Ch 24

အမြောက်စာ ခယ်မလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း  ၂၄

စုရှီသည် လူဆိုးများဘက်မှ နောက်ထပ်အန္တရာယ်ပြုနိုင်စွမ်းမရှိတော့သည်ကို သေချာစေပြီးနောက်  သူမလက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ သတိလစ်နေသောလူကို အားမစိုက်ရဘဲ မလိုက်ပြီး ရှီလင်းလင်း ရှိရာဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် သူတို့ကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမကိုကယ်တင်သူက ပြန်ပေးသမားများကို လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့ပြီး အသက်ရှူချောင်သွားခဲ့ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်သေးသွယ်ပြီး လှပသောမိန်းကလေးက ထိုလူ၏ ခါးပတ်ကို နောက်မှကိုင်ကာ ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို သယ်လာသကဲ့သို့ မည်သည့်အားမှမစိုက်ရဘဲ သယ်လာသည်ကို သူမ ကြည့်နေမိသည်။

ရှီလင်းလင်း၏ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုး တစ်ခါမှမပေါ်လာခဲ့ဖူးပေ။ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သူက သူမဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကျက်သရေရှိပြီး တင့်တယ်လှပသော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကြီးလှသည်!

သူမသည် ထိုမိန်းကလေးကို အထင်ကြီးလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှီလင်းလင်းက သူမရှေ့မှ လှပသောမိန်းကလေးသည် တကယ်ပင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ စိတ်ကောင်းရှိသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

စုရှီသည် လီရမ်ကို အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ရှီလင်းလင်း၏ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

စုရှီ၏လက်က အနည်းငယ် နေရာလွဲနေသော ခြေထောက်ကိုထိလိုက်သည်နှင့် ရှီလင်းလင်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် ဆတ်ခနဲတွန့်သွားသည်။

မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ငိုမိသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မရှင်းပြနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒုက္ခမှလွတ်မြောက်သွား၍ စိတ်အေးသွားခြင်းကြောင့်ဖြစ်နိုင်သလို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နာကျင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမ ကယ်တင်ခြင်းခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသောအခါ ဝမ်းသာရမည့်အစား ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် တဆစ်ဆစ်ခံစားနေရသော နာကျင်မှုများက လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ရှီလင်းလင်းသည် နုနယ်သောမိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတစေ ဆက်ဆံခံခဲ့ရသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့သော ဒုက္ခမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည်မှာ ပြောစရာမလိုပေ။ သူမသည် ရှိုက်သံကိုထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဘယ်ဘက်ခြေထောက် ကျိုးသွားတယ်။ ကျန်တာတွေကတော့ အပေါ်ယံရှပ်ထိသွားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်လေး။ ရှင်သာ မကယ်ခဲ့ရင် ကျွန်မက..."

စုရှီသည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး အနီးရှိသစ်ပင်မှ အကိုင်းအခက် ထူထူနှစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ချိုးယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနီးတွင်ရှိသော ဓားမြှောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် အဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန် သစ်သားချောင်းများကို လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန် ကျောက်ပတ်တီးစည်းရန် အပြားများအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်း မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သံကိုရွှံ့စေးကဲ့သို့ လှီးဖြတ်နိုင်သော မှော်လက်နက်တစ်ခုများလား။ သူမသည် ဓားမြှောင်ကို တိတ်တဆိတ်ယူကာ အနီးရှိ သစ်သားပြားတစ်ချပ်ပေါ်တွင် အားကုန်ခြစ်ကြည့်လိုက်သည်။

"........."

ပါးလွှာသော အစင်းရာလေးတစ်ခုမှလွဲ၍ ဘာမှမထူးခြားခဲ့ပေ။

“ဖွီး!” စုရှီသည်ထိုမိန်းကလေး၏ အပြုအမူကိုမြင်ပြီး  မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ သူမသည် တကယ်ပင် သတ္တိကောင်းသူတစ်ဦးဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် သူမ မိုက်မဲသော အလုပ်တစ်ခုလုပ်မိသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ညစ်ပတ်နေသော မျက်နှာပေါ်မှ ဘာကိုမျှ ခွဲခြား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် မောဟိုက်စွာဖြင့် သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်ရင်း သူမ အသက်ကိုကယ်တင်ခဲ့သူက အစောပိုင်းက သူမ၏ မိုက်မဲမှုကို မေ့သွားစေရန် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ရှီလင်းလင်းပါ၊ ရှန်ဟိုင်းကပါ။ ရှင့်နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

