Chapter 11

【Volume 1 : ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၁၁】

Chapter 11

စူးချုံသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ရောက်ကတည်းက ရေနွေးပူပူကို ဘယ်တော့မှ မချိုးခဲ့ရပေ။

စူးချုံသည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ယောင်ချီတွင် ရေစိမ်ရသည့်ခံစားချက်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ အဲဒါက အလွန့်အလွန်ကောင်းနေမည်ကို သူသိသော်လည်း ယခုလောက် သက်သောင့်သက်သာမရှိဘူးဟု ခံစားမိသည် 

ရေနွေးပူပူသည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝိုင်းရံထားပြီး ရေချိုးဆားများက ရေကို အပြာရောင်တောက်တောက် မွှေးရနံ့များဖြင့် ရေချိုးခန်းတစ်ခုလုံးကို ရေနွေးငွေ့များနဲ့ ပြည့်စေကာ လင်ဖုသည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို မြှောက်ကာ ချောမောစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဆိုးသွမ်းသောစိတ်ဖြင့် သူ့ကိုကြည့်နေသည်…

"အရမ်းသက်သောင့်သက်သာရှိတယ်။" စူးချုံက လင်ဖု၏မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒါက အရမ်းသက်သောင့်သက်သာရှိလွန်းလို့ ယောင်ချီကန်တစ်ရာနဲ့တောင် ငါမလဲလှယ်နိုင်ဘူး။

ရေပူကို ရေချိုးဆားများဖြင့် အရောင်ဆိုးထားသဖြင့် ယနေ့တွင် ဘာမှ မမြင်နိုင်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်ပြီးနောက် မစ္စတာလင်သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

စူးချုံသည် ရေချိုးကန်ထဲမှ မထွက်မီ ရေအေးသွားသည်အထိ စိမ်ခဲ့သည်။ ထွက်ပြီးနောက် သူသည် ရေချိုးကန်ထဲမှ ရေကို ဖောက်ထုတ်ပြီး နှာဘူးကို ရှောင်ရှားသကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ခြောက်စေကာ သူ့ညဝတ်အင်္ကျီအသစ်ကို ဝတ်လိုက်သည်။

ညဝတ်အင်္ကျီ၏ မီးခိုးရောင် ကုတ်အင်္ကျီပုံစံသည် ရိုးရှင်းပြီး သန့်ရှင်းသောကြောင့် စူးချုံ၏မျက်နှာကို ပို၍ချစ်စရာကောင်းစေသည်။

စူးချုံ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတာကိုမြင်တော့ အလုပ်ကြောင့် ချွေးတွေထွက်နေသော လင်ဖုသည် ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားပြီး ရေချိုးလိုက်ကာ စူးချုံနဲ့ အတူတူ စုံတွဲညဝတ်အင်္ကျီဖြင့် ထွက်လာသည်။

စူးချုံသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး လင်ဖုကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရှက်ရွံ့စွာ ပြန်လှည့်သွားသည်။

တူညီတဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီပဲ...

နေပါဦး၊ ညဝတ်အင်္ကျီလား။

ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေးသည် သူ့လက်တုန်သွားပြီး အိတ်ကိုကိုင်ထားသောလက်က အားလျော့သွားကာ ဆန်ဖြူစေ့များက အနည်းငယ် ဖိတ်ကျသွားသည်။

လင်ဖုသည် ပြတင်းပေါက်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျနေသော ဆန်စေ့များကို ကောက်ကူရန် လျှောက်သွားကာ "မင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား။" ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး" စူးချုံသည် သူ့အမှားကို ဖုံးကွယ်ချင်ပေမဲ့ ပို၍သိသာအောင် လုပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါလိုက်ပြီး ဆန်ကို အိမ်လုပ် ပန်းကန်လုံးသေးသေးလေးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထို‘ပန်းကန်လုံး’များကို လွှင့်ပစ်ထားသော ပလတ်စတစ်ရေဘူး အများစုကို ဖြတ်တောက်ကာ ပြုလုပ်ထားသည်။ စုစုပေါင်း ဆယ်လုံးရှိကာ စူးချုံ၏အိမ်ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် အစွန်းတွင် ထားနိုင်သည်။

ဆောင်းတွင်းကတည်းက စူးချုံသည် ထိုပလပ်စတစ်ပန်းကန်လုံးသေးသေးလေးကို နေ့တိုင်း ဆန်အပြည့်ဖြည့်ပြီး ညဘက် ပြတင်းပေါက်အပြင်မှာ ထားကာ နေ့ဘက်တွင် ၎င်းတို့ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲနေပါစေ ဆန်ကုန်ခြင်းမရှိပါဘူး။

