Chapter (3)

Chapter (3)

သက်တံ့ 

ဖန်းချူ : "..."

ဟမ်? သူ့ကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီးမှ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒီနှုတ်ဆက်စကားက ရုတ်တရက် ဆိုတော့ ဘာပြောရမှာလဲ။

ဖန်းချူ အကြာကြီး တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးကာမှ ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။ 

“မတွေ့တာကြာပြီ” 

ယွိစစ်ကျဲ၏ မျက်လုံးများက နက်မှောင်နေပြီး နားမလည်နိုင်လောက်အောင် စူးရှသော အကြည့်များက သူ့အား လုံးလုံးလျားလျား ထိုးဖောက်သွားနိုင်လောက်အောင် စူးရှနေပုံရသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ခေတ္တနားပြီးနောက် သူက တည်ငြိမ်စွာပြောလာ၏။ 

"မင်းသူမကို သိလား"

ဖန်းချူ ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်သည်။ အခုပဲ ယွိစစ်ကျဲက ရွှီရွှီကို လူဆိုးတစ်ယောက်လို စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့တာ။ အခု သူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို မြင်တော့ ဒီဆက်ဆံရေးကြောင့်ပဲ သူမနဲ့ စကားပြောနေတာမလား။ အခု သူ့ကိုပါ စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတာလား။ ဒီကိစ္စအတွက် လုပ်ဆောင်ရတဲ့ သူ့အခန်းကဏ္ဍမှာ ဘာဖြစ်နိုင်သလဲ သူလည်း သိချင်နေပါသည်။ သူ့ကို ရဲတစ်ယောက်လို့တော့ မမှတ်မိထားပါဘူးနော်။ 

ဟင့်အင်း ခေါင်းစဉ်နဲ့လွဲနေပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသတ်မှုတစ်ခုကြောင့် သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတာပဲ ဖြစ်မယ်။ 

ဖန်းချူသည် စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် နားမလည်နိုင်သော နောင်တရမှုများ ရောထွေးကာ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အမြန်ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါတို့ အခုနကပဲ သိကြတာ.." 

ယွိစစ်ကျဲ သူ့မျက်ခွံတွေကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ရွှီရွှီရဲ့ ဖန်းချူလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ နေရာအား စိုက်ကြည့်နေ၏။ ပြီးတာနဲ့ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်စွာ ကွေးညွှတ်သွားကာ။ 

"ကိုယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့...ကိုယ်မင်းကို မေးစရာတွေ ရှိတယ်"

ရွှီရွှီသည် ဖန်းချူကို ထွက်ခွာမှာအား လွှတ်ပေးရန် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ယွိစစ်ကျဲ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရာ သူမ ချက်ချင်းပင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ဖန်းချူမှာ ဒါကိုမြင်တော့ သနားစိတ်ဖြင့် သူမကိုကြည့်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။ 

"အဆင်ပြေပါတယ်... ငါထွက်သွားပြီး ခဏလောက် စကားပြောရုံပဲ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်"

ရွှီရွှီ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဖန်းချူသည် ယွိစစ်ကျဲ လှည့်ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အမီလိုက်ခဲ့ရသည်။ သူ့ဘာသာ အတင်းပြုံး​ပြရင်း။ 

"မင်းငါ့ကို ဘာမေးချင်တာလဲ" 

ယွိစစ်ကျဲ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အေးစက်ချောမောသော သူ့မျက်နှာသည် အမှောင်ည၏ နောက်ခံကို ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ပို၍ပင် လေးနက်စွာ ပေါ်လာသည်။ သူက ဖန်းချူကို မျက်နှာမပြဘဲ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်၍ ပါးစပ်ထဲ ​တေ့လျက် သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။ မျက်ခွံများ နိမ့်ဆင်းသွားတဲ့အခါ သူ့မျက်တောင်များသည် ရှည်လျားကာ ရှည်လျားသွယ်လျသော လက်ချောင်းများက လှပစွာ ပုံဖော်ထားသည်။ သူက သိမ်မွေ့သော ကျက်သရေကို ပေါ်လွင်စေသော်လည်း ဖော်မပြနိုင်သော အအေးဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသည်။

ဖန်းချူ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့ရှေ့ကလူက ရင်းနှီးပြီး ထူးဆန်းသလိုပဲ ခံစားနေရ၏။

တစ်ချိန်က သူသည် ဤလူနှင့် နှစ်လကြာအောင် တွဲခဲ့သဖြင့် ခွဲ၍မရနိုင်သောကြောင့် ရင်းနှီးသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရမယ် ဆိုရင်တော့ အသွင်အပြင်ပေါ် မူတည်ပြီး မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။ 

