MM Story Teller

Chapter (4)

Viewers 1k

Chapter (4)

လူသတ်သမား

ရွှီရွှီ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

သူမသည် အပိုင်းပိုင်း အပြတ်အသတ်ခံရကာ ခြေလက်များ ကျိုးသွားသည်။ အတွင်းအင်္ဂါများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျထားသဖြင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံမှာ အနီရောင်စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။ မကြာသေးမီကပင် သူမ သူ့ကို ပြုံးပြနေခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ အသက်မဲ့ မျက်လုံးများဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဖန်းချူ ရုတ်တရက် ပျို့အန်ချင်စိတ်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့လက်များ အနည်းငယ်တုန်လာသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သန်မာသော လက်တစ်စုံက တုန်ရီနေသောလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လာပြီး တံခါးဝမှ ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ သွေးစွန်းနေသော မြင်ကွင်းသည်လည်း သူ့မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယွိစစ်ကျဲ၏ နက်ရှိုင်းသောအသံက သူ့နားထဲ တိုးဝင်လာသည်။

"မကြည့်နဲ့.... ဒီမှာပဲနေ"

သူ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ မဆိုင်းမတွ ပြေးလိုက်သွားတော့၏။

အလောင်းကို ပထမဆုံးတွေ့ရှိသူမှာ သန့်စင်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမတို့က အော်ဟစ်ခဲ့ကြသူတွေဖြစ်ပြီး သူတို့အဆိုအရတော့ လူသတ်သမားဟာ အရိုးခုတ်ဓားကိုင်ထားတဲ့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်ကာ သူတို့ရောက်လာချိန်မှာပဲ သူတို့ကိုမြင်တော့ ပြတင်းပေါက်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ယွိစစ်ကျဲ အခုထွက်သွားရင် သူ့ကို ဖမ်းမိနိုင်လောက်၏။

သို့သော် ဖန်းချူသည် ယွိစစ်ကျဲ ရှိရာကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ့ခမျာ နံရံကို မှီပြီး အသက်ရှုကြပ်နေရသည်။

အရင်က လူသေဆုံးကြောင်း ကြားခဲ့ဖူးပေမယ့် အလောင်းကို မမြင်ရတဲ့အတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိခဲ့ပါ။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူနှင့်တွေ့ဖူးသော မိန်းကလေးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရက်စက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူသတ်သမားက သူတို့ကြားမှာ တစ်လျှောက်လုံး ပုန်းနေခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။

သူ့နားတစ်ဝိုက်တွင် တီးတိုးသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာသည်။

"အဲဒီစားဖိုမှူးကို တွေ့လိုက်တယ်... ကြောက်စရာကြီး... သူ့မျက်လုံးတွေက ရူးနေတဲ့ အတိုင်းပဲ..."

"သူ ငါတို့ကို သတ်တော့မယ်လို့ ထင်နေတာ..."

"သူ ထွက်ပြေးသွားလို့ ကံကောင်းသွားတာ"

"သူ စောစောက စင်္ကြံမှာ စားပွဲထိုးကို သတ်ခဲ့တာလား... ဘယ်လို လူမှုရေး စရိုက်မျိုးလဲ သူက လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ကလဲ့စားချေနေတာလား... အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

"ဒါပေမယ့် သူလွတ်သွားပြီ ငါတို့ အခု လုံခြုံလောက်ပါတယ်..."

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... သူ့ကို မကြာခင် ဖမ်းမိဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်.... သူ့နောက်ကို လိုက်သွားတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ ရဲရင့်ပြီး သန်မာလိုက်တာ"

ထို့ကြောင့် ရွှီရွှီက လူသတ်သမား မဟုတ်ပေ။ ယွိစစ်ကျဲနှင့် သူမ၏ငြင်းခုံမှုကို ပြန်သတိရသောအခါ ဖန်းချူ နာကျင်စွာ ပြုံးမိသွားသည်။

