MM Story Teller

(6)

Viewers 5k

Chapter (6)

တခြားသူ၏ အမိုးအောက်တွင် နေထိုင်ခြင်း

မိုးရွာပြီးနောက် ကောင်းကင်ကြီးက ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ ချန်အန်း၏ ဆောင်းဦးရာသီတွင် ကြည်လင် ပြာလဲ့နေကာ ပန်းပေါင်းစုံ၏ မွှေးရနံ့များက လမ်းမများပေါ်တွင် သင်းပျံ့နေသည်။ ဟုန်ကျွင့်သည် သမန်းပင်အောက်တွင် ရပ်လျက် သစ်ပင်ပင်စည်အား တစ်ချက် ပိတ်ကန်လိုက်သည်။ သစ်ရွက်များပေါ်က မိုးရေစက်လေးများ ပက်ဖျန်းလာကာ သူ့မျက်နှာကို ရေနဲ့ဆေးကြောပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။ ရေလည်း နည်းနည်းသောက်ပြီး သဖန်းရွက်နှစ်ရွက်ကို ခူး၍ နှုတ်ခမ်းပေါ်တင်ကာ မှုတ်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျနေသလို မျက်နှာထားနဲ့ ဆိုလေသည်။

"ဒီနေရာက အကြီးကြီးပဲ... ငါတို့ တစ်ခုခုစားပြီးမှ ဆက်ပြောကြရအောင်

“ငါ သန်ကောင်တွေကို မစားဘူးနော်” ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ထပ်ပြောသည်။

"မင်းစားဖို့ အသားရှာပေးမှာပါ" ဟုန်ကျွင့်က ပြောလေသည်။

"ဖြေးဖြေးချင်း စဉ်းစားကြည့်ရအောင်...ဟူး... လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးနေတာလဲ မသိဘူး... အိုး ဒါကဘာလဲ?"

ဟုန်ကျွင့်က တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ရောင်စုံကမ္ဘာကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် ရှိသမျှ ဒုက္ခအားလုံးကို ချက်ချင်းဖယ်ကာ ကြေးဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို ထုတ်၍ အစားအသောက်ဝယ်ရန် ဈေးထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ထပ်ပြီး သတိပေးလေသည်။

“တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြီးတာနဲ့ တွေ့သမျှကို ကောက်စားနေတာ မင်း ဗိုက်ပျက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား”

ဟုန်ကျွင့်ကတော့ စားသောက်ဆိုင်ခုံပေါ် တက်ထိုင်ကာ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး အားလုံးကို စားပစ်လိုက်သည်။ ယောင်ကျင်းနန်းတော်တွင် အကြော်၊ အကင်၊ သိုးသားပြုတ်၊ ပန်းပွင့်ငါးရောင်ကိတ်၊ ကောက်ညှင်းပေါင်းကိတ် အမျိုးမျိုး ရှိသည်။ နန်းတော်ရဲ့ တောင်ပေါ်ကို ဆင်းသွားတော့ လမ်းတလျှောက်လုံး ခရီးသွားရင်း အစာခြောက်ပဲ စားခဲ့ရသည်။

ကံအားလျော်စွာ ချင်းရှူံသည် သူ့အကျင့်ကို သိသောကြောင့် ချန်အန်းသို့ သွားသော လတွင် သုံးစွဲရန် ပုလဲများစွာကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ဟုန်ကျွင့်သည် ငါးကြင်းနတ်ဆိုး၏ သွန်သင်ချက်ကို လိုက်နာကာ ပုလဲများကို ဖြတ်သန်းသွားသော လှည်းများဆီမှ ငွေနှင့်လဲလှယ်ပြီးနောက် ငွေကို ကြေးဒင်္ဂါးများဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့သည်။ သူသည် သေမျိုးလောကကို နားမလည်သော်လည်း ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက သူ့အား အခါအားလျော်စွာ အကြံဉာဏ်ပေးသောကြောင့် သူသည် ဟာသများစွာကို မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

