Chapter (5)

Chapter (5)

တစ္ဆေလား?

ဤစကားများသည် လိလိနှင့် အန်းနတို့ကို မိုးကြိုးတစ်ချက် ပစ်ခတ်သွားသလိုမျိုး ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ထပ်တူထပ်မျှ ထိတ်လန့်သွားတဲ့ ဖန်းချူလည်း အသက်ရှူဖို့ မေ့သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ 

“သေနေပြီ…” 

အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒါဆို ရွှီရွှီကို ဘာလို့ မြင်နေရတာလဲ။ 

အအေးဓာတ်က သူ့ကျောရိုးအောက်အထိ ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။ တစ္ဆေပုံပြင်တွေကို ဘယ်သူတွေက မကြားဖူးလို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမဆို ကြားသမျှက မဟုတ်မမှန်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိပါ၏။ သို့သော် ယနေ့ည ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာအားလုံးနှင့် ကျန့်ကျစ်ရွေ့ရဲ့ စကားအသုံးအနှုန်းက ရယ်စရာ​တော့ မဟုတ်ပေ။

လိလိ၏ မျက်နှာသည် သေမင်းတမန်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ဖျော့တော့သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ခေတ္တနားပြီးနောက် သူမက တင်းတင်းမာမာ ပြုံးကာ။ 

"လူကြီးမင်းကျန့် ရှင်နောက်နေတာပဲ... ရွှီရွှီက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ မဟုတ်ဘူး သူမ အခုပဲ သေသွားတာ... အရင်က ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်နေသေးတယ်..."

သူမသည် အသက်ရှင်နေပြီး ကောင်းမွန်စွာ စကားပြောနိုင်သလို ရယ်မောနိုင်ခဲ့သည်။ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုတွေတောင် ရှိခဲ့၏။ သူမက တစ္ဆေမဟုတ်တာ သေချာသည်။ 

သရဲတစ္ဆေများက အေးစက်ပြီး ချဉ်းကပ်၍မရသော သို့မဟုတ် မထိမခိုက်နိုင်သော အရာမျိုး ဖြစ်သင့်သည်။ ဒဏ္ဍာရီတွေက ဒီလိုပဲ မဟုတ်ပါလား? သူမတို့ တစ်ညလုံး အတူနေခဲ့ကြသည်။ ရွှီရွှီက သက်ရှိလူသားနှင့် တူကြောင်း သူတို့ အာမခံနိုင်သည်။ ထို့အပြင် အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်တွင် လူများစွာ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်ပြဿနာကိုမဆို ​စော​စောကတည်းက ရှာတွေ့ပြီးလောက်ပြီ။ ဒါကို သရဲတစ္ဆေလို့ ခေါ်နိုင်ရင် တစ္ဆေနဲ့ လူသားကြားက ဘာကွာခြား​တော့မလဲ။

အန်းန တုန်တုန်ယင်ယင် အသံနဲ့ :"ဟုတ်တယ်... ရွှီရွှီက ဘာလို့ အစောကတည်းက သေရမှာလဲ သူမ အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ သြော် ရှင် သူ့ကို သဘောကျလို့ သူ့ကို ရင်းနှီး​မြှုပ်နှံသူတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ပြောတယ်မလား... သူ့ကို ဒီကို လာခေါ်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က သူ့ကို ညအိပ်ခွင့်မပေးခဲ့ဘူးလား"

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရွှီရွှီ မည်ကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ကြပေ။ ရွှီရွှီဟာ ကျန့်ကျစ်ရွေ့နှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေပြီဟု သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ယူဆကြသည်။ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အံ့အားသင့်သွားကာ ကျန့်ကျစ်ရွေ့၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် သွေးနီရောင် ပြောင်းလာကာ သူ့အမူအရာမှာ ပို၍ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလာပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို အရိပ်အမြွက်ပြနေသည်။ 

"သူမက မင်းတို့ကို အဲ့လို့ ပြောခဲ့တာလား"

နှစ်ယောက်သား အထပ်ထပ်အခါခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး :"ဒါဆို စောစောက ရှင်ပြောခဲ့တာက ကျွန်မတို့ကို ခြောက်တာမလား"

ခြောက်ရမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ဒီအခြေအနေက ငါလာခြောက်ရမယ့် အနေအထားလား။ အထူးသဖြင့် ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဟာသလုပ်ပြရမှာလား။ 

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ ဟောက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့၏ စကားများသည် သူ့စိတ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်သော နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးကဲ့သို့ပင်။ ဒါပေမယ့် ဒီလို မယုံနိုင်စရာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် နောက်ထပ် မဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ချေ။ 

သူမ ပြန်လာပြီ...

