Chapter 8

【Volume 1 : ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၀၈】

Chapter 8

"‘အတူနေဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါလား’ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။" စူးချုံ၏ နှလုံးခုန်သံသည် ဒရမ်တစ်ခုလို ခုန်နေ၏။ သူသည် လင်ဖုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ တစ်ဖက်လူ၏ ပူလောင်သောအကြည့်နဲ့ သွားဆုံရာ မီးလောင်သွားသလို သူ့မျက်လုံးများကို အောက်စိုက်လိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီလက်များကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ အင်္ကျီလက်များသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ အဖြူရောင်ဖုန်မှုန့်များ စွန်းထင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက သနားစရာကောင်း၏။

လင်ဖုသည် စူးချုံ၏တစ်ဖက်မှ ပြတင်းပေါက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိကာ စူးချုံ၏ထိုင်ခုံကို အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး သေးငယ်သောနေရာတွင် သူ့ကို ချုပ်နှောင်ပြီး အနီးကပ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်နဲ့အတူတူရှိစေချင်တာ၊ မင်းနားလည်လား။"

"ငါနားလည်ပါတယ်" စူးချုံ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးပုတီးစေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထိုင်ခုံတွင် မိမိကိုယ်ကို မြုပ်လုနီးပါး ဖုံးကွယ်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားကာ "ဒါပေမဲ့..."

ငါက ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရား…

ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားက လူတွေကို ပိုဆင်းရဲအောင် ပြုလုပ်ပြီး လူတွေအတွက် ကံဆိုးခြင်းတွေပဲ ယူဆောင်လာပေးတာ။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပထမလရဲ့ ခြောက်ရက်မြောက်နေ့မှာ အိမ်တိုင်းကနေ နှင်ထုတ်ခံရတဲ့ နတ်ဘုရား၊ လူတိုင်းမကြိုက်တဲ့ နတ်ဘုရား…

ငါ သူ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်ရင် သူ ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာလား။ စူးချုံသည် ဆက်မတွေးဝံ့တော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့အင်္ကျီအနားများကို ဝမ်းနည်းစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားဖြစ်ရတာကို သူ မကြိုက်ခဲ့ပေ။

သူသာ ထွန်းလင်းတောက်ပသော ချမ်းသာခြင်းနတ်ဘုရားလေးဖြစ်မည်ဆိုလျှင် လင်ဖုက သူ့ကို ပိုသဘောကျမည်မှာ သေချာသည်။

လင်ဖုက သူ့အသံဖြင့် အရေးတကြီး အရိပ်အမြွက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ။"

"အတူမနေတာ ပိုကောင်းတယ်…" စူးချုံသည် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် နူးညံ့သောအသံဖြင့် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာသည် နီတစ်လှည့် ဖြူတစ်လှည့် ဖြစ်သွားကာ သူ့ခြေဆယ်ချောင်းသည် ပါးလွှာသော ရှူးဖိနပ်ထဲတွင် လှုပ်ခါသွားပြီး ဖိနပ်ထဲကနေ ပေါက်ထွက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

"... ကိစ္စမရှိပါဘူး" လို့ ရက်စက်စွာ ငြင်းဆိုခဲ့လိုက်သော လင်ဖုသည် ကြင်နာစွာ ပြုံးပြပြီး စူးချုံ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ စွန်းထင်းနေသော အဖြူရောင်အမှုန်အမွှားလေးကို သူ့လက်မနဲ့သုတ်လိုက်ကာ "ကိုယ် အရမ်းစိတ်လောသွားတယ်… မင်းက ယောင်္ကျားလေးတွေကို မကြိုက်ဘူးလား။"

"မဟုတ်ဘူး" စူးချုံက ခေါင်းကို မလှုပ်မယှက် ခါလိုက်သည်။

လင်ဖုက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းကိုယ့်ကို မကြိုက်ဘူးလား။"