စုရှီသည် ခေါင်းမမော့ဘဲ အဝတ်စများကို ဆွဲဖြဲရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့နာမည် စုရှီ၊ H ပြည်နယ်က။ အခုနင့်ရဲ့ကျိုးနေတဲ့ခြေထောက်ကို သစ်သားချောင်းနဲ့ ပြန်တည့်ပေးတော့မယ်။ နာလိမ့်မယ်၊ သည်းခံလိုက်နော်"

ရှီလင်းလင်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စုရှီ က နေရာတွင်ပင် ပစ္စည်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ စုဆောင်းနေသည်ကို ကြည့်ကာ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဆရာဝန်လား"

ကံကောင်းစွာပင် စုရှီသည် အပေါ်ဝတ် အင်္ကျီတစ်ထည် ယူလာခဲ့သောကြောင့် သန့်ရှင်းသော အဝတ်စများ ရရှိခြင်းဖြစ်ပြီး သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ အခုထိတော့ ဆရာဝန် မဟုတ်သေးဘူး။ စစ်ဘက်ဆေးတက္ကသိုလ်က ပဉ္စမနှစ်ကျောင်းသူ။ နင်ကရော ဆရာဝန်ပဲလား"

အစောပိုင်းတွင် ထိုမိန်းကလေးက သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို အကဲဖြတ်ခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရရင်း စုရှီသည် သေချာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှီလင်းလင်း၏နှုတ်ခမ်းများသည် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း အပြုံးတစ်ခုကို အားယူဖန်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘွဲ့ရကာစပဲရှိသေးတော့ အလုပ်သင် ဆရာဝန်ပဲရှိသေးတယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ဆေးပညာလေ့လာတာ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ"

သို့ဖြစ်လျှင် သူမသည် မိစ္စာတစ်ကောင် မဟုတ်တဲ့ပုံပင်။

ထို့နောက်တွင် ရှီလင်းလင်းသည် စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ စုရှီ၏လုပ်ကိုင်ပုံသည် လျင်မြန်ပြီး ကျွမ်းကျင်သော်ငြားလည်း ဤမိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် ရှီလင်းလင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နာလိုက်တာ... တကယ်ကို နာလွန်းလှသည်။

ယခင်က နုနယ်သော စိတ်ထားသာရှိခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့ ပြန်ပေးဆွဲခံရသည့် အတွေ့အကြုံသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမသည်းမခံနိုင်ဘဲ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သတိလစ်သွားလောက်ပြီဟု ခါးသီးစွာ တွေးမိလိုက်သည်။

စုရှီသည် ထိုမိန်းကလေးကို အထင်ကြီးလေးစားသွားသည်။ သူမသည် နာကျင်မှုကြောင့် ချွေးများဖြင့်ရွှဲနစ်နေသော မျက်နှာနှင့်တကွ ညည်းညူသံ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ မေ့ဆေးမပါဘဲ သည်းခံနိုင်ခဲ့သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ယောက်ျားများပင် ဤနာကျင်မှုကို မခံနိုင်ကြပေ။

အကောင်းဘက်မှကြည့်လျှင် သူမအတွက်သူမ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရယူရန် သတ္တိရှိခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

စုရှီသည် ရှီလင်းလင်း၏ ပခုံးကိုပုတ်၍ နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီးနောက် သူမရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ငါ့ကျောပေါ်တက်၊ ငါ နင့်ကိုကုန်းပိုးမယ်"

ရှီလင်းလင်းသည် ဟန်မဆောင်ချင်တော့ဘဲ ထိုမိန်းကလေး၏ သွယ်လျသောလည်ပင်းကို လှမ်းဖက်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ပြန်ပေးသမားကို မြင်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ချီတုံချတုံဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဘာမှမလုပ်တော့ဘူးလား"

သူမကို ပြန်ပေးဆွဲခိုင်းသည့် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူက မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ့ကိုနှိုးပြီး မေးလို့ရနိုင်မည်လား။

စုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ဒီတိုင်းတော့ လွှတ်ထားလို့မဖြစ်ဘူးပေါ့။ သူ့လက်ထဲမှာ အသက်ပေါင်းများစွာရှိနေတာ။ သူ့ကိုပါ တစ်ခါတည်း သယ်သွားလိုက်မယ်၊ ငါက အားသန်တယ်"

ရှီလင်းလင်း  .. သူမ မေ့တော့မလို့။ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သူသည် အားကြီးရုံသာမက မယုံနိုင်လောက်အောင် အားအလွန်ကြီးမားသူဖြစ်ပေသည်။ ဤမိန်းကလေး၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် အလွန်အထင်လွဲစရာကောင်းသည်ဟုသာ ဆိုနိုင်ပေသည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ချီတုံချတုံဖြင့် အခြားပြန်ပေးသမား လဲကျသွားသောဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟို... ဟိုဘက်က လူပြန်ပေးသမားကိုရော ခေါ်သွားလို့ရမလား"

စုရှီ အံ့ဩသွားသည်။ "နောက်တစ်ယောက်ရှိသေးတာလား"

သူမ၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုများဖြင့် အဘယ်ကြောင့် သတိမထားမိခဲ့ပါလိမ့်။

ရှီလင်းလင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သူအား ဤကဲ့သို့ တောင်းဆိုခြင်းသည် အနည်းငယ် တောင်းဆိုမှုများရာ ကျနိုင်သော်လည်း ဤရာဇဝတ်ကောင်များကို လွတ်မြောက်သွားစေပါက နောက်ထပ် နစ်နာသူများ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီကို အခြားပြန်ပေးသမား၏ ခန့်မှန်းခြေတည်နေရာနှင့် သူအဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို အတိုချုပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နင် ယုံကြည်မှုရှိရဲ့လား။ မရှိရင် မစွန့်စားနဲ့နော်။ နင့်အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးတာ ဘာမှမရှိဘူး"

သူမသည် ဤမိန်းကလေးကို အလွန်ကျေးဇူးတင်မည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ရာ မျှော်လင့်ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

စုရှီ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကိုသွားခေါ်လိုက်မယ်၊ နင် ငါ့ကိုစောင့်နေ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုရှီ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် လှည့်ထွက်လိုက်သည့်အခါတွင် ဤမိန်းကလေးကို သတိလစ်နေသော ရာဇဝတ်ကောင်နှင့်အတူ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန် စိတ်မအေးနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သူ နိုးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ထိုသို့တွေးမိပြီး စုရှီသည် လက်လှမ်းကာ ထိုလူ၏ခါးကိုဆွဲမလိုက်ပြီး အခြားလူပြန်ပေးသမားရှိရာသို့ တစ်ခါတည်း သယ်သွားခဲ့သည်။

ရှီလင်းလင်း - (✧×✧)

စုရှီ၏အရှိန်သည် အထင်ကြီးလောက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ငါးမိနစ်အတွင်း ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှီလင်းလင်းသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် သန်မာသော ပြန်ပေးသမားတွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို ချက်ချင်းသတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးများဖြင့် နီရဲနေခဲ့သည်။

"သူ သေသွားပြီလား"

ဆေးပညာရှင်များသည် အလောင်းများကို မကြောက်ကြပေ။ စုရှီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ချွန်ထက်တဲ့ သစ်သားချောင်းက သူ့နှလုံးကို တည့်တည့်စိုက်ဝင်သွားတာ။ ချက်ချင်းပွဲချင်းပြီးပဲ"

ရှီလင်းလင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ အစောပိုင်းက သူမခံစားခဲ့ရသော အရှက်ရမှုများကို ပြန်သတိရရင်း အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူနဲ့တန်တယ်!!!"

စုရှီ ရှီလင်းလင်းရှေ့တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ငါတို့ တောင်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်းဆင်းဖို့လိုနေပြီ။ နင့်ခြေထောက်ကို ကုသဖို့အတွက် နောက်မကျသင့်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာတက်ပြီး ငါ့ကိုသေချာဖက်ထား"

ရှီလင်းလင်းသည် စုရှီ၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်ပြီးနောက် စုရှီသည် စိတ်မချသေးဘဲ ကျန်ရှိနေသော အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီဖြင့် ရှီလင်းလင်း၏တင်ပါးကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်သောအဝတ်စများကို သူမခါးတွင် ချည်နှောင်ကာ ထိုမိန်းကလေးပြုတ်မကျစေရန် သေချာစေလိုက်သည်။

အားလုံးအသင့်ဖြစ်သွားသောအခါ စုရှီသည် လက်တစ်ဖက်တွင် လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကိုသယ်ကာ ကျောပေါ်တွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုပိုးလျက် အားမစိုက်ရဘဲ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ရှီလင်းလင်း၏ ခြေထောက်ကို မထိခိုက်စေရန် စိုးရိမ်စိတ်သာမရှိပါက သူမသည် ပြေးဆင်းသွားနိုင်ပေသည် — အာယား၊ သူမက ပြေးတာ တကယ်တော်တဲ့ ဟာကို!