ဘယ်ကလာလဲ၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ မမေးကြဘူး။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သဘောကျတာကြောင့် အတူရှိခဲ့ကြပြီးမှ အရေးမကြီးတဲ့အကြောင်းကြောင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါပဲ။

အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ ဒါဟာ အချစ်ရေးတွေ့ဆုံမှုတစ်ခုလို့ ယူဆရပေမည်။ ယွိစစ်ကျဲက ဒီလိုtypeမျိုး ဖြစ်တာကြောင့်လည်း လမ်းခွဲပြီးနောက် သူ့ကို ထပ်ပြီးဆက်သွယ်ဖို့ မစဉ်းစားခဲ့မိတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ 

သို့သော် နှစ်နှစ်ကြာပြီးသည့်တိုင်အောင် ဤလူသည် သူ့အာရုံကို အလွယ်တကူ ဖမ်းစားနိုင်သေး၏။ ဒီလိုမျက်နှာလေးရှိခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်က လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်မျိုး ရှိသူသည် ဖျော်ဖြေရေးနယ်ပယ်၌ အဆက်အစပ်မရှိလျှင်ပင် ကျော်ကြားလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ချဉ်စူးနေသော မနာလိုမှုတစ်ခုက နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဖန်းချူအား သူ၏လွမ်းဆွတ်သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ ထွက်ခွာသွားစေခဲ့သည်။ ယွိစစ်ကျဲရဲ့ လက်ရှိ မိမိနဲ့ ဝေးကွာနေပြီး ဘာမှမထူးခြားတဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ရင် သူတို့ရဲ့ အတိတ်က ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ဆန်းသစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ 

သနားစရာပဲ…

ဟိုတုန်းက ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မျက်စိကန်းနေရတာလဲ။

အလားအလာရှိတဲ့ စတော့ဆိုတာ ဘာလဲ။ သူ့ရှေ့ကလူက ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ စတော့တစ်ခုပဲလေ။ 

ဖန်းချူ ခံစားချက်တွေ ရောထွေးနေရာမှ သတိကြီးကြီးနဲ့ ထပ်မေးလိုက်၏။ 

"မင်းငါ့ကို ဘာမေးချင်တာလဲ" 

ယွိစစ်ကျဲ ဖန်းချူကို စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။ မှင်ကဲ့သို့ အနက်ရောင် မျက်လုံးများက သူ့အမူအရာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်​စေသည်။ ရုတ်တရတ် လက်ကို ဖြေလျှော့ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားတစ်ခွန်း မေးလာ၏။ 

"ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ" 

ဖန်းချူသည် ရဲအရာရှိတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ပြတ်ပြတ်သားသား လေးနက်မှုဖြင့် မဆိုင်းမတွ ပြန်ဖြေသည်။ 

"ငါ ဖိတ်ကြားခံရလို့လေ!"

ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်း၊ ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေးတစ်ခုလေ... ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကို ငတုံးကပဲ မလာမှာ။ 

ယွိစစ်ကျဲက စက္ကန့်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖန်းချူအား ငတုံးတစ်ယောက်ကို ကြည့်​နေသလို အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ခေတ္တရပ်တန့်​​နေပြီးနောက် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အခုချိန်ကစပြီး မင်းကိုယ့်အနားမှာပဲ နေရမယ်” 

ဖန်းချူ လန့်သွားသည်။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ရွှီရွှီနဲ့ သိ​နေတဲ့အတွက် သူ့ကိုသံသယ ဝင်တာလား? ပြီးတော့ သူ့ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ကြီးကြပ်ဖို့တောင် ရည်ရွယ်ထားတာလား။

သူက ကောင်းကင်ကို အမြန်ကျိန်ဆိုပြလိုက်သည်။ 

"လူသတ်သမားနဲ့ ငါ လုံးဝ ပတ်သက်မှု မရှိဘူး! အဲဒီမိန်းကလေး ရွှီရွှီကလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်နိုင်ပါဘူး မင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး!"

ဘာကြောင့်ရယ်မသိ ဖန်းချူသည် ယွိစစ်ကျဲ၏မျက်လုံးများက ပို၍အေးစက်နေပုံပေါ်သည်ကို သတိပြုမိလာသည်။ 

"ဟုတ်...လား မင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်းသိတယ်ပေါ့"

ဖန်းချူသည် ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ လန့်သွားသည်။ နှစ်နှစ် လမ်းခွဲပြီးနောက် ယွိစစ်ကျဲက အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလာသည်။ ဤသည်မှာ ချမ်းသာသူများ၏ ဒဏ္ဍာရီလာ ရောင်ဝါ ဖြစ်ပါသလား။ သူ့ကို ဇကာတစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၊ ပိုကြည့်လေ၊ ဟန်ဆောင်ပြီး မာနကြီးလေလေ...။