စူးချုံက အနီးနားရှိ ငှက်များကို အစာကျွေးသည်ဟု လင်ဖု အမြဲ ထင်ခဲ့မိသည်။ လင်ဖုသည် ဘယ်ငှက်မှ ဆန်လာစားတာကို ဘယ်သောအခါမှ မမြင်ခဲ့ဘဲ အနီးနားရှိ စာကလေးများက ဆန်ကို ဘယ်လောက်များများ စားနိုင်ရသလဲလို့ အနည်းငယ် စဉ်းစားမရဖြစ်နေပေမဲ့ သူ နေ့တိုင်း ပြန်ယူလိုက်သော ပလတ်စတစ်ပန်းကန်လုံးများက တကယ်ကို လွတ်နေပါသည်။

ဒီကောင်လေးက အတော်လေးချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ လင်ဖု တွေးလိုက်ကာ ပြုံးပြီး စူးချုံကို ဆန်စေ့တွေနဲ့ ပြည့်နေသော ပန်းကန်လုံးသေးသေးလေးများကို ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ နေရာချဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။

စူးချုံသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်ကာ ညဘက် ထမင်းလာစားသော ထမင်းစားသူများကို ညင်သာစွာကြည့်နေသည်။

အပြာရောင်ငှက်ကလေးသည် ယခုနှစ်တွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး အပြာရောင်အမွေးများရှိသည်။ အနီရောင်ကြိုးကြာသည် တောက်ပနေသော ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဖြင့် ပြတင်းပေါက်ပေါ် ရပ်လိုက်သည်။ ဇီးကွက်လေးသည် အနက်ရောင်တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ ၎င်း၏အခွံမှ ထွက်လာသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် စားပြီးရင် သူတို့သည် ပြဿနာပြုလုပ်နိုင်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ဆန်စေ့များကို မှုတ်တတ်သည်။ လှပသော babbler များသည် တစ်ခါတစ်ရံ တေးသီငှက်များကဲ့သို့ အော်တတ်သလို တစ်ခါတစ်ရံ ညဇီးကွက်များနဲ့ တူသည်။ ခြေတစ်ချောင်းပါ ဇီးကွက်လေးနဲ့ ခြေသုံးချောင်းပါ ရွှေကျီးကန်းတို့သည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် မနှစ်သက်ကြဘဲ နှစ်ကောင်သား စားသောက်နေကြပုံမှာ ကလေးများကဲ့သို့ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြသည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် ဤမြို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်များနှင့် သစ်တောများတွင် နေထိုင်ကြသည့် မိစ္ဆာများဖြစ်ပြီး အများစုမှာ မွေးဖွားတာမကြာသေးပေ။ ၎င်းတို့က ဆောင်းရာသီအတွက် အလွန်ခက်ခဲသော မိစ္ဆာများဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာ ကြင်နာတတ်သော နတ်ဘုရားလေးက သူ၏စားစရာများကို နေ့တိုင်း သူတို့နဲ့အတူ မျှဝေပေးသည်။

ဒီအရာတွေကို လင်ဖု မမြင်နိုင်ဘူး…

စူးချုံသည် လွတ်နေသောညတွင် ပြတင်းပေါက်ကနေ တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေတာကိုသာ သူမြင်ရပြီး စိတ်ကောင်းဝင်နေသကဲ့သို သူပြုံးနေကာ ရွှင်မြူးနေသော သူ၏ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် ဆန်စားရန် စာကလေးငှက်များ ဆန်လာစားသည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်နေသကဲ့သို့ပင်။

လင်ဖု၏ရင်ဘတ်အတွင်းမှ အပူလှိုင်းတစ်ခု တိုးဝင်လာပြီး ၎င်းကို သိရှိလိုက်သောအခါတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် စူးချုံကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"ကိုယ်နဲ့အတူနေပါ" လင်ဖုသည် စူးချုံ၏ အနည်းငယ်တောင့်တင်းသောခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ကာ သူ့ကျောကိုကိုင်းလိုက်ပြီး နဖူးချင်းထိကာ သူတို့၏အသက်ရှူသံများက ရောနှောနေသည်။ "ဟုတ်ပြီလား။"

စူးချုံသည် အနည်းငယ် ရုန်းကန်ပြီး တုံ့ဆိုင်းသွားကာ သူ့နှုတ်ခမ်းလွှာများကို မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖိလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ့်ကို ကတိပေးသရွေ့ ကိုယ်မင်းနဲ့အတူ ဒီလိုဘဝမျိုးမှာနေနိုင်တယ်။ ဒီအရာတွေကို ကိုယ်ဂရုမစိုက်ဘူး။" လင်ဖုက ရိုးရိုးသားသားပြောသည်။ "ဒီရက်တွေမှာ ကိုယ်ပျော်နေတာပဲမဟုတ်ဘူးလား။"

စူးချုံ၏မျက်တောင်များသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူ့အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့..."