လူက သေပြီ၊ သေချာတာကတော့ သူမဟာ လူသတ်သမား မဟုတ်နေခဲ့။

ဒါပေမယ့် သူ လုံးဝ မပျော်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

မြင်ကွင်းက ဆိုးရွားလွန်းသောကြောင့် ဘယ်သူကမှ ချဉ်းကပ်ဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ မကြာခင်မှာပဲ ရွှီရွှီရဲ့ သူငယ်ချင်းအရင်း ဖြစ်တဲ့ လိလိနဲ့ အန်းနတို့ကလည်း သတင်းရရှိပြီးနောက် ရောက်လာကြပါ၏။ ရွှီရွှီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့နေပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကပါ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေတော့သည်။ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ထိတ်လန့်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှုတို့က ၎င်းတို့အတွင်းစိတ်ထဲ၌ ရောယှက်လျက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ကာ တိုးတိုးလေး ငိုကြွေးနေကြသည်။

ဖန်းချူလည်း ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တိတ်တိတ်လေး ထပြီး စားပွဲခင်းကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြံရင်း ဘေးနားကို လျှောက်သွားခဲ့ပေမယ့် စားပွဲက ရှုပ်ပွနေပြီး ပစ္စည်းတွေလည်း ရှိသဖြင့် ခွက်များစွာကို လှန်ပစ်ခဲ့ရ၏။

အနီးနားရှိ ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော စားပွဲထိုးလူငယ်လေးမှာ ဖန်းချူလုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ကာ အမြန်ရောက်လာ၍ ဆိုလေသည်။

"လူကြီးမင်း.. ကူညီပါရစေ"

သူ့တွင် ကလေးမျက်နှာ၊ သိမ်မွေ့သောအသွင်အပြင်နှင့် နူးညံ့သော အပြုံးမျိုး ရှိသည်။

ဖန်းချူ သူ့ကိုကြည့်ကာ :"ငါဘာလုပ်ပေးမှာလဲသိလား"

စားပွဲထိုးလူငယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ကုတ်နေသည်။

"တကယ်တော့ ကျနော်လည်း ကြည့်ဖို့တောင် သည်းမခံနိုင်ဘူး... အလောင်းကို ဒီလိုမျိုး ထားရတာ မကောင်းဘူးလေ... ဒါပေမယ့် ကျနော်က သွေးတွေ တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ဆို အနားမကပ်ရဲဘူး..."

ဖန်းချူ စကားရပ်လိုက်သည်။ စားပွဲထိုး၏ အကူအညီဖြင့် စားပွဲခင်းတစ်ထည်ကို အလျင်အမြန် ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲ လျှောက်သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အလောင်းကောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြံ့ကြံ့ခံ ရင်ဆိုင်လျက် စားပွဲခင်းဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။

"ငါဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး ဒါပေမယ့် မင်းသေပြီးရင်တောင် လူတွေ မင်းအကြောင်း အတင်းအဖျင်း ပြောနေတာကိုတော့ တားဆီးနိုင်လိမ့်မယ်... အနည်းဆုံး မင်းကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ တစ်ခုခု ရှိသေးတယ်" ဖန်းချူ တွေးလိုက်သည်။

အနီးနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော စားပွဲထိုးလူငယ်က ဖန်းချူ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မကြာမီမှာပင် သူ့ကို သဘောကျစွာ ပြုံးပြကာ မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားက လူတော်လူကောင်းပဲ"

"......."

"လူကောင်း" ကတ်ကို မရှင်းပြနိုင်လောက်အောင် ပေးအပ်ခံခဲ့ရသော ဖန်းချူ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုသတင်းကို ရရှိပြီးနောက် ကျန့်ကျစ်ရွေ့လည်း သူ့ကိုယ်ရံတော်များနှင့်အတူ အမြန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် အပြင်ဘက်ရှိ ထိန်းချုပ်ခန်းတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ နောက်ထပ် လူသေဆုံးသွားသည့် သတင်းကို ကြားရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် လူအများကြီးက လူသတ်သမားက သူ၏ သင်္ဘောထမင်းချက် ဖြစ်ကြောင်း မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ထမင်းချက်သည် သင်္ဘောပေါ်တွင် နှစ်အတော်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သော သူ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူယုံတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လူသတ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန့်ကျစ်ရွေ့ မျက်နှာက မည်းမှောင်နေပြီး သူ့အမူအရာမှာ တစ်လမ်းလုံး တင်းမာနေသည်။ သူ မဝင်လာခင်မှာ လိလိနဲ့ အန်နာ အပါအဝင် လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းပြီး ငိုနေတာကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသေး၏။

လိလိသည် ကျန့်ကျစ်ရွေ့ကို မှတ်မိပုံရသည်။ သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ သူမက အနားကိုလာပြီး။

"လူကြီးမင်းကျန့်... ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ နောက်တစ်ယောက်သေသွားပြီ..."

