Chapter : 37 ( မီး မိန်းကလေး [12] )

Chapter : 37 ( မီး မိန်းကလေး [12] )

ဟိုင်ရိသည် ဤသက်သေအထောက်အထားအားလုံးကို တကယ်တမ်း စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုမျှ သူသည် လူသတ်သမားဖြစ်ကြောင်း သက်သေမပြနိုင်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဤညတွင် သေဆုံးမည်ကို အဓိကအားဖြင့် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူ၏ဇာတ်ညွှန်းတွင် အခြားသူတစ်ဦးကို ဆန့်ကျင်ဘက်အသုံးပြုနိုင်သော သတင်းအချက်အလက်ကို သူ မရရှိခဲ့ပေ။ ယုတ္တိရှိစွာပြောရလျှင် သူသည် ဤညတွင် မသေသင့်။

၎င်းကို စဉ်းစားကြည့်ရင်း ဟိုင်ရိသည် ဤဂိမ်းသည် ဦးနှောက်ဆဲလ်များစွာကို လောင်ကျွမ်းစေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။ သူကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများကြားတွင် ထန်ယင် ဟူသည့် နေကြာပန်းလေးသည် တစ်ဖန် စိတ်ထဲသို့ ပေါ်လာ၏။

သူမသည် streamer အသေးစား မဟုတ်သလို ဤအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း အတော်လေး ရေပန်းစားသူဖြစ်သည်။ ဟိုင်ရိသည် သူ၏ ယောက်ျားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် လော်ကျန့်ယွီ နှင့် ဂိမ်းကစားစဉ်က သူမကို ထိုလူ၏ကွန်ပြူတာတွင် မြင်ဖူးသည်။ ရုံးခန်းတွင် သူတို့၏ နေ့လည်ခင်း အနားယူချိန်တွင် သူမ၏အသံသည် သူ၏ဘေးရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ အသံနှင့် အပြည့်အဝ လိုက်ဖက်ညီနေမည်ဖြစ်၏။

ဟိုင်ရိ၏ ခေါင်းသည် နေ့တိုင်း အိပ်ပျော်နေစဉ် အမြဲတမ်း ငုံ့ထားလေ့ရှိသည်။ နားကြပ်များ တပ်ထားသည့်တိုင် အရာအားလုံးကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ကြားနိုင်၏။ တစ်နေ့တွင် သူသည် နေ့လည်ဘက်၌ ထလိုက်သောအခါ သူ့ဘေးရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည် သူ ပုံမှန်ကြည့်နေကျ လှပသော streamer ကို မကြည့်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် နေ့လည်ဘက်တွင် သတင်းများကို ပြောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ သေကြောင်းကြံစည်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ့ဘေးရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည် ဟိုင်ရိကဲ့သို့ စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်ပုံမပေါ်ခဲ့ပေ။ ဟိုင်ရိ၏ မျက်နှာပြင်သည် သတင်းစာပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချသံတွင်ပင် ကြမ်းတမ်းသော လေသံ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"ဘယ်လောက်နှမြောစရာကောင်းလိုက်လဲ၊ နှမြောစရာပဲ"

သူကြားရသည်မှာ သူမ၏ ရည်းစားဟောင်းက သူမကို အရက်သောက်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေပြီး တချို့သော ဆင်ဆာ ဗီဒီယိုအချို့ကို ရိုက်ကူးပြီး အင်တာနက်ပေါ်တွင် တင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်၏။

ဆယ်စက္ကန့်ကြာ ဗီဒီယိုများသည် WeChat အဖွဲ့များစွာတွင် အကြီးအကျယ် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အချို့လူများက ၎င်းကို အမြတ်အစွန်းဖြင့် ပြန်လည်ရောင်းချနေသည် တစ်ပုဒ်လျှင် ငါးဒေါ်လာဖြင့်။

လူသားများအကြောင်း ဟိုင်ရိ နားမလည်သော အရာများစွာ ရှိနေခဲ့၏။

သူ၏ဖုန်းမှ ရုတ်တရက် အသံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။ ဟိုင်ရိ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ရှန့်ချန့်ယန်ထံမှ ဖြစ်ပြီး [ ဖွင့် ‌] ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဟိုင်ရိသည် လှည့်လည်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်ပြီး တံခါးကို အမြန်ဖွင့်လိုက်၏။ ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ဖုန်းကို မသိမ်းထားဘဲ ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟိုင်ရိက တည့်တိုးမေးလိုက်သည်၊

"ဘာကြီးလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဖိနပ်စီးလျက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲချလိုက်ကာ သူ၏ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ဟိုင်ရိ : "သခင်ကြီး၊ မုန့်စားဖို့ ခဏနားမလို့လား ဒါမှမဟုတ် ညအိပ်မလို့လား"

"ခြေထောက်နှိပ်တာ"

ရှန့်ချန့်ယန်က ပြောသည်။

ဟိုင်ရိသည် သူ၏ ဖိနပ်များကို ထိုအချိန်တွင်ပင် ဆွဲလိုက်သည်။ ဟိုင်ရိသည် သူ့ကို တကယ်တမ်း ခြေထောက်နှိပ်ပေးတော့မည်ဟု ထင်ကာ လန့်သွားသော ရှန့်ချန့်ယန်သည် သူ၏ခြေထောက်များကို အမြန်ရွှေ့လိုက်၏။ ဟိုင်ရိကို ရယ်မောခြင်းက လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ရှန့်ချန့်ယန်သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ စုပ်လုံးသကြားလုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နားကြပ်များ တပ်ထားလျက် သူ၏ဖုန်းနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ကစားနေ၏။

ဟိုင်ရိ : "မင်း..."

ရှန့်ချန့်ယန်က ကြင်နာစွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"မေးပါ"

ဟိုင်ရိသည် အနည်းငယ်မျှပင် ယဉ်ကျေးခြင်းမရှိပေ။

"ဒီအခြေအနေက ဘာဖြစ်တာလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန့် : "ခင်ဗျား ဘာထင်လဲ"

ဟိုင်ရိ : ?

ရှန့်ချန့်ယန် : "ဒီလိုမျိုး အလုပ်တွေ ဘာလို့ လုပ်ရတာလဲဆိုတာ ခင်ဗျားစဉ်းစားဖူးလား"

ဟိုင်ရိက ထိုမေးခွန်းမျိုးကို မေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားဘဲ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"လုံးဝမစဉ်းစားဖူးဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန်: "စဉ်းစားကြည့်"

ဟိုင်ရိ : "အင်း... မင်း ပန်းသီးလိုချင်လား၊ စားပွဲပေါ်မှာ ပန်းသီးတွေ ရှိပုံရတယ်... မသိဘူး၊ ဘာလို့လဲ၊ ငါတို့က သေတယ်ဆိုတာကို လေ့လာဖို့လား၊ ဘဝကို ခံစားဖို့လား အဲလိုတွေပေါ့"

ရှန့်ချန့်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သေချင်စိတ် မရှိတော့အောင်လို့"

ဟိုင်ရိ : "..."

ရှန့်ချန့်ယန်က ဟိုင်ရိကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ခင်ဗျားက အလုပ်တိုင်းမှာ သေဆုံးသူက ဘာလို့ ထင်လဲ၊ တကယ့်သရဲတွေလား ဒါမှမဟုတ် NPC တွေလား၊ ဒါမှမဟုတ်... လူတွေလား"

ဤရုတ်တရက်မေးခွန်းက ဟိုင်ရိကို နေ့ခင်းကြောင်တောင် ကြက်သီးမွှေးညှင်းထစေခဲ့သည်။

ရှန့်ချန့်ယန် : "ထိန်းသိမ်းခံရသူတွေ အရမ်းများတယ်၊ ဒီနှစ်မှာ ထိန်းသိမ်းခံရသူအရေအတွက်က မနှစ်ကထက် ဆယ့်ခုနစ်ရာခိုင်နှုန်း ပိုများတယ်၊ အလုပ်တွေက အခုဆိုရင် အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ၂၀၀၀ ခုနှစ်တုန်းကတော့ ဒီနေရာမှာ အလုပ်တွေက တစ်ပတ်တစ်ခါပဲ ဖွင့်ပြီး လူတောင် မလုံလောက်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်၊ အခုဆို နေ့တိုင်းဖွင့်ပြီး ပြည့်နေတယ်၊ မကြာသေးခင်နှစ်တွေမှာ သေကြောင်းကြံစည်မှုတွေ အရမ်းများခဲ့တယ်"