"ကိုယ့်ကို ကတိပေးပါ" လင်ဖုက စူးချုံကို နောက်ပြန်ဆုတ်ခိုင်းပြီး နှစ်ယောက်သား ကုတင်ပေါ် လဲလိုက်သည်။ လင်ဖုသည် စူးချုံ၏မေးရိုးကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ပင့်မြှောက်ကာ ဘာမှမပြောဘဲ နမ်းလိုက်တော့သည်။ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော နှုတ်ခမ်းတို့သည် အချင်းချင်း ဖျစ်ညှစ်လျက် ပွတ်တိုက်နေကာ လင်ဖု၏ အသံသည် စူးချုံ၏ နားထဲတွင် တဝဲလည်လည် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းဖြစ်နေသည်။ "ကိုယ့်ကိုကတိပေးပါ၊ ကိုယ့်ကို မြန်မြန်ကတိပေးပါ၊ ကိုယ်မင်းကို သဘောကျတယ်၊ မင်းလည်း ကိုယ့်ကိုသဘောကျမှန်း ကိုယ်သိတယ်..."

စူးချုံသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကာ အသက်ရှူရခက်နေ၏။ သူ၏ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ငြင်းဆန်မှုက လင်ဖု၏အားမလိုအားမရဖြစ်မှုနှင့် တွေ့ဆုံကာ ပို၍ပင် ပြင်းပြင်းပြပြနမ်းလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ရုန်းကန်ရင်း ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ကုတင်ပျက်စီးသွားသည်။

ပျက်စီးနေသော ပျဉ်ပြားပုံကြီးပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက်သည် စိတ်ဆင်းရဲစွာ လူးလဲထနေသည်..။

အခန်းထဲတွင် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လင်ဖုသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ရွှင်မြူးသော အငွေ့အသက်က စူးချုံကို သက်ရောက်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာလေးက နီရဲလာသည်။

ဖုန်မှုန့်များက သူတို့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ပျံဝဲနေပြီး နှစ်ယောက်လုံးက ရှက်ရွံ့နေကြပေမဲ့ ဝမ်းသာမှုလည်း အပြည့်ပါပဲ။

"ဟားဟားဟား၊ ကိုယ် မင်းရဲ့အိပ်ရာကိုပြောင်းဖို့ မေ့သွားတယ်" လင်ဖုသည် သူ့မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး "ကိုယ် တွက်ချက်တာ လွဲသွားတယ်။"

စူးချုံသည် ဦးစွာ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး လင်ဖုဆီသို့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကို ဆွဲထူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ မင်းကိုယ်ရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို ကတိပေးမှာလား မပေးဘူးလားဆို မပြောရသေးဘူးလေ" လင်ဖုသည် မြေပြင်ပေါ်ထိုင်ပြီး လူယုတ်မာကဲ့သို့ ပြုမူလေသည်။ သူသည် သူ့ခြေထောက်ရှည်မျာကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်ကာ မြေကြီးပေါ်မှာ ထာဝရထိုင်နေတော့မည့်ပုံပေါ်သည်။ "မင်း ကိုယ့်ရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို သဘောမတူရင် ကိုယ်မထဘူး၊ မိုးလင်းတဲ့အထိ ဒီမှာပဲထိုင်နေမှာ"

စူးချုံသည် သူ့ကြောင့် တဖန် ရယ်မောချင်နေပြီး စကားစလုဆဲဆဲတွင် လင်ဖုသည် ရုတ်တရက် သူ့ခြေထောက်များအောက်မှ ကလေးအရုပ်တစ်ရုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အပြာရောင် စစ်ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပလတ်စတစ် စစ်သားတစ်ဦးသည် ၎င်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် သေနတ်တစ်လက် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

လင်ဖု၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ စူးချုံက သူ့ကို တားတာကို မစောင့်ဘဲ သူ့လက်ကို အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်ရာ စစ်သား၏ နောက်ကျောတွင် ကွေးကောက်သော စာလုံး “ဖု”ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်ဖုသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "...ဒါက ကိုယ်ကလေးတုန်းက အရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ" ဟု တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

စူးချုံသည် ဘေးနားတွင် ရပ်နေကာ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး လက်ချောင်းများကို လိမ်နေသည်။