.............

တောင်အောက်တွင် ချန်းယွင်တုန့်သည် အစောပိုင်းတွင် သူ့နတ်သမီးလေးသည် အနီးအနားတွင် ရှုခင်းခံစားနေခြင်း သို့မဟုတ် အဆင်ပြေသောနေရာတွင် အနားယူနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ အဟွတ်.. အဟွတ်

သို့သော် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသည့်တိုင် သူ့နတ်သမီးလေးသည် ပြန်မလာခဲ့ပေ။ 

ဝူဖန်းဖန်းနှင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တို့သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ကျေနပ်ပြီး အောင်မြင်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ပြန်ရောက်လာကြပြီး ဓာတ်ပုံကောင်းများ ရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ချန်းယွင်တုန့်ကိုမြင်သောအခါ ဝူဖန်းဖန်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ကာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ လက်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"စုရှီရော ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ နင်တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတာလဲ"

ချန်းယွင်တုန့်သည် နတ်သမီးလေးပြန်မလာသေးသည်ကို တွေးမိလိုက်သည်။ သူမက သူ့ဖွင့်ဟဝန်ခံမှုကို ကြားသွားပြီး သူ့ကိုလျစ်လျူရှုဖို့ ဆုံးဖြတ်ကာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတာများ ဖြစ်နိုင်မလား။

 ထိုသို့တွေးမိသောအခါ အရပ်ခြောက်ပေကျော်ရှိသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် ထိုလူသည် ဝမ်းနည်းသွားပြီး ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သူ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး"

ဝမ်ဟုန်ပင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘယ်သွားတယ်ဆိုတာ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်မသိရတာလဲ"

ချန်းယွင်တုန့်သည် ယခုအခါတွင် သူ၏ ပုံမှန်လို စိတ်ကြီးဝင်သောပုံစံ ပျောက်ဆုံးနေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အဖြေမပေးဘဲ နေလိုက်သည်။

"နင် စုရှီကို တစ်ခုခုလုပ်လိုက်သေးလား"

ချန်းယွင်တုန့်၏ မသက်မသာဖြစ်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ကာ ဝူဖန်းဖန်း သံသယဝင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်းယွင်တုန့်သည် ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာနီရဲကာ ဝူဖန်းဖန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဘာပေါက်ကရတွေပြောနေတာလဲ။ နင်က မိန်းကလေးမို့လို့ ငါမရိုက်ရဲဘူးလို့ မထင်နဲ့"

သူ့အပြစ်ရှိသလိုဖြစ်နေသော ပုံစံကိုမြင်သောအခါ ဝူဖန်းဖန်းသည် ပိုသံသယဝင်သွားသည်။

ဝမ်ဟုန်ပင်းသည် ဝူဖန်းဖန်းကို သူ့နောက်သို့ တန်းဆွဲခေါ်လိုက်ပြီးနောက် သုံးသပ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို လောလောဆယ် ခဏထားလိုက်ရအောင်။ ငါတို့လေးယောက် အတူတူလာကြတာဆိုတော့ အတူတူပြန်ရမယ်။ ချန်းယွင်တုန့်၊ သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်၊ စုရှီ ဘယ်သွားနိုင်မလဲ။ သူမက သဲလွန်စမပေးဘဲ ပျောက်သွားတတ်တဲ့ တာဝန်မဲ့တဲ့လူစားမျိုးမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုတောတောင်တွေထဲမှာ အရေးအကြီးဆုံးက သူမကိုအမြန်ဆုံးရှာတွေ့ဖို့ပဲ"

ချန်းယွင်တုန့်သည် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ့နတ်သမီးလေးက ဒီလိုစိတ်သဘောထား သေးသိမ်မယ့်လူစားမျိုး ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။ တကယ်လို့ သူမ ငါ့ကို မကြိုက်ရင်တောင် ဒီလိုကြီး ပုန်းနေမှာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား"