ရှန့်ချန့်ယန် : "သေကြောင်းကြံစည်မှုက လက်ရှိမှာ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံမှာ ငါးခုမြောက် အကြီးဆုံး သေဆုံးရတဲ့အကြောင်းရင်း ဖြစ်တယ်၊ တစ်နှစ်ကို အောင်မြင်မှုမရှိတဲ့ သေကြောင်းကြံစည်မှုပေါင်း ၂,၅၀၀,၀၀၀ ရှိပြီး ခြောက်ရာကျော်တဲ့ သေကြောင်းကြံစည်မှုတွေ ရှိတယ်၊ အချို့က အောင်မြင်ပြီး အချို့ကတော့ မအောင်မြင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူတို့အားလုံးက ဒီမှာပဲ နေရမှာ၊ ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး"

သူကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းနေရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ ဟိုင်ရိ လှည့်ကြည့်ပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုနေစဉ် ဤကလေးက သူ့ကို ရေများ ငြိမ်သက်နေသလို၊ လှိုင်းမထနေသလို ခံစားချက်မျိုး ဘာကြောင့် ပေးသည်ကို သူနားမလည်ပေ။

ဟိုင်ရိ : "..."

ရှန့်ချန့်ယန် : "ဆိုလိုတာက... ကျွန်တော်တို့ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု ရှာရမယ်၊ ဒီနေရာက ထိန်းသိမ်းခံရသူတွေကို အခု ရှင်းထုတ်နေတာ၊ ဒီမှာ ငါးနှစ်၊ ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်ပိုပြီး နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ထိန်းသိမ်းခံရသူတွေကို ပြန်သွားပြီး အသက်ရှင်ချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ်... ဇာတ်လမ်း‌တွေမှာ ဆက်ရှိနေမလားဆိုတာ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးလိမ့်မယ်...အလုပ်တိုင်းမှာပေါ့၊ NPC အနေနဲ့... သေဆုံးသူ အနေနဲ့..."

"သောက်ကျိုးနည်း''

ဟိုင်ရိ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်မိသည်။

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ၏ပါးစပ်နားတွင် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို တင်ကာ သူ့ကို ညင်သာစွာ တိတ်ဆိတ်စေသည်။

"လျှို့ဝှက်ထား"

ဟိုင်ရိ : "မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ"

"ကျွန်တော်က ထူးခြားတယ်လေ"

ရှန့်ချန့်ယန်က မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားမသိဘူးလား"

ဟိုင်ရိက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အတည် ပြောစမ်းပါ!"

ရှန့်ချန့်ယန် : "သူတို့အတွက် ကျွန်တော် နမူနာဇာတ်လမ်းတွေကို စမ်းသပ်ပေးတယ်"

ဟိုင်ရိက တည့်တည့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်သည် ရှန့်ချန့်ယန်ထံသို့ စွဲကပ်နေသည်။ သူ၏ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေ၏။

ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရှန့်ချန့်ယန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏မေးစေ့အောက်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို ဖိထားလျက် သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏၊

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအဆင့်က သမိုင်းမှာ မကြုံစဖူး မြင့်မားတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ကျွန်တော်က ပုံမှန်အားဖြင့် ကစားခြင်းကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ရခဲ့တာ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအဆင့်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပမာဏတစ်ခုကို ရောက်ပြီဆိုရင် အလုပ်တွေမှာ ဆက်ပြီး ပါဝင်ဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ သူတို့က သင့်ရဲ့ သေဆုံးမှုလျှောက်လွှာကို အတည်ပြုပေးလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့အဆင့်က...အရမ်းမြင့်တယ်၊ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးဖို့ ငြင်းပြီး သူတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို ဒီမှာ ကူညီပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းခဲ့တယ်"

"ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးလဲ၊ ဒီဇာတ်လမ်းတွေကို စမ်းသပ်တာလား"

"မစခင် ချို့ယွင်းချက်တွေ ရှိမရှိ စမ်းသပ်တာ"

ရှန့်ချန့်ယန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ ဂီတပြဇာတ်ရုံတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့တာ၊ ပရိသတ်တွေက ဝန်ထမ်းတွေချည်းပဲ၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ပြည်တွင်းစမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်တယ်၊ အရေးမကြီးဘူး၊ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြဿနာမရှိဘူး"

ဟိုင်ရိသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ပြည်တွင်းစမ်းသပ်မှုလား"

"မဟုတ်ဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန်က ပြော၏။ 

"ဒီဖြစ်ရပ်ရဲ့ ပြည်တွင်းစမ်းသပ်မှုကို မနေ့ညက လုပ်ခဲ့တာ"

ဟိုင်ရိ : "..."