"ကိုယ် ကလေးတုန်းက ကိုယ့်အရုပ်တွေပေါ်မှာ ကိုယ့်နာမည်ရေးတာပို သဘောကျတယ်..." လင်ဖုသည် သူ့လက်ထဲက ရုပ်ကလေးကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဖင် မီးလောင်နေသကဲ့ အမြန်ခုန်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က ပျဉ်ပြားများနှင့် စောင်များကို ဖယ်လိုက်သည်။

"ခဏနေဦး..." စူးချုံ၏လက်သည် လေထဲတွင် အေးခဲသွားပြီး သူ့ကို တားချင်နေသည်။

"ဒါကလည်း ကိုယ့်အရုပ်ပဲ၊ ဒီတစ်ခုကောပဲ။ ကိုယ်တို့ပြောင်းတုန်းက ဒါတွေအားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာ..." လင်ဖုသည် ကလေးကစားစရာများကို မြေကြီးပေါ်မှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကောက်ယူကာ နောက်ဆုံးတွင် အဖုံးတစ်ပိုင်းတစ်စကွာကျနေသော ဘီစကွတ်သေတ္တာဝိုင်းထဲက ကြယ်သီးနှင့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ကြယ်သီးသည် အလွန်ထူးခြား၏။ လင်ဖု အထက်တန်းကျောင်းတွင် တက်ရောက်ခဲ့သော အထက်တန်းလွှာကျောင်း၏ စိတ်ကြိုက်လုပ်ထားသော ယူနီဖောင်းများရှိ ကြယ်သီးများဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကျောင်း၏တံဆိပ်ပါတာကြောင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိနိုင်သည်။ ဓာတ်ပုံသည် မနှစ်က ငွေရေးကြေးရေးမဂ္ဂဇင်းမှ ဖြတ်ညှပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်…

"မင်းကိုယ့်ကို သိနေတာကြာပြီပေါ့။" လင်ဖုသည် သူ့လက်ထဲက ဓာတ်ပုံကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး စူးချုံအပေါ် သူ့အကြည့်များက ရုတ်တရက် ဒီဂရီများစွာ ကျဆင်းသွားပြီး အနည်းငယ် စတင်အေးစက်လာသည်။ "မင်း ဘာလို့ ကိုယ့်ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရတာလဲ။"

"ငါက..." စူးချုံသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း စကားလုံးများက သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေသည်။ သူ့နဖူးမှ အေးစက်နေသော ချွေးများ စိမ့်ထွက်လာကာ "ဟုတ်တယ်..."

အခု ဝန်ခံခိုင်းစေချင်တာလား...

ငါက ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားဖြစ်တာကြောင့် မင်းကိုငါသိတာ ကြာပါပြီ...

စူးချုံသည် သူ့လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး အရာအားလုံးကို ဝန်ခံခါနီးတွင် ကြောက်လန့်နေလေသည်။

လင်ဖုသည် ခပ်တင်းတင်း ပြုံးပြီး နောက်ပြောင်သော လေသံတစ်ဝက်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ကိုယ့်ကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သဘောကျနေတာလား။ တကယ်တော့ မင်း ငယ်ငယ်က ကိုယ့်အိမ်နဲ့ တစ်ဖက်မှာ နေခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ်မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်း မင်းကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ မင်းရဲ့အသွင်အပြင်က ပြောင်းလဲသွားတော့ ကိုယ်မင်းကို မမှတ်မိတော့ဘူး။ မင်းက ကိုယ့်ကို အံ့ဩစေချင်လို့ ကိုယ့်ကိုမပြောတာပေါ့။"

စူးချုံသည် သူ့ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်ပြီး "ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး..."

လင်ဖုသည် နာကျင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းအတွက် အားလုံးတွေးပြီးသွားပြီ၊ ‘ဟုတ်တယ်’လို့ ပြောလိုက်ပါတော့"

လွှမ်းမိုးခြင်းဥက္ကဋ္ဌက အချစ်အတွက် ဇာတ်ညွှန်းရေးနေသည်။

စူးချုံသည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ငိုရမလား ရယ်ရမလားမသိတော့ချေ။

"...ကိုယ် အရင်သွားတော့မယ်" အချိန်တစ်ခုကုန်သွားပြီးနောက် ဓာတ်ပုံကိုင်ထားသော လင်ဖု၏ လက်က တုန်ယင်လာသည်။ သူသည် သက်ပြင်းချရင်း ဓာတ်ပုံကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချကာ သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ့ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ထွက်သွားရင်း ဩရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်လွှမ်းမိုးခြင်းဥက္ကဋ္ဌသည် ဒေါသတကြီးဖြစ်ပြီး ပူဆွေးသောကရောက်ကာ ညဝတ်အင်္ကျီဖြင့် တံခါးအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်..။