"မဟုတ်ဘူး!" စူးချုံက ခေါင်းမော့ပြီး အလျင်စလို ရှင်းပြသည်။ "ငါက မင်းနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ငါက ဆင်းရဲတယ်၊ ကံမကောင်းဘူး၊ အခြားလူတွေအတွက် ငါက ပြဿနာတွေပဲ ယူဆောင်လာမှာ။ မင်း ငါနဲ့အတူနေရင် မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်ကားတောင် မောင်းရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့အထောက်အထားက…"

"မပြောနဲ့တော့" လင်ဖုသည် စူးချုံ၏ပါးစပ်ကို လက်ညှိုးနဲ့ဖိထားပြီး နူးညံ့ပြီး အနီရောင်နှုတ်ခမ်းလေးတွေက ပန်းပွင့်ချပ်တွေလို အေးစက်နေသည်။ "ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး။"

စူးချုံ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပပြီး စိုစွတ်နေသည်။

လင်ဖုက သူ့စိတ်နေစိတ်ထားကို ချိန်ညှိပြီး ပြောသည်။ "အနည်းဆုံးတော့ မင်းကို အနာဂတ်မှာ ဂရုစိုက်ခွင့်ပေးပါ့မယ်လို့ မင်းကိုယ့်ကို ကတိပေးပါ။ ကျန်တာ ကိုယ်တို့အချိန်ယူလို့ရတယ်။"

စူးချုံ စကားပြောခါနီးတွင် လင်ဖုသည် သူ့နှုတ်ခမ်းဆီသို့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုတင်ကာ မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းငြင်းခွင့်မရှိဘူး၊ ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောခွင့်မရှိဘူး" 

"အင်း..." စူးချုံသည် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို စူလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။

"လိမ္မာတယ်" လင်ဖုသည် သက်ပြင်းချရင်း သူသည် ယခုအချိန်တွင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော စီအီးအိုတစ်ဦးလို ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ကြည်နူးစရာကောင်းသောအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင်ဂျစ်ကားကြီးသည် အနောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာမောင်းလာပြီး လင်ဖု၏ကားနှင့် ဘေးချင်းကပ်ရပ်လိုက်သည်။

လင်ဖု: …

ဂျစ်ကားပြတင်းပေါက်က ဖြည်းညှင်းစွာ နိမ့်ကျသွားပြီး ရှောင်ကျန်းက လင်ဖုကို အထဲကနေ အတည်ပြုသည်။ "မစ္စတာလင်၊ ဒီကားလည်း ပျက်သွားပြန်ပြီလား။"

"မပျက်ပါဘူး။" လင်ဖုသည် သူ့ကို အလျင်အမြန် စိုက်ကြည့်ကာ ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် လင်ဖုသည် မကြာမီတွင် တစ်ပတ်ရစ်ဖြစ်သော Chery QQ စက်မနှိုးနိုင်တော့ကြောင်း နာကျင်စွာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

တစ်ပတ်ရစ်အင်ဂျင်က အားပျော့ပြီး အသံတိတ်သွားသည်။

လင်ဖုသည် အယုံအကြည်မရှိဘဲ နောက်ထပ်တစ်မိနစ်ကြာအောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး မကြာမီပင် အင်ဂျင်က အသံမမြည်ဘဲ လုံးလုံးလျားလျား စုတ်ပြတ်သွားသည်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ လင်ဖုနှင့် စူးချုံတို့သည် ကားကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရပြန်သည်။

စူးချုံသည် ညှိုးငယ်သောမျက်နှာဖြင့် လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေကာ ချစ်စရာကားကို အပြစ်ရှိစွာ ကြည့်နေလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ့်မှာ တစ်ပတ်ရစ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားတာရှိပါတယ်။" လင်ဖုသည် လှလှပပ လက်ဖြောက်တီးလိုက်သည်။ ရှောင်ကျန်းသည် ဂျစ်ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ကားနောက်ခန်းကိုဖွင့်ပြီး 28 လက်မ စက်ဘီးကို ထုတ်ယူကာ မြေကြီးပေါ် တင်လိုက်သည်။