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ အတန်ငယ် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော မိန်းကလေး ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်စေသော မိန်းကလေးများကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားလေ့ရှိသည်။ လိလိသည် ရံဖန်ရံခါ မိန်းကလေးအသစ်များကို ယူဆောင်လာပေးသော အသိဉာဏ်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကာ သူမနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် အိပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သူမကို ဆက်ဆံဖို့ စိတ်က မရှိတော့။ အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်က အခြေအနေကို တွေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့စိတ်က အလွန်အဆိုးမြင်သွားလေ၏။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို တွေးကြည့်တော့ ကျန့်ကျစ်ရွေ့ ပုံမှန်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ လုံခြုံရေးကို တိုးမြှင့်ထားပါတယ် အခု လူသတ်သမားကို သိသွားပြီဆိုတော့ သူ့ကို အကြမ်းဖက်မှု ထပ်လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး မပေးတော့ပါဘူး"

ပြီးတာနဲ့ ငိုနေသော မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုကာ အထဲသို့ တည့်တည့် လျှောက်ဝင်သွားတော့သည်။ ကျန့်ကျစ်ရွေ့၏ သားရေဖိနပ်သည် သွေးတွေ ရွှဲရွှဲစိုနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ် နင်းမိသွားသည်နှင့် သူ့မျက်ခုံးတို့ ရွံရှာစွာ တွန့်ချိုးမိသွားသည်။ သွေးအစွန်းအထင်းတွေကို ဂရုတစိုက်ရှောင်ရင်း သူ့ကိုယ်ရံတော်အား စားပွဲခင်းကို မြှောက်ပေးဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

သက်တော်စောင့်သည် စားပွဲခင်းကို အမြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန့်ကျစ်ရွေ့ရှေ့သို့ အသက်မဲ့ခေါင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အရောင်များ လွင့်စင်သွားလေ၏။ မထိန်းနိုင်ဘဲ ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျလုနီးပါးအထိ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ယခင်လူသတ်မှုအတွင်း ကျန့်ကျစ်ရွေ့၏ လက်အောက်များကသာ ရွှီရွှီအကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့ကြသောကြောင့် မျက်လုံးနဲ့ မတွေ့ခဲ့ရပေမယ့် ယခုအကြိမ် သူမကို သူ့မျက်လုံးဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေမှာ ကျန့်ကျစ်ရွေ့ကို တအံ့တသြ ကြည့်နေကြတယ်။ ဤလူကြီးမင်းကျန့်သည် အလွန်သိက္ခာရှိစွာဖြင့် အခြားသူများကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတိုင် အလောင်းတစ်လောင်းက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ အလောင်းတွေက ကြောက်စရာ မကောင်းတာ မဟုတ်ပေမယ့် ပြင်ဆင်ထားတာတောင် ကြောက်သွား၏။

သို့သော် ကျန့်ကျစ်ရွေ့သည် အခြားသူများ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းနှင့် တီးတိုးပြောခြင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပါ။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည့် အရာတစ်ခုအဖြစ် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေး အလောင်းကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ သူ့လက်များက အနည်းငယ်တုန်ရီလာသည်။

သူ့ဘေးက သက်တော်စောင့်က မြန်မြန်လှမ်းဆွဲပြီး။

"လူကြီးမင်းကျန့်?"

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ငြိမ်သက်သွားကာ သူအစောက အိန္ဒြေပျက်သွားတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကြောက်စိတ်ဖြင့် ငိုနေဆဲဖြစ်သော လိလိနှင့် အန်နတို့ကို ကြည့်လိုက်ကာ အေးစက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့!"