နှစ်နှစ်ခြားပြီးပြီ။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး ပြန်ကောင်းလာဖို့ကို မေ့ထားလိုက်တော့မယ်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို သတိမထားမိဘဲ ရာဇ၀တ်ကောင်လို့တောင် သံသယ ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ 

သူ့ထက် ပိုသနားစရာတဲ့လူ ရှိသေးရဲ့လား။

ယွိစစ်ကျဲသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲ လက်တစ်ဖက်ထည့်ကာ ဖန်းချူကို စိတ်မရှည်သော အရိပ်အမြွက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့အသံက အရင်အတိုင်း အေးစက်နေပေမယ့် စကားနည်းနည်းပါးပါး ထပ်ပြောလာ၏။

"ဒီမှာ မလုံခြုံဘူး" 

ဖန်းချူ ရုတ်တရက် မော့၍ ယွိစစ်ကျဲကို အံ့သြစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဧကန္တ… သူ့လုံခြုံရေးကို စိတ်ပူနေတာလား။ အဲ့ဒါကြောင့် ဘေးမှာ ထားခဲ့တာလား။ ငါ သူ့ကို အထင်လွဲသွားပြီလား? တကယ်ဆို သူက ဒီလောက် သနားကြင်နာတတ်တဲ့သူလား။ အေးစက်တဲ့ အပြင်ပန်းအောက်မှာ နူးညံ့တဲ့နှလုံးသားကို ဖွက်ထားတာလား။ 

တကယ် အိမ်ထောင်တစ်ခုရဲ့ တစ်ညက ကြင်နာမှု ညတစ်ရာကို ယူဆောင်လာပေးတယ်တဲ့...

ငါ မင်းကို အထင်လွဲသွားတယ်

ဖန်းချူ အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး ငိုလုမတတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 

"ကောင်းပြီ!"

ယွိစစ်ကျဲ: "..."

နားထင်ကို အတန်ကြာ.ပွတ်သပ်ပြီးနောက် လေရှူထုတ်လိုက်သည်။

“ကိုယ်နဲ့လိုက်ခဲ့”

ယွိစစ်ကျဲသည် ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် အမွေဆက်ခံသူများနှင့် ချစ်သူများ ထိုင်နေသည့် ခန်းမအစွန်းရှိ ဆိုဖာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခိုက် အေးစက်သော အကြည့်များ လွှမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ အမွေဆက်ခံသူ တစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ခယယ ပြုံးလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းယွိ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ” 

ထို့နောက် သူ့အဖော်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လူစည်ကားသော ဆိုဖာကို အလျင်အမြန် ဖယ်ထုတ်​ပေးလိုက်သည်။ အဝေးရောက်သွားတောင် အနှီ အမွေဆက်ခံသူ၏ အဖော်ဖြစ်သူက အဘယ်ကြောင့် သူ့ထိုင်ခုံကို ဤမျှ အဆင်သင့် ကမ်းလှမ်းအေးရသလဲဟု စောဒကတက်ကာ ဆဲဆိုဆဲဖြစ်သည်။

ယွိစစ်ကျဲ ဖန်းချူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး။ 

"ထိုင်" 

ဖန်းချူ : "..." 

သူ့စိတ်ထဲမှာ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အဆက်အသွယ်များ တည်ဆောက်ရန် ဤနေရာ၌ ရှိနေခဲ့ပေမယ့် ယခုတော့ သူ လှည့်ပတ်နေရပုံက သိပ်မ​​ကောင်း​သေးဘူးဟု ထင်မိလေသည်။ 

ငါတို့တကယ် ဘာမှ မပတ်သက်ဘူးလို့ လူတွေက နောက်မှသိသွားရင်ကော။ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာပြီး လက်စားချေကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ 

စိတ်ထဲက ညည်းတွား​နေပေမယ့် မတ်တပ်ရပ်ရတာကလည်း ငြီးငွေ့လာပြီ၊ အားလုံးက ထွက်သွားကြပြီမို့ ခဏထိုင်လိုက်တာလည်း မဆိုးလှချေ။ 

ကျယ်ဝန်းသော ဆိုဖာသည် သူ့​​နေရာမှလွဲ၍ လွတ်နေသည်။ ယွိစစ်ကျဲမှာ စိတ်ကောင်း ရှိတယ်ဆိုတာ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေတာနဲ့ ဖန်းချူ သူ့ဘေးကို ပုတ်ပြီး။

"မင်းလည်း ထိုင်မလား?"