ဒါဆို ရှန့်ချန့်ယန် မနေ့ညက ဘာသွားလုပ်ခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ သူက ဒီနေ့ အလုပ်အတွက် စာရင်းလာသွင်းတာလား။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။

ဟိုင်ရိက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန့်ချန့်ယန် : "ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အနိုင်ရအောင် ကူညီပေးမယ်၊ ခင်ဗျား ဘယ်နှစ်ချီ ရှုံးသွားပြီလဲ၊ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးလိုက်''

သို့သော် ဟိုင်ရိ ရယ်မောနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဤခင်မင်မှုကို ပြန်ဆပ်ရခြင်းသည် အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ရှန့်ချန့်ယန်သည် ခြေထောက်များကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကျစ်ထားလျက် ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းနေသည်။ ပျင်းရိသူတစ်ဦး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန် အပြည့်အစုံပင်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေများကို အကြိမ်များစွာ ရှင်းလင်းစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဖြစ်ရပ်များစွာတွင် ပါဝင်ခဲ့၏။ အခြားသူများကို ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်စေသော အရာများသည် သူ့ထံတွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျိုးမှ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူကြည့်ပုံမှာ အားလပ်ရက် အနားယူနေသလိုပင်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတကယ်တမ်း အလုပ်များနေတာက အိမ်မှာပဲလေ။

ဟိုင်ရိက သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါဆို မင်းဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ''

ရှန့်ချန့်ယန် : ?

ဟိုင်ရိသည် သူ၏မေးခွန်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က မင်းကို သေခွင့်မပေးဘူးဆိုရင် သူတို့ မင်းကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မှာလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်ပခုံးတွန့်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး"

ဟိုင်ရိသည် လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားသည်။

"အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ!"

ရှန့်ချန့်ယန် : "သာမန်လူတစ်ယောက်မှာ ဘယ်လိုရွေးချယ်စရာ ရှိလို့လဲ၊ သူတို့ ခင်ဗျားကို ဘာလုပ်ခိုင်းခိုင်း ခင်ဗျားလုပ်ရမှာပဲ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ရဲ့လျှောက်လွှာက အတည်ပြုခံရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးကို ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ဒီမှာပဲ နေတော့မယ်"

ဟိုင်ရိ၏ နှလုံးသားသည် ဖျက်ဆီးရေးစက်ထဲတွင် ထည့်သွင်းခံထားရပြီး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသလိုပင်။ ရေနှင့်ရောလိုက်သောအခါ ဆားပုတ်ဖြစ်သွားနိုင်သည့် ပုံစံမျိုးပင်ဖြစ်၏။

ရှန့်ချန့်ယန် သေဆုံးနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ ပျော်ရွှင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူက အလွန်တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် အသံထွက်ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏နှလုံးသားသည် ပျော့ဖတ်သွားသလို ခံစားရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဘဲ ရှုပ်ထွေးမှုများစွာကို ခံစားလိုက်ရ၏။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအဆင့် အလွန်မြင့်မားခြင်းသည် ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။ သမိုင်းတွင် မကြုံစဖူး မြင့်မားသည်အထိ မြင့်မားခြင်းသည် ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။

သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးသော လူငယ်တစ်ဦးပင်။ ဤသို့ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ဟိုင်ရိသည် ကုတင်ပေါ်သို့ လက်ခြေကားယား လဲကျသွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူ အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားရ၏။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အသက်ရှူကျပ်ခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။

သားလေး မင်း အဓိကဇာတ်ဆောင်တစ်ယောက်ကို ဇာတ်ညွှန်းကို ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ.. ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းဖြစ်နေတာကတော့ နှမြောစရာပဲ။

စွဲလမ်းစရာကောင်းသည့် အမျိုးသား အဖော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဟိုင်ရိသည် ဤလောက၏ နည်းလမ်းများကြောင့် သေလုနီးပါး ဒေါသထွက်တော့မည်ကို ကောင်းစွာသိရှိနေခဲ့သည်။

ရှန့်ချန့်ယန်သည် တစ်ချိန်ကလည်း လမ်းပျောက်ခဲ့ဖူးကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူခံစားရသည်မှာ လုံးဝစိတ်သက်သာရာ ရခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အရာအားလုံးကို လက်ခံနိုင်စွမ်းရှိသောကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရခြင်းဖြစ်၏။

"ကော၊ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်ကူညီမယ်၊ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်သက်တာလုံး ဒီလိုပဲနေမှာ၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား အသက်ရှင်ချင်သည်ဖြစ်စေ သေချင်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော်ကူညီပေးမယ်"

ဟိုင်ရိသည် မျက်နှာကျက်ကို ဟာလာဟင်းလင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ..."