လမ်းလျှောက်ရင်း ရပ်လိုက်ရင်းဖြင့် ဟုန်ကျွင့်လည်း သဘာဝအားဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်လာခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်လာကာ အစတွင် စကားအနည်းငယ် ပြော၍ အခြားသူများ ဘာလုပ်သည်ကို ကြည့်ကာ သင်ယူခဲ့သည်။ မုန့်ပေါင်းဝယ်ရန် တန်းစီနေသောလူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟုန်ကျွင့်လည်း ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပြီး ဒင်္ဂါးနှစ်ပြားပေး၍ ဝယ်လိုက်သည်။

ဈေးထဲမှာ ဖျော်ဖြေနေတဲ့ မီးရှူးမီးပန်းများကို မြင်လိုက်ရတော့ ဟုန်ကျွင့်က စပ်စုပြီး ခဏလောက် ကြည့်လိုက်ပေမယ့် သူပြောလိုက်တာက။

"ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ... အဖေ နှာချေလိုက်ရင် ဒီ့ထက် အများကြီး ထွေးထုတ်နိုင်တယ်"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "..."

ရင်ဘတ်ပေါ် ကျောက်တုံးများ တင်ခွဲခြင်း၊ လည်ပင်းများတွင် သံတုံးများနှင့် ဓားတောင်တန်းအောက်ရှိ ဆီအိုများကို မြင်သောအခါတွင် ဟုန်ကျွင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဲဒီလို နှောင့်ယှက်နေရတာလဲ"

ဟုန်ကျွင့် နားမလည်သောကြောင့် ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကပဲ ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။

"ငွေရှာရတာလေ... မင်း နားမလည်ပါဘူး လူ့ဘဝက ခက်တယ်လေ"

ကစားပွဲအပြီးမှာ ဆုငွေတွေတောင်းဖို့ ရောက်လာကြ၏။ ကြည့်ရှုသူတွေက ပန်းကန်ထဲကို ပိုက်ဆံတွေ ပစ်ချလိုက်တာကြောင့် ဟုန်ကျွင့်လည်း သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတာကြောင့် ပုလဲတစ်လုံးကို ပစ်ပေါက်ခဲ့ပါတယ်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက သူ့နောက်မှာ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး အခြေအနေကို မလိုက်ရဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်မှ ဟစ်အော်လိုက်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရ၏။

"ညလင်းပုလဲ!"

ကြင်နာမှု၊ တရားမျှတမှုနှင့် အကျင့်စာရိတ္တတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးမှ ချက်ချင်းလက်ဆွဲ လုယူလိုက်ရာ အားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ အဲဒီနောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ရိုက်နှက်ကာ လုယူကြတော့သည်။

"မရိုက်နဲ့... ငါ့ဆီမှာကျန်သေးတယ် မရိုက်ကြပါနဲ့...!"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက "မင်းသေလမ်းကို ရှာနေတာလား.... ပြေး!"

ဈေးထဲတွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်လာသဖြင့် အရာရှိများနှင့် စစ်သည်များ ပြေးချလာလေသည်။ မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်တွင် ဟုန်ကျွင့်သည် အရာရှိများနှင့် စစ်သားများကို မြင်သောအခါ တစ္ဆေသရဲ မြင်သွားရသလို ခံစားလိုက်ရကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက သူ့ကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းဌာနကို သတင်းပို့ဖို့ တိုက်တွန်းပေမယ့် မကြာခင်မှာဘဲ ဟုန်ကျွင့်ဟာ မျောက်ကို လှည့်စားဖို့ လုပ်ရင်း လူတွေကို ဆွဲဆောင်နေတဲ့ နေရာမှာ ရပ်လိုက်ပြန်သည်။

"ဒီလို ချည်ထားတာကြီးက လွန်လွန်းတယ်"

ဟုန်ကျွင့်က မျောက်ကို ကြိုးနဲ့ ချည်ထားတာကို တွေ့သောကြောင့် မလိုလားစွာ ပြောသည်။ မျောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ငိုတော့မည့် ပုံစံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“သခင်လေး... မြန်မြန်ထွက်သွားရအောင်” ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ယခင်က သူတွေ့ဖူးသော မျောက်အုပ်စုသည် ထိုက်ဟန်တောင်များတွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ယခုမျောက်သည် ပိန်လှီပြီး အစာကို လုံလုံလောက်လောက် မစားရဘဲ နေရာတိုင်းတွင် ကော့ပျံနေရသည်။