ယွိစစ်ကျဲက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖန်းချူမှာ သူ့စိတ်ကူးယဉ် ဟုတ်မဟုတ် သေချာမသိသော်လည်း ယွိစစ်ကျဲ၏မျက်လုံးများတွင် အပြုံး ခပ်ဖျော့ဖျော့ ဖြတ်ပြေးသွားသယောင် ခံစားရသော်လည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယွိစစ်ကျဲ: "ခဏနေဦး"

သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးက စားပွဲပေါ်က မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ကောက်ယူကာ ဖန်းချူလက်ထဲ ထည့်ပေး၍ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလာသည်။ 

"လောလောဆယ် ကိုယ်တို့ ပြန်သွားလို့မရတော့ဘူး... အချိန်ကာလက မှန်းလို့မရဘူး တစ်ခုခု အရင်စားထား"

တကယ်တော့ လူသတ်သမားကို မတွေ့မချင်း သူတို့ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရှိနေရမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။

ယွိစစ်ကျဲ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်လွန်းတော့ ဘာမှ​တောင် သေချာ မမြင်ရ။ ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးမဆို ဖြစ်သွားနိုင်ပါ၏။ 

ဖန်းချူကတော့ ဒါကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ သူတို့လုံးဝ အဝေးကြီး မသွားခဲ့ကြပါ။ ပြန်သွားရင် ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ။ အခု ရဲတွေက သင်္ဘောကျင်းမှာ စောင့်နေလောက်ပြီ။ ကျန့်ကျစ်ရွေ့က အားလုံးအဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ 

သို့သော် ယွိစစ်ကျဲရဲ့ ကြင်နာမှုနဲ့ ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ ကိတ်မုန့်ကိုလက်ခံခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထွားကျိုင်းသော အသွင်သဏ္ဍာန်သည် လူအုပ်ကြားကို တွန်းလှန်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ လော်ကျင့်ယိသည် ယွိစစ်ကျဲကိုတွေ့သောအခါ သူ့မျက်ခုံးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး။

"ဟေ့ လူကြီးမင်းယွိ... မင်းဒီမှာရှိနေတယ် ကြားလို့ ငါမင်းကို လိုက်ရှာနေတာ"

သူ ရောက်သွားတော့ ဖန်းချူ ဆိုဖာပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတာကိုလည်း သတိထားမိလိုက်သဖြင့် သူ အံ့သြသွား​လေသည်။

"ရှောင်ဖန်းလည်း ဒီမှာပဲလား..."

ဤလူငယ်သည် သူ့လက်ပါးစေဟု ပြောချင်ခဲ့သော ကျော်ကြားသူ မဟုတ်သော်လည်း စကားအနည်းငယ်မျှသာ ပြောပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ လက်တွေ့မှာတော့ လူငယ်ဘက်က သူ့ကို ချည်နှောင်ထားချင်သလိုပါပဲ။ ဒါကိုတွေးရင်း လော်ကျင့်ယိ ခံစားချက်တွေ ရောထွေးသွားခဲ့၏။ 

ဖန်းချူ အံ့အားသင့်စွာ ခုန်ထလာသည်။ လော်ကျင့်ယိ ရုတ်​တရက်​ပေါ်လာမယ်လို့ သူ မ​မျှော်​လင့်​ထားခဲ့။ သူဌေးက မတ်တပ်ရပ်နေတာတော့ သူက တစ်ယောက်တည်း ထိုင်စားနေတာ သင့်တော်ပါ့မလား။ ဘယ်သင့်တော်ပါ့မလဲ!

ဖန်းချူ ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ 

"ဥက္ကဌလော်..."

လော်ကျင့်ယိ သီးသန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စောစောက နည်းနည်း စိတ်ဆိုးနေပေမယ့် ဒီလို အသေးအမွှားလေးတွေနဲ့ ငြင်းခုံဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ သူက ယွိစစ်ကျဲကိုကြည့်ပြီး။ 

"လူကြီးမင်းယွိ.. ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ယွိစစ်ကျဲကတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ဆက်လက်ရှင်းပြရန် ဆန္ဒမရှိသလို ဖြေလာသည်။ 

"ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ"

ဒီစကားက! တခြားအချိန်ကို ရွေးပြောလို့မရဘူးလား။ 

ဖန်းချူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဥက္ကဌလော် ဒေါသထွက်ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ။ သူ နောက်ဆုတ်သင့်လား။

'ဥက္ကဌလော် မင်းကို စိတ်မဆိုးရင်တောင် ငါနဲ့ အတူရှိနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူငါ့ကို ဒေါသ ထွက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... မင်းလုပ်ချင်တာ လုပ်နိုင်တယ် ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့သူဌေးကို ကျေနပ်​အောင် ဖို့တော့ လိုသေးတယ်!'