ထိုစကားများပြောပြီးနောက် ချန်းယွင်တုန့်သည်လည်း စိုးရိမ်လာပြီး စုရှီ ထွက်သွားသည့်အချိန်ကို ပြန်စဉ်းစားရင်း ခေါင်းကုတ်နေမိသည်။

ဝူဖန်းဖန်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "စုရှီ ပြန်လာပြီ! ဟိုမှာကြည့်၊ အဲ့ဒါ သူမလား။ ဒါပေမဲ့ သူမလက်ထဲမှာ ဘာတွေသယ်လာတာလဲ"

ဝမ်ဟုန်ပင်းနှင့် ချန်းယွင်တုန့်တို့သည် ဝူဖန်းဖန်း ညွှန်ပြရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ အမှန်ပင် စုရှီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် လက်နှစ်ဖက်တွင် လူနှစ်ယောက်ကို သယ်လာနေသည်။

မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ကျောင်းသားလေးနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် စုရှီ ရှိရာသို့ သွားနေပြီဖြစ်သော ဝူဖန်းဖန်း နောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် စုရှီသည်လည်း သူမ၏ အတန်းဖော်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် စိတ်သက်သာစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လူသုံးယောက်သယ်ရသည်မှာ ဝန်ကြီးသည်ဟု မထင်သော်လည်း သူမ၏ လက်မောင်းများသည် အမှန်တကယ်ပင် ညောင်းညာနေခဲ့သည်။

ဝူဖန်းဖန်းသည် သွယ်လျသောမိန်းကလေးက ယောက်ျားနှစ်ယောက်နှင့် နောက်ထပ်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကျောပေါ်တွင်ပိုးကာ သယ်လာသည်ကိုကြည့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးခွန်းများတရစပ်မေးလိုက်သည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ သေးသွယ်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လူကြီးသုံးယောက်၏ အလေးချိန်ကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိနေသနည်း။

"အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ နင်လား စုရှီ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ နင် ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ။ ပြီးတော့ နင်က သန်မာလိုက်တာ။ ဒဏ္ဍာရီထဲက အားအင်ကြီးမားတဲ့အမျိုးသမီးလိုပဲလား"

ဝမ်ဟုန်ပင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျံ့လွင့်နေသော စုရှီ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားပြီး လက်လှမ်းကာ သတိလစ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို ယူလိုက်သည်။ စုရှီကို သူမတွင် ထိုမျှအားအင်ရှိရသည့်အကြောင်း မမေးတော့ဘဲ သတိလစ်နေသော ခပ်ပုပုနဲ့လူကို ဂရုတစိုက်ကျောပိုးလိုက်ပြီး ချန်းယွင်တုန့်ကို အခြားတစ်ယောက်အား ယူရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ စုရှီကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျောင်းသူ စု၊ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

စုရှီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းလျှောက်ရင်းနဲ့ပဲ ပြောကြရအောင်။ ငါ့ကျောပေါ်က မိန်းကလေး ဆေးကုသမှုခံယူဖို့လိုနေပြီ၊ သူ့ကို ဆေးရုံပို့ရမယ်"

ထို့နောက် တောင်အောက်သို့ဆင်းရာလမ်းတွင် စုရှီသည် သူမ၏ အတန်းဖော်များအား လူသုံးယောက်က မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမကယ်တင်ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များကို အတိုချုံးရှင်းပြလိုက်သည်။

"နင် ဘာပြောလိုက်တယ်။ ဒီနှစ်ယောက်က ပြန်ပေးသမားတွေ? လူသတ်သမားတွေ?"