"မစ္စတာလင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ" ရှောင်ကျန်းက သူ့လက်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြန့်လိုက်သည်။

လင်ဖုသည် ခပ်ရေးရေးပြုံးကာ ခြေတံရှည်များကို ဆန့်ထုတ်ပြီး စက်ဘီးပေါ်တက်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့က ဘားတန်းကြီးကို သပ်ရပ်စွာ ပွတ်သပ်ကာ စူးချုံကို လက်ညိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "လာ၊ စက်ဘီးပေါ်တက်"

[21]

ချောမောပြီး ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာရှိသော လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် ဥက္ကဋ္ဌသည် နောက်ဆုံးတွင် လူကို တင်ဆောင်ရန် စက်ဘီးစီးခြင်းကိုအဆင့်သို့ လျောကျခဲ့သည်။

စူးချုံက လင်ဖုရှေ့မှာ ထိုင်နေသည်။

တစ်နေကုန် ကိုယ်ကာယအလုပ်တွေလုပ်ပြီး ချွေးတွေထွက်နေပေမဲ့ စက်ဘီးစီးပြီး လေပြည်က နောက်ပြန်တိုက်လာချိန်မှာတော့ လင်ဖုသည် မိုးရွာပြီးသော တောအုပ်လို လန်းဆန်းသည့်ရနံ့ကို ရနေပါသေးသည်။

လင်ဖုက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်ပြီဆိုတော့ သူ့အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိတော့ပေ။ သူ့ရင်ဘတ်ကို တမင်တကာ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး စူးချုံ၏ နောက်ကျောကို ဖိလိုက်သည်။

‌လူတစ်ယောက်နှင့် ကျီစယ်ခြင်းနည်းလမ်းမစမီ ရင်ဘတ်ကို နောက်ကျောအား ဖိထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မမြင်နိုင်သော ထိတွေ့မှု ဖြစ်စေသည်...

သို့သော် စူးချုံသည် သူ့နောက်မှ ထွက်လာသော သန်မာသော အထိအတွေ့ကို သတိပြုမိပြီးနောက်တွင် သူသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ လင်ဖုနှင့် ခွဲခွာသွားခဲ့သည်။

လင်ဖုသည် ရှေ့သို့ ထပ်မံတိုးပြီး ထို့ကြောင့် စူးချုံသည် လင်ဖုနှင့် အဝေးတွင်ရှိရန် ရှေ့သို့ တိုးရန်မှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

"ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းနည်း နောက်ပြန်ဆုတ်လို့ရမလား။" လို့ စူးချုံက တောင်းတောင်းပန်ပန် ဆိုသည်။

"အိုး..ကောင်းပြီ" လင်ဖုသည် မဖွယ်မရာ ကျူးလွန်ရန် ကြိုးပမ်းသော ရထားလမ်းဖောက်သူကဲ့သို့ ခံစားရကာ အသည်းကွဲပြီး နောက်ကျောကို ဖြောင့်တန်းစေခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေက အရမ်းစျေးကြီးတာပဲ။" စူးချုံက ပြဿနာကိုရှင်းပြသည်။ "ငါထိရင် စုတ်ပြဲသွားလိမ့်မယ်။"

လင်ဖုသည် လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ့အဝတ်အစားများ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး သူ့အင်္ကျီလက်များ ပြုတ်ကျကာ စွပ်ကျယ်အင်္ကျီသာကျန်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီရှည်များက ကွဲထွက်သွားပြီး အတွင်းခံသာကျန်တော့မည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ခါးကို ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း မတ်မတ်ထားလိုက်ပြီး စူးချုံနဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ နေလိုက်သည်။