ဖန်းချူမှာ သူ့အထက်လူကြီးကို နှစ်သိမ့်ချင်ပေမယ့် စကားပြောရုံနဲ့ အဆင်မပြေသလို ခံစားရတာကြောင့် လော်ကျင့်ယိအား သူမစားရသေးသော မုန့်ကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ 

"ဥက္ကဌလော် ပင်ပန်းနေပြီလား? တစ်ခုခုစားပါလား... ကျနော်တို့ စကားမပြောခင် ခဏလောက် အနားယူရအောင်လေ"

လော်ကျင့်ယိ: "..."

ဒါကိုပြောပြီးနောက် ဖန်းချူသည် သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အောက်ဖက်အထိ အေးစက်သွားသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း ၎င်းက သူ့စိတ်အထင်ဟုသာ လျစ်လျူရှုပစ်ပြီး လော်ကျင့်ယိအား စူးစူးရှရှ မျက်လုံးများဖြင့် ဆက်လက်ကြည့်ရှု​နေခဲ့သည်။

အစမှာ စိတ်မရှည်ခဲ့တဲ့ ဖန်းချူကို အပြစ်တင်တော့မယ့် လော်ကျင့်ယိမှာ ယွိစစ်ကျဲက သူ့ကို အနောက်ကနေ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေရင်းတာ တွေ့လိုက်ရလေ၏။ 

ငါဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။ လူကြီးမင်းယွိရဲ့ အကြည့်တွေက ငါ့ကို သတ်ချင်သလိုပဲ ဘာလို့ ကြောက်စရာ ကောင်းနေတာလဲ။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ စီးပွားရေးလောကကို လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည့် ကျွမ်းကျင်သော စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်အနေဖြင့် လော်ကျင့်ယိကလည်း ငတုံးမဟုတ်ဘူးလေ။ 

ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ လော်ကျင့်ယိ သူ့ရဲ့ ပေါ့လျော့မှုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားသော ကွဲလွဲမှုကို သူ ပထမတော့ သတိမထားမိခဲ့ပါ။ ယွိစစ်ကျဲက မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ဖန်းချူ တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုင်နေသည်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကြလား? သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကဘာလဲ။

ဒါကိုတွေးရင်း သူ ဖန်းချူကို လျှော့မတွက်ရဲတော့ဘဲ ကိတ်မုန့်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ 

ကိတ်မုန့်လက်ခံသင့်လား။

နောက်ဆုံးတွင် ယွိစစ်ကျဲ၏ အေးစက်သော အကြည့်အောက်တွင် လော်ကျင့်ယိခမျာ ဖန်းချူလက်ထဲမှ ကိတ်မုန့်ကို ဂရုတစိုက်ယူကာ ကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ 

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" 

ဖန်းချူသည် သူ့အနောက်မှ ယွိစစ်ကျဲကို လျစ်လျူရှုပြီး လော်ကျင့်ယိအား ချော့မော့သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူဌေးဖြစ်ရန် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သူပါပဲ။ သူ၏ အမူအရာနှင့် ကြီးပြင်းလာမှုက အပြစ်ကင်းစင်လှသည်။ ဖန်းချူ အစောပိုင်းက ကောင်းမွန်စွာ မလုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း လော်ကျင့်ယိက လုံးဝစိတ်မ၀င်စားခဲ့ပေ။ ချက်ချင်းပဲ မြှောက်ပင့်သံတွေနဲ့ ဆိုလိုက်လေသည်။ 

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး ဥက္ကဌလော်ကို တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး!"

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် ဖုန်မထူသည့် ဆိုဖာကို ငုံ့ကာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း တာဝန်ကျေသော လက်ပါးစေလေးကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် ပြုမူသည်။

လော်ကျင့်ယိ : "... " 

ယွိစစ်ကျဲက ရပ်နေတာဆိုတော့ သူ ထိုင်လိုက်ရင် အရမ်းပူနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

လော်ကျင့်ယိ ပေါ်လာကတည်းက မရှိတော့သလို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်ဆံခံရတာကြောင့် ယွိစစ်ကျဲ နောက်ဆုံးမှာတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့နဖူးတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်လာသည်။ ဖန်းချူရဲ့ ပုခုံးကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး အသံနက်ကြီးနဲ့ ပြောလိုက်ပါ၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး" 

ထို့နောက် သူက နားမလည်နိုင်သော သူ့လေသံဖြင့် လော်ကျင့်ယိကိုကြည့်ကာ စကားဆက်သည်။  

"ဥက္ကဌလော်က အမြဲတမ်း ချဉ်းကပ်ရလွယ်တယ်... သေချာပေါက် စိတ်မရှိလောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