လိလိနဲ့ အန်းနမှာ ကျန့်ကျစ်ရွေ့ သူတို့ကို အာရုံစိုက်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့။ သူမတို့က ဒီအတိုင်း အားလပ်ချိန်တွေမှာ သူနဲ့ အတူတူ ဆော့ကစားနေကြသူတွေသာ။ အလောင်းနှင့် ဆင့်ခေါ်ချက်တို့ကို တွေ့ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သဘောထားပြောင်းသွားသဖြင့် အံ့သြသွားကြသည်။

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ သူ့စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူက လူတိုင်းဘက်ကို ဦးညွတ်ကာ။

"အားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေမိလို့ စိတ်မကောင်းပါဘူး ရဲတွေ လာနေပါပြီ ကျုပ်တို့အားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ အိမ်ပြန်ရမှာဖြစ်ပြီး တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ လက်ဆောင်လေးတစ်ခု ပြင်ပေးပါ့မယ်"

ထို့နောက် နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ့ကိုယ်ရံတော်တွေနဲ့ အမျိုးသမီး မော်ဒယ်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားတော့သည်။

အနီးပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ဝိုင်းပြီး ဆွေးနွေးကြပြန်၏။

ဖန်းချူသည် ကျန့်ကျစ်ရွေ့ ထွက်ခွာသွားသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း စေ့စေ့ တွေးကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီရွှီကိုမြင်သောအခါ သူဘာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားတာလဲ။ တကယ်ပဲ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရလို့လား။ ဘာကြောင့်လဲ မသိပေမယ့် ဖန်းချူမှာ သူတစ်စုံတစ်ခုကို လွတ်သွားသလို ခံစားမိသော်လည်း ၎င်းကို လက်ညှိုးမထိုးပြနိုင်ဘဲ မိမိ ဘာကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိသလဲ သတိမရနေပေ။

ဘယ်နားက မှားသွားတာလဲ။

ယွိစစ်ကျဲ အနီးနားတွင် မရှိခဲ့သဖြင့် လူသတ်သမားမှာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ ယုတ္တိဗေဒအရ။ ဒီထက်ပိုပြီး အန္တရာယ် မဖြစ်လောက်တော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီထိတ်လန့်မှုခံစားချက်က ဘာလို့လဲ။

ဖန်းချူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ကျန့်ကျစ်ရွေ့တို့နောက် တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားလိုက်သည်။

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် ဧည့်ခန်းမှ ထွက်သွားပြီး စင်္ကြံတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။ မကြာသေးမီက လူသတ်မှုကြောင့် ကျန့်ကျစ်ရွေ့၊ သူ့ကိုယ်ရံတော်များ၊ လိလိနှင့် အန်းနတို့သာ ဧည့်သည်များ မစုစည်းနေသော စင်္ကြံ၌ ရှိနေကြ၏။

လိလိနဲ့ အန်းနမှာ ကျန့်ကျစ်ရွေ့ရဲ့နောက်ကို လိုက်သွားကြပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အမူအရာတွေ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ကျန့်ကျစ်ရွေ့ လှည့်၍ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ သူ့အမူအရာသည် ယခင်ကရှိခဲ့သော ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူ၏ သန့်စင်မှု လုံးဝကင်းစင်ပြီး အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသည့် အသွင်အပြင်မျိုး ပေါ်လွင်လာသည်။

"မင်းတို့ဘယ်တုန်းက သူနဲ့ အတူရှိခဲ့တာလဲ"

"ရွှီရွှီလား? ကျွန်မတို့ တစ်ချိန်လုံး အတူတူနေခဲ့တာပဲလေ"

လိလိ အံ့သြတကြီးနဲ့ ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး "ငါမေးနေတာက မင်းဘယ်အချိန်က သူမနဲ့ တွေ့တာလဲ"

လိလိနဲ့ အန်းနမှာ သူ ဘာကြောင့် ဒီလိုမေးနေမှန်းကို မသိပေမယ့် ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့သင်္ဘောပေါ် တက်ချိန်လောက်ကပဲ အတိအကျတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး... ခြောက်နာရီ ခုနစ်နာရီဝန်းကျင်လောက်က ဖြစ်မယ် သူမ ကျွန်မတို့နဲ့ အတူမလာဘူး ကျွန်မတို့ရောက်တုန်းက တက်လာပြီးသားမို့လို့ အရင်ရောက်နှင့်နေတာ ဖြစ်မယ်"

ကျန့်ကျစ်ရွေ့၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ :"သူမ သင်္ဘောပေါ်တက်နေတာကို မင်းတို့မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့လား"

နှစ်ယောက်သား မြန်မြန် ခေါင်းယမ်းကာ။

"မမြင်ခဲ့ဘူး"