"ငါမသိဘူး"

ဟိုင်ရိက ပြော၏။

ရှန့်ချန့်ယန် : ?

ဟိုင်ရိ : "ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေတယ်"

ရှန့်ချန့်ယန် : "..."

ဟိုင်ရိသည် ရိုးသားခဲ့သည်။

"ငါ ပြန်သွားပြီး အသက်ရှင်လို့မရဘူး၊ ငါ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ငါ အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေသွားတာ"

ရှန့်ချန့်ယန် : ???

"ဘယ်သူပြောတာလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်က မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ ခင်ဗျားကို ပြောပြတာလဲ"

ဟိုင်ရိသည် တစ်ခုခု လွဲနေသည်ကို ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ သူ ရုတ်တရက် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"လိမ်တာလား"

ရှန့်ချန့်ယန် : "အင်း၊ ကျွန်တော် အဆောက်အဦးပေါ်က ခုန်ချခဲ့တာ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် အသားပုတ် မဖြစ်ဘူးလား၊ သေဆုံးပုံက အရေးမကြီးဘူး၊ အစပိုင်းမှာ ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံပမာဏကိုပဲ သက်ရောက်မှု ရှိတယ်၊ အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေတာဆိုရင် ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပဲ ရတယ်လို့ မှတ်မိတယ်"

ဟိုင်ရိ : "အရမ်းနည်းတာပဲ..."

ရှန့်ချန့်ယန် : "ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ဘဝကို မထိန်းချုပ်ဘူး၊ တကယ်တမ်းမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဖြစ်သွားတဲ့သူတွေက အများအားဖြင့် ဒီမှာ ထိန်းသိမ်းခံရသူတွေဖြစ်ပြီး လူ့လောကကို ပြန်သွားတဲ့သူတွေကတော့ အများအားဖြင့် ကျန်းမာတယ်"

ဟိုင်ရိသည် ဟိုတယ်၏ ဧည့်ခံကောင်တာ ဝန်ထမ်း၏ အကြည့်ကို ပြန်သတိရလိုက်ပြီး ၎င်းသည် လုံးဝမသင့်လျော်ဟု ခံစားရသည်။ သူက ရှန့်ချန့်ယန်ကို ထိုအကြောင်း ပြောပြလိုက်သော်လည်း ရှန့်ချန့်ယန်က ရယ်မောပြီး

"အဲ့လို ကောလဟာလက တကယ်ရှိတာပဲ၊ ပြန်သွားတဲ့သူတိုင်း တစ်သက်လုံး မသန်စွမ်းဖြစ်သွားမယ်လို့ လူအများအပြားက ယုံကြည်ကြတဲ့ လျှို့ဝှက်သီအိုရီတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ ဒီလိုမျိုး တွေးလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး၊ ကျွန်တော်ကြားဖူးတာတော့ မဟုတ်ဘူးတဲ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့"

ဟိုင်ရိက မေးချင်ခဲ့သည်။

'မင်းကော ဘယ်လိုလဲ၊ မင်း ပြန်သွားလို့ မရဘူးလား'

သို့သော် သူ အသံထွက် မေးရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရှန့်ချန့်ယန်သည် ပြန်မသွားဘဲ ဒီမှာပဲ နေပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခခံရန် ရွေးချယ်သောကြောင့် ဒီနေ့အထိ ဒီမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်လား။

လောကကြီးက ရှန့်ချန့်ယန်ကို လုံးဝ စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့ပုံရ၏။ သူ သေရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူ ပြန်မသွားချင်ခဲ့ပေ။ ဟိုင်ရိ သူ့ကို နားလည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ စိတ်မချမ်းသာမှုနှင့် နောင်တတို့ကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှန့်ချန့်ယန် : "စဉ်းစားကြည့်ဦး၊ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ တစ်နှစ်လောက် စဉ်းစားလို့ရတယ်"

ဟိုင်ရိက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ညင်သာစွာ မေးလိုက်၏၊

"တစ်နှစ်ထက် ပိုကြာရင်ရော"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကော၊ ကျွန်တော် ဒီမှာ တစ်နှစ်ထက် ပိုကြာအောင် နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဆိုလိုသည်မှာ... သူ ဟိုင်ရိကို မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ။

တစ်ခုခု စိတ်ထဲ ပေါ်လာပြီး ဟိုင်ရိ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူ ရှန့်ချန့်ယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း..."

🌟🌟🌟