ဟုန်ကျွင့်သည် ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းခန့် လျှောက်သွားကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိချိန်၌ ဓားပျံတစ်လက် ဖြတ်သွားကာ မျောက်ကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးကို "ဒင်း"ကနဲ အသံဖြင့် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ မျောက်မှာ ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လာ၏။

"ပြေး!" ဟုန်ကျွင့် တိုးတိုးလေး အော်ပြောသည်။

မျောက်လည်း အသိစိတ် ဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးတော့သည်။ မျောက်သခင်က ပြေးလိုက်ရင်း ပါးစပ်ကလည်း ကျိန်ဆဲနေရာ နောက်ထပ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်တွေ ဖြစ်သွားပြန်သည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက "ဟုန်ကျွင့်... မင်းငါ့ကို ရှေ့ကထားစမ်း... မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဟုန်ကျွင့် ပြုံးနေ၏။ မျောက်တစ်ကောင် ထွက်ပြေးသွားတာကို ကြည့်ပြီး နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ဝမ်းသာသွားသလို သူလည်း စျေးကို ဖြတ်ပြီး "ရွှယ်ဖုဝူချား" ဆိုတဲ့ ကမ္ဗည်းပြားတစ်ခုရှေ့ ရောက်သွားခဲ့ပြန်လေသည်။

"ဒါက စာအုပ်ဆိုင်လား" ဟုန်ကျွင့်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

“မှောင်တော့မယ်….ဒီအချိန်မှာ မင်းကအပြင် ထွက်ဦးမလို့လား”

ဟုန်ကျွင့်ကတော့ ဒါတွေအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ ငါးနံ့သင်းသင်းလေးဟာ ရုတ်တရက် စာအုပ်ဆိုင်တစ်ခုလုံး ပြည့်သွားတော့ အားလုံးက ဟုန်ကျွင့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာတွေနဲ့ ကြည့်လာကြလေသည်။

"ငါးမဝင်ရဘူး" သူဌေးက ဆိုသည်။

"မင်း ငါးတစ်ကောင်ကို ထမ်းပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ"

“ကြည့်... လူတွေက မကြိုက်ဘူး တွေ့လား” ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ထပ်ပြောသည်။

"အိမ်ကို ဝယ်သွားပြီး ငံပြာရည်နဲ့ ချက်စားမလို့ပါ..."

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက စကားခဏ ရပ်သွားတဲ့အချိန် ဟုန်ကျွင့်က ငုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါကြည့်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားမှာပါ..."

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "..."

စာအုပ်ဆိုင်တွင် အကျော်ကြားဆုံး အရာမှာ ကဗျာစာအုပ်များ ဖြစ်သည်။ ဟုန်ကျွင့်သည် လီပိုင် ရွေးချယ်ထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်လိုက်စဥ် အချိန်ကို ချက်ချင်းမေ့ကာ မတ်တပ်ရပ်လျက် ဖတ်နေခဲ့မိသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ချန်အန်းမြို့ရှိ နန်းတော်သည် ဆောင်းဦးတွင်ပင် နေပူပြင်းလာပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲများ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ဆူညံနေခဲ့သည်။ ခြံဝင်းအတွင်းမှာတော့ အသံတွေက ရပ်တန့် တိတ်ဆိတ်လျက်။ လီကျင်လုံသည် ဖျင်ကန်းလီမှ လွတ်မြောက်လာချိန်တွင် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ဒူးထောက်နေလေသည်။

"မင်း...မင်းအဖေနဲ့ မင်းဘိုးဘေးတွေကို စော်ကားလိုက်တာပဲကွ!"