သူ၏ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ကျန့်ကျစ်ရွေ့ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူ့အနားရှိ သက်တော်စောင့်အား လှည့်မေးလိုက်သည်။ 

"ယွိစစ်ကျဲ ဘယ်မှာလဲ?"

သက်တော်စောင့်: "လူကြီးမင်းယွိက လူသတ်သမားကို လိုက်ရှာ​နေပါတယ်" 

ဒီစကားကိုကြားတော့ ကျန့်ကျစ်ရွေ့ ပိုလို့တောင် စိုးရိမ်လာသည်။ 

“ဒါဆို မင်းတို့မြန်မြန်....!” 

သက်တော်စောင့်​တွေကို လိုက်ရှာဖို့ အမိန့်ပေးချင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကာကွယ်သူတွေကို လွှတ်ပေးမိမလို ဖြစ်သွားသဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရုန်းကန်မှုနဲ့အတူ အချိန်အတော်ကြာ ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် အသက်ရှူထုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ 

“ထားလိုက်တော့” 

"လူကြီးမင်းယွိကို လိုက်ရှာရမှာလား" 

သက်တော်စောင့်ကလည်း သံသယဝင်ကာ :"လူကြီးမင်းယွိနောက် လိုက်သွားရမလား... သူက လူသတ်သမားနောက် ပြေးလိုက်သွားတာ... သားကောင် ဖြစ်သွားပြီး အန္တရာယ်ရှိနေလား မသိဘူး...."

သက်တော်စောင့်မှာ ကြောက်သော်လည်း ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အရာများသည် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ကျော်လွန်ခဲ့ကြောင်း သူတို့သိပါသည်။ အကယ်၍ ရွှီရွီမှာ အမှန်တကယ် ပြဿနာရှိခဲ့ပါက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာအားလုံးက ပူးပေါင်းကြံစည်မှု ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအချက်အလက်များကို ယွိစစ်ကျဲသိအောင် အသိပေးရန် လိုအပ်ပါသည်။

ကျန့်ကျစ်ရွေ့၏ မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် :"မလိုဘူး သူ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ... သူ့ကို အခုအမီလိုက်ဖို့က ခက်လိမ့်မယ် သူလည်း လူသတ်သမားကို သေချာ ကိုင်တွယ်နိုင်မှာပါ.... အခု ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူး သူ ပြန်လာတဲ့ အထိ စောင့်ကြရအောင်"

သက်တော်စောင့်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေ၏။ ထမင်းချက်သည် သင်္ဘောပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ကျန့်ကျစ်ရွေ့၏ လူယုံအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ လူမြင်ကွင်းတွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို သတ်ရန် အကြောင်းပြချက်မရှိ၊ အလွန်ယုတ္တိမတန်ပါ။

သို့သော် ကျန့်ကျစ်ရွေ့ဟာ လူတစ်​ယောက်ကို သတ်ရသည့် အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ထမင်းချက်အား မေးခွန်းတစ်ခုတောင် မမေးခဲ့ပေ။ အကြောင်းရင်းကို သူသိပြီးသားဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမယ့် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားကာ ယွိစစ်ကျဲကို မပြောပြချင်ချေ။

ကံမကောင်းစွာပဲ ဤအရာများသည် သူတို့လို လက်အောက်ငယ်သားများက သိခွင့်ရဖို့ တောင်းဆိုသင့်သည့် အရာများမျိုး မဟုတ်ပေ။

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ မျက်လုံးများသည် လိလိနှင့် အန်းနတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ 

"မင်းတို့ပြန်သွားရင် ဘာပြောသင့်တယ် မပြောသင့်ဘူးဆိုတာ သိကြတယ်မလား"