လော်ကျင့်ယိ ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွိစစ်ကျဲက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ ဖန်းချူကို ထိုင်ခိုင်းကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဖန်းချူ တွေးနေသည်မှာ "ငါ့ရဲ့သူဌေးက တကယ်ကို ချဉ်းကပ်ရလွယ်တယ် လူတိုင်းက ဥက္ကဌလော်က မောက်မာပြီး ချဉ်းကပ်လို့မရပါဘူး မတူညီတဲ့ကမ္ဘာက လာတာတဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကတောင် ငါ့ကို မစွန့်စားဖို့ အကြံပေးခဲ့တယ်... အခု သူတို့မှားနေပြီဆိုတာ သက်သေပြပြီးပြီလေ... ကြိုးစားချင်စိတ်ရှိသူတွေအတွက် အခွင့်အလမ်းတွေက တကယ် သီးသန့်ရနိုင်တယ်" ဟူ၍ပင်။ 

ယွိစစ်ကျဲက ဖန်းချူကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူ့အမူအရာ ဖော်မပြနိုင်လောက်ချေ။ 

ဒီတော့ မင်းကိုယ့်ကို ငုံ့ကြည့်တာထက် လော်ကျင့်ယိအမြီးကို သွားဆွဲမယ်ပေါ့? ကိုယ် မင်းကို မကူညီနိုင်ဘူးလို့ မင်းထင်နေလား ကိုယ်ရဲ့အထောက်အထားကို မင်းသိရင် မင်း လမ်းခွဲဖို့ တွန့်ဆုတ်နေဦးမှာလား။

ယွိစစ်ကျဲ ထိုအတွေးနဲ့ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။

ဖန်းချူအတွက် သူ့မှာ ဘာမျှော်လင့်ချက်ရှိသေးလဲ။ တချို့အရာတွေ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က ရှင်းသွားပြီမလား?

ဒါပေမယ့် ဒီကောင်လေးရဲ့ မသိနားမလည်မှုက လော်ကျင့်ယိ သတိမထားမိဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဤမြေခွေးအိုဟာ တစ်စုံတစ်ခု မှားနေပြီဟု ယောင်ဝါးဝါး ခံစားနေမိမှန်း သိသာသည်။ 

မိမိကိုယ်မိမိသိသော လော်ကျင့်ယိသည် ယွိစစ်ကျဲကို သတိကြီးကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် မှားယွင်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ယွိစစ်ကျဲ၏ အကြည့်များက ပိုကြောက်စရာကောင်းလာသည်။ 

ကိတ်မုန့်ကိုယူပြီး ထိုင်နေပြီလေ!

မင်း ငါ့ဆီက နောက်ထပ် ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ။

ဒီအဆီတွေအားလုံးကို ချရတာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိလဲ။ ခရင်မ်လို ကယ်လိုရီများတဲ့ အရာတွေကိုတောင် တစ်ခါမှ မကိုင်ဖူးဘူး ဟုတ်​ပြီလား။ အပြင်က အချိုတွေကို မကြိုက်ဘူး။ အခု နာကျင်တဲ့ဝေဒနာကို ခံစားပြီး ထွားကျိုင်းတဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပဲ ပွေ့ဖက်ထားချင်တော့တယ်။ 

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ကြည့်နေသည့် ဥက္ကဌလော်သည် ပူနွေးမွှေးကြိုင်သော ကိတ်မုန့်ကို ကိုက်ယူပြီး သူ့ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ရုန်းကန်လိုက်တော့သည်။ 

"လူကြီးမင်းယွိ... မင်းနဲ့ ရှောင်ဖန်းက...?"

ထိုစကားကြောင့် ဖန်းချူ သူ့နှလုံးခုန်သံကို ​ပြန်ကြားလိုက်ရသည်။ ယွိစစ်ကျဲကို သူ့ရည်းစားဟောင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောခွင့် လုံးဝ မပေးနိုင်ပါ။ သူသည် ယွိစစ်ကျဲ၏ ဆက်သွယ်မှုများမှတဆင့်သာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး အဓိကအားဖြင့် သူ့ကိုအကာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် "ရည်းစားဟောင်း" ဆိုတဲ့ နာမ်စားက နားထောင်လို့ သိပ်မကောင်းပါ။

လမ်းခွဲပြီးနောက် သူငယ်ချင်းကောင်း ဖြစ်တာတွေက များသောအားဖြင့် အလွတ်စကားပြောရုံသာ ဖြစ်သည်။

"ယွိစစ်ကျဲ နဲ့ ကျ​နော်က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပါ!" 