ဖန်းချန်ချင်သည် ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ ဖြစ်နေပြီး ဘယ်ဘက်လက်တွင် “ထန်မင်းဆက် နဂါးစစ်တပ် လီကျင်လုံ” ဆိုတဲ့ ခါးချိတ်ကို ကိုင်ထားကာသူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မှာတော့ ပေတံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားလေသည်။ သူလက်မြှောက်ပြီးတိုင်း လီကျင်လုံရဲ့ လက်မောင်းမှာ မီးနီရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု စွဲထင်သွားသည်။

ဖန်းချန်ချင်သည် သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပေတံဖြင့် လီကျင်လုံ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ လူတွေက မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေက ညသန်းခေါင်မှာ လူတစ်ယောက်က ထားခဲ့ပါတယ်ဆိုတဲ့ ကောလဟာလတွေ ဖြန့်နေကြပြီ... မင်းက ဖျင်ကန်းလီမှာ ပြည့်တန်ဆာ တစ်ယောက်နဲ့ အချိန်သွားဖြုန်းနေတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား!!"

လီကျင်လုံက ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။

"မင်း နဂါးစစ်သူကြီး ရာထူးရဖို့ ငါ့မှာ အများကြီး အားထုတ်ခဲ့ရတယ်... မင်းမှာ ရည်မှန်းချက်တွေရော ရှိသေးရဲ့လား"

"တစ်ခုခု ပြောဦးလေ!"

ဖန်းချန်ချင်က "သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း စစ်သူကြီးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား? မင်း ဒီထက်ပိုပြီး ကြီးပြင်းလာလို့ မရဘူးလား.... မင်းရဲ့ဓားကို ငါ့ဆီပေး... ငါ လွှင့်ပစ်လိုက်မယ်!"

ဖန်းချန်ချင်သည် လီကျင်လုံ ဒူးထောက်နေသော ဓားကို ကန်ထုတ်ရန် ခြေထောက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သော်လည်း လီကျင်လုံက ငြိမ်သက်နေပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဒူးထောက်ထားလေသည်။

"ဒီည နောက်ဆုံးပဲ... မင်းရဲ့အထက်က မင်းကို တိုင်ချက်တင်လိုက်ပြီ!"

ဖန်းချန်ချင်မှာ ဒေါသအရမ်း ထွက်နေလေသည်။

"မနက်ဖြန်မနက် မင်း ဧကရာဇ်တရားရုံးမှာ ဆွေးနွေးရမယ့် ကိစ္စရှိတယ်... မင်းကိစ္စက အရင်ပါလာမှာ... မင်း ငါ့မျက်နှာကို ဘယ်မှာ ထားစေချင်သေးလဲ?!"

အစေခံများနှင့် အိမ်အကူများသည် စင်္ကြံအောက်၌ ရပ်ကာ လီကျင်လုံရဲ့ ပြဇာတ်ကိုကြည့်ရင်း လီကျင်လုံက ချယ်လှယ်ထားသော ခေါင်းအုံးဖြစ်ကြောင်း၊ သူ့အသားထဲမှာ ကောက်ရိုးတွေနဲ့ ပြည့်နေကြောင်း ပြောဆိုနေချေသည်။ သူ့ငယ်ငယ်တုန်းက ဖန်းချန်ချင်ရဲ့ အဒေါ်ဘက်မှ မွေးဖွားလာသူပင်။ သူ့အမေက သူ လေးနှစ်လောက်ကတည်းက မရှိတော့ပေ။

သူ့အဖေ လီမိုဟာလည်း မဟာတံတိုင်းအပြင်ဘက်မှာ စစ်ချီထွက်ရင်း မြှားတစ်စင်း ဒဏ်ရာကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ထိုနှစ်တွင် လီကျင်လုံမှာ အသက် ၁၆ နှစ်မျှသာ ရှိသေးပြီး သူ့ဖခင် ကွယ်လွန်သွားကာ ဆွေမျိုးများ မရှိ၍ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူ မရှိသောကြောင့် သူ့မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