နှစ်ယောက်သား ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

ကျန့်ကျစ်ရွေ့ နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖန်းချူလည်း ၎င်းတို့ကိုရှောင်ရန် ခန်းမထဲသို့ အလျင်အမြန် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ့နှလုံးသားကတော့ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေ၏။ ကျန့်ကျစ်ရွေ့ရဲ့ စကားများက သတင်းအချက်အလက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပါသည်။ ရွှီရွှီက သေပြီးသားလို့ သူ ပြောခဲ့သည်။ ရွှီရွှီ သေသွားပြီဆိုတာ ဘာကြောင့် သေချာနေတာလဲ။ သူအဖြေပေးပုံက ခန့်မှန်းရခက်ခဲ့ပုံ မပေါ်ခဲ့ပေ။ 

ဒါတွေအားလုံးက အမှန်လို့ယူဆရင် သူတို့ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ရွှီရွှီဟာ လူသားမဟုတ်နိုင်ပါဘူး။ သူမ လူသားမဟုတ်ပါက သူမဘာကြောင့် ထပ်ပြီးသေရဦးမည်နည်း။ အဓိက အချက်က ဘာလဲ။ သို့သော် တိုက်ဆိုင်မှုအရ လူသတ်သမားကို တွေ့လိုက်ရပြီး ယွိစစ်ကျဲကလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

အားလုံးက သေသေချာချာ ကြိုးကိုင်ထားတဲ့ အစီအစဥ်တစ်ခုလိုပဲ။

ဒါတွေအားလုံးက ယွိစစ်ကျဲ အတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ့ကို အဝေးကို ဆွဲထုတ်သွားဖို့ အစီအစဉ် ထုတ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျန့်ကျစ်ရွေ့သည် အမှန်တရားကို သိလျက်နဲ့ ယွိစစ်ကျဲကို ပြောပြရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ဘဲ အမှန်တရားကို ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယွိစစ်ကျဲအား အမည်မသိအန္တရာယ်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် ချန်ထားခဲ့သည်။

ဒါဆို ယွိစစ်ကျဲ အခုဘယ်မှာလဲ

သူ ဘာဖြစ်သွား​ပြီလဲ။

ဖန်းချူစိတ်ထဲ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် သွားများကို အံကြိတ်ကာ အခြားသူများ၏ အာရုံများ​နေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တံခါးက ဖောက်ထွက်ခဲ့သည်။ 

ဒီကိစ္စကို ယွိစစ်ကျဲသိအောင် ပြောပြရမယ်။

အပြင်ဘက်ရှိ စင်္ကြံသည် မီးမှိန်မှိန်နှင့် လူသူ ကင်းမဲ့နေ၏။

ဖန်းချူ ရှည်လျားသောလမ်းကို လျှောက်သွားတဲ့အခိုက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော စင်္ကြံတွင် သူ့ခြေသံကသာ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။ ဖြောင့်တန်းသော စင်္ကြံသည် အဆုံးမရှိဝင်္ကပါကဲ့သို့ လမ်းကြောင်းအားလုံးနီးပါးက တူညီသည်။ ရုတ်တရက် သူရပ်သွား၏။

ရုတ်တရတ် သတင်းကြောင့် သူ စိတ်တွေ နစ်မွန်းပြီး အပြင်ကို ပြေးထွက်လာခဲ့ရာ အခုမှ တွေးကြည့်ပြီး သူတဖြည်းဖြည်း ကြောက်လန့်သွားသည်။

လေပြင်းတိုက်၍ တံခါး သို့မဟုတ် ပြတင်းပေါက် ပိတ်သွားသကဲ့သို့ ရှေ့မှ ရုတ်တရက် 'ပေါက်ကွဲသံ' ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖန်းချူ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ခုန်ထကာ နောင်တရသွား၏။ လူသတ်သမားက သူ့လို ပျော့ညံ့တဲ့ ကြက်တစ်ကောင်ကိုတောင် သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရာ သူ ဘာလို့ ပြေးပြီး အပျော်တမ်း ကစား​ပြနေရတာလဲ။

စိတ်အားထက်သန်မှု ဆိုတာ တကယ့်ကို နတ်ဆိုးပဲ...

ရပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ မကြောက်ပါနဲ့၊ မကြောက်ပါနဲ့၊ မကြောက်ပါနဲ့။ ရွှီရွှီက တကယ်ပဲ သရဲတစ္ဆေ၊ အလိမ်အညာတွေ ဖြုန်းတီးပစ်တဲ့ လူသတ်သမားဆိုရင်တောင် သူက မိန်းကလေးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ချင်း WeChat အဆက်အသွယ်များကို ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်လေ။ 

ဖန်းချူ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ချလက်ချ ဖြစ်အောင် တွေးနေပေမယ့် တုန်ယင်နေသေးသည်။ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ကာ ပျင်းနေတဲ့အချိန်တုန်းက ဒေါင်းလုဒ်လုပ်ထားသော ဗီဒီယိုအတိုလေးကို ဖွင့်ကာ အသံအတိုးအကျယ်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ ဖွင့်ပစ်လိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စင်္ကြံမှာ ရွှင်မြူးမိုက်မဲတဲ့ အသံတွေ ပြည့်သွားတော့၏။ 

"ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား မင်းငါ့ကို လိုက်မမီနိုင်ပါဘူး~~~ မတတ်နိုင်ဘူးလေ ငါကအရမ်း အစွမ်းထက်တယ်~~~~~~ ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး"

ဤသည်မှာ မြတ်စွာဘုရား၏ ဘုရားစာရွတ်သံကို အဆုံးမရှိ ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုခြင်းထက် ပိုထိရောက်သည်။ ဖန်းချူ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ခြေဖဝါးကို မြှောက်၍ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ 

"ယွိစစ်ကျဲ —" 

သူဒီလိုလှမ်းအော်လိုက်တဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသဖြင့် သူ့နောက်ခံတီးလုံးနှင့် ယွိစစ်ကျဲ ဟူသော ခေါ်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။ ယွိစစ်ကျဲသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် သေချာပေါက် ကြားလိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာပဲ စင်္ကြံက တစ်စုံတစ်ရာ တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့မြဲ။ ဖန်းချူ လှေကားထစ်မှဆင်းကာ အောက်ထပ်သို့ ဆက်လက်ရှာဖွေကြည့်သည်။ သူသွား​နေစဉ်တွင် သူ့ဘယ်ညာကို ဂရုတစိုက် ကြည့်နေပြီး တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပါက ထွက်ပြေးဖို့ပါ ပြင်ထားသည်။ 

ယွိစစ်ကျဲဆီက တုံ့ပြန်မှုမရသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပိုတိုးလာပြီး သူ့ရဲ့အရှိန်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပါ၏။ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကို ကျော်ဖြတ်နေစဥ် ရုတ်တရက် အတွင်းထဲကို ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နံရံကို ထိမှန်သွားတော့သည်။ 

"အား! အာ..."

လမ်းတစ်ဝက်မှာပဲ သူ့ရှေ့ကလူရဲ့ မျက်နှာကြောင့် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ညီအစ်ကို မင်း တစ်ခုခုမလုပ်ခင် ငါ့ကို ကြိုပြီး သတိပေးပါဦးလား... မင်းလူကို တစ်ပိုင်းသေအောင် သတ်နေတာ သိရဲ့လား။ 

သို့သော် ယွိစစ်ကျဲ၏ မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း မကျေနပ်သော်လည်း တင်းမာသော အာရုံများ ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း-" 

သို့သော် သူမပြီးမီတွင် ယွိစစ်ကျဲက ရုတ်တရက် နီးကပ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ စူးရှ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက ဖန်းချူ၏ အသံနိမ့်ကျပြီး ပြာနေသော အမူအရာအား ထိန်းချုပ်ပစ်ကာ ဒေါသထွက်နေပုံပေါ်၏။

"အဲ့ဒီမှာပဲနေဖို့ ကိုယ်ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဖန်းချူ တွေးမိသည်မှာ 'မင်းက ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူဖို့ စိတ်ကူးရှိသေးတယ်ပေါ့... မင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်တာကို ငါက သေချာပေါက် နားထောင်ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး... အခု အရေးကြီးတာက ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ သရဲတစ္ဆေရှိနေတာကွ မင်းသိရဲ့လား?' ဟူ၍ပင်။ 

