Chapter 5

【Volume 1 : ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၀၅】

Chapter 5

"မင်း ဘာလို့ မစားတာလဲ။" စူးချုံက ခဏလောက်စားပြီး လင်ဖုသည် သူ့အတွက် စားစရာယူဖို့ကလွဲလို့ သူ့တူအား အသုံးပြုတာကို တွေ့လိုက်သည်။

"ငါစားနေပါတယ်။" လင်ဖုသည် အစာစားချင်စိတ် လုံးဝမရှိခဲ့ဘဲ သေးသေးလေးတစ်ကိုက် ကိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းမိဘတွေက မင်းနဲ့အတူမနေဘူးလား။"

စူးချုံ၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး မျက်နှာကျက်ကို လက်ညိုးထိုးကာ "သူတို့က ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ရှိနေတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆင်းရဲခြင်းဘုရားများသည် ယခု ကောင်းကင်ဘုံ၌ အမှန်တကယ်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဒီကောင်လေးက မိဘမဲ့လား… လင်ဖု ရုတ်တရက် အသက်ရှူမဝတော့ဘူး။

မူလတန်းကျောင်းသားလေးက သူ့အတန်းဖော်များကို သူ့မိဘတွေအကြောင်း ကြွားဝါသကဲ့သို့ စူးချုံသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးပြရင်း "ငါ့မိဘတွေက အရင်က အရမ်းအထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်" လို့ ချီးကျူးစကားဆိုခဲ့သည်။

ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားများသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သန်းကြွယ်သူဌေးတစ်ဦးကို ဒေဝါလီခံနိုင်သောကြောင့် ယခုအခါ အလျင်စလို လှုပ်ရှားလို့မရပေ။

သူ့မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားလို့ မိသားစုပြိုကွဲပြီး ဆင်းရဲသွားတာပေါ့… လင်ဖုက လုံးလုံးအထင်လွဲသွားကာ လေးလံသောနှလုံးသားနဲ့ သူ့တူကို ချလိုက်ပြီး စူးချုံ၏သိမ်မွေ့ပြီး ချောမောသောအသွင်အပြင်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဒီလိုချစ်စရာကောင်းတဲ့ လူလေးက ဒီအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားတာ အံ့ဩစရာတော့မဟုတ်ဘူး လို့ ဥက္ကဋ္ဌလင်က ဝမ်းနည်းစွာ တွေးလိုက်မိသည်။

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" စူးချုံက သူ့ကို သေချာကြည့်သည်။

လင်ဖုသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့အသံက နူးညံ့လွန်းလို့ အရည်ပျော်နိုင်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ မင်း များများစားပါ။"

ထမင်းစားပြီးနောက် စူးချုံသည် ယူလာသော ထမင်းဘူးများကို ထုပ်ပိုးပြီး အိတ်တစ်လုံးထဲထည့်ကာ အမှိုက်များကို စွန့်ပစ်ရန် လင်ဖုနှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ လျှောက်လာသည်။

စူးချုံသည် အရှေ့ကနေ လျှောက်လာပြီး လင်ဖုက သူ့လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို တွေးနေရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ကနေ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ငါတို့ အမှိုက်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ပစ်ရမယ်။" စူးချုံသည် လင်ဖုနဲ့ စကားပြောဖို့ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မြှောက်လိုက်သည်။ "ဒီအိမ်ဟောင်းက ပိုးဟပ်တွေနဲ့ ကြွက်တွေ ပြည့်နေတယ်။"

လင်ဖုက သူ့ကို စိတ်ဆင်းရဲစွာ ကြည့်နေသည်...

"တစ်ခါက ငါ နိုးတစ်ဝက်အိပ်တစ်ဝက် ဖြစ်နေတဲ့အချိန် ကြွက်တစ်အုပ်က ငါ့မျက်နှာကို ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။" စူးချုံသည် ဟာသတစ်ခုကို ပြောချင်နေပုံပေါ်သည်။ "ငါ မျက်နှာသစ်ဖို့ ညသန်းခေါင်ထရတယ်။ ငါ့မျက်နှာကိုသစ်ပြီးတော့ လန်းဆန်းသလိုခံစားရတယ်။ ရလဒ်ကတော့ ငါ တစ်ညလုံး အိပ်မရတော့ဘူး၊ ဟားဟားဟား…"

လင်ဖုသည် မူးဝေလာပြီး လှေကားလက်ရန်းကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်...