စီးနင်းနေစဉ်တွင် ပြုပြင်နေသော လမ်းတစ်ပိုင်းကြောင့် သူ့ရှေ့တွင် ကျောက်စရစ်ခဲများ ပြည့်နှက်နေပြီး လင်ဖုက ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။ "ရှေ့လမ်းက ကြမ်းတယ်၊ လက်ကိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားနော်"

"ကောင်းပြီ။" စူးချုံသည် နာခံမှုရှိစွာ လက်ကိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။

လင်ဖုသည် ခပ်တိုးတိုးရယ်ပြီး စူးချုံ၏လက်များပေါ်ကနေ သူ့လက်များဖြင့် ချက်ချင်း အုပ်လိုက်သည်။

"အိုး…" စူးချုံက တိုးတိုးလေးအော်လိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို သီချင်းဆိုပြမယ်။" လင်ဖုသည် အကြောင်းအရာကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး စူးချုံ၏ သဘောတူညီချက်ကို မစောင့်ဘဲ စူးချုံ၏လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားပြီး သီချင်းညည်းလေသည်။ "မင်းရဲ့လက်ကို ဒီအတိုင်းကိုင်ထားပြီး ကိုယ်‌ ဘယ်တော့မှ လက်မလွတ်ချင်ဘူး။ ဝမ်းနည်းမှုမရှိဘဲ ဖြူစင်တဲ့အချစ်ပဲ ထာဝရဖြစ်လို့မရဘူးလား။ ကိုယ်မင်းကိုတင်ဖို့ စက်ဘီးစီးမယ်…"

နေဝင်ချိန်ကုန်ဆုံးသည့် ကောင်းကင်တွင် မဲနယ်ရောင်၊ ခရမ်းပြာနုရောင်၊ လိမ္မော်ရောင်၊ ပန်းရောင်နှင့် အခြားဖော်ပြ၍မရသော အရောင်အသွေးများစွာဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အရောင်ပြောင်းလာကာ တစ်ဖက်မှ ကြယ်များ နှင့် လမင်းသည် စိတ်မရှည်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ညချမ်းလေညင်းမှာ တေးဆိုသံက ရုတ်တရက် လွင့်ပျံ့သွားသလို ကျောင်းဝင်းအတွင်းက အချစ်ဇာတ်လမ်းမြင်ကွင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်လှပသည်။ အချိန်တွေလည်း အေးခဲသွားသလိုပါပဲ…။

ဥက္ကဋ္ဌအတွက် အရှိန်အဟုန်ဖန်တီးနည်းကို သိသော လက်ထောက်ရှောင်ကျန်းသည် မစ္စတာလင်ကို ခေါ်ထုတ်ဖို့ လမ်းကြမ်းတွင် ဂျစ်ကားကို မောင်းနှင်နေခဲ့သည်။

လမ်းကြမ်းတွင် ဂျစ်ကားသည် 28 လက်မစက်ဘီးနောက်ကနေ အချိန်အတော်ကြာအောင်လိုက်နေပြီး 28 လက်မစက်ဘီးနောက်ကနေ ခဏကြာအောင် အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ 28 လက်မစက်ဘီးကို မတော်တဆကျော်ဖြတ်မိကာ မစ္စတာလင်နှင့် သူ့ဇနီးတို့ကို အိတ်ဇောငွေ့တွေ စို့ပေးနေသည်။

လှပသော အချစ်တွင် နှစ်မြုပ်နေသော မစ္စတာလင်သည် ပြင်းထန်သော အိတ်ဇောငွေ့များဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။ ...

ရှောင်ကျန်းသည် အလျင်အမြန် အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။ အရှိန်ဖြင့် ကားဖြတ်သွားပြီး ယာဉ်မောင်းက ခေါင်းထွက်ကာ ရှောင်ကျန်းကို အော်သည်။ "မင်းဘယ်လိုမောင်းနေတာလဲ!"

ရှောင်ကျန်း: ......