"ငါမင်းကို ပြောစရာရှိတယ် အရမ်းအရေးကြီးတယ်!" ဖန်းချူ ထိုမေးခွန်းကို လုံးဝမဖြေဘဲ။ 

“ကပ္ပတိန်ကျန့်တို့ စကားပြော​နေတာကို ငါကြားလိုက်တယ်…ရွှီရွှီ သေသွားတာကိုကြည့်ပြီး သူတော်တော်လေး တုန်လှုပ်သွားတာ... ရွှီရွှီက တကယ်သေနေတာ ကြာပြီလို့လည်း ပြောတယ်။ ပြီးတော့ သူက မင်းမသိအောင် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရတယ် အဲဒါကြောင့် သတိထားဦး... ဒါက မင်းကို ဆွဲဆောင်ဖို့ တမင်တကာ ဖန်တီးထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ် အဲဒါ မင်းသိလား?!"

ယွိစစ်ကျဲ : "..."

ဖန်းချူ ပြောလို့ ပြီးသွားပြီးနောက် အသက်ရှုကြပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားတာကြောင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး။ 

"ကျန့်ကျစ်ရွေ့မှာ ပြဿနာရှိနေတာ သေချာတယ်... အဲဒါက လူဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သတိထား... လှည့်စားမခံရစေနဲ့!"

ယွိစစ်ကျဲ ဖန်းချူကို မလှုပ်မယှက် အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ သူ့မျက်လုံးများတွင် နက်နဲသော ရှုပ်ထွေးသည့် စိတ်ခံစားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်။

"မင်း... ကိုယ့်ကို ဒီလိုပြောဖို့ ဒီကိုလာတာလား"

ဖန်းချူလည်း သူ့ဘာသာသူဆို လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ တွေးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 

"ဟုတ်တယ်လေ... မဟုတ်ရင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဘာလို့ ဒီကို ဆင်းလာရမှာလဲ ငါ့မှာ သေချင်စိတ် ရှိတယ်လို့များ ထင်နေလား"

ထိုစဥ် ယွိစစ်ကျဲ ရုတ်​တရက်​ပြုံး​နေတာကို သူ မြင်​လိုက်​သည်​။ ဤအပြုံးက ဖန်းချူကို အလွန်ထိတ်လန့်သွားစေကာ ယွိစစ်ကျဲကို နတ်ဆိုး ဝင်ပူးနေပြီလို့ ထင်မှတ်မိလုနီးပါးပင်။

ညဦးပိုင်းမှ ယခုအချိန်အထိ ယွိစစ်ကျဲဆီက အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တခြားသူတွေနဲ့ စကားပြောနေချိန်မှာတောင် သူ့နဖူးမှာ "ငါနဲ့ လာမရှုပ်နဲ့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ရေးထားသလိုမျိုး လက်တွေ့ကျကျ မပြုံးခဲ့ချေ။ 

ညီအစ်ကိုရေ ဒီအချိန်​က ရယ်​ဖို့​ကောင်းလို့လား? ငါ့အပြုအမူက ရယ်စရာပါလို့လား။

ယွိစစ်ကျဲ အကြည့်သည် ဖန်းချူ၏ ရှုံ့တွနေသော မျက်နှာနဲ့ ရှူပ်ပွနေသော ဆံပင်များပေါ် ကျဆင်းလာသည်။ သူ ပြေးလာတာ အရမ်းမြန်ပြီး ထိတ်လန့်နေတော့ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားကာ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေ၏။ သူကြောက်သွားတာ သေချာသည်။ 

ဒီကိုဆင်းဖို့ အန္တရာယ်ရှိတယ် ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား...

ဒါတောင် မင်းလာတုန်းပဲ။

ဒါမှမဟုတ် မင်းက ဒီနေ့ည ဒီမှာဖြစ်နေတဲ့ အဖြစ်အပျက်လိုပဲ တချို့အရာတွေက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး...