စူးချုံသည် သူ့ကိုယ်သူ ရယ်မောပြီး သူ့မျက်လုံးကြီးတွေကို ပေကလက်ပေကလက်လုပ်ကာ လင်ဖုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။ "မင်း ဘာလို့ မရယ်တာလဲ။ ရယ်စရာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ရယ်စရာကောင်းမှာလဲ။ လင်ဖုသည် သူ၏ တောင့်တင်းသော မျက်နှာကြွက်သားများကို စုစည်းကာ လေးစားသမှုဖြင့် နှစ်ကြိမ် ရယ်မောပြပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း အခြားနေရာပြောင်းဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား။"

"မစဉ်းစားဘူး…" စူးချုံက ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ သူ့အဝတ်စအနားကို ဆွဲရင်း "ငါ့မှာ ပြောင်းဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။"

လင်ဖုသည် စူးချုံခေါင်းငုံ့လိုက်သောအခါတွင် ထွက်ပေါ်လာသော ဖြူဖွေးသန့်စင်သော လည်ပင်း၏ သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့သွေးတွေ ဆူပွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက စူးချုံရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းကာ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး စူးချုံ၏ပါးလွှာသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မင်း ကိုယ့်အိမ်မှာနေလို့ရတယ်။"

စူးချုံသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ခါကာ ဆံပင်များ လွင့်ပျံလာသည်။ "မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် နေလို့ဖြစ်မှာလဲ။"

"ရှက်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။" လင်ဖုက အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသံနဲ့ ပြောသည်။ "ကိုယ့်မှာ ဘာမှမလုပ်ရသေးတဲ့ အိမ်ရာတွေ ရှိတယ်၊ အဲဒါတွေက လွတ်နေတာ။ မင်း အဲဒီအိမ်မှာနေရင်း အိမ်ကို ဂရုစိုက်တာက ကိုယ့်ကို ကူညီရာလည်း ရောက်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် အိမ်ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ကိုယ် လူငှားရမှာ"

စူးချုံသည် ရှက်သွေးဖြာပြီး လင်ဖု ကိုင်ထားသော သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ "တကယ်မဖြစ်ဘူး။ မင်းအိမ်က အရမ်းဈေးကြီးလောက်တယ်။"

စူးချုံ၏ တက္ကိဗေဒကို တွေးတောရင်း လင်ဖု နှုတ်ဆိတ်သွားသည်...

သူ့အိမ်ခြံမြေတော်တော်များများသည် အိမ်ရာစျေးနှုန်းတွေ ကြောက်ခမန်းလိလိ ကြီးမြင့်နေသော အဓိကနေရာတွေမှာ တည်ရှိနေသည်။ ဒါမှမဟုတ် ဆင်ခြေဖုံးမှာရှိသော ဗီလာတွေက တကယ်ကို ဈေးအလွန်ကြီးသည်။

စူးချုံက ခါးသက်သက်ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ငါ အဲဒီမှာနေရင် မီးလောင်လိမ့်မယ်။"

လင်ဖု: …

[14]

နှစ်ယောက်သား ဘာမှ မပြောဘဲ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့သည်။

ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ခန့် ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် အခန်းတံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ ငိုနေသည်။

စူးချုံက သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ကလေးပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောသည်။ "ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ အန်တီလီက မင်းကို ဆူလို့လား။"

ဒီကလေးက အန်တီလီရဲ့သားပါ။

ကလေးသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဆယ်မိနစ်ထက်ပို၍ တီဗီကြည့်ကာ အိမ်စာမလုပ်သောကြောင့် အမေဖြစ်သူက သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းကြောင်း ငိုယိုပြီး မျက်ရည်များဝဲကာ သူ့ကို ရှင်းပြသည်။

စူးချုံက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း "ငါ့အိမ်မှာသာ ကြည့်ဖို့ တီဗီရှိရင် ငါ အိမ်စာကောင်းကောင်းလုပ်မှာ"

ကလေး: …

လင်ဖု: …

စူးချုံသည် ကလေး၏ ပျော့ပျောင်းသောဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ခဏနေဦး၊ အစ်ကို တစ်ခုခုသွားဝယ်ပေးမယ်။" 

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စူးချုံသည် အမှိုက်အိတ်ကို မြေကြီးပေါ်ချကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

နှစ်မိနစ်အကြာတွင် စူးချုံသည် မောဟိုက်ကာ ပြန်ပြေးလာပြီး ကလေး၏လက်ထဲသို့ ရောင်စုံ ချိုချဉ်ပြားလေးတစ်ခုကို ထည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မငိုနဲ့တော့၊ မင်းအမေက မင်းကောင်းဖို့အတွက် လုပ်တာပါ။"

အန်တီလီသည် ဒေါသကြီးသော်လည်း သူမသည် အလွန်ကြင်နာတတ်ပြီး စူးချုံကို ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်သည်။

ကလေးက ငိုပြီး ချိုချဉ်ခွံကိုခွာကာ ချိုချဉ်ကို လျှက်သည်။

စူးချုံက အလေးအနက် ပြောသည်။ "မင်းက အနာဂတ်မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထောက်ပံ့ဖို့ ကောင်းမွန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်စေဖို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် စာသင်ဖို့ လိုအပ်တယ်။"