မင်းကများ မစ္စတာလင်ရဲ့ လက်ထောက်ကို အော်ရဲတယ်ပေါ့။ မစ္စတာလင်က မင်းကို သတိမထားမိတာတော့ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။

လင်ဖုသည် ခေါင်းကိုက်နေသဖြင့် ရှောင်ကျန်းအား လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအရင်ပြန်တော့၊ ဒီနေ့ ငါ ကားမလိုဘူး။"

ရှောင်ကျန်း: "ကောင်းပါပြီ မစ္စတာလင်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် မစ္စတာလင်"

ကျွတ်... ဒါက ‘လွှမ်းမိုးခြင်းဥက္ကဋ္ဌဟာ အဖြူရောင်ပန်းလေးကို ချစ်မိသွားတယ်’ဆိုတာ ငါတို့ ဒီနေ့မြင်တွေ့နေရတဲ့ အရာပါပဲ။

[22]

လင်ဖုသည် စူးချုံကို စီးပွားရေးလမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ စျေးနှုန်းသက်သာသော ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမှတ်တံဆိပ်အဝတ်အထည်ဆိုင်တွင် စူးချုံအတွက် အဝတ်အစားများ ဝယ်ခဲ့သည်။

လင်ဖုသည် စူးချုံအတွက် စတိုးဆိုင်တစ်ခုလုံးကို ဝယ်ပေးချင်သော်လည်း စူးချုံက အဝတ်အစား၊ ဘောင်းဘီနှင့် ဖိနပ် နှစ်စုံကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"ဝတ်ဖို့ ဘာလို့များများမဝယ်တာလဲ။" လင်ဖုက အကြံပြုသည်။ "ဒီဆိုင်က အရမ်းဈေးသက်သာပြီး မပျက်စီးလောက်ပါဘူး။"

စူးချုံက ခေါင်းခါပြပြီး သူ့ပြုံးလိုက်သောအခါ သူ့အပြုံးက သန့်ရှင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်။ "တစ်စုံက လုံလောက်ပြီ။ ဈေးပေါရင်တောင် ငါ အများကြီးဝယ်လို့မရဘူး။"

လင်ဖုက စိတ်ဆင်းရဲစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အဝတ်အစားရွေးရင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်းဘာလို့ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲ သိလား။"

စူးချုံက ဇဝေဇဝါနဲ့ပြောသည်။ "အင်း... ငါမသိဘူး..."

လင်ဖုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနည်းငယ်လေးလေးနက်နက် ကြည့်နေသည်။ "မကောင်းတာတစ်ခုခုက မင်းကို ကပ်ညှိနေတာများလား။"

"အိုး…" စူးချုံ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လာပြီး သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော အဝတ်အသစ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး နားလည်နိုင်မဲ့သူကို ကိုယ်မင်းအတွက် နောက်နေ့မှာ ရှာပေးမယ်။" လင်ဖုသည် စူးချုံ၏နူးညံ့သော ဆံပင်ကိုတို့ထိပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေးသည် စိတ်မချမ်းသာဘဲ ခြေဖဝါးကို မြေကြီးပေါ်မှာ ပွတ်သပ်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြောလိုက်သည်။

ငါကိုယ်တိုင်က ‘မကောင်းတဲ့အရာ’ပါ…

လင်ဖုသည် စူးချုံကို အမှတ်မထင် ဝမ်းနည်းအောင် လုပ်လိုက်မိမှန်း မသိဘဲ သူသည် အင်္ကျီတစ်ထည်၊ ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်နှင့် ဘောင်းဘီရှည်တစ်ထည်ကို ယူပြီး ကိုင်မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ခဏစောင့်၊ ကိုယ်စမ်းဝတ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။" 

"ကောင်းပြီ..." စူးချုံက ကြောင်တောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။

လင်ဖုသည် သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ့နားကို ကိုင်းညွတ်ကာ "ကိုယ်အဝတ်အစားလဲပြီးရင် ကိုယ်မင်းကို ပွေ့ဖက်လို့ရပြီ" လို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။