ယွိစစ်ကျဲ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်သွားသော်လည်း သူသည် သူ့မျက်လုံးများထဲက ခံစားချက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖုံးကွယ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားအနည်းငယ် ပြောခဲ့သည်။ 

"ကိုယ် သိပြီးပြီ"

"မင်းသိ....ဘာလဲ? မင်းသိပြီးပြီလား"

ဖန်းချူ ယွိစစ်ကျဲကို အံ့ဩစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မင်းသိ​ပြီး​ပြီဆိုရင် ငါဒီကိုလာတာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူးပေါ့။ 

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခုတ်ထစ်နေသကဲ့သို့ အခန်းတွင်းမှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ 

ဖန်းချူလည်း သူတို့ရှိရာ အခန်းသည် ကျယ်ဝန်းသော သီးသန့်အခန်း ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိပါသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ကော်ဖီစားပွဲ၊ ဆိုဖာစသည်ဖြင့် ဧည့်ခံခန်းတစ်ခုရှိပြီး အတွင်းခန်းတံခါးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားသည်။ အထဲမှ စူးစူးဝါးဝါး အသံတွေ ထွက်လာ၏။

ဖန်းချူ : "..."

ယွိစစ်ကျဲ ဘယ်လိုသိသွားလဲ ဆိုတာတောင် မသိချင်တော့ဘဲ သူ့ခြေထောက်တွေက နည်းနည်း အားနည်းလာတော့သည်။ ရုတ်တရတ် ယွိစစ်ကျဲက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူရဲ့လက်ဖဝါးမှ နွေးထွေးမှုက စိတ်လုံခြုံမှုကို ပေးနိုင်သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ 

ဤအခြေအနေက အမှန်တကယ်ပင် အဓိပ္ပာယ်ရှိပါသည်။ အန္တရာယ်များသော အခြေအနေများတွင် လူတိုင်း ထိတ်လန့်နေပါက အကြောက်တရားဟာ ပျံ့နှံ့လွယ်သလို ကူးစက်လွယ်သော်ငြား တစ်စုံတစ်ယောက်က ခွန်အား၏မှတ်တိုင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဖွဲ့စည်းကာ အခြားသူများကို နှစ်သိမ့်မှုပေးစွမ်းနိုင်လျှင် ယင်းသည် လူကို ကြောက်ရွံ့မှု နည်းပါးနိုင်စေသည်။

ဖန်းချူကတော့ ဒါက သိပ်မဆိုးဘူးလို့ ခံစားရတလေသည်။ ကောင်းကင်ကြီး ကျလာရင်တောင် အရပ်မြင့်တဲ့သူတွေက ထိန်းထားရတာမလို့ သူက အဆင်ပြေပါ၏။ ယွိစစ်ကျဲသည် ဤစိတ်ချရသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လူများကို သူ မကိုင်တွယ်နိုင်သည့်အရာ မရှိကြောင်း ခံစားရစေသည်။

ထိုစဥ် သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလာသည်။

"စားဖိုမှူးကိုတွေ့ပြီ" 

ဖန်းချူ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း သူ့အသံမှာ အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေသေးသည်။ 

"ဟုတ်လား..."

ယွိစစ်ကျဲ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကို ကြည့်ကာ "သူ အထဲမှာ ရှိတယ်" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းချူ : "..."

ယွိစစ်ကျဲမှာ သူ၏ မှိန်းနေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ သနားစိတ်နဲ့ ရယ်မောချင်စိတ်များ ရောထွေးနေသည်။ သူ အနည်းငယ်ပြုံးကာ ဖန်ချူနားကို ကပ်၍ နက်နဲသော သံလိုက်လိုအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမြင်ရမယ့်အရာက မင်းရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... မင်း ဆင်းလာတဲ့အချိန်တုန်းက တွေးထားမိလား... လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

ဖန်းချူ ကြောက်ရွှံ့မှုကို ထုတ်ဖော်မပြဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောသည်။ 

"ဟင့်အင်း"

ယွိစစ်ကျဲ ခပ်တိုးတိုးရယ်မောရင်း ခဏရပ်လိုက်ပြီး :"တကယ်လား?"