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ : "ဒါဆို မင်းတို့ သူမ သင်္ဘောပေါ်တက်နေတာ မတွေ့လိုက်ဘူး မင်းတို့ရောက်တုန်းက သူမ သင်္ဘောပေါ် ရောက်နေပြီ မင်းတို့ သူ့ကို ပထမဆုံးတွေ့တဲ့အချိန်က ခြောက်နာရီ ခုနစ်နာရီလောက် ရှိပြီပေါ့"

နှစ်ယောက်သား အထပ်ထပ်အခါခါ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး သူ့ကိုယ်ရံတော်ကို တင်းမာတဲ့အမူအရာနဲ့ လှည့်မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ အပြင်ဘက်နဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ပြီးပြီလား?"

သက်တော်စောင့်က ခေါင်းခါပြသည်။

"မရသေးပါဘူး... ဆဲလ်ဖုန်းတွေ ပျက်နေတယ် ဂြိုလ်တုဖုန်းတွေတောင် အချက်ပြစရာ မရှိဘူး... မုန်တိုင်းလည်း မရှိဘူး ဒါပေမဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်လို့ မရဘူး အနီးပတ်ဝန်းကျင်က မြူတွေ ဖုံးနေတယ် မြင်နိုင်စွမ်းက အရမ်းနည်းတယ် ကယ်တင်ဖို့ စောင့်နေဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့မှာ..."

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ အံကြိတ်ကာ :"ဒါဆို ဆက်စမ်းကြည့်!"

ဒါကိုကြားတော့ လိလိနှင့် အန်းနလည်း တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ကြသည်။ ကျန့်ကျစ်ရွေ့က ရဲကို ဆက်သွယ်ပြီးပြီမလို့ မကြာခင်မှာ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ခေါ်သွားမယ်ဆိုတာ သူတို့ကို စိတ်ချလက်ချ အာမခံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဖုန်းလိုင်း ကျသွားပြီး သင်္ဘောကတောင် ပြန်မလှည့်နိုင်ဘူးလို့ ဘာကြောင့်ပြောတာလဲ။

သူပြောသမျှက အလိမ်အညာတွေချည်းပဲလား။

အခုဆို သူတို့ဟာ အထီးကျန်ပြီး အားကိုးရာမဲ့ရုံသာမကဘဲ သင်္ဘောပေါ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စိတ်ဖောက်ပြန်တဲ့ လူသတ်သမားလည်း ရှိနေသေးသည်။

ဖန်းချူသည် နံရံကို ဖိလိုက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာကို ကြားလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နားရွက်ကို တင်းတင်း ဖိရင်း နှလုံးခုန်သံတွေ ဆူညံနေသည်။

လိလိနှင့် အန်းနတို့လည်း ထိတ်လန့်သွားကာ သူတို့၏ အပြုံးများသည် ရုပ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။

"လူကြီးမင်းကျန့်... ဘာဖြစ်နေတာလဲ ရှင် ပြင်ပကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်နေပြီလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား"

ကျန့်ကျစ်ရွေ့က စိတ်မရှည်စွာသော အသံတိုးတိုးဖြင့် :"ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

သို့သော် သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည်လည်း အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ သူတို့ဘဝတွေ နှောင့်နှေးနေချိန်မှာ တခြားအရာတွေကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်တာလဲ။

အန်းန: "ဒါပေမယ့် ရှင် ကျွန်မတို့ကို မြန်မြန်ပြန်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ...."

ကျန့်ကျစ်ရွေ့၏ ရင်ဘတ်သည် အကြောက်တရား နှင့် ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားသလို နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့်။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် မျက်လုံးတွေကို ခေတ္တမှိတ်ထားလိုက်ပြီး မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ။

"ပြန်သွားရမှာလား... အခု ဘယ်သူမှ မပြန်နိုင်တော့ဘူး!"

လီလီနှင့် အန်နာတို့သည် အံ့ဩသွားပြီး သူ၏ဖြူဖျော့သော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှက်ရွံ့သော အပြုံးတစ်ခု သူ့မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"မင်းတို့ဒီမှာ ရပ်နေနိုင်သေးတာကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်... ဘာလို့လဲဆို... ဒီည မင်းတို့နဲ့ရှိခဲ့တဲ့မိန်းမက...."

"သူမက အစောကတည်းက သေနေပြီ!"

Prev Next