပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူများကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် တစ်နေ့နေ့၌ သူကိုယ်တိုင် ကျရောက်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

သူအသက်ရှင်မည်လား သို့မဟုတ် အသတ်ခံရမည်လားဟူသော သူတို့၏ စီရင်ချက်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည့် အခြားသူများ၏ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်မှုကို ခံရခြင်းသည် မည်မျှနာကျင်ခံခက်ရကြောင်းကို ယခုမှပင် သူနားလည်သဘောပေါက်တော့သည်။

ဤသည်မှာ လူကြီးများပြောလေ့ရှိသော ဝဋ်လည်ခြင်းလား။ လက်တွေ့ဘဝက သူ့အား ထိုကဲ့သို့သော အတွေးများတွင် နစ်မြောနေရန် အခွင့်အရေးမပေးခဲ့ပေ။

မိစ္ဆာကဲ့သို့သော မိန်းကလေးသည် သူ့နောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။