ဖန်းချူ : "..... ထားလိုက်တော့ ငါကြည့်ကြည့်မယ်"

သူ ဒီလမ်းကို လာခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကိုလည်း မြင်ပြီးပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ဘာကို ကြောက်နေရဦးမှာလဲ။ အမည်မသိသူက ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးပင်။ သူ ဒီနေ့ မတွေ့ရရင်တောင် ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်မှာ ကြောက်ရသည်။ သူ့စိတ်ကူး တစ်ခုတည်းကတင် သူ့ကို သေတဲ့အထိ ကြောက်သွား​စေနိုင်၏။

ဒါပေါ့။ သူ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို မကြာခင် နောင်တရလိမ့်မယ်။ 

ယွိစစ်ကျဲ သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပုံရတာကြောင့် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဖန်းချူရဲ့လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ 

ဖန်းချူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုပင်။ ဒီမျက်နှာကို သူ ဒီညမှာတင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ 

သူ့ခြေရင်းမှာ ကောင်မလေးက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး သူ့ပါးပြင်မှာ ချိုမြိန်တဲ့ ပါးချိုင့်လေးတွေနဲ့ သူ့ကို နှုတ်ဆက်နေပုံပါပဲ။

တကယ်တော့ ဒီမြင်ကွင်းတစ်ခုတည်းက ဖန်းချူကို ခြောက်လှန့်ဖို့ မလုံလောက်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ အပေါ်ထပ် ရေချိုးခန်းထဲမှာ ဒီအတိုင်းတူညီတဲ့ ဦးခေါင်းကို မြင်ခဲ့ရသည်လေ။ ထိုအချိန်တွင် သူမခေါင်းသည် တံခါးဝသို့ လိပ်သွားကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပထမဆုံးမို့ ကြောက်ရွံ့မှုများစွာဖြင့် ထုံကျင်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ဖန်းချူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျန့်ကျစ်ရွေ့ ပြောတာ မှန်သလိုပါပဲ။ အသက်ရှင်သောလူသည် တစ်စက္ကန့်၊ တတိယအကြိမ် သို့မဟုတ် မရေမတွက်နိုင်သော အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မသေနိုင်သောကြောင့် ဤမိန်းကလေးက အမှန်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့​ပြီးသား ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် ဖြတ်ထားသော ခြေလက်အင်္ဂါများဖြင့် ပြည့်နေပြီး ခေါင်းတစ်လုံးတည်းက ထပ်တူကျသည်။

အလောင်းတွေရှိတဲ့ တောင်ကုန်လို စုပြုံနေတဲ့ ​ခြေလက်များက သွေးပင်လယ်လို ပြည့်နေသဖြင့် အလောင်းတွေ ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ခွဲခြားလို့ မရပါ။ မျက်နှာတိုင်းသည် တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်ပြီး တူညီသော ပုံစံခွက်မှ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ပင်။ သွေးစွန်းနေသော ပါးပြင်ပေါ်တွင်လည်း ချိုမြသော အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းထားသည်။

တခစ်ခစ် ရယ်မောသံက လေထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသလိုပါ ခံစားရသည်။ 

အလောင်းတွေ အစုအဝေးရဲ့ အလယ်မှာတော့ ထမင်းချက်က ဓားကိုင်ပြီး အလောင်းတွေကို ခုတ်ထစ်ပစ်နေသည်။ အားလုံးကို ခုတ်ထစ်ဖို့ထက် ဘာကိုမှ မလိုလား ဂရုမစိုက်ပုံပေါ်လေ၏။ သူသည် ယွိစစ်ကျဲနှင့် ဖန်းချူတို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုပြီး ရူးကြောင်ကြောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် အလောင်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခုတ်လိုက်ပြောလိုက်ဖြင့်။ 

"မင်းက သေနေပြီ!"

"မင်းသေနေပြီ... မင်းဒီကို ဘာလာလုပ်နေတာလဲ!"

"ငါမင်းကို လုံးဝမကြောက်ဘူး မင်းကို သတ်ပစ်မယ်!"

"ဘယ်နှစ်ခါပဲ ပြန်လာပါစေ ငါမင်းကို ဒီနည်းအတိုင်းပဲ သတ်ပစ်လိုက်မယ်... မင်းကို ထပ်ပြီးသတ်ပစ်မယ်! ဟာဟားဟား-"

"ဘာလို့ မသေသေးတာလဲ မင်း ဘာလို့မသေသေးတာလဲ!"