ဝူဖန်းဖန်း အလန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

စုရှီ၏ ရှင်းပြချက်ကိုကြားပြီးနောက် လူကိုကျောပိုးထားသော ဝမ်ဟုန်ပင်းပင်လျှင် သူသည် ခွေးတစ်ကောင်ကို အလွန်ဂရုတစိုက် အစာကျွေးလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်းယွင်တုန့်သည် ကြီးမားသောခန္ဓာကိုယ်ကို သယ်လာရင်း မောဟိုက်စွာဖြင့် ရုန်းကန်ရင်း မျက်ရည်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ငါ တကယ်ကြီး အလောင်းတစ်လောင်းကို သယ်လာတာလား"

ထိုစကားများထွက်လာသောအခါ စုရှီ အနည်းငယ်မျက်နှာပူသွားသည်။ သူမသည် ဆေးကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သော်ငြားလည်း မည်မျှပင်သတ္တိကောင်းသူဖြစ်စေ အလောင်းတစ်လောင်းကို သယ်ဆောင်ရသည်ကို မည်သူမျှ ပျော်ရွှင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ အကြံပြုလိုက်သည်။ "ငါတို့ လဲသယ်ကြမလား"

ချန်းယွင်တုန့်သည် ချက်ချင်းခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။ "မလိုဘူး မလိုဘူး၊ ငါပဲသယ်လိုက်မယ်"

နတ်သမီးလေးတစ်ပါးက လူသတ်သမားတစ်ယောက်၏ အလောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သယ်လို့ဖြစ်မလဲ။ သူနဲ့တန်လို့လား။

နောက်ဆုံးတွင် အဖွဲ့သည် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က တက္ကစီများမရှိသဖြင့် ဓာတ်ရထားစီးရန်လည်း အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ အခြားဖြေရှင်းနည်းမရှိသောကြောင့် ဝမ်ဟုန်ပင်းသည် အနီးရှိ ရွာသားတစ်ဦး၏ အိမ်သို့သွားကာ နွားဖြင့်ဆွဲသော လှည်းတစ်စီးကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။

သူတို့ကို ၂ ယွမ်ပေးပြီးနောက် ရွာသားများသည် သူတို့ကို မိုင်ဆယ်ဂဏန်းကျော်ဝေးသော ဆေးရုံသို့ လိုက်ပို့ပေးရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

လူသုံးယောက်က မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်မပြုရသေးခြင်းသာမရှိပါက စုရှီနှင့် အခြားသူများသည် သူတို့ကို ကျောင်းသို့ပြန်ခေါ်သွားချင်ကြပေမည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဆေးကျောင်းတွင် အရာအားလုံး အစုံအလင်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လမ်းတွင် ရှီလင်းလင်းသည် ဆေးရုံမရောက်မီအထိ မခံနိုင်တော့ဘဲ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

သတိမလစ်မီတွင် သူမသည် စုရှီကို သူမအဖေ၏ ရုံးဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးခဲ့ပြီး ဆေးရုံရောက်သောအခါ သူမကိုဆေးရုံတင်ပေးကာ မိသားစုဆီ အကြောင်းကြားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဆေးရုံသို့ရောက်သောအခါ အတန်းခေါင်းဆောင်နှင့် ချန်းယွင်တုန့်တို့သည် အနီးရှိ ရဲစခန်းသို့ တိုက်ရိုက်သွား၍ အမှုဖွင့်တိုင်ကြားခဲ့ကြသည်။ စုရှီမှာမူ ဝူဖန်းဖန်းနှင့်အတူ ရှီလင်းလင်းကို ခွဲစိတ်ခန်းသို့ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။

ဝူဖန်းဖန်းကို ခွဲစိတ်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ခိုင်းပြီးနောက် စုရှီသည် အနီးရှိ အများသုံးတယ်လီဖုန်းရုံသို့ ဖုန်းဆက်ရန် သွားခဲ့သည်။

ဖုန်းလိုင်းချိတ်ဆက်မိသောအခါ တစ်ဖက်မှ လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံက စုရှီကို မည်သူ့ကိုရှာနေသလဲဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

စုရှီ တည့်တိုးပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှီဝေကောကို ရှာနေတာပါ"

"..."

အတွင်းရေးမှူးရှောင်ကျန်းသည် တစ်ဖက်မှ သူ့အထက်လူကြီးကို ရှာနေကြောင်း အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက သူ့အထက်အရာရှိ၏ နာမည်အပြည့်အစုံကို ခေါ်ဆိုလိုက်သောအခါတွင် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသည်မှာ ခဏတာမျှသာဖြစ်ပြီး သူသည် ချက်ချင်း စိတ်တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်ကခေါ်နေတာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ"

စုရှီက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ရှီလင်းလင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ။ ရှီဝေကောနဲ့ အရေးတကြီး စကားပြောဖို့လိုနေပါတယ်။ ဖုန်းကို သူ့ဆီပေးလို့ရမလား။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"