ထို့နောက် ယွိစစ်ကျဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မျက်စိ မှိတ်ပြလိုက်သည်။

သူငယ်ချင်း၊ ငါ့ကို ကျေးဇူးပြု ကူညီပေးပါ။

ယွိစစ်ကျဲရဲ့အမူအရာက ဘာမှမထူးခြားသွား​ပါဘူး- ... အိုး..ဒါဆို မင်းကိုယ်ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကနေ ဝင်လာတယ်ဆိုတာ သိသေးရဲ့လား။

တင်းမာသော မျက်နှာထားပိုင်ရှင် ယွိစစ်ကျဲသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လော်ကျင့်ယိကို အမူအရာမဲ့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ယွိစစ်ကျဲ မငြင်းပေ။ ဖန်းချူအပေါ် စိတ်ရှည်သည်းခံပြီး သူ့အပေါ်ကျ အေးစက်နေတဲ့ သဘောထားကို သတိပြုမိလိုက်တာနဲ့ လော်ကျင့်ယိ နောက်ဆုံးတော့ ယွိစစ်ကျဲက သူနဲ့ ဖန်းချူကို နှောင့်ယှက်မိလို့ စိတ်ဆိုးသွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။ 

ဒါကိုတွေးပြီး တစ်စက္ကန့်တောင် မထိုင်နိုင်တော့ချေ။ 

ရွှေဂူက သူစော်ကားရန် မတတ်နိုင်သူဖြစ်သည်ကို ထည့်မပြောဘဲတောင် ယနေ့ည သူတို့ဘဝသည် သူ့အပေါ်တွင် မှီခိုနေသောကြောင့် ယွိစစ်ကျဲကို စော်ကားရန် လုံးဝ မတတ်နိုင်ပေ။ ဒီနေ့ သူရောက်နေတဲ့နေရာကို သိတဲ့ လော်ကျင့်ယိသည် လိမ္မာပါးနပ်တဲ့သူတစ်ယောက်မို့ တစ်ဖက်လူ မကြိုက်တာကို သူ ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်။

ဒါကို သဘောပေါက်တာနဲ့ သူက အမြန်ထရပ်ပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောရင်း။ 

"ကောင်းပြီ မင်းတို့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြောစရာရှိကြတယ် ထင်တယ်... ငါမင်းတို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး ငါ ကျန့်ကျစ်ရွေ့ကို သွားတွေ့ဦးမလို့ အရင် ထွက်သွားတော့မယ်နော်..."

ဖန်းချူ သူ့အထက်လူကြီးကို တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတကယ် ထွက်သွားပြီလား? သူ့မှာ အခွင့်အရေး ရနိုင်မလား လိုမျိုး ပြောချင်တဲ့ စကားတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လေ။ 

သို့သော် လော်ကျင့်ယိမှာ တကယ့်အရေးပေါ်အခြေအနေ ဖြစ်နေပုံရပြီး နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်နေပုံပေါ်သည်။

ဖန်းချူ : "ဂရုစိုက်ပါ ဥက္ကဌလော်!"

မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရသော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယွိစစ်ကျဲသာ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေ၏။ 

လော်ကျင့်ယိ ထွက်သွားပြီးနောက် ဖန်းချူ ယွိစစ်ကျဲ အမူအရာကို သတိပြုမိသွားရာ နှလုံးခုန်သံက ခုန်​​ပေါက်သွားသည်။ သူသည် သူဌေးကို ကျေနပ်စေရန် အာရုံစိုက်ထားသောကြောင့် ယွိစစ်ကျဲကို မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။ ဒါပေမယ့် ဒါက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါ။ လော်ကျင့်ယိက သူ့ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သည်။ ယွိစစ်ကျဲက ချမ်းသာပြီး အစွမ်းထက်တာတောင်မှ ရည်းစားဟောင်းပဲ ရှိသေးသည်။ 

အေးစက်စက်နဲ့ ဝေးကွာနေတဲ့ ရည်းစားဟောင်း။

ယနေ့ခေတ်တွင် လူတိုင်းသည် တန်းတူညီမျှရှိပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ သဟဇာတ ဖြစ်နေကြသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့သူဌေးမဟုတ်၊ သူ့ကို မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေလို ဆက်ဆံဖို့ တကယ် မျှော်လင့်​နေတာလား။ ဖန်းချူ တွေးရင်း သူဘာမှအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ခံစားရနေရ၏။ 

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ယွိစစ်ကျဲ ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်ရာ ရုတ်တရက် အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိသွားသလိုမျိုး နားမလည်နိုင်သော ဖိအားများကို ခံစားလာရ​လေသည်။ *အဟမ်း* ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွိစစ်ကျဲက သူ့ကို မျက်နှာသာပေးထားပြီး စောစောက ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ထားတဲ့အတွက် ဖန်းချူ ပြုံးပြလိုက်သည်။ 

"အမ်... ဟားဟား.. တော်တော်ကြာသွားပြီပဲ... မင်း အခုတလော အဆင်ပြေလား"

ယွိစစ်ကျဲဆီက 'အင်း' ဟု အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။

ဖန်းချူ စိတ်မပူဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး :"မင်းနဲ့ဒီမှာ တွေ့ရမယ်လို့ တကယ်မမျှော်လင့်ထားဘူး မင်းရုတ်တရက် ထွက်သွားတော့ မင်းဆီဖုန်းဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ မင်း နံပါတ်ပြောင်းထားလား... ငါတို့နောက်ဆုံးအဆက်အသွယ်ရတာ တော်တော်​တောင် ကြာနေပြီ..."