အဲဒီနောက်သူသည် မသေမျိုး ဆရာကြီးတစ်ပါးကို ရှာကာ မသေမျိုးလမ်းစဥ် အကြောင်း မေးမြန်းရင်း စည်းစိမ်တွေ ကုန်ခံရပြန်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် နတ်ဆိုးများကို အနိုင်ယူရန်အတွက် တိရန်ကျယ် အသုံးပြုခဲ့သော ဓားတစ်ချောင်းကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းက ဖြုန်းတီးသော သားဖြစ်သူ လီကျင်လုံသည် အသက်၁၆နှစ် သို့မဟုတ် ၁၇ နှစ်သားအရွယ်တွင် ချန်အန်းမြို့ရှိ မိန်းကလေးများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသော်လည်း လီကျင်လုံသည် ၎င်း၏အသက် မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ငန်း သို့မဟုတ် မိသားစုအတွင်း အောင်သွယ်လုပ်တိုင်း ခေါင်းတောင် မညိတ်ခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သည့် အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း မည်သည့်အရာမှ မပြီးမြောက်ခဲ့ဘဲ အိမ်ထောင်ရေး ဆွေးနွေးပွဲများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ့ခမျာ အသက် မငယ်တော့ပေ။ မိသားစုလည်း မရှိ။ အသက် မွေးဝမ်းကြောင်းလည်း မရှိပေ။ ဖန်းချန်ချင်သည် မင်းဆက်မတိုင်ခင် အနောက်တိုင်း ဒေသက ပေါ်လုအင်ပါယာကြီးကို သိမ်းပိုက်ပြီး ရွှမ်ကျုံးဆုလာဘ်ကို ဆွတ်ခူးခဲ့သည်။ အဲဒီနောက် လီကျင်လုံသည် ဖန်းချန်ချင်ကြောင့် လုံဝူစစ်တပ်၌ နေရာရခဲ့လေ၏။

ဖန်းချန်ချင်သည် သူ၏ ဝမ်းကွဲညီလေးကို လွန်စွာ စိတ်ပူလေ ဒေါသထွက်လာလေ ဖြစ်နေ၏။ ထိုစဥ် သူ့ဇနီးက ပြေးလာကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ပုတ်နေသော ဖန်းချန်ချင်ကို ဝင်တားလိုက်ရလေသည်။

"မရိုက်နဲ့တော့... မရိုက်နဲ့တော့!"

ဖန်းချန်ချင်ရဲ့ နောက်ဆုံး ရိုက်ချက်ကြောင့် ပေတံက နှစ်ပိုင်းကွဲသွားကာ လီကျင်လုံ၏ နဖူးမှ သွေးများလည်း ပါးပြင်ပေါ်သို့ ရွှဲသွားစေခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး... စိတ်အေးအေးထားပါ!"

သခင်မဖန်းသည် ဖန်းချန်ချင်၏ ကျောကို အမြန်ပွတ်သပ်ရင်း ဖြောင့်ဖြပေးသည်။ ဖန်းချန်ချင်သည် တရားရုံးသို့ ပြန်လာပြီးနောက်တွင် သူ့ကို နယ်ချဲ့တရားရုံးတွင် တရားဝင်ရာထူးခန့်အပ်လာရန် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ သူ့ညီဝမ်းကွဲကတော့ ချန်အန်း တစ်မြို့လုံး၏ ဟာသပြရုပ် ဖြစ်နေ၏။ ဒါက သူ့ရဲ့ တရားဝင်ရတော့မယ့် ရာထူးအတွက် ထိခိုက်စေနိုင်တာကြောင့် ဘယ်လိုမှ စိတ်အေးအေး မထားနိုင်ပေ။

ဖန်းချန်ချင်က သူ့ကိုရိုက်နှက် သင်ကြားပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ လျစ်လျူရှုပြီး နောက်လှည့် ထွက်သွားလေသည်။ သခင်မဖန်းသည် လီကျင်လုံအပေါ်ရှိ သွေးစွန်းထင်းနေသော နေရာများကို သန့်စင်ပေးရန် အ၀တ်စကို ယူလာဖို့ အိမ်အကူအား အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းဘာလို့ ဒီလောက် ရူးရတာလဲ... မင်းအမှားကို ဝန်ခံလိုက်ရင် မင်းအစ်ကိုက ဒီလောက် ဒေါသထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လီကျင်လုံ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ နေဝင်ရီတရော အချိန်၌ အပြာရောင် အုတ်ကြမ်းပြင်ဟာ သွေးများနှင့် ရောနှောနေ၏။ သူသည် နေဝင်ရီတရော အချိန်အထိ ငြိမ်သက်စွာ ဒူးထောက်လျက် ရှိသည်။