ကလေးက သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး ချိုချဉ်ကိုစားဖို့ အာရုံစိုက်နေသည်။

စူးချုံက ဆက်ပြောသည်။ "မင်း စာမကျက်ရင် နောင်မှာ အစ်ကိုလို ဆင်းရဲသွားလိမ့်မယ်။ မင်း ချိုချဉ်တစ်လုံးတောင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အရမ်းလောဘကြီးရင်တောင် တစ်လုံးပဲ ဝယ်နိုင်တယ်။"

လင်ဖုသည် တိတ်တဆိတ် သူ့နဖူးကို ကိုင်လိုက်သည်…

ကလေးက ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။

စူးချုံကဲ့သို့ ဆင်းရဲခြင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုသည် ကလေးများအတွက် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းဆဲဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပါသည်။

"ပြန်တော့၊ အန်တီလီက မင်းအတွက် ဟင်းချက်ထားလောက်ပြီ။" စူးချုံသည် သဘောထားကောင်းကောင်း ပြုံးလိုက်၏။ "ငါ အောက်ထပ်ဆင်းလာတော့ ကြက်သားချက်ဟင်းနံ့တွေ ရနေတယ်။"

ကလေးက ခေါင်းငုံ့ပြီး "အင်း"

"ချိုချဉ်က အရသာရှိလား။" စူးချုံက မေးလိုက်သည်။

"အရသာရှိတယ်။ ကျေးဇူးပါ အစ်ကို" ကလေးသည် သူ့ကြောင်မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ချိုချဉ်ကိုင်ကာ အပေါ်ထပ်ကို ပြေးတက်သွားသည်။

"ရပါတယ်" စူးချုံသည် စင်္ကြံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော ချိုချဉ်ကို တွန့်ဆုတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ဖက်သို့ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်ဖု မရှိတော့ပေ။

စူးချုံသည် ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်တော့ ဘယ်သူမှ မတွေ့သဖြင့် လင်ဖု ပြန်သွားပြီဟု ထင်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမှိုက်အိတ်ကို ကောက်ယူပြီး မဝေးသော အမှိုက်ပုံးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အမှိုက်ကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် စူးချုံသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခါနီးတွင် အနောက်မှ လင်ဖု၏အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ခဏနေဦး။"

စူးချုံ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လင်ဖုက ချိုချဉ်တွေ အများကြီးကိုင်ထားတာကို တွေ့လိုက်သည်။

သူက ချိုချဉ်အတွက် ဘူးတောင် ဝယ်ခဲ့သည်။ ကာတွန်းဇာတ်ကောင်များ ရေးဆွဲထားသော လိမ္မော်ရောင်ဘူးတွင် ချိုချဉ်ချောင်းများ၊ ချိုချဉ်လုံးများ၊ ချိုချဉ်ပြားများ၊ တောက်ပသော အဝိုင်းများ၊ တိရစ္ဆာန်ပုံသဏ္ဌာန်များ၊ အသီးပုံသဏ္ဌာန်များ ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နေသည်…

"ဒီမှာ မင်းအတွက်" လင်ဖုသည် စူးချုံ၏လက်ထဲကို ဘူးပေးလိုက်ပြီး သူက အနည်းငယ် မိုက်မဲသွားသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ရယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မင်း ဒါကို စားရတာကြိုက်တယ်လို့ ကိုယ် အခုလေးတင် ကြားလိုက်လို့ပါ။"

သူ ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ် အရွယ်ကို ရောက်သွားသလိုပင်။

"ဝိုး… ကျေးဇူးပါ။" စူးချုံ၏မျက်လုံးများသည် ရောင်စုံချိုချဉ်များကြောင့် တောက်ပနေပုံရပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် နွေးထွေးမှုလှိုင်းများကြောင့် တစ်ခုခု အရည်ပျော်တော့မည်။ 

ချိုချဉ်များကို ပလပ်စတစ်ဖြင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထုပ်ပိုးထားသော်လည်း...

သို့သော် ဆည်းဆာ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ပူနွေးသော လေသည် ချက်ချင်းပင် ချိုမြိန်သော မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ရပါတယ်။" လင်ဖုသည် တစ်ဖက်သို့ အမြန်လှည့်ကာ စောင့်နေသော ကားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည်။

အမှောင်ကားမှန်မှ လင်ဖုသည် ချိုချဉ်ဘူးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် သူ့ဦးတည်ရာသို့ လက်ဝှေ့ယမ်းနေသော စူးချုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို မျက်မြင်တွေ့ရှိသူ ရှောင်ကျန်း: ...

ငါတို့မစ္စတာလင်က မင်းအတွက် ဒီကုန်စုံဆိုင်က ချိုချဉ်တွေကို ဝယ်ခဲ့တာ။

TK Team Chapter 5