"ကိုယ်ဖုန်းနံပါတ်​ မ​ပြောင်း​ခဲ့ဖူးဘူး"

"......"

ဖန်းချူ လုံးလုံးလျားလျား ပေါ်သွားသည်။ သူခေါ်တောင် မခေါ်၊ စကားလည်း မပြောနိုင်တော့ရာ လေထုက မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားလာသည်။

ဘာလို့ဒီလောက် အလေးအနက် ထား​နေတာလဲ။ အဲဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကလေ။ 

ဖန်းချူ အကြောင်းအရာကို ပြတ်ပြတ်သားသားပြောင်းကာ ခြောက်သွေ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ 

"စကားမစပ် မင်း အခုနတုန်းက ရွှီရွှီကို သံသယဝင်နေတာလား? သူမက ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးပါ... မင်းက အရမ်းရက်စက်ပြီး သူမကို ခြောက်နေတာပဲ"

ယွိစစ်ကျဲ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားကာ နှုတ်ခမ်းပါးလွှာများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိလျက်။

"သူမက အလောင်းကို ပထမဆုံး တွေ့တဲ့သူ... အခင်းဖြစ်တဲ့နေရာမှာလည်း သူမတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတယ်... ယုတ္တိဗေဒအရပြောရရင် သူမက ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံး လူသတ်သမားပဲ...."

"ဒါပေမယ့်..." 

ယုတ္တိနည်းအရပြောရရင် ရာဇ၀တ်မှုကျူးလွန်ဖို့ သူမမှာ အချိန် ဒါမှမဟုတ် ခွန်အားမရှိခဲ့ပါဘူး။ လူတစ်​​ယောက်​ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်​​တောက်​လိုက်​ခြင်းသည်​ မည်​သူ့ကိုမှ သတိ​ပေးခြင်းမရှိဘဲ အချိန်​တိုအတွင်း လုပ်​နိုင်​သူမှ ဖြစ်နိုင်မည်။ 

ထိုစဥ် ယွိစစ်ကျဲက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ငုံ့ချလာကာ ဖန်းချူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သဖြင့် သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာနှင့် နီးကပ်သွားသည်။ ဖန်းချူ လန့်သွားပြီး သူ့နှလုံးခုန်သွားသည်။ နီးနီးကပ်ကပ် နမ်းနေသည့် ဤအကွာအဝေးက မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။ 

ယွိစစ်ကျဲက သူ့အတွက် ခံစားချက်တွေကို ချုပ်နှောင်ထားသေးလို့လား...?

ယွိစစ်ကျဲ နီးလာသည်နှင့်အမျှ အနောက်မှ အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုတ်​တရက်​ သူ့လက်​ကို လွှတ်​လိုက်​ပြီး လှည့်​ကာ မဆိုင်းမတွ ​ပြေးသွားတော့၏။ 

သူ့အပြေးနှုန်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်လွန်းလှသည်။ 

ဖန်းချူလည်း ကမန်းကတမ်း လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားကာ ယွိစစ်ကျဲနောက် ခြေတစ်လှမ်းနှစ်လှမ်း အကွာအထိ ရောက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီ အော်သံ၏ အရင်းအမြစ် ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သန့်စင်ခန်းထဲသို့ အခြားသူများ၏ ငေးကြည့်မှုကို လိုက်ကြည့်ရာ စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေလက်များ ပြတ်တောက်ထားသည့် မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ နေရာအနှံ့ သွေးများ ဖျန်းကျဲသွားကာ ခေါင်းက တံခါးဝသို့ တလှိမ့်ဝင်ကာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကောင်မလေး မျက်လုံးတွေ ပွင့်နေတုန်းပါပဲ။

ဖန်းချူသည် ခေါင်းပိုင်ရှင်က လွန်ခဲ့သော ဆယ်မိနစ်ကျော်က အိမ်ပြန်ချင်သည်ဟု ပြောကာ သူ့လက်ကို ကိုင်ထားခဲ့ကြောင်း သတိရသွားသည်။