ညနေစောင်းတွင် ဟုန်ကျွင့်သည် စာအုပ်အနည်းငယ်ကို ပိုက်၍ အရှေ့ဈေးမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ အနီရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခုက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာစဥ် အဝေးမှ ဗုံတီးသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒေါင်-ဒေါင်-"

တစ်ဆက်တည်း ညနေခင်း ခေါင်းလောင်းသံလေးကလည်း မြည်လာသည်။ ဟုန်ကျွင့် သမ်းဝေလိုက်၏။ မနေ့ညက တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့သလို ဒီနေ့လည်း ပင်ပန်းစွာ ပြေးလွှားနေ ခဲ့ရသည်။ သူ့ရဲ့ နှလုံးမီးအိမ်ဟာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကွဲကြေသွားခဲ့သလို နတ်ဓားပျံ တစ်စင်းလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ အနောက်ဘက် နေဝင်တာနဲ့အမျှ ခွဲခွာလိုက်ရခြင်း အတွက် ဝမ်းနည်းစရာတွေက အများကြီး တိုးလာရာ ကူကယ်ရာမဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြန်သည်။

"ဟေ့ ကျောက်ကျစ်လုံ..."

ဟုန်ကျွင့် သူ့နောက်ကျောဘက်က အိတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်၍ မလှုပ်မယှက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရာ ရုတ်တရက် လှုပ်နှိုးခံလိုက်ရတော့ ပါးစပ်က ဖွင့်ချည်ပိတ်ချည် လုပ်နေ၏။

"နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းဌာနက ဘယ်မှာလဲ"

"ငါမသိဘူးလေ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ခေါင်းကုတ်လေသည်။

"ငါ ချန်အန်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ရောက်ခဲ့တုန်းက အနှစ်ရှစ်ဆယ်လောက် ရှိနေပြီ"

"မင်းဒီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ?... မင်း ကောင်းကောင်း မလျှောက်ကြည့်ခဲ့ဘူးလား"

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က အရှေ့ဈေးမှာ အရောင်းခံနေရတာလေ...ပါးစပ်ကို သံချိတ်နဲ့ ချိတ်ထားတာ ပါးစပ်ထဲက သွေးတောင်ထွက်လို့ ... မင်းကငါ့ကို လမ်းလျှောက်စေချင်သေးတာလား"

"..."

"အရှင်ချင်းရှူံ ပေးလိုက်တဲ့ စာထဲမှာ မရေးထားဘူးလား"

"ကြည့်ကြည့်လိုက်မယ်... ကျင်းချန်လမ်းခွဲက ဘယ်မှာလဲ"

"အနောက်ဈေး မြောက်ဘက်မှာ... မြန်မြန်ထွက်သွားရအောင် ညနေ အိုးစည်တီးပြီးရင် ညမထွက်ရ အမိန့် လာတော့မယ်... နောက်တစ်ခါ လှည့်ပတ်လည်နေရင် မင်း အဖမ်းခံရလိမ့်မယ်"

ဟုန်ကျွင့်လည်း အရှိန်မြှင့်ကာ အရှေ့ဈေးမှ အနောက်ဈေးသို့ လျှောက်လာပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက်က လူများကိုလည်း မေးရင်းမြန်းရင်း အမှောင်ကျသွားတော့မှ နောက်ဆုံး ကျင်းချန်လမ်းခွဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်အန်းရှိ လမ်းများသည် လမ်းတစ်ခုစီကို နာမည်တစ်ခုစီဖြင့် ပိုင်းခြားထားသည်။ ကျင်းချန်လမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဟုန်ကျွင့်သည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းဌာနကို ရှာမတွေ့သေးသောကြောင့် မီးရောင်တွေရှိတဲ့ အဆောက်အဦးဆီသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့ရသည